Berichten van 4 februari 2016 tot 5 februari 2016

De Vlaamse dichter, essayist en columnist Geert Buelens werd geboren in Duffel op 5 februari 1971. Zie ook alle tags voor Geert Buelens op dit blog.

 

Postindustrieel wonen (Oostblok)

Alles wat van het vijfjarenplan kwam
ligt hier verloren

Stilgevallen wat hydraulisch
werd aangedreven
wat mechanisch

Het valt niet mee
de overgang te verlichten
het staal te plooien als weleer

Zou dat kunnen
beton afgrazen
de koepel opengooien en
de was drogen in het neon?

 

 

Lichaam en geest (Standard)

Al jaren zet ik alles op mijn hoofd
losgeld
opgeslagen om te verzilveren
wat zich niet door spierkracht
laat losweken, loswrikken
uit de nevel van het brein

Een zekere verontachtzaming
is het gevolg
een soort van schisma
van mijzelf in duizend nesten
gewerkt en daar blijven hangen

Zullen we er een appel op zetten
een doelwit vol vitaal vlees
en zuigend vermogen
een hoedje
niet langer van papier

Heel lang speelt al dit alles
door mijn hoofd
ik laat het eruit nu
en loop naar huis

De weg ligt open.

 

 
Geert Buelens (Duffel, 5 februari 1971)

 

 

De Amerikaanse schrijver William S. Burroughs werd geboren in Saint Louis (Missouri) op 5 februari 1914. Zie ook alle tags voor William S. Burroughs op dit blog.

Uit: The naked lunch

“The Dream Police disintegrate in globs of rotten ectoplasm swept away by an old junky, coughing and spitting in the sick morning. The Mugwump Man comes with alabaster jars of fluid and the Reptiles get smoothed out.
The air is once again still and clear as glycerine.
The Sailor spotted his Reptile. He drifted over and ordered a green syrup. The Reptile had a little, round disk mouth of brown gristle, expressionless green eyes almost covered by a thin membrane of eyelid. The Sailor waited an hour before the creature picked up his presence.
"Any eggs for Fats?" he asked, his words stirring through the Reptile's fan hairs. It took two hours for the Reptile to raise three pink transparent fingers covered with black fuzz.
Several Meat Eaters lay in vomit, too weak to move. (The Black Meat is like a tainted cheese, overpoweringly delicious and nauseating so that the eaters eat and vomit and eat again until they fall exhausted.) A painted youth slithered in and seized one of the great black claws sending the sweet, sick smell curling through the cafe.”

 

 
William S. Burroughs (5 februari 1914 – 2 augustus 1997)
Hier op de set van Naked Lunch

 

 

De Vlaamse dichteres en schrijfster Ruth Lasters werd geboren in Antwerpen op 5 februari 1979. Zie ook alle tags voor Ruth Lasters op dit blog.

 

Veld

Misschien is voetbal écht het enige doel,
ook van het onderbewustzijn en het bewuste: twee delen

enkel en alleen omdat een match twee ploegen
vereist. Ooit stelt de helft van je neuronen bewust voor

een bal, zo groot en zwaar als het hoofd zelf, waarin
groeit buiten jezelf om de geurherinnering van

pasgemaaid gras: het veld. Eerst wint de bal, zie je hem
haarscherp voor je, tot op de stiksels van je lederen

schedel. Dan scoort de onbewuste grasgewaarwording, vult
kruidig groen je brein tot het haast knapt en slechts

het kriebelen van een laken langs je wang al veroorzaakt
een resettende, alles opnieuw mogelijk makende

aftrap.

 

 

Allen

Misschien worden wij mensen almaar ouder
uit ingebouwde hunkering om heel de soort
te ontmoeten. Misschien is inmiddels gemiddeld 80

worden hier een vergeefse, absurde poging om
eigenlijk de leeftijd van 260 te bereiken, nodig om als enkeling
heel de mensheid te kunnen groeten, gerekend één seconde per

handdruk – oogopslag. (Rekenfouten, excuus, onder meer
onze miljardenaangroei tussen nu en dan werd niet
becijferd.) Feit: we krijgen het nooit ingehaald, nooit ontmoet

één iemand allen. En was het maar díé nederlaag die hoogbejaarden
gebogen naar de grond doet lopen eerder dan
wervelslijt.

