Berichten van 11 maart 2014 tot 12 maart 2014

De Amerikaanse schrijver Dave Eggers werd geboren op 12 maart 1970 in Chicago. Zie ook alle tags voor Dave Eggers op dit blog.

Uit: Zeitoun (Vertaald doorMaaike Bijnsdorp en Lucie Schaap)

“In maanloze nachten pakten de mannen en jongens van Jableh, een stoffig vissersdorp aan de Syrische kust, hun lantaarns en voeren uit in hun stilste boten. Vijf, zes kleine scheepjes, elk met twee of drie vissers erin. Op een zeemijl uit de kust manoeuvreerden ze de boten in een kring op de donkere zee, gooiden hun netten uit en hielden hun lantaarns boven het water om het maanlicht na te bootsen.
De vissen, sardines, kwamen dan al snel aanzwemmen, een trage zilveren massa die opwelde uit de diepte. De vissen kwamen op het plankton af, en het plankton kwam op het licht af. Ze begonnen rond te cirkelen als een ketting met losse schakels, en in de loop van het volgende uur werden het er steeds meer. De zwarte hiaten tussen de zilveren schakels sloten zich, totdat de vissers daar beneden alleen nog maar een dichte, kolkende zilveren zee zagen.
Abdulrahman Zeitoun was pas dertien toen hij op die manier op sardines leerde vissen, een methode die lampara werd genoemd, geleend van de Italianen. Hij had er jarenlang naar uitgekeken om ’s nachts met de mannen en de grote jongens de zee op te gaan, en al die jaren had hij vragen gesteld. Waarom alleen als er geen maan was? Omdat het plankton in een heldere nacht overal te zien was, op de hele zee, zei zijn grote broer Ahmad, dus dan konden de sardines de oplichtende organismen gemakkelijk te pakken krijgen. Maar als de maan niet scheen, konden de mannen zelf bepalen waar het licht was en dan konden ze verbijsterende hoeveelheden sardines naar boven halen. ‘Datmoet je gezien hebben,’ zei Ahmad tegen zijn kleine broertje. ‘Je weet niet wat je ziet.’
En toen Abdulrahman voor het eerst de ronddraaiende sardines in het donker zag, kon hij zijn ogen niet geloven, zo mooi was die golvende zilveren rondedans onder het wit met gouden licht van de lantaarns. Hij was sprakeloos, en de andere vissers hielden zich ook zo stil mogelijk, ze zetten de motoren niet aan om de prooi niet aan het schrikken te maken. Ze fluisterden over het water, vertelden elkaar moppen, praatten over vrouwen en meisjes en keken naar de vissen, die onder hen almaar ronddraaiend omhoog kwamen. Een paar uur later, toen de sardines er allemaal waren en met zijn tienduizenden glinsterden in het weerkaatste licht, trokken de vissers het net dicht en haalden het op.”

 

 
Dave Eggers (Chicago, 12 maart 1970)

 

 

De Amerikaanse schrijver Jack Kerouac werd geboren op 12 maart 1922 in Lowell, in de Amerikaanse staat Massachusetts. Zie ook alle tags voor Jack Karouac op dit blog.

Uit:On The Road (Vertaald door Guido Golüke)

“lk had mijn kaartje gekocht en zat op de bus naar Los Angeles te wachten toen mijn oog ineens getroffen werd door een allersnoezigst Mexicaans meisje in een pantalon. Ze zat in een der bussen die net met hevig gezucht der luchtremmen tot stilstand waren gekomen; de passagiers kwamen eruit om wat te rusten. Haar borsten staken fiks en recht vooruit: haar dijtjes zagen er verrukkelijk uit; haar haar was lang en glanzend zwart; en haar ogen waren grote blauwe dingen met iets schuchters erin. Ik wenste dat ik bij haar in de bus zat. Een scheut pijn schoot door mijn hart, zoals altijd wanneer ik een meisje zag dat ik liefhad en in deze al te grote wereld de andere richting opging. De bus voor Los Angeles werd afgeroepen, ik nam mijn tas op en stapte in en wie zat daar alleen; het Mexicaanse meisje. Ik ging vlak tegenover haar zitten en begon direct plannetjes te maken. Ik was zo eenzaam, zo droef, zo sidderend, zo gebroken, zo kapot, dat ik de moed bijeengaarde, de moed die nodig is om een vreemd meisje te benaderen, en handelde. Maar zelfs toen zat ik nog vijf minuten lang in het donker op mijn dijen te beuken terwijl de bus de weg afreed. Je moet, je moet of je gaat dood! Verdomde idioot, praat tegen hoor! Wat scheelt jou nou? Ben je langzamerhand niet voldoende zat van jezelf? En voor ik wist wat ik deed leunde ik noor voren (ze probeerde op haar zitplaats te slapen) en zei: 'Juffrouw, zou u mijn regenjas als kussen willen gebruiken? Ze keek op, lachte en zei: 'Nee, dank u.' Ik ging weer bevend achteruit zitten; ik stak een peukje aan. Ik wachtte tot ze naar me keek, met een droeve zijdelingse liefdesblik, en ik stond op en leunde over haar heen. 'Mag ik bij u zitten, juffrouw?" "Als u wilt.'

