Berichten van 11 januari 2015 tot 12 januari 2015

De Nederlandse dichter, schrijver en columnist Cees van der Pluijm werd geboren op 12 januari 1954 te Radio Kootwijk (Gld.). Zie ook alle tags voor Cees van der Pluijm op dit blog.

 

PORTRETSONNETTEN 9

Je kunt met hem de humorberg beklimmen
Hij heeft voor iedereen altijd wel iets
Een kleine kwinkslag of een goede witz
Waar hij verschijnt, daar gaan de ogen glimmen

O al die keren dat we om hem lachten
Wat is die man toch vreselijk ad rem
Gebeurt er iets, dan kijken we naar hem
Je hoeft er nog geen oogwenk op te wachten

En heus, hij is nooit een seconde triest
Het lijkt wel alsof alles langs hem afglijdt
Waardoor hij nooit zijn goede zin verliest

Ik denk dat hij nog vrolijk naar zijn graf schrijdt
Waarop de hele stoet nog één keer briest
Om wat zijn laatste geintje wordt: zijn afscheid

 

 

PORTRETSONNETTEN 13

Ik vond mijn kind, hij waaide tot mij aan
Wat scheelt die vijfendertig jaar verschil?
Wanneer ik honderd word, is hij de spil
Daarna kan ik gerust ter ziele gaan

Nu ben ik nog ten vleze, het bestaan
Laveert weer tussen schreeuwstorm en windstil
Een mengeling van hoop, geloof en wil
Een innig rendez-vous van zon en maan

Twee kamers heeft het hart dat stadig klopt
Twee liefdes zijn het minste voor een man
Totdat de adem stokt, de motor stopt

Twee liefdes – veel voor wie niet veel verwacht
Meer dan waarop een zondaar hopen kan
De wind, de wind heeft mij een kind gebracht

 

 

Uit: Momenten

 

1978

Er was van dreiging helemaal geen sprake
Je kreeg een eigen huis, een flat met hem
Wat later kwam deed toen nog niet ter zake

Nog nergens dood als stimulans of rem
Wel engelen, maar niet nog die der wrake
Je zong je lied met ongebroken stem

Een zoete inval en een bruisend bad:
De tijd dat je nog geen ontvangstangst had

Het leven leek een feest vol zang en dans
Studeren? Ja, dat deed je er wel bij
Wat misging kreeg vanzelf een nieuwe kans

Dat eens het lied verstommen zou, dat jij
Er in zou tuinen als een domme gans –
Je was naïef, je leek maar frank en vrij

 

 

 
Cees van der Pluijm (12 januari 1954 – 14 december 2014)
Hier met Conny Palmen (l)

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Jacques Hamelink werd geboren op 12 januari 1939 in Driewegen, bij Terneuzen. Zie ook alle tags voor Jacques Hamelink op dit blog.

 

Ophelderingen

Ochtend boordevol vogels dekt hem met zijn schouders
middag trekt hem traag over de bemosselde stenen
avond meermalen zijn omhelzing zelden nacht
grillig huiverend zijn huis.
Vlinder maar je bent zo zwaar als de wereld
werveling maar wat zegt dat van volstrekte stilte
woord maar ik ben alweer tekortgeschoten.
De bomen hechten zich zwaar aan de aarde
de mens gewent zich glimlachend aan zijn dood.
Als ik sterf kan geen weten veel groter dan nu zijn
hoewel ik een nieuwe ster schep de koude zal komen
als ik het voorgoed donker maak is de nacht niet dieper geworden
duisternis is evengoed als licht.
Geboorte - ik vouw mij op voor de dood.

 

 

Het zwakke, het minderwaardige

Het zwakke, het minderwaardige,
het onbevruchtbare had nooit je voorkeur.
Jouw hang was naar de boom
in bloei, naar de volle stokroos.
Niet naar de natte herfststronk.

Jij hield alleen van leven
als het ontluikt
en als het nog onweerstaanbaar is.
Leven dat als een vinkenslag
naar de keel welt.

 

 

De passage van de twee ravenzwarte vlechtmeisens

De passage van de twee ravenzwarte vlechtmeisens vuur-
straalogig de diepe straat door brengt de nacht teweeg.

De hengst de merrie bevruchtend, zijn fabelwindvleugels
over haar, de samenhuivering hoef aan hals: uitgeveegd.

Door de lievezoete voedster opgevreten een spijze wordt
het miserabele nest kleverige misgeboorten dat ze kreeg.

Tot haar onlichamelijkte aangetrokken van deze nacht win
ik, lichameling, de wil die volhoudt de min van Hadewich.

 

 
Jacques Hamelink (Terneuzen, 12 januari 1939)
Cover 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Kamiel Verwer werd op 12 januari 1979 in Tilburg geboren. Zie ook alle tags voor Kamiel Verwer op dit blog.

 

Ontrouw

wil jij soms dat aan jouw denken verschijnt
dat wat nimmer stoppen kan
welke ster er ook verdwijnt?
 
wil jij soms het naakt
liefhebben
dat waarheid heet
omdat je die liefde zo eindeloos weet?
 
wil jij soms tussen onze liefde door
je zweet delen met hem, de minnaar van de
tijd?

