Berichten van 26 april 2015 tot 27 april 2015

 

Bij Koningsdag

 

 
Koninginnedag in Naarden-Bussum, 2012

 

 

In het land der koningen

ik leef in een land
waar de dierenvriend besluit
uit goedheid een andere mens neer te knallen

ik leef in een land
waar de vrome gelovige besluit
uit eerbied het mes in de ketter te planten

ik leef in een land
waar onze jongens uit gekkigheid soms
de conducteur in elkaar stampen

ik leef in een land
waar een keurige man, achtendertig, blond
de vrijheid neemt om door anderen heen te rammen

en in dit rood, rood schemerland
waar de grenzen totaal werden opgeheven
waar de mondigheid totterdood wordt beleden
en waar zestien miljoen koningen leven

daar ontstaat vanzelf een nieuwe orde
daar zal langs feestelijk afgezette lanen
een laatste koningin haar laatste onderdanen
als beesten overreden zien worden

 

 
Ramsey Nasr (Rotterdam, 28 januari 1974)

 

 

Zie voor de schrijvers van de 27^e april ook mijn vorige blog van vandaag.

De Surinaamse dichteres en schrijfster Astrid Roemer werd in Paramaribo geboren op 27 april 1947. Zie ook alle tags voor Astrid Roemer op dit blog..

Uit: Lola of het lied van de lente

“Ze heeft begrip voor zijn houding; niet altijd heeft ze het vak uitgeoefend met een gevoel van voldoening - vooral in de perioden toen zij haast dagelijks werd overvallen door de winti aan wie ze haar gaven te danken heeft.
Op de meest ongelegen ogenblikken werd haar wil lamgelegd en konden anderen haar vertellen wat er in die momenten van onderbewustheid was gebeurd.
Zij had dat ronduit gênant gevonden. Onvoorstelbaar. Gemeen. En, ze had haar te vroeg en te tragisch overleden man gesmeekt de yorka-geest bij haar weg te houden. Maar. Op een nacht. Nadat zij het avondmaal had genuttigd. Was hij haar in de droom verschenen.
In een helder wit gesteven pak stond hij op de brug bij de Marine-trap en hij lachte haar hartelijk toe. Maar. Toen ze naar hem toe wilde rennen hoorde ze aan de waterkant hartverscheurend gehuil. Haar overleden man had haar niet aangesproken. Hij heeft haar met de ogen gedwongen om te zien naar de personen die om haar roepen. En. In het moment van twijfel was de brug onder haar voeten afgebrokkeld - en hij is verdwenen in de mist van het rivierwater met een glimlach die haar heeft overtuigd van een verbondenheid die de dood niet kan ontbinden. Toen heeft ze de winti toegelaten -.
Natuurlijk heeft ze de kinderen niet willen belasten met iets wat nauwelijks onder woorden te brengen is; een kracht die als een stroomdraad om haar ruggegraat gewikkeld was en haar aansloot op gebieden die buiten het bereik van onze zintuigen liggen. Soms heeft ze zich verzet - zoals een vrouw kan weigeren haar binnen-warmte naar buiten te laten stromen. Dan heeft ze niet de aandrang gevolgd naar afzondering. Integendeel: ze heeft haar kinderen en hun vrienden bij zich geroepen en hen sprookjes voorgelezen tot haar kaken pijn deden van de inspanning. Meestal heeft dat geholpen - en, hoewel ze de atmosfeer van de verborgen wereld in haar neusgaten voelde branden, was ze gebleven waar ze was: in de vertrouwdheid van de ongerepten.
Maar, er waren ook dagen van weerloosheid. Momenten van onmacht. Nederlagen.
De kinderen hadden leren leven met een moeder die weleens in een ander persoon veranderde en, hoe ouder ze werden hoe beter het ze lukte om de broodwinning van hun moeder in verband te brengen met haar persoonsverandering.”