 

 
Jack Kerouac (12 maart 1922 – 21 oktober 1969)

 

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Naomi Shihab Nye werd geboren op 12 maart 1952 in St. Louis, Missouri. Zie ook alle tags voor Naomi Shihab Nye op dit blog.

 

San Antonio

Tonight I lingered over your name,
the delicate assembly of vowels
a voice inside my head.
You were sleeping when I arrived.
I stood by your bed
and watched the sheets rise gently.
I knew what slant of light
would make you turn over.
It was then I felt
the highways slide out of my hands.
I remembered the old men
in the west side café,
dealing dominoes like magical charms.
It was then I knew,
like a woman looking backward,
I could not leave you,
or find anyone I loved more

 

 

Spruce Street, Berkeley

If a street is named for a tree,
it is right that flowers
bloom purple and feel like cats,
that people are leaves drifting
downhill in morning fog.

Everyone came outside to see
the moon setting like a perfect
orange mouth tipped up to heaven.

Now the cars sleep against curbs.
If I write a letter,
how will I make it long enough?

There is a place to stand
where you can see so many lights
you forget you are one of them.

 

 

 
Naomi Shihab Nye (St. Louis,12 maart 1952)

 

 

De Amerikaanse schrijver, journalist en columnist Carl Hiaasen werd geboren op 12 maart 1953 in Plantation, Florida. Zie ook mijn blog van 12 maart 2011.

Uit: Bad Monkey

“He heard a car stop in his driveway but he didn’t rise from the chair. His visitor was a fellow detective, Rogelio Burton.
“Why don’t you pick up your phone?” Burton said.
“You believe that monstrosity? It’s like a goddamn mausoleum.”
Burton sat down beside him. “Sonny wants you to take a road trip.”
“Miami?”
“That’s right.”
“I’ll pass.” Yancy glared at the construction site across the fence. “The house is forty-four feet high—I measured it myself. The county code’s only thirty-five.”
“It’s the Keys, man. The code is for suckers.”
“Deer used to come around all the time and feed on the twigs.”
Yancy offered his friend a drink. Burton declined.
He said, “Andrew, it’s not like you’ve got a choice. Do what Sonny wants.”
“But I’m suspended, remember?”
“Yeah, with pay. Is that Barbancourt?”
“My last bottle. Tell him anywhere but Miami, Rog.”
“You want me to ask if you can go to Cancún instead?” Burton sighed. “Look, it’s a day trip, up and back.”
“They always screw me on the mileage.”
Burton knew this wasn’t true. Yancy had issues with the Miami Police Department, from which he’d been fired in a previous era of his life.”
 

 
Carl Hiaasen (Plantation, 12 maart 1953)

 

 

De Amerikaanse schrijver Edward Albee werd geboren op 12 maart 1928 in Washington DC. Zie ook alle tags voor Edward Albee op dit blog.

Uit: Who’s Afraid of Virginia Woolf?