 

 

De geïnterneerde

gekrompen kleiner nog dan
onbeholpenheid kreunt hij op de vloer
van de inrichting de dokter
schudt zijn hoofd en kalmeert hem weer
nog kleiner, rukkend aan zijn haar
de koffie overgietend in een traag gebaar
waar verleden leed even lijkt te ademen
roestig (als een schakelketting op de
   bodem van de zee)
verwasemd tot
niet meer dan standaarden
zijn mond gaat even open en
bruine tanden breken het gekir
   een slechte adem rest.

 

 

 
Kamiel Verwer (Tilburg, 12 januari 1979)

 

 

De Japanse schrijver en vertaler Haruki Murakami werd geboren op 12 januari 1949 in Kyoto. Zie ook alle tags voor Haruki Murakami op dit blog.

Uit: South of the Border, West of the Sun (Vertaald door Philip Gabriel)

“In the world I grew up in, a typical family had two or three children. My childhood friends were all members of such stereotypical families. If not two kids in the family, then three; if not three, then two. Families with six or seven kids were few and far between, but even more unusual were families with only one child.
I happened to be one of the unusual ones, since I was an only child. I had an inferiority complex about it, as if there was something different about me, that what other people all had and took for granted I lacked.
I detested the term only child. Every time I heard it, I felt something was missing from me--like I wasn't quite a complete human being. The phrase only child stood there, pointing an accusatory finger at me. "Something's not quite all there, pal," it told me.
In the world I lived in, it was an accepted idea that only children were spoiled by their parents, weak, and self-centered. This was a given--like the fact that the barometer goes down the higher up you go and the fact that cows give milk. That's why I hated it whenever someone asked me how many brothers and sisters I had. Just let them hear I didn't have any, and instinctively they thought: An only child, eh? Spoiled, weak, and self-centered, I betcha. That kind of knee-jerk reaction depressed me, and hurt. But what really depressed and hurt me was something else: the fact that everything they thought about me was true. I really was spoiled, weak, and self-centered.
In the six years I went to elementary school, I met just one other only child. So I remember her (yes, it was a girl) very well. I got to know her well, and we talked about all sorts of things. We understood each other. You could even say I loved her.“

 

 
Haruki Murakami (Kioto, 12 januari 1949)

 

 

De Nederlandse dichter, schrijver en schilder Alain Teister (eig. Jacob Martinus Boersma werd geboren in Amsterdam op 12 januari 1932. Zie ook alle tags voor Alan Teister op dit blog.

 

Remco groet 's morgens de dingen

Dag glas, dag fles van gisterennacht,
hoest hoest, dag jam,
dag jammerkejam naast de boterham,
dag eitje, dag uitje,
hoest hoest,
dag sokken, dag Formentera,
o jezus wat voel ik me
voel ik me eigenlijk wel?

 

 
Alain Teister (12 januari 1932 – 6 februari 1979)
Kruis door Alain Teister (Jacques Boersma)

 

 

De Duitse dichter en schrijver Jakob Michael Reinhold Lenz werd geboren op 12 januari 1751 in Seßwegen. Zie ook alle tags voor Jakob Michael Reinhold Lenz op dit blog.

 

Impromptu auf dem Parterre

Dies Erschröcken, dies Verlangen,
Das mich, als du kamst, umfangen,
Dies Gefühl - wer zauberts nach?
Gott! wie schlug das Herz so schwach -
Als mein Glas ihn überraschte,
Jenen Blick, nach dem ich haschte,
Jenen Blick - o Huldgöttin!
Welch ein Himmel war darin!

Sieh mein Herz, das nach dir bebte,
Kannt' ich gleich die Ursach nicht,
Zog, obschon ich widerstrebte,
Stets mein Aug' auf dein Gesicht,
Bis ich, ohne daß ich wußte,
Wer du wärest, weinen mußte.

 

                 ****

Aus ihren Augen lacht die Freude,
Auf ihren Lippen blüht die Lust,
Und unterm Amazonenkleide
Hebt Mut und Stolz und Drang die Brust
Doch unter Locken, welche fliegen
Um ihrer Schultern Elfenbein,
Verrät ein Seitenblick beim Siegen
Den schönen Wunsch besiegt zu sein.

 

 
Jakob Michael Reinhold Lenz (12 januari 1751- 24 mei 1792)
Cover. Lenz hier links.

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 12e januari ook mijn blog van 12 januari 2014 deel 2.