 

 
Astrid Roemer (Paramaribo, 27 april 1947)

 

 

De Armeense dichter Hovhannes Shiraz werd geboren op 27 april 1915 in Alexandropol in het toenmalige Russische rijk (tegenwoordig Gyumri). Zie ook alle tags voor Hovhannes Shiraz op dit blog..

 

To Arayig Shiraz

My dear, as much joy as you are feeling,
As much you flower, as much as you sing,
So much roses of oblivion you pour 
On the memories of my sad childhood... 

Laugh, so my homeless memories may cry,
As I entered life and home I was yet a homeless orphan,
Although I have lost now my poor childhood,
But I have found now thousand gold childhoods.

*

Among roses, my dear one, you may forget me,
But when the thorns bite you then, call me, I shall come.

Under the sun, in the light, you may forget me,
But when your way is dark then, call me, I shall come.

Wherever I'm in a war or under the earth,
Whenever you fall in pain, call me, I shall come...

 

Vertaald door Shant Norashkharian

 

 
Hovhannes Shiraz (27 april 1915 – 14 maart 1984)

 

 

De Schotse dichter en vertaler Edwin Morgan werd geboren in Glasgow op 27 april 1920. Zie ook alle tags voor Edwin Morgan op dit blog..

 

The Picnic

In a little rainy mist of white and grey
we sat under an old tree,
drank tea toasts to the powdery mountain,
undrunk got merry, played catch
with the empty flask, on the pine needles
came down to where it rolled stealthily away –
you lay
with one arm in the rain, laughing
shaking only your wet hair
loose against the grass, in that enchanted place
of tea, with curtains of a summer rain
dropped round is, for a rainy day.

 

 

Salvador Dali: Christ of St John of the Cross

It is not of this world, and yet it is,
And that is how it should be.
Strong light hits back and the arms
Coming from where we cannot see,
Ought not to see, another dimension
For another time. At this time, we
Share the life of bay and boat
With simply painted fishermen
Who give no Amen
Even if clouds both apocalyptic and real
Made them look up and feel
What they had to feel
Of shattering amazement, fear,
Protection, and a wash of glory.
Was it an end coming near?
Was it a beginning coming near?
What happened to the thorns and blood and sweat?
What happened to the hands like claws the whipcord muscles?
Has the artist never seen Grünewald?
'I have to tell you John of the cross called,
Said to remind you light and death once met.'

 

 
Edwin Morgan (27 april 1920 - 19 augustus 2010)
Salvador Dalí: De Christus van de Heilige Johannes van het kruis, 1951

 

 

De Amerikaanse toneelschrijver August Wilson (eig. Frederick August Kittel) werd geboren op 27 april 1945 in Pittsbugh. Zie ook alle tags voor August Wilson op dit blog.

Uit: The Piano Lesson

"If my daddy had seen where he could have traded that piano in for some land of his own, it wouldn’t be sitting up here now. He spent his whole life farming on somebody else's land. I ain’t gonna do that. See, he couldn’t do no better. When he come along he ain’t had nothing he could build on. His daddy ain’t had nothing to give him. The only thing my daddy had to give me was that piano. And he died over giving me that. I ain’t gonna let it sit up there and rot without trying to do something with it.”
(…)

"Look at this piano. Look at it. Mama Ola polished this piano with her tears for seventeen years. For seventeen years she rubbed on it till her hands bled. Then she rubbed the blood in…mixed it up with the rest of the blood on it. Every day that God breathed life into her body she rubbed and cleaned and polished and prayed over it. ‘Play something for me, Berniece. Play something for me, Berniece.’ Every day… You always talking about your daddy but you ain’t never stopped to look at what his foolishness cost your mamma.”
(…)

“-How long you been with the rail road now?
-Twenty-seven years. Now, I'll tell you something about the railroad. What I done learned after twenty-seven years. See, you got North. You got West. You look over here you got South. Over there you got East. Now, you can start from anywhere. Don't care where you at. You got to go one of the four ways. And which way you decide to go, they got a railroad that will take you there. Now that's something simple. You think anybody would be able to understand that. But you'd be surprised how many people trying to go North get on a train going West. They think train's supposed to go where they going rather than where it's going.”