„GEORGE [still with his back to them all ]:
Stop it, Martha.
MARTHA [viciously triumphant ]: The hell I will! You see, George didn’t have much 15 … push … he wasn’t particularly aggressive. In fact he was sort of a … [Spits the word at GEORGE’s back ] … a FLOP! A great … big … fat … FLOP! [CRASH! Immediately after FLOP! GEORGE breaks a bottle against the portable bar and stands there, still with his back to them all, holding 20 the remains of the bottle by the neck. There is a silence, with everyone frozen. Then … ] GEORGE [almost crying]:
I said stop, Martha.
MARTHA [after considering what course to take]: I hope that was an empty bottle, George. You don’t want to waste good liquor … not on your salary. 25 [GEORGE drops the broken bottle on the floor, not moving.] Not on an Associate Professor’s salary. [To NICK and HONEY] I mean, he’d be … no good … at trustees’ dinners, fund raising. He didn’t have any … personality, you know what I mean? Which was disappointing to Daddy, as you can imagine. So, here I am, stuck with this flop … 30 GEORGE [turning around ]:
… don’t go on, Martha. …
MARTHA:
… this BOG in the History Department. …
GEORGE:
… don’t, Martha, don’t …”

 

 
Edward Albee (Washington DC, 12 maart 1928)
Eind jaren 1960

 

 

De Nederlandse dichter De Schoolmeester (Gerrit van de Linde) werd geboren op 12 maart 1808 in Rotterdam. Zie ook alle tags voor De Schoolmeester op dit blog.

 

Eerste les in de geographie (Fragment)

Geographie is eigentlijk de kennis der aarde,
En voor de jeugd van ontzachelijke waarde;
Want Amerika
Is b.v. zeer verschillend van Afrika;
Ofschoon vele Afrikanen
Zich als slaven begeven naar de Amerikanen.
Zoo b.v. is Asia een heel oud heer,
En Europa is ook zoo jeugdig niet meer,
En de twee eerstgenoemde zijn kinderen,
Die de oude luì nog wel eens vrij wat konden hinderen.
Ik maak u vervolgens attent
Op 't onderscheid tusschen een zee en een continent;
En kinderen uit den boerenstand mogen wel observeeren,
Dat men voor als nog geen boerenwagentjens op zee kan probeeren,
Ten zij men er eenig ander voorwerp onder zet,
Als b.v. een koopvaardyschip of een stoompaket.
Ook zou ik niemand durven aanraaien
Om uit zwemmen te gaan met de haaien;
Doch in het uit poieren gaan met een Leyenaar
Ziet de Geographie geen gevaar;
Vooral zoo zijn boot
Op 't droog zit in een sloot. -

 
De Schoolmeester (12 maart 1808 – 27 januari 1858)
Illustratie

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 12e maart mijn blog van 12 maart 2012 deel 2.

De Nederlandse dichter Daan de Ligt werd geboren op 11 maart 1953 in Den Haag. Zijn eerste bundel 'Vijftig' verscheen in 2003, daarna volgden de bundels 'Ligtvoetig' (2004), 'Den Haag in gedichten en stadsgezichten' (2006), 'Vlammende gedichten' (2007), 'Oude nozem' (2009) en 'Dichten voor de Krant' (2010). Verder zijn er veel gedichten van hem opgenomen in bloemlezingen. Toen Daan de Ligt in 2003, na het verschijnen van zijn eerste bundel 'Vijftig', door de redactie van de toenmalige Haagsche Courant (thans AD Haagsche Courant) benaderd werd om zo'n 25 stadsgedichten voor de krant te gaan schrijven, had hij zijn twijfels of hij dat aantal wel zou kunnen halen. In januari 2010 had hij echter al zijn 250e gedicht voor de krant geschreven. Nadat 250e gedicht besloot hij om te stoppen met het schrijven van stadsgedichten voor de krant.. Zie ook alle tags voor Daan de Ligt op dit blog.

 

57

ik tel de groeven in mijn droef gelaat
vervolgens tel ik ook mijn grijze haren
veroorzaakt door een aantal crisisjaren
mijn lichaam is in haveloze staat

een oud, geheel versleten apparaat
dat zelfs de laatste hoop heeft laten varen
nog even en u mag me doodverklaren
want ook mijn geest is reeds ten einde raad

een oude man, die trage meters strompelt
de afstand van het kastje naar de muur
en op z’n sterfbed pure wartaal mompelt

ik voel al vlammen van het vagevuur

bedekt met spinnenweb, totaal verschrompeld
begeef ik mij terug naar de natuur

 

 

Onmogelijke liefde

je houdt me met een stille blik gevangen
en staart me met bevroren ogen aan
betoverd blijf ik zwijgend voor je staan
in twijfel tussen schaamte en verlangen

het lijkt alsof je heim’lijk om me lacht
plezier beleeft aan een hardvochtig spelen
een minnaar die je nooit zal mogen strelen
en die zo kansloos op een teken wacht

je schepper is een kunstenaar geweest
op zijn palet begon jouw eeuwig leven
zijn hand werd kalm bewogen door de Heer

als meester van z’n artistieke geest
hij heeft je zoveel schoonheid meegegeven
mijn teer beminde meisje van Vermeer

 

 

 
Daan de Ligt (Den Haag, 11 maart 1953)

De Finse schrijfster Leena Lehtolainen werd geboren op 11 maart 1964 in Vesanto. Zie ook alle tags voor Leena Lehtolainen op dit blog.