De Britse schrijver David Mitchell werd geboren in Southport op 12 januari 1969. Mitchell groeide op in Malvern (Worcestershire) als kind van twee als kunstenaar werkende ouders. Al vroeg las hij veel en hij was vooral dol op avontuurlijke verhalen. Op 18-jarige leeftijd ondernam hij met een vriend een reis door India en Nepal. Hij studeerde vervolgens aan de Universiteit van Kent in Canterbury Engels en Amerikaanse literatuur en studeerde af met een MA in Vergelijkende Literatuurwetenschap. Daarna bracht Mitchell een vormend jaar als leraar Engels op Sicilië door en verhuisde vervolgens naar Japan, waar hij zes jaar aan de Universiteit van Hiroshima doceerde. In 2007 stond hij op de lijst van 100 invloedrijkste personen van het Amerikaanse opinieblad Time. Zijn debuutroman “Ghostwritten” (Geschreven door de geesten, 1999) kreeg veel lovende kritieken. Hij ontving hiervoor de Llewellyn Rhys-prijs. Er zijn negen verhaallijnen, die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben, maar subtiel met elkaar in verband staan. Ze hebben steeds een andere ik-figuur en spelen zich over de hele wereld af, zoals Tokyo, Mongolië, St. Petersburg en Londen. In 2001 werd zijn roman “number9dream” (Droom Nummer 9) genomineerd voor de Booker Prize of Fiction. Deze roman gaat over een Japanse jongen op zoek naar zijn vader. “Cloud Atlas” (Wolkenatlas) bevat, net als zijn debuutroman, weer een aantal verschillende verhaallijnen in zeer uiteenlopende schrijfstijlen. Elk van de verhalen wordt halverwege abrupt beëindigd. Het volgende verhaal bevat een verwijzing naar het vorige. Na het zesde verhaal worden de verschillende lijnen weer in teruglopende volgorde verteld. Wolkenatlas was de gedoodverfde winnaar van de Man Booker Prize 2004, maar won deze niet. Wolkenatlas is Mitchells grootste bestseller en kwam onder de originele Engelstalige titel in 2012 als bioscoopfilm uit. In “Black Swan Green” (Dertien) wijkt Mitchell af van zijn mozaïekachtige schrijfstijl: het is een rechttoe-rechtaan vertelling van een jaar uit het leven van een dertienjarige jongen met een spraakgebrek op het Engelse platteland in de jaren 1980. In zijn in 2010 verschenen roman “The Thousand Autumns of Jacob de Zoet” (vertaald als: 'De niet verhoorde gebeden van Jacob de Zoet') brak Mitchell wellicht pas echt door in Nederland. In september 2014 verscheen “The Bone Clocks”. (Tijdmeters).

Uit: Ghostwritten

“Who was blowing on the nape of my neck?
I swung around. The tinted glass doors hissed shut. The light was bright. Synthetic ferns swayed, very gently, up and down the empty lobby. Nothing moved in the sun-smacked car park. Beyond, a row of palm trees and the deep sky.
"Sir?"
I swung around. The receptionist was still waiting, offering me her pen, her smile as ironed as her uniform. I saw the pores beneath her make-up, and heard the silence beneath the muzak, and the rushing beneath the silence.
"Kobayashi. I called from the airport, a while ago. To reserve a room." Pinpricking in the palms of my hands. Little thorns.
"Ah, yes, Mr. Kobayashi. . ." So what if she didn't believe me? The unclean check into hotels under false names all the time. To fornicate, with strangers. "If I could just ask you to fill in your name and address here, sir ... and your profession?"
I showed her my bandaged hand. "I'm afraid you'll have to fill the form in for me."
"Certainly ... My, how did that happen?"
"A door closed on it."
She winced sympathetically, and turned the form around. "Your profession, Mr. Kobayashi?"
"I'm a software engineer. I develop products for different companies, on a contract-by-contract basis."
She frowned. I wasn't fitting her form. "I see, no company as such, then . . ."
"Let's use the company I'm working with at the moment." Easy. The Fellowship's technology division will arrange corroboration.
"Fine, Mr. Kobayashi...Welcome to the Okinawa Garden Hotel."
"Thank you."
"Are you visiting Okinawa for business or for sightseeing, Mr. Kobayashi?"
Was there something quizzical in her smile? Suspicion in her face?
"Partly business, partly sightseeing. "I deployed my alpha control voice.“

 

 
 David Mitchell (Southport, 12 januari 1969)

De Britse schrijver en cameraman Jasper Fforde werd geboren op 11 januari 1961 in Londen. Zie ook alle tags voor Jasper Fforde op dit blog.