 

 
Ruth Lasters (Antwerpen, 5 februari 1979)

 

 

De Franse dichter en schrijver Charles-Marie-Georges Huysmans werd geboren op 5 februari 1848 in Parijs. Zie ook alle tags voor Joris-Karl Huysmans op dit blog.

 

Sonnet Masculin

Les rideaux tout souillés des morves d'un branlé
Enveloppaient le lit. - Un bidet rempli d'eau
Attendait. - Le vieillard entra - mit son cadeau,
Cinq francs, dans une coupe en zinc - et l'enculé

Tournant le dos porta ses jumelles rondeurs,
Dames-jeannes d'amour, au bouchon du miché.
A grand'aide de suif, il fut vite fiché
Dans cette cave en chair où fument des odeurs

De salpêtre et de bran*, ce dard qui sautillait,
Éperdu, dans ses doigts ! - Après un long effort,
Il entra jusqu'au ventre en ce trou qui bâillait.

Et l'anus embroché sonna son doux flic-flac.
C'est bon, dis, petit homme ? - Oh oui ! va, va, plus fort,
Ah ! reste - assez - laisse - ouf ! - Et l'on entendit clac !

 

 
Joris-Karl Huysmans (5 februari 1848 – 12 mei 1907)

 

 

De Hongaarse, Duitstalige, schrijfster en vertaalster Terézia Mora werd geboren op 5 februari 1971 in Sopron. Zie ook alle tags voor Terézia Mora op dit blog.

Uit: Das Ungeheuer

„Sie beugte sich über ihn, ihre Brüste schwangen nach vorn, einDuft stieg ihren Bauch entlang hoch, er hob den Kopf ein wenig, um ihren Nabel zu sehen, eine kleine Muschel, mit einer oberen Krempe, er freute sich über den Anblick, aber was ihn wirklich interessierte, war die Fortsetzung, der in einer kleinen Stufe ansteigende Unterbauch, die schokobraunen Schamhaare, aber ausgerechnet hier geriet etwas durcheinander, ein helles Flattern störte das Bild, gleichzeitig polterten Stimmen herein, es waren mehrere, darunter mindestens ein Mann und eine Frau, sie redeten und lachten, nicht ganz nah, in einem benachbarten Raum, redeten unverständlich und lachten, und so wie gerade erst große Freude (»Da bist du ja!«) und Bangen (»Das ist alles nur ein Traum das darfst du nicht denken sonst ist er vorbei«) in immer heißer werdenden Wellen Darius Kopp fluteten, schlug jetzt der Zorn zu, das war am heißesten, ein wildes Hämmern hob in seinem Kopf an, Vorschlaghammer auf Metallplatte, infernalisch, unbändig: Zorn. Was habt ihr hier zu lachen, Hyänen, wer seid ihr überhaupt, was treibt ihr hier, Juri, gottverdammdich, du Schwein! Hat schon wieder jemanden bei sich, wann hat er die aufgegabelt, wir sind doch gemeinsam hier angekommen, da war noch keine dabei, hat gewartet, bis ich schlafe, und dann. Andreina und Monica, wilde, rotblonde Locken, sie wären bereit, grunzte Juri in Kopps Hals. Mach was du willst, ich nehm mir dann ein Hotel. Juris Speichel als wütende Nadelstiche auf Kopps Haut. Wird Zeit, dass du dich berappelst, ehrlich. Ich soll mich berappeln? Ich soll mich berappeln? Berappel du dich doch!
Wirst schon sehen, was du davon hast, gleich komm ich rüber und polier dir die Fresse! Du bist doch schuld an allem! Ich war glücklich und zufrieden, bis du aufgetaucht bist! Nein, war ich nicht, aber es hat funktioniert, und dann bist du gekommen und hast es mir weggenommen. Dass man nicht ewig so leben konnte? Nun, tut man ja auch nicht! Man lebt nicht ewig! Juri hielt die Frau im Schoß, Knie und Ellbogen umeinander gefaltet, sie lachten schallend, mit hundert Zähnen, winkten ihm und lachten: komm doch!“

 

 
Terézia Mora (Sopron, 5 februari 1971)

 

 

De Oostenrijkse schrijver Philip Weiss werd geboren op 5 februari 1982 in Wenen. Zie ook alle tags voor Philip Weiss op dit blog.