 

 
August Wilson (27 april 1945 – 2 oktober 2005)
Scene uit een opvoering in New York, 2012 

 

 

De Franse schrijver en dichter Jules Lemaître werd geboren op 27 april 1853 in Vennecy, Loiret. Zie ook alle tags voor Jules Lemaître op dit blog..

Uit: Paul Verlaine et les poètes "symbolistes" & "décadents"

“Saisissez-vous? On conçoit qu'il y ait un rapport, une ressemblance entre le souvenir et le crépuscule, entre la mélancolie du couchant, du jour qui se meurt, et la tristesse qu'on éprouve à se rappeler le passé mort. Mais entre le crépuscule et l'espérance? Comment l'esprit du poète va-t-il de l'un à l'autre? Sans doute le crépuscule peut figurer le souvenir parce qu'il est triste comme lui; et il peut (plus difficilement) figurer aussi l'espérance parce qu'il est encore lumineux et qu'il a quelquefois des couleurs éclatantes et paradisiaques; mais comment peut-il figurer les deux à la fois? Et "le souvenir rougeoyant avec le crépuscule à l'horizon de l'espérance", qu'est-ce que cela signifie, dieux justes! La "maladive exhalaison de parfums lourds" (les parfums du dahlia et de la tulipe?), c'est, si vous voulez, le souvenir; mais "l'immense pâmoison", ce serait plutôt l'espérance... O ma tête!...
Jadis, quand on traduisait un état moral par une image empruntée au monde extérieur, chacun des traits de cette image avait sa signification, et le poète aurait pu rendre compte de tous les détails de sa métaphore, de son allégorie, de son symbole. Mais ici le poète exprime par une seule image deux sentiments très distincts; puis il la développe pour elle-même ou plutôt la laisse se développer avec une sorte de caprice languissant. En réalité, il note sans dessein, sans nul souci de ce qui les lie, les sensations et les sentiments qui surgissent obscurément en lui, un soir, en regardant le ciel rouge encore du soleil éteint. "...Crépuscule, souvenir... Il rougeoie; espérance... Il fleurit; dahlia, lis, tulipe, renoncule; treillis de serre; parfums chauds... On pâme, on s'endort...; souvenir; crépuscule..." Ni le rapport entre les images et les idées ni le rapport des images entre elles n'est énoncé. Et avec tout cela (relisez, je vous prie), c'est extrêmement doux à l'oreille. La phrase, avec ses reprises de mots, ses rappels de sons, ses entrelacements et ses endoiements, est d'une harmonie et d'une mollesse charmantes. L'unité de cette petite pièce n'est donc point dans la signification totale des mots assemblés, mais dans leur musique et dans la mélancolie et la langueur dont ils sont tout imprégnés. C'est la poésie du crépuscule exprimée dans le songe encore, avant la réflexion, avant que les images et les sentiments que le crépuscule éveille n'aient été ordonnés et liés par le jugement. C'est presque de la poésie avant la parole; c'est de la poésie de limbes, du rêve écrit."

 

 
Jules Lemaître (27 april 1853 – 5 augustus 1914)
In 1903 

 

 

De Brits-Ierse dichter Cecil Day Lewis werd geboren in Ballintogher, Ierland, op 27 april 1904. Zie ook alle tags voor Cecil Day Lewis op dit blog.

 

Is it far to go?

Is it far to go?
A step - no further.
Is it hard to go?
Ask the melting snow,
The eddying feather.

What can I take there?
Not a hank, not a hair.
What shall I leave behind?
Ask the hastening wind,
The fainting star.

Shall I be gone long?
For ever and a day.
To whom there belong?
Ask the stone to say,
Ask my song.

Who will say farewell?
The beating bell.
Will anyone miss me?
That I dare not tell -
Quick, Rose, and kiss me.