Uit: One of our Thursdays is Missing

“I stood up and noticed for the first time that my living room seemed that little bit more realistic. The colours were subtler, and the walls had an increased level of texture. More interestingly, the room seemed to be brighter, and there was light coming in through the windows. It was real light, too, the sort that casts shadows, and not the pretend stuff we were used to. I grasped the handle, opened the front door and stepped outside.
The empty inter-book Nothing that had separated the novels and genres had been replaced by fields, hills, rivers, trees and forests, and all around me the countryside opened out into a series of expansive vistas with the welcome novelty of distance. We were now in the South-East corner of an island perhaps a hundred miles by fifty and bounded on all sides by the Text sea, which had been elevated to 'Grade IV Picturesque' status by the addition of an azure hue and a soft billowing motion that made the text shimmer in the breeze.
As I looked around I realised that whoever had remade the Bookworld had consid- ered practicalities as much as aesthetics. Unlike the Realworld, which is inconveniently located on the outside of a sphere, the new Bookworld was anchored on the inside of a sphere, thus ensuring that horizons worked in the opposite way to those in Realworld. Further objects were higher in the visual plane than nearer ones. From anywhere in the Bookworld it was possible to view anywhere else. I noticed, too, that we were not alone. Stuck on the inside of the sphere were hundreds of other islands very similar to our own, and each a haven for a category of literature therein.
About ten degrees upslope of Fiction I could see our nearest neighbour: Artistic Criticism. It was an exceptionally beautiful island, yet deeply troubled, confused and suffused with a blanketing layer of almost impenetrable bullshit. Beyond them were Psychology, Philately, and Software Manuals. But the brightest and biggest archipelago I could see upon the closed sea was the scattered group of Genres that made up Nonfiction. They were positioned right on the other side of the inner globe so were almost directly overhead. On one side of the island the cliffs of irrationality were slowly being eroded away, while on the opposite shore the sands of science were slowly reclaiming salt-marsh from the sea.
While I stared upwards, open mouthed, a steady stream of books moved in an endless multi-layered criss-cross high in the sky. But these weren't books of the small, paper-and-leather variety that one might find in the Outland. »

 

 
Jasper Fforde (Londen, 11 januari 1961)

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Katharina Hacker werd geboren op 11 januari 1967 in Frankfurt am Main. Zie ook alle tags voor Katharina Hacker op dit blog.

 

im September

über die Mauer hängen die Zweige der Weide
schnurgerade wächst im Hof der Stamm des Ginkgos
vom Fest blieben zwischen den Pflastersteinen
weiße Salzkörner von den Brezeln gerieben
während die Krümel längst Vögel aufgepickt haben
das ist der Anfang denke ich mir
wobei ich Tage schon zähle in den Herbst
in den Winter den Frühling hinein bis in den Sommer
den nächsten wenn zwischen den Steinen
wieder Salzkörner liegen

 

 

im Januar

mit jedem Tag wird die Einsamkeit größer
unter den Menschen deren Fußtritte nichts
abbilden als ihre eigene Größe und die
Nachricht bleibt aus die an der Erde haftet
nicht für und nicht gegen uns zeugt
unserer nicht bedarf und nicht unserer Angst
die Überlandleitung quert Äcker und Wege
aufgesprungen hegt das Land
– Eisreste und Pfützen und faulendes Holz –
und spärlich nur Stimmen miteinander
wie Hand in Hand über die Höhe nur zwei
ein Stück weit und wieder zurück
weil’s weiter nicht geht weil’s weiter nicht trägt
unter den Überlandleitungen
fußgroß und nicht größer

 

 
Katharina Hacker (Frankfurt am Main, 11 januari 1967)

 

 

De Amerikaanse schrijver en columnist Marc Acito werd geboren op 11 januari 1966 in Bayonne, New Jersey. Zie ook alle tags voor Marc Acito op dit blog.

Uit: How I Paid for College

"Oh, don't be daft," she says, giving me a shove. "You've got to help me with Doug Grabowski."
Doug Grabowski? Doug Grabowski the football player I convinced to try out for Danny Zuko? Doug Grabowski who used to go out with Amber Wright, the single most popular girl in school? That Doug Grabowski?
"What about him?" I ask.
"Do you know if he has a girlfriend?"
Paula's capacity for delusion is astounding. It's partly what makes her such a great actress. "Uh . . . I don't think so," I mumble, as I try to figure out how to tell her she stands a better chance of being crowned Miss America than of landing Doug Grabowski.
"Splendid," she chimes, and she pirouettes onto the lawn in a manner that unfortunately calls to mind the dancing hippos in Fantasia. "I've got it all planned out: the four of us--you and Kelly and Doug and I--are going to go into the city this Saturday to see A Chorus Line. I can't imagine Doug's ever seen it and he must, he really, really must. If he's going to spend the entire summer hanging around us instead of those knuckle-draggers from the football team, then it's our duty, really, to expose him to the finer things in life, don't you think?"
"Well . . ."
"The poor boy must be positively starved for intellectual stimulation."
"But . . ."
"Oh, Edward, it's going to be a night we'll remember the rest of our lives," she says, thrusting my clothes into my hands. "Now all you need to do is drive over to play practice and ask him."
"Me? Why not you?"
Paula clicks her tongue. "I don't want to appear pushy."
God forbid.”

 

 
Marc Acito (Bayonne, 11 januari 1966)
Cover Nederlandse uitgave

 

 

De Griekse dichter, schrijver en zeeman Nikos Kavvadias werd geboren op 11 januari 1910 in Nikolski Ousouriski. Zie ook alle tags voor Nikos Kavvadias op dit blog..

 

Ein Messer

Ein kleines afrikanisches, ehernes Messer
trage ich stets am Gürtel festgebunden.
Die Afrikaner spielen so eines zwischen ihren Fingern.
In Algerien hab' ich es mal auf 'nem Bazar gefunden.