Uit: Tijd om te sterven (Vertaald door Annemarie Raas)

“Nu was Irja dood. Ik haalde nog een cider aan de bar, hoewel ik de eerste al in mijn benen kon voelen. Hoofdinspecteur Mario Kailio had die middag gebeld en gevraagd in hoeverre ik op de hoogte was van het aanhoudende geweld binnen het gezin Ahola. Eén keer had Irja Ahola tegenover haar oudste dochter toegegeven dat de blauwe plekken op haar kaak niet waren ontstaan na een ongelukje met de fiets, maar na een woede-uitbarsting van papa. Pas tijdens het politieverhoor dat na de moord had plaats gevonden was het tot de dochter doorgedrongen dat de verwondingen die haar moeder permanent sierde niet het gevolg waren van mama’s neiging om overal tegenaan te botsen.
(…)

Bij thuiskomst controleerde ik Kalles brievenbus opnieuw. Die was nog verder volgepropt. Er scheen geen licht achter zijn ramen. Onder aan de trap kwam ik de buurvrouw van de verdieping onder de mijne tegen, die me eerst een gelukkig Nieuwjaar wenste en toen begon te roddelen. Iedereen wist dat Kalle was afgevoerd door de politie, maar niemand wist waarom. Ik vermoedde dat ze me wel eens in Kalles gezelschap had gezien en dat ze er nu via mij achter probeerde te komen wat de reden was voor zijn arrestatie. Maar ik zei dat ik geen idee had en sloeg haar aanbod om koffie te komen drinken af.”

 

 
Leena Lehtolainen (Vesanto, 11 maart 1964)

 

 

De Duitse dichter en schrijver Karl Krolow werd geboren op 11 maart 1915 in Hannover. Zie ook alle tags voor Karl Krolow op dit blog.

 

Von einem Land und vom anderen

Man glaubt’s nicht, besieht seine Hände,
im Spiegel sein Gesicht:
Deutschland am anderen Ende
und hier – denn man glaubt es nicht −
ÜBER ALLES, hieß es. Man fände
den Reim heute ohne Gewicht.
Es reimt sich doch alles nicht!

Von einem Land und vom andern
weiß man zu wenig, zu viel.
Mit bloßem Wissen und Wandern
verfehlt ein jeder das Ziel.
Und wenn er es schließlich fände: −
Deutschland am anderen Ende
hat anderes Gewicht.
Über alles ringt man die Hände
bloß. Reimen sollte man nicht:
es sei denn, man verschwände
in einem andern Gedicht,
das ruhig von beiden spricht −
vom anderen und dem einen
und fürchtet sich vor keinem.

 

 

Freier Fall

Logik ist einfach, fast wie Symmetrie.
Ganz anders ist es, wenn du Blumen hauchst
ans kalte Fenster oder wenn du etwas brauchst
wie Wunder. Du bekommst es nie.

Es ist wie Fehlen einer Melodie
in einem Lied, in dem du untertauchst.
Die Fensterblumen blühen und du rauchst
jetzt Stoff als Wunder: Phantasie

ist schön und du bist ohne Vorbehalt
ihr gegenüber. Dir wird kalt.
Mit einem Mal fühlst du nun überall

die kalte Fremde auf der eignen Haut
bis in die Poren und du ahnst, wie laut-
los etwas fehlt. Du spürst den freien Fall.

 

 
Karl Krolow (11 maart 1915 – 21 juni 1999)
Bronzen beeld door Thomas Duttenhöfer in Darmstadt

 

 

De Engelse schrijver Douglas Noel Adams werd geboren in Cambridge op 11 maart 1952. Zie ook alle tags voor Douglas Adams op dit blog.