 

Poem 3 from The Magnetic Mountain

Somewhere beyond the railheads
Of reason, south or north,
Lies a magnetic mountain
Riveting sky to earth.

No line is laid so far.
Ties rusting in a stack
And sleepers – dead men’s bones –
Mark a defeated track.

Kestrel who yearly changes
His tenement of space
At the last hovering
May signify that place.

Iron in the soul,
Spirit steeled in fire,
Needle trembling on truth –
These shall draw me there.

 

 
Cecil Day Lewis (27 april 1904 – 22 mei 1972)
Portret door Howard Coster, 1937

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 27e april ook mijn blog van 27 april 2013 deel 1 en eveneens deel 2.

De Amerikaanse schrijver Bernard Malamud werd op 26 april 1914 in Brooklyn, New York, geboren. Zie ook alle tags voor Bernard Malamud op dit blog. 

Uit: The Natural

“The Natural PRE-GAME Roy Hobbs pawed at the glass before thinking to prick a match with his thumbnail and hold the spurting flame in his cupped palm close to the lower berth window, but by then he had figured it was a tunnel they were passing through and was no longer surprised at the bright sight of himself holding a yellow light over his head, peering back in. As the train yanked its long tail out of the thundering tunnel, the kneeling reflection dissolved and he felt a splurge of freedom at the view of the moon-hazed Western hills bulked against night broken by sprays of summer lightning, although the season was early spring. Lying back, elbowed up on his long side, sleepless still despite the lulling train, he watched the land flowing and waited with suppressed expectancy for a sight of the Mississippi, a thousand miles away. Having no timepiece he appraised the night and decided it was moving toward dawn. As he was looking, there flowed along this bone-white farmhouse with sagging skeletal porch, alone in untold miles of moonlight, and before it this white-faced, long-boned boy whipped with train-whistle yowl a glowing ball to someone hidden under a dark oak, who shot it back without thought, and the kid once more wound and returned. Roy shut his eyes to the sight because if it wasn't real it was a way he sometimes had of observing himself, just as in this dream he could never shake off--that had hours ago waked him out of sound sleep--of him standing at night in a strange field with a golden baseball in his palm that all the time grew heavier as he sweated to settle whether to hold onor fling it away. But when he had made his decision it was too heavy to lift or let fall (who wanted a hole that deep?) so he changed his mind to keep it and the thing grew fluffy light, a white rose breaking out of its hide, and all but soared off by itself, but he had already sworn to hang on forever.As dawn tilted the night, a gust of windblown rain blinded him--no, there was a window--but the sliding drops made him thirsty and from thirst sprang hunger. He reached into the hammock for his underwear to be first at breakfast in the dining car and make his blunders of ordering and eating more or less in private, since it was doubtful Sam would be up to tell him what to do.”

 

 
Bernard Malamud (26 april 1914 – 18 maart 1986)
Cover met Robert Redford (Het boek werd in 1984 verfilmd)

 

 

De Spaanse dichter Vincente Aleixandre (eig. Vicente Pío Marcelino Cirilo Aleixandre y Merlo) werd geboren op 26 april 1898 in Sevilla. Zie ook alle tags voor Vincente Aleixandre op dit blog. 

 

The Body and the Soul

But it is sadder than that, much, much sadder.
Sad as a branch letting its fruit fall for no one.
Sadder, much sadder. Like the mist
the dead fruit breathes out from the ground.
Like that hand that rises from the corpse lying in state
and merely wants to touch the lamps,
grieving smile, the night speechless and velvet.
Luminous night above the corpse stretched out without its soul.
The soul outside, soul outside the body, swooping
with such delicacy over the shape sad and abandoned.
Soul of soft mist, held floating
above its former lover, the defenseless and pale
body, which grows colder as the night goes on,
it remains silent, alone, empty in a gentle way.
 
Soul of love that watches and hesitates
to free itself, but finally leaves, gentle and cold.