Diesen greisen Händler, wie in Öl gemalt von Goya,
sehe ich, als sei es heute, noch genau so vor mir.
Zwischen langen Säbeln und zerrissenen Uniformen
stand er da und sprach mit rauer Stimme zu mir:

"Dieses kleine Messer, das du hier kaufen willst,
aus Angst vor seinem Ruf hat keiner es zerbrochen.
Denn jeder, der es mal besaß, und das ist bekannt,
hat damit einen geliebten Menschen erstochen.

Der Don Basil tötete damit die Donna Julia,
seine schöne Frau. Warum hat sie ihn nur betrogen?
Und heimlich hat der Conte Antonio genau dieses Messer
eines Abends durch seinen armen Bruder durchgezogen.

Aus Eifersucht erstach ein Araber seine Geliebte,
ein Seemann aus Italien einen griechischen Matrosen.
Durch all diese Hände kam dieses Messer nun zu mir.
So viel hab' ich mit ihm gesehen, es beginnt, mich abzustoßen.

Es ist sehr leicht, schau her, nicht mal 200 Gramm.
Schau genau hin, es hat auch einen Anker als Gravur.
Ich würde dir ja raten, etwas anderes zu kaufen.
Wieviel es kostet? Wenn du's willst, sieben Franken nur."

Jetzt trage ich dieses Messer fest an meinem Gürtel,
ich habe es gekauft aus purem Eigensinn.
Und weil ich niemanden so hasse, ihn auch noch zu töten,
hab' ich Angst, eines Tages richte ich mich selber damit hin.

 

Vertaald door Felix Leopold

 

 
Nikos Kavvadias (11 januari 1910 – 10 februari 1975)

 

 

De Nederlandse (sport)journalist, schrijver en radio- en televisiepresentator Martinus Jan (Mart) Smeets werd geboren in Arnhem op 11 januari 1947. Zie ook alle tags voor Mart Smeets op dit blog.

Uit: Elvis Special Edition (Column)

“In 1970 was Elvis Presley een godheid in Amerika. Hij had al een peloton aan hits op de markt gebracht en zijn films, de één nog zoetsappiger dan de ander, liepen als een trein. Zijn manager, de toen al befaamde Colonel Parker (geboren in Breda en levend met de naam Andreas Cornelis van Kuijk) zag een nieuw fenomeen aankomen: het cashen via een lange serie ‘live-shows’.
De Colonel, een merkwaardige, rechtse man die jaren volhield een Amerikaan te zijn, maar op enig moment moest toegeven een eenvoudige Brabander te zijn die geluk had ooit Presley tegen het lijf te zijn gelopen, had een zwakke karaktereigenschap: hij kon geen nee zeggen tegen een casino. Hij moest spelen. Dus ging Elvis optreden in de grote gokpaleizen van Las Vegas. Hij had zijn befaamde band compleet laten opdraven, als achtergrondzangers en -zangeressen had hij de Sweet Inspirations en de Imperials en zijn vaste, eerste gitarist James Burton was er om de band te sturen en te laten swingen als nooit tevoren.
In de maand augustus werd een aantal avonden achter elkaar gespeeld en vond Presley ineens een nieuwe manier van optreden: hij ging zijn publiek vermaken met korte anekdotes, met slappe praatjes, met stoute opmerkingen en met teksten die er bij het Amerikaanse publiek heel makkelijk ingingen.
Het waren de shows van het beroemde witte pak. Dat onmogelijke, maar wel zo karakteristieke jumpsuitje afgezet met glitters en kettingen en die opstaande kraag dat hem zo beroemd maakte.
Voor het zeer enthousiaste, jonge publiek dat zijn liedjes kende, maar hem nog nooit in deze rol had gezien, waren de shows fantastisch. Elvis joeg de hits door de grote ballroomzaal van het International Hotel en het publiek gloeide.
Op 11 november 1970 werd de lp That’s The Way It Is op de markt gebracht, een compilatie van vier van die Las Vegas songs met acht in Nashville opgenomen studionummers. Topscorers toen: ‘You don’t have to say I love you’ en ‘I’ve lost you’. Die lp werd patina en daarna ging het bergafwaarts met The King die verdween in pillen, poeders en pijn.”

 

 
Mart Smeets (Arnhem, 11 januari 1947)
Mart Smeets in 1972 

 

 

De Braziliaanse schrijver Oswald de Andrade werd geboren op 11 januari 1890 in São Paulo. Zie ook alle tags voor Oswald de Andrade op dit blog.

 

Sorrento (Fragment)

Delenda lovely Salomé
Oh tawdry dancing girl
Full of ignorant flies and good intentions

The javá is a piggish polka with the blue dust
But the purple enpurples the procession of pink curtains

"I don't give a damn."
"I want to know about the nonsense of waiting with
the revolver on the road."
"That black thug gave her a punch and the woman took
a kick."
"In the belly."
The saxophone persists in an ache of frenzied teeth
Which the maxixe spasms
Between shots and tips
But the open leakage of gas escapes
Into the penitentiary night
"Lord grant us the illumined spongecake of redemption"

The tieté rools heaps of bricks
Water-colored and pink.