Uit: Blätterliebe

„Mein Magen stimmte ein und machte einige unverständliche Laute. Ich legte Hut und Mantel ab und setzte mich auf die Krankenhausliege. Der Arzt mir gegenüber. Die Blicke gingen aneinander vorbei in der Nähe der Nasenspitze. Ja? sagte er und ich sagte, Krämpfe und Übelkeiten. Warum? fragte er und ich sprach von der allgemeinen Undurchschaubarkeit. Aha, sagte er darauf und wir beide nickten. Beruf? fragte der Arzt und ich sagte, ich habe geschrieben. Worüber? fragte er und ich sprach von der allgemeinen Undurchschaubarkeit. Aha, sagte der Arzt darauf und wir beide nickten. Einer von uns erhob sich und drehte einen Kreis, sah dabei etwas gebückt und kränklich aus. Der andere blieb sitzen und sah dabei etwas gebückt und kränklich aus. Seit wann? fragte er und ich sagte, seit zwei Uhr morgens. Abendessen? Stuhlgang? fragte der Arzt und ich sagte, weder dies noch das. Aha, sagte er mit hoher Stimme und wir beide nickten. Nüchtern? die Frage, nüchtern, die Antwort.
Dann schwiegen wir beide, er im Stehen leicht gebeugt, ich leicht gebeugt im Sitzen. Wir schwiegen und genossen den Moment der Einigkeit. Das ging eine Weile so. Dann aber betrat die Nachtschichtschwester den Raum. Sie kam mit einem Lächeln auf dem Mund, Kaffee in der Hand und einem Trost in den Augen. Der hatte sich dort eingenistet und wollte nicht mehr fort. Der war dort steckengeblieben in den Augen und leuchtete dumpf neben Krankenhausbetten durch Krankenhausnächte.“

 

 
Philip Weiss (Wenen, 5 februari 1982)

 

 

De Nederlandse dichter, schrijver en zanger Rikkert Zuiderveld werd geboren in Groningen op 5 februari 1947. Zie ook alle tags voor Rikket Zuiderveld op dit blog.

 

Zo snijdt dit stille weten in mijn zij

Nog ben ik die ik was: een woord uit steen,
uit een weldadig hogerhand geboren,
de koele avondwind in Adams oren,
het milde licht dat uit de braamstruik scheen.

Maar nu is dit mijn lichaam: kromgegroeid
in deze hof vol knoestige olijven
waarin geen spoor van mij zal achterblijven
dan zweet en bloed dat in de aarde vloeit.

De tijd keert om en kromt zich tegen mij,
als bij de ram (zijn zwaar gebogen horens
ten offer in het struikgewas verward),

zo snijdt dit stille weten in mijn zij
en vouwt zich straks de braamtak met zijn dorens
om mijn vermoeide hoofd, mijn bange hart.

 

 
Rikkert Zuiderveld (Groningen, 5 februari 1947)
Cover van de LP Parsifal, 1971

 

 

Onafhankelijk van geboortedata

De Nederlandse dichter en schrijver Laurens Hoevenaren uit Brummen werd geboren in 1960. Zie ook alle tags voor Laurens Hoevenaren op dit blog.

 

Het wak

Ik wil een wak slaan in de tijd
en stuiten al het weten,
en naar Parijs, te vieren elke dag;
maar niet het witte zwijgen van de arts,
de pijn van morgen, nóg een maand,
of, érger nog:
hoopvol wakker worden,
nee, zweven in het reuzenrad
vlakbij de metro van Concorde.

Een kaars kost in de Sacré-Coeur
tien euro met gemak,
een chemo is goedkoper.

Het ijs spat op, de bijl
voelt als een scalpel in mijn lijf
“Als ’t pijn doet, moet u ’t zeggen.”
Nog groter moet het wak
tot onderkoeld, bewegingloos,
er niets meer valt te dreggen.