 

Vertaald door Robert Bly

 

 

No Star

Who said that a body
carved from kisses shines
resplendently, an orb
of happiness? Oh star of mine,
descend! May your light finally
be flesh, be body, here upon
the grass. May I at last
possess you, throbbing in the reeds,
star fallen to the earth,
who for my love would sacrifice
your blood or gleam. No, never,
heavenly one! Here, humble
and tangible, the earth awaits you.
Here, a man loves you.

 

Vertaald door Hugh A. Harter

 

 
Vicente Aleixandre (26 april 1898 – 14 december 1984)
Een heel jonge Vicente Aleixandre

 

 

 De Nederlandse dichter Leo Stilma werd geboren op 26 april 1953 in Hilversum. Zie ook alle tags voor Leo Stilma op dit blog.  

 

Indachtig Kopland

Vannacht in mijn droom met Kopland
gewandeld langs beken en weilanden

We spraken niet want de woorden
waren oud en leeg aan het worden
oud als het brood dat we braken
en leeg als de glazen
waaruit we dronken

We dachten aan die wonderlijke wereld
van het vergeten
hoe je altijd vergeet
wat je je herinnert
en hoe je je herinnert
wat je vergeten was

Toch,wat je je herinnert
is niet altijd wat er was en misschien
was het er wel niet of alleen
op die plek waar wij nooit waren
maar altijd al zijn geweest
in onze vergeten herinnering

 

 
Leo Stilma (Hilversum, 26 april 1953)

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Hannelies Taschau werd geboren op 26 april 1937 in Hamburg. Zie ook alle tags voor Hannelies Taschau op dit blog. 

 

Aus diesem Sommer

I
Als ein sich vergrößerndes
sich festigendes ins
Unermeßliche wachsendes
Hochdruckgebiet
entstand uns alle berührend

II
Frauen schattenlos enthaart
Sorglos bis auf die Knochen
Mittelmäßig geschützt mit
Faktor drei
Ungenießbar
Sich stündlich verschönernd
bei so viel eigener Zuwendung
Seide statt Haut
lag überall herum weit entfernt
vom Ursprungsort weit entfernt

 

 

Äußerungen der Liebe

Komm nicht überraschend
und nicht so oft
und nicht wann du willst
und nicht ohne Tasche für deine Bücher
und mach den Kindern nicht so große
Geschenke
und mir bring gar nichts mit
und nimm endlich deine Bücher
und deine Schallplatten
und deinen Wintermantel
Die Vorstellung dir deine Sachen
nachzuschmeißen habe ich manchmal
aber sie vergeht
Ich habe nicht genug gegen dich
ich habe überhaupt nichts gegen dich
Unter dem Druck deiner guten
Eigenschaften läßt sich überhaupt nichts
gegen dich entscheiden

 

 
Hannelies Taschau (Hamburg, 26 april 1937)
Cover 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Theun de Vries werd geboren in Veenwouden op 26 april 1907. Zie ook alle tags voor Theun de Vries op dit blog. 

 

Heelal

Van het heelal de dochteren en zonen,
vlam en rook en hunne wisselingen,
water van stroom en kreek, en ook de schoone
gestalten, die zich met een wolk omringen,
de winden, jonge helpers en demonen,
de vuurgeworden droom der sterrekringen,
nacht en verheldring, die de zee bewonen,
en 't leven dat ik door mijn hart hoor zingen, -
ik heb 't in één verbroedering herkend,
toen, mond aan mond met haar die ik beminde,
de zin van alle dingen naar mij riep.
Een stem, die diep verholen in mij sliep,
noemt nu de naam van wat voorheen verblindde.
En 'k wéét, alsof ik altijd had gekend.