 

Vertaald door Jack E. Tomlins

 

 

Pronominais

Geef me een sigaret luidt de grammatica
Van leraar en leerling
En de geschoolde mulat
Maar de goede zwarte en de goede blanke
In de Braziliaanse natie
Zeggen elke dag
Kom op maatje
Mij geef een sigaret.

Via het Duits vertaald door Frans Roumen

 

 
Oswald de Andrade (11 januari 1890 – 22 oktober 1954)
Portret door Tarsila do Amaral, 1922

 

 

De Oostenrijkse schrijver Helmut Zenker werd geboren op 11 januari 1949 in St. Valentin. Zie ook alle tags voor Helmut Zenker op dit blog.

Uit: Schussgefahr – Kottan ermittelt

„Ich weiß schon“, sagt sie und kichert ihn aus. „Ich schaue nicht so aus.“
„Sie hätten es mir sagen können.“
„Sie hätten mich fragen können. Was ändert das jetzt in Ihren geistreichen Ermittlungen?“
„Nichts … voraussichtlich. Wie lang machen Sie das?“
„Fast ein Jahr. Wichtig?“
„Vorher nicht?“
„Nein. Der Herbert hat anständig verdient.“
„Bekommen Sie keine Rente?“
„Doch. Was glauben Sie, was die Wohnung kostet? Die Rückzahlungen und die Betriebskosten?“
„Sie hätten eine Arbeit annehmen können.“
„Einer Friseurin rennt keiner nach.“
„Wer zwingt Sie wirklich dazu?“
„Niemand zwingt mich. Nichts. Ich mach das nur für mich.“
„Glaube ich nicht.“
„Glauben Sie es eben nicht!“
„Spritzen Sie was?“ Er fasst nach ihrem rechten Arm.
„Nein. Sie sind blöd.“
Kottan lässt ihren Arm los, mustert wieder den Wandverbau, weil er nicht weiterweiß.
„Ich passe schlecht in Ihr Programm. Oder? Es ist gar nicht so schwer, noch dazu, wo die meisten Typen, die hier aufmarschieren, enttäuscht sind von mir.“

 

 
Helmut Zenker (11 januari 1949 – 7 januari 2003)      


 

Zie voor nog meer schrijvers van de 11^e januari ook mijn vorige blog van vandaag.

De Spaanse schrijver Eduardo Mendoza werd geboren in Barcelona op 11 januari 1943. Zie ook alle tags voor Eduardo de Mendoza op dit blog.

Uit: Der Friseur und die Kanzlerin (Vertaald door Peter Schwaar)

“Der Tagesanbruch beleuchtete mich auf dem Bürgersteig vor meinem Haus. Erleichtert betrachtete ich den heiteren Himmel und nahm den mäßigen Wind wahr – offensichtlich keine Hindernisse für den Luftverkehr. Nach einer Weile fuhr der Swami in seinem Auto vor. Er kam vom Flughafen und entschuldigte sich für die leichte Verspätung mit dem Hinweis, er habe noch vollgetankt, und an der Tankstelle sei er auf die Idee gekommen, den Wagen durch die Waschstraße zu schicken, damit er auch schön glänze, wo es die Umstände doch so erforderten. Zuvor hatte er den Juli und Quesito am Flughafen abgesetzt, den Juli als lebende Statue, damit er von seinem Podest aus die Vorgänge im Terminal im Blick behalte, und die Quesito strategisch in einem Café platziert, wo sie beim Durchblättern einer Zeitschrift zu frühstücken vorgab, in Wirklichkeit aber bereit war, jederzeit Bericht zu erstatten, wenn der Juli es ihr mit einem vorher vereinbarten Zeichencode zu verstehen gäbe.
Wir holten den Dandy Morgan ab, der schon in Zivilkleidung am vereinbarten Ort stand und ein dickes Bündel bei sich hatte, das er in den Kofferraum des Peugeot stopfte. Hingegen musste man mehrmals klingeln, bis Cándida herunterkam, und als sie endlich erschien, war sie sehr verstört. Um ihrer Nervosität Herrin zu werden, hatte sie mehrere Liter Pfefferminztee getrunken und musste jetzt, wie sie sich bescheiden ausdrückte, ununterbrochen ihr kleines Geschäft verrichten. Im Auto auf der Rückbank neben dem Dandy Morgan sitzend, gab sie ihrer Angst Ausdruck, im heikelsten Moment ihres Auftritts wieder dieses unaufschiebbare Bedürfnis zu verspüren.
«Mach dir deswegen keine Sorgen», sagte ich und versuchte, um ihren bereits verwirrten Zustand nicht noch zu verschlimmern, die Gereiztheit zu verbergen, die ihre angeborene Dämlichkeit in mir auslöste. «Denk daran, dass du eine hochbedeutende Frau zu ersetzen hast, deren Anordnungen keinen Widerspruch dulden. Wo du auch bist, wenn du den Drang verspürst, dein kleines Geschäft zu verrichten oder sogar dein großes, gehst du in eine Ecke und erledigst in aller Gelassenheit, was du zu erledigen hast. Vergiss nicht, dir nachher die Hände zu waschen. Die Person, die du ersetzt, besitzt Autorität, aber auch Klasse.»