Uit: The Hitchhikers Guide to the Galaxy

“The first part is easy. All it requires is simply the ability to throw yourself forward with all your weight, and the willingness not to mind that it's going to hurt.
That is, it's going to hurt if you fail to miss the ground. Most people fail to miss the ground, and if they are really trying properly, the likelihood is that they will fail to miss it fairly hard.
Clearly, it is the second part, the missing, which presents the difficulties.
One problem is that you have to miss the ground accidentally. It's no good deliberately intending to miss the ground because you won't. You have to have your attention suddenly distracted by something else when you're halfway there, so that you are no longer thinking about falling, or about the ground, or about how much it's going to hurt if you fail to miss it.
It is notoriously difficult to prize your attention away from these three things during the split second you have at your disposal. Hence most people's failure, and their eventual disillusionment with this exhilarating and spectacular sport.
If, however, you are lucky enough to have your attention momentarily distracted at the crucial moment by, say, a gorgeous pair of legs (tentacles, pseudopodia, according to phyllum and/or personal inclination) or a bomb going off in your vicinty, or by suddenly spotting an extremely rare species of beetle crawling along a nearby twig, then in your astonishment you will miss the ground completely and remain bobbing just a few inches above it in what might seem to be a slightly foolish manner.
This is a moment for superb and delicate concentration. Bob and float, float and bob. Ignore all consideration of your own weight simply let yourself waft higher. Do not listen to what anybody says to you at this point because they are unlikely to say anything helpful. They are most likely to say something along the lines of "Good God, you can't possibly be flying!" It is vitally important not to believe them or they will suddenly be right.”

 

 
Douglas Adams (11 maart 1952 - 11 mei 2001)

De Duitse schrijver Ernst Wichert werd geboren op 11 maart 1831 in Insterburg. Zie ook alle tags voor Ernst Wichert op dit blog.

Uit: Mutter und Tochter (Litauische Geschichten)

„In einem der ersten Kämpfe um den Besitz Böhmens im Sommer 1866 war mit vielen anderen auch der Landwehrmann Jakubs Endratis gefallen.
Er war ein angesehener Wirt in dem litauischen Dorfe Aßpurtellen gewesen und hatte eine Witwe und ein Töchterlein hinterlassen, das damals erst drei Jahre zählte.
Die Wirtschaft befand sich in ziemlich gutem Zustande. Endratis hatte, nicht lange nachdem er seiner Militärpflicht genügt, das elterliche Grundstück übernommen, seinen Geschwistern eine Abfindung, den beiden Alten aber ein reichliches Ausgedinge sichergestellt. Diese Lasten drückten anfangs nicht gerade schwer, weil man sich gut vertrug, die Altsitzer am Tisch der Kinder aßen und die Geschwister »für die Zinsen« und andererseits gegen die üblichen Dienstleistungen im Hause unterhalten wurden. Die Schwiegertochter hatte etwas eingebracht und noch mehr zu erwarten, deshalb war sie wohlangesehen in der Familie. Bei ihrer Jugend und Unerfahrenheit mochte sie auch wenig geraten finden, ihrer Machtbefugnisse wegen Streit zu beginnen, zumal Jakubs zu seiner Länge von mehr als sechs Fuß auch das Kraftgefühl eines mit soldatischer Derbheit befehlenden Menschen besaß. Selbst von der Schwiegermutter erhielt Urte das Lob, daß sie sich in die Hausordnung immer zu fügen wisse.
Daß Urte freilich nicht ganz das sanfte Täubchen war, für das man sie so lange halten durfte, zeigte sich, als sie – fast drei Jahre nach der Hochzeit erst – Mutter geworden war. Sie schien auf dieses Ereignis nur gewartet zu haben, um ganz unvermutet mit großer Entschiedenheit als die Wirtin aufzutreten. Sie hatte die Schlüssel nicht ohne heftigen, eine Zeitlang selbst erbitterten Kampf behauptet. Auch war die Folge gewesen, daß die Altsitzer nun die vertragsmäßigen Leistungen beanspruchten und zwei von den Geschwistern des Mannes abzogen.“

 

 
Ernst Wichert (11 maart 1831 – 21 januari 1902)
Pasteltekening van zijn woning in Berlijn, door Ernst Wichert 

 

 

De Italiaanse dichter Torquato Tasso werd geboren op 11 maart1544 in Sorrento bij Napels. Zie ook alle tags voor Torquato Tasso op dit blog.