 

 

Nachtwandeling

Sterhelder waakt de nacht met glans en schaduw
en vreemde bloemen van het licht der maan. -
Een vrouw zingt voor haar kind. - Ik wandel doelloos
de verten tegen. Witte boomen gaan
sidderend en slank voorbij. Nachtelijk murmelt
een donker water en vergaat in woud.
De trage vogels van het najaar vliegen.
De wind spreekt in geheimen, eeuwenoud.
Nog geuren geel verbloeid de late hoven,
verwilderd half. Ik laat ze achter mij.
Onder vergrijsde zerken slapen dooden
den laatsten zwarten slaap. Ik ga voorbij,
en weet niet meer voor welk visioen ik vlucht,
van welk verlangen ik word aangedreven -
Het najaar ritselt en de dood begint
dieper te zingen door mijn doelloos leven.

 

 
Theun de Vries (26 april 1907 – 21 januari 2005)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 26^e april ook mijn vorige blog van vandaag.

De Oostenrijkse dichteres en schrijfster Hertha Kräftner werd geboren op 26 april 1928 in Wenen. Zie ook alle tags voor Hertha Kräftner op dit blog.

 

Suche nicht! Du wirst verlieren

Suche nicht! Du wirst verlieren.
Treibe hin und lächle nur den Dingen.
Derer, die in deinem Haar sich fingen,
sind viel mehr, als je dein Singen
locken konnte. Ungesucht wirst du die
Welt in deinem Schoße spüren.

 

 

Ich ging vorbei am Tränenstrauch

Ich ging vorbei am Tränenstrauch
Und gab nicht acht,
da stach ein Dorn mich in die Seite.

Sie sagen, wem das widerfuhr,
der weinte Tag und Nacht
um das, woran er eben gedacht,
als der Dorn ins Fleisch ihm fuhr.

Ich ging vorbei am Tränenstrauch
und hab an Dich gedacht,
da stach der Dorn in meine Seite.

 

 
Hertha Kräftner (26 april 1928 – 13 november 1951)

 

 

De Duitse dichter en schrijver Arno Holz werd geboren op 26 april 1863 in Rastenburg in Oost-Pruisen. Zie ook alle tags voor Arno Holz op dit blog.

Uit:Phantasus

Zwischen Gräben und grauen Hecken,
den Rockkragen hoch, die Hände in den Taschen,
schlendre ich durch den frühen Märzmorgen.
Falbes Gras, blinkende Lachen und schwarzes Brachland
so weit ich sehn kann.
Dazwischen,
mitten in den weissen Horizont hinein,
wie erstarrt,
eine Weidenreihe.
Ich bleibe stehn.
Nirgends ein Laut. Noch nirgends Leben.
Nur die Luft und die Landschaft.
Und sonnenlos, wie den Himmel, fühl ich mein Herz!
Plötzlich ein Klang.
Ich starre in die Wolken.
Ueber mir,
jubelnd,
durch immer heller werdendes Licht,
die erste Lerche!

Mitten auf dem Platz,
wo die Kinder lärmen,
bleib ich stehn.
Jungens,
die sich um eine Murmel zanken,
ein kleines Mädchen, das Reifen spielt. . . .
Herr Gott, Frühling!
Und nichts, nichts hab ich gesehn!
Aus allen Büschen
brechen ja schon die Knospen!

 

 
Arno Holz (26 april 1863 – 26 oktober 1929)
Portret door Lotte von Strümpp, 1923

 

 

De Joegoslavische schrijver Mehmed Meša Selimović werd geboren op 26 april 1910 in Tguzla. Zie  ook alle tags voor Mesa Selimović op dit blog.

Uit: Dervish and Death(Vertaald door Bogdan Rakić en Stephen M. Dickey)

“These are smart people;
They receive a mess from the east, and a good life from the west;
They never rush because only life rushes;
They are not interested in what awaits after tomorrow;
What is meant to be will come, and little of it depends on them;
When they are together they are in trouble, for this they do not like to be together often;
They rarely trust anyone, but it’s easiest to fool them with nice words;
They do not resemble heroes, but they are not easily scared with threats;
They pay attention to nothing, they care not of what happens around them;
And then out of nowhere suddenly everything interests them, they flip everything and look around;
Then they become sleepers again and do not like to remember what came to pass;
They are scared of change because it often brings evil;
They are easily fed up with a man, even if he does them good.”