 

 
Eduardo Mendoza (Barcelona, 11 januari 1943)

 

 

De Amerikaanse schrijfster Diana Gabaldon werd op 11 januari 1952 geboren in Williams, Arizona. Zie ook alle tags voor Diana Gabaldon op dit blog.

Uit: Outlander

"Do you know when I was born?" I asked, looking up. I knew my hair was wild and my eyes staring, and I didn't care. "On the twentieth of October, in the Year of Our Lord nineteen hundred and eighteen. Do you hear me?" I demanded, for he was blinking at me unmoving, as though paying no attention to a word I said. "I said nineteen eighteen! Nearly two hundred years from now! Do you hear?"
I was shouting now, and he nodded slowly.
"I hear," he said softly.
"Yes, you hear!" I blazed. "And you think I'm raving mad. Don't you? Admit it! That's what you think. You have to think so, there isn't any other way you can explain me to yourself. You can't believe me, you can't dare to. Oh, Jamie..." I felt my face start to crumple. All this time spent hiding the truth, realizing that I could never tell anyone, and now I realized that I could tell Jamie, my beloved husband, the man I trusted beyond all others, and he wouldn't—he couldn't believe me either.
"It was the rocks—the fairy hill. The standing stones. Merlin's stones. That's where I came through." I was gasping, half-sobbing, becoming less coherent by the second. "Once upon a time, but it's really two hundred years. It's always two hundred years, in the stories. ... But in the stories, the people always get back. I couldn't get back." I turned away, staggering, grasping for support. I sank down on a rock, shoulders slumped, and put my head in my hands. There was a long silence in the wood. It went on long enough for the small night birds to recover their courage and start their noises once again, calling to each other with a thin, high zeek! as they hawked for the last insects of the summer. »

 

 
Diana Gabaldon (Williams,11 januari 1952)

 

 

De Macedonische dichter en schrijver Slavko Janevski werd geboren op 11 januari 1920 in Skopje. Zie ook alle tags voor Slavko Janevski op dit blog.

 

Pastel

There the hungry wolf
with his teeth
has ripped out the hot entrails.

There the fugitive convict
stone by stone
has dug his grave.

There the naked dead
on a table of their bones
have chopped up the moon.

There the rutting stags,
their antlers entangled,
have turned into skeletons.

There on hard arid ground
sorcerers have woven
a wedding feast banner from their veins.

The groom is the wind,
the bride is the mist.

Amazingly in their cradle
(a handful of earth and hope)
a nameless flower opens.

Let's go and name it:
let it be called Dream.

 

 
Slavko Janevski (11 januari 1920 – 20 januari 2000)
 

 

De Duitstalige, joodse, dichteres en schrijfster Ilse Weber werd geboren op 11 januari 1903 in Witkowitz, Tsjechoslowakije. Zie ook alle tags voor Ilse Weber op dit blog.

 

Brief an mein Kind (Fragment)

Mein Bub, bist du gesund und lernst du brav?
Jetzt singt dich niemand wohl mehr in den Schlaf.
Manchmal des Nachts, da will es scheinen mir,
als fühlte ich dich neben mir.
Denk nur, wenn wir uns einmal wiedersehen
Dann werden wir einander nicht verstehen.
Du hast dein Deutsch schon längst verlernt in Schweden
und ich, ich kann doch gar nicht schwedisch reden.
Wird das nicht komisch sein? Ach wär’s doch schon,
dann hab ich plötzlich einen großen Sohn…
Spielst du mit Blechsoldaten noch so gerne?
Ich wohn’ in einer richtigen Kaserne,
mit dunklen Mauern und mit düst’ren Räumen
von Sonne ahnt man nichts, von Laub und Bäumen.
Ich bin hier Krankenschwester bei den Kindern
Und es ist schön, zu helfen und zu lindern.
Nachts wache ich bei ihnen manches Mal,
die kleine Lampe hellt nur schwach den Saal.
Ich sitze da und hüte ihre Ruh,
und jedes Kind ist mir ein Stückchen „du“.
Mancher Gedanke fliegt dann hin zu dir
Und trotzdem bin ich froh, du bist nicht hier.
Und gerne litt’ ich tausendfache Qualen,
könnt ich ein Kinderglück damit bezahlen…
Jetzt ist es spät und ich will schlafen gehen.
Könnt ich dich einen Augenblick nur sehn!
So aber kann ich nichts als Briefe schreiben,
die voller Sehnsucht sind- und liegen bleiben…

 

 
Ilse Weber (11 januari 1903 – 6 oktober 1944)

 

 

De Zuidafrikaanse schrijver en politicus Alan Stewart Paton werd geboren op 11 januari 1903 in Pietermaritzburg. Zie ook alle tags voor Alan Stewart Paton op dit blog.