 

 
Laurens Hoevenaren (Brummen, 1960)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 5^e februari ook mijn blog van 5 februari 2015 en ook mijn blog van 5 februari 2011 deel 2.

De Amerikaanse schrijver Robert Coover werd geboren op 4 februari 1932 in Charles City, Iowa. Zie ook alle tags voor Robert Coover op dit blog.

Uit:The End of Books

“In the real world nowadays, that is to say, in the world of video transmissions, cellular phones, fax machines, computer networks, and in particular out in the humming digitalized precincts of avant-garde computer hackers, cyberpunks and hyperspace freaks, you will often hear it said that the print medium is a doomed and outdated technology, a mere curiosity of bygone days destined soon to be consigned forever to those dusty unattended museums we now call libraries. Indeed, the very proliferation of books and other print-based media, so prevalent in this forest-harvesting, paper-wasting age, is held to be a sign of its feverish moribundity, the last futile gasp of a once vital form before it finally passes away forever, dead as God.
Which would mean of course that the novel, too, as we know it, has come to its end. Not that those announcing its demise are grieving. For all its passing charm, the traditional novel, which took center stage at the same time that industrial mercantile democracies arose -- and which Hegel called "the epic of the middle-class world" -- is perceived by its would-be executioners as the virulent carrier of the patriarchal, colonial, canonical, proprietary, hierarchical and authoritarian values of a past that is no longer with us.
Much of the novel's alleged power is embedded in the line, that compulsory author-directed movement from the beginning of a sentence to its period, from the top of the page to the bottom, from the first page to the last. Of course, through print's long history, there have been countless strategies to counter the line's power, from marginalia and footnotes to the creative innovations of novelists like Laurence Sterne, James Joyce, Raymond Queneau, Julio Cortazar, Italo Calvino and Milorad Pavic, not to exclude the form's father, Cervantes himself. But true freedom from the tyranny of the line is perceived as only really possible now at last with the advent of hypertext, written and read on the computer, where the line in fact does not exist unless one invents and implants it in the text.”

 

 
Robert Coover (Charles City, 4 februari 1932)

 

 

De Amerikaanse schrijver Stewart O'Nan werd geboren op 4 februari 1961 in Pittsburgh, Pennsylvania. Zie ook alle tags voor Stewart O’Nan op dit blog.

Uit: The Night Country

“Keep coming, past the last square of sidewalk, past the new developments and their sparse lawns, past the stripmalls with the Friendly's and the Chili's and the Gap, the CVS and the Starbucks and the Blockbuster, the KFC and the Chinese, their signs dying comets in the night, traffic signals blinking. Come back through Stagecoach Lane and Blueberry Way and Old Mill Place, solving the labyrinth of raised ranches where the last kids (too old but not wanting to grow up just yet) spill from minivans like commandos, charging across lawns for the front door, their bags rattling. The candy is serious here, full-sized Hershey bars and double Reese's Cups. No, there's no time to stop, no need. That's in the past, the happy childhood we all should have had, did have, half missed, didn't appreciate. Keep your mask on. Say something now, it would give us all away. We're past that, the grinning pumpkins left behind, the stoops and warm windows, the reaching streetlights. Out here there's nothing but muddy creeks and marshland, stone fences guarding back pasture gone wild. Here you can still get lost if you want to.
So come ride with us, driving the night in circles, the trees startled in our headlights. What, you don't recognize the road, the blind curves and crumbled cutbanks twisting so we lean into each other, intimate, even cozy, laughing as we crush the one on the end against the locked door? Remember the incense of cigarettes, the little attendant rituals. Make your fingers a scissors and bum one, it's okay, just don't pocket my lighter. The music's too loud to talk and there's no reason, we're happy trapped in ourselves and the night, this illusion of endlessness-high school, the freedom of wheels. Be seventeen again and ready for the world to love you. Feel the speed through the floor, the air lipping the windows. We're cutting corners, bowing the yellow line, floating over bumps. A deer and that would be the end of us, yet the driver only goes faster, the woods dark as space, still wilderness.”