 

Vorzeichen

Ein starrer Schleier hielt die Erd' umwoben,
Und – Flock' an Flocke fiel herab der Schnee
In Ihren Schoos, aus dem Apoll ihn eh'
In anderer Gestalt zu sich gehoben;

Da sieh! als Funken all' die Tröpflein stoben
Umher; das Land ward rings ein Feuersee,
Und, wie am Licht ein Demant, funkelte
Der Himmel, schimmerten die Wolken droben! -

Weil solches Schauspiel meinem Blick sich bot,
Erfuhr ich's an mir selbst und fühlte weichen
Das Eis und meines Zorns Gewölk zerrinnen.

"Die schöne Sonn', ach!" rief ich, "die mich innen
Durchglüht, sie naht; es gehn vorher die Zeichen,
Wie vor der andern geht das Morgenroth!"

 

 

An die Luft

O Luft, die scherzend du durch's frische Laub
Der Myrten schweifest und der Lorberhaine,
Die bunten Blumen weckst auf Wies' und Raine
Und lieben Duft uns stiehlst mit süßem Raub,

Ach, bist dem Ruf des Mitleids du nicht taub,
So laß des Muthwills Bahn und richt' alleine
Dahin die Flügel, wo die, welch' ich meine,
Lustwandelnd Gras und Veilchen tritt in Staub!

Und trag in deinem weichen Schoos die Klage
Dahin, die sehnend aus der Tiefe ruft,
Wohin voraus längst die Gedanken gingen!

Dann dort von ihren Lippen Rose wage
Für mich zu stehlen einen werthen Duft,
Als Kost ihn meiner Sehnsucht heim zu bringen!

 

Vertaald door Karl Förster

 

 
Torquato Tasso (11 maart 1544 – 25 april 1595)
Torquato Tasso en Leonora d'Este door Felice Schiavoni, 1839

 

 

Onafhankelijk van geboortedata:

 

De Nederlandse schrijver Willem Claassen werd geboren in Beuningen in 1982. Zie ook alle tags voor Willem Claassen op dit blog.

Uit: Vriend

“Hij grijnsde. Ik weet niet of het echt onvriendelijk was. Op dat moment kwam het niet zo op me over, maar achteraf zou je dat lachje best als behoorlijk gemeen kunnen beschouwen.
‘Vrienden?’ vroeg hij.
Ik knikte en wachtte af. Hoe kwetsbaar kun je jezelf opstellen?
‘Dat kost een tientje,’ zei hij.
Hij keek naar de andere jongens, glimlachend, toen weer naar mij.
‘Dat is goed,’ zei ik. ‘Ik zorg ervoor.’
Ik liep weg. Ik kon daar niet langer blijven staan. Mijn vraag had me uitgeput. De rest van de dag bleef ik uit zijn buurt en probeerde aan andere dingen te denken. Maar ik was er nog altijd van overtuigd dat het goed zou komen, dat we misschien wel beste vrienden zouden worden.
De volgende dag had ik het tientje – zakgeld van zoveel weken helpen op de boerderij – los in mijn broekzak zitten. Tijdens de les controleerde ik om de paar minuten of het er nog zat. De bel ging voor het speelkwartier. Op het schoolplein leunde hij tegen een muur aan. Er stonden twee meisjes en een jongen bij hem. Ik stond een eind verderop bij de zandbak en draaide mijn rug naar hem toe. Ik viste het briefje van tien uit mijn broekzak en keek nog een keer of het wel klopte. Misschien had ik me vergist en stond ik daar met een heel ander biljet. Maar het was een blauw briefje, tien gulden.”
 

 
Willem Claassen (Beuningen, 1982)

 

 

De Duitse schrijver Patrick Beck (ook wel Patrick Gorre) werd geboren in 1975 in Zwickau. Zie ook alle tags voor Patrick Beck op dit blog.

 

DIE NACHT

Ich betrachte die Nacht. Sie sieht mich und schiebt den Mond hinter den Horizont. Wasser und Wald gibt sie dieselbe Farbe. Sie trennt die Felder und die Wiesen von den Hügeln, die Hügel vom Land. Sie zieht die Höhe aus den Stufen, aus dem Weg die Länge. Die Luft zer­bricht sie zwischen den Ästen, rückt die Stämme in eine Reihe. Dann nimmt sie die Bögen vom Himmel. Ich gehe ins Haus zurück, halte ein Licht, halte das Haus.

 

 
Patrick Beck (Zwickau, 1975)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 11e maart ook mijn blog van 11 maart 2012 en eveneens mijn blog van 11 maart 2013.