Uit: Cry the Beloved Country

“There is not much talking now. A silence falls upon them all. This is no time to talk of hedges and fields, or the beauties of any country. Sadness and fear and hate, how they well up in the heart and mind, whenever one opens pages of these messengers of doom. Cry for the broken tribe, for the law and the custom that is gone. Aye, and cry aloud for the man who is dead, for the woman and children bereaved. Cry, the beloved country, these things are not yet at an end. The sun pours down on the earth, on the lovely land that man cannot enjoy. He knows only the fear of his heart.”
(…)

“We do not know, we do not know. We shall live from day to day, and put more locks on the doors, and get a fine fierce dog when the fine fierce bitch next door has pups, and hold on to our handbags more tenaciously; and the beauty of the trees by night, and the raptures of lovers under the stars, these things we shall forego. We shall forego the coming home drunken through the midnight streets, and the evening walk over the star-lit veld. We shall be careful, and knock this off our lives, and knock that off our lives, and hedge ourselves about with safety and precaution. And our lives will shrink, but they shall be the lives of superior beings; and we shall live with fear, but at least it will not be a fear of the unknown. And the conscience shall be thrust down; the light of life shall not be extinguished, but be put under a bushel, to be preserved for a generation that will live by it again, in some day not yet come; and how it will come, and when it will come, we shall not think about at all.”

 

 
Alan Stewart Paton (11 januari 1903 – 12 april 1988)

 

 

De Amerikaanse dichter, criticus, vertaler en reisschrijver Bayard Taylor werd geboren op 11 januari 1825 in Kennett Square in Chester County, Pennsylvania. Zie ook alle tags voor Bayard Taylor op dit blog.

 

Daughter of Egypt,

Daughter of Egypt, veil thine eyes!
I cannot bear their fire;
Nor will I touch with sacrifice
Those altars of desire.
For they are flames that shun the day,
And their unholy light
Is fed from natures gone astray
In passion and in night.
 
The stars of Beauty and of Sin,
They burn amid the dark,
Like beacons that to ruin win
The fascinated bark.
Then veil their glow, lest I forswear
The hopes thou canst not crown,
And in the black waves of thy hair
My struggling manhood drown!

 
Bayard Taylor (11 januari 1825 – 19 december 1878)

 

 

Extra

 

Am ersten Sonntage nach hl. drei Könige
Ev.: Jesus lehrt im Tempel.

Und sieh, ich habe dich gesucht mit Schmerzen,
Mein Herr und Gott, wo werde ich dich finden?
Ach nicht im eignen ausgestorbnen Herzen,
Wo längst dein Ebenbild erlosch in Sünden:
Da tönt aus allen Winkeln, ruf' ich dich,
Mein eignes Echo wie ein Spott um mich.

Wer einmal hat dein göttlich Bild verloren,
Was ihm doch eigen war wie seine Seele,
Mit dem hat sich die ganze Welt verschworen,
Daß sie dein heilig Antlitz ihm verhehle;
Und wo der Fromme dich auf Tabor schaut,
Da hat er sich im Tal sein Haus gebaut.

So muß ich denn zu meinem Graun erfahren
Das Rätsel, das ich nimmer konnte lösen,
Als mir in meinen hellen Unschuldsjahren
Ganz unbegreiflich schien was da vom Bösen,
Daß eine Seele, wo dein Bild geglüht,
Dich gar nicht mehr erkennt, wenn sie dich sieht.

Rings um mich tönt der klare Vogelreigen:
»Horch auf, die Vöglein singen seinem Ruhme!«
Und will ich mich zu einer Blume neigen:
»Sein mildes Auge schaut aus jeder Blume.«
Ich habe dich in der Natur gesucht,
Und weltlich Wissen war die eitle Frucht!

Und muß ich schauen in des Schicksals Gange,
Wie oft ein gutes Herz in diesem Leben
Vergebens zu dir schreit aus seinem Drange,
Bis es verzweifelnd sich der Sünd' ergeben,
Dann scheint mir alle Liebe wie ein Spott,
Und keine Gnade fühl' ich, keinen Gott!

Und schlingen sich so wunderbar die Knoten,
Daß du in Licht erscheinst dem treuen Blicke,
Da hat der Böse seine Hand geboten
Und baut dem Zweifel eine Nebelbrücke,
Und mein Verstand, der nur sich selber traut,
Der meint gewiß sie sei von Gold gebaut!

Ich weiß es, daß du bist, ich muß es fühlen,
Wie eine schwere kalte Hand mich drücken,
Daß einst ein dunkles Ende diesen Spielen,
Daß jede Tat sich ihre Frucht muß pflücken;
Ich fühle der Vergeltung mich geweiht,
Ich fühle dich, doch nicht mit Freudigkeit.

Wo find' ich dich in Hoffnung und in Lieben!
Denn jene ernste Macht, die ich erkoren,
Das ist der Schatten nur, der mir geblieben
Von deinem Bilde, da ich es verloren.
O Gott, du bist so mild und bist so licht!
Ich suche dich in Schmerzen, birg dich nicht!

 

 

 
Annette von Droste-Hülshoff (10 januari 1797 – 24 mei 1848)
The Finding of the Saviour in the Temple door William Holman Hunt, (1854–60)