 

 
Mesa Selimović (26 april 1910 – 11 juli 1982)

 

 

De Nederlandse dichteres en schrijfster Margreet van Hoorn (pseudoniem van Greta de Reus) werd geboren in Hoorn op 26 april 1922. Zie ook alle tags voor Margreet van Hoorn op dit blog.

 

Leven

Achter dichte deuren leven de grootste geheimen,
Tranen die niemand ziet,
Eenzaamheid die groter groeit,
Verlangens die niet worden ingevuld
Leven is een opgave waarin je slechts ten dele slaagt…

Achter gesloten ramen leven de diepste wonderen
Is het ontdekken van jezelf,
Het herstellen van gemaakte fouten,
Het op weg-zijn naar dat betere in je,
Leven is een op- en aftelsom om in balans te blijven…

Achter dichte deuren leven verborgen gevoelens,
Niemand weet en vermoedt het
Je moet er zelf mee in het reine komen,
Met pijn en inzicht
Om geestelijk rijker nieuwe dagen naar waarde in te vullen…

Mensen hebben -ieder voor zich- open en gesloten ramen
Kleuren die mee- en tegenvallen,
Mogelijkheden die verrassen
Woorden die geheim blijven,
Pijnen die niemand vermoedt,
Leven is toevoegen in tranen en een weerloze glimlach…

 

 
Margreet van Hoorn (26 april 1922 – 18 maart 2010)

 

 

De Duitse dichter, literatuurwetenschapper, jurist en politicus Johann Ludwig Uhland werd geboren in Tübingen op 26 april 1787. Zie ook alle tags voor Johann Uhland op dit blog.

 

Der Sommerfaden     

Da fliegt, als wir im Felde gehen,
Ein Sommerfaden über Land,
Ein leicht und licht Gespinnst der Feen,
Und knüpft von mir zu ihr ein Band.
Ich nehm` ihn für ein günstig Zeichen,
Ein Zeichen, wie die Lieb` es braucht.
O Hoffnungen der Hoffnungsreichen,
Aus Duft gewebt, von Luft zerhaucht!

 

Der Mohn

Wie dort, gewiegt von Westen,
Des Mohnes Blüthe glänzt!
Die Blume, die am besten
Des Traumgotts Schläfe kränzt;
Bald purpurhell, als spiele
Der Abendröthe Schein,
Bald weiß und bleich, als fiele
Des Mondes Schimmer ein.

Zur Warnung hört` ich sagen,
Daß, der im Mohne schlief,
Hinunter ward getragen
In Träume, schwer und tief;
Dem Wachen selbst geblieben
Sei irren Wahnes Spur,
Die Nahen und die Lieben
Halt` er f�r Schemen nur.

In meiner Tage Morgen,
Da lag auch ich einmal,
Von Blumen ganz verborgen,
In einem schönen Thal.
Sie dufteten so milde;
Da ward, ich fühlt` es kaum,
Das Leben mir zum Bilde,
Das Wirkliche zum Traum.

Seitdem ist mir beständig,
Als wär` es nur so recht,
Mein Bild der Welt lebendig,
Mein Traum nur wahr und echt;
Die Schatten, die ich sehe,
Sie sind, wie Sterne, klar.
O Mohn der Dichtung, wehe
Ums Haupt mir immerdar!

 

 
Johann Uhland (26 april 1787 – 13 november 1862)
Portret door Gottlob Wilhelm Morff, 1818

 

 

De Nauruaans dichteres Joanne Ekamdeiya Gobure werd geboren op 26 april 1982 in Denigomodu op Nauru, een eiland in de Stille Oceaan. Zie ook mijn blog van 26 april 2008.

 

 
Joanne Gobure (Denigomodu, 26 april 1982)
Still uit een video van het gedicht “A Beautiful Prayer” op YouTube