 

 
Stewart O'Nan (Pittsburgh, 4 februari 1961)

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Louis Ferron werd op 4 februari 1942 geboren in Leiden. Zie ook alle tags voor Louis Ferron op dit blog.

Uit: De Keisnijder van Fichtenwald

“Hooggeëerde Reichsführer, mijn allerbeste Heinrich, (…)
Laat me je in de allereerste plaats hartelijk danken voor de gelukwensen en de bloemen die ik van je mocht ontvangen ter gelegenheid van mijn hernieuwde vaderschap. Waarachtig, alweer een zoon. [...] Maar ook op andere gebieden heb ik niet stilgezeten. Zo heb ik [...] me onlangs laten voorlichten door de commandant van het Luftgaukommando VII. Tijdens de gesprekken die ik met Hauptsturmführer Raschke mocht hebben, deed hij me uitvoerig de problemen, verbonden aan het vliegen op grote hoogte, welke onzerzijds bepaald wordt door de maximum vlieghoogte der Engelse jagers, uit de doeken. Raschke merkte teleurgesteld op dat tot nu toe helaas nog geen enkele realistische proef kon worden gearrangeerd. Aangezien, zo verklaarde hij, de proeven een hoge risicofactorhebben en het benodigde materiaal moeilijk te vinden is. Daarom zou ik je willen voorstellen het onder mijn beheer vallende materiaal te mogen aanwenden. [...] De proeven zullen worden verricht in de hiervoor reeds aangepaste laboratoria en zullen de zwaarste, soms zelfs te zware eisen stellen aan het te gebruiken materiaal.Zij vinden echter onder mijn persoonlijke leiding plaats, zodat wetenschappelijk rendement zonder meer gewaarborgd is. Deze proeven zijn van volstrekt belang voor het onderzoek ten behoeve van vluchten op grote hoogte en kunnen niet, zoals tot dusverre het geval was, op apen worden uitgevoerd, aangezien de aap volkomen andere proefcondities oplevert. Raschke, die met dit onderzoek al een eindweegs gevorderd was, moest tot zijn spijt bekennen op een punt te zijn aangekomen waarop het hem niet verantwoord leek de proeven te vervolgen.”

 

 
Louis Ferron (4 februari 1942 – 26 augustus 2005)
Cover

 

 

De Oostenrijkse toneelschrijver Werner Schwab werd geboren in Graz op 4 februari 1958. Zie ook alle tags voor Werner Schwab op dit blog.

Uit: Die Präsidentinnen

“ERSTE SZENE
Während das Publikum Platz nimmt, hört man die Übertragung einer Messe, die der Papst mit irgendeiner Masse feiert. Die Fernsehsendung geht zu Ende und der Vorhang auf.
ERNAS groteske Wohnküche. ERNA schaltet das TV-Gerät aus. MARIEDL sucht unter dem Tisch etwas. GRETE sitzt am Tisch.
ERNA So viele Menschen.
So viel Menschen sind zusammengekommen und zusammengeblieben und haben eine Gemeinschaft gemacht bei den Füßen des Heiligen Vaters.
GRETE Und die Bilder so wunderbar. Die Farben wie aus dem Leben so schön.
ERNA Eine ergreifende Friedlichkeit entsteht bei so vielen Menschen. Der Friede ist der Sinn des Lebens, und das Leben ist der Sinn für die Menschlichkeit.
GRETE (hebt das Tischtuch und spricht unter den Tisch hinein) Jetzt laß doch den Knopf, Mariedl, so wichtig ist mir der Knopf nicht. Vergiß jetzt den Knopf und setz dich zu uns. (zu ERNA)
Das war aber wirklich gescheit von dir, Erna, daß du dir die Pelzhaube und den Farbfernseher angeschafft hast. Jetzt kommt der Genuß auch in deine Wohnung. Jetzt mußt du dich dem Leben hingeben, Erna, damit das Leben dich genießen kann.
ERNA Ja freilich, aber das sagt sich so leichtfertig daher. In Wirklichkeit ist es schon schwer, einen Lebensgenuß aufzunehmen, wenn einem das Sparen in das Fleisch und in das Blut übergegangen ist. Aber einmal im Leben muß ja auch so einen Menschen das Glück erreichen, der immer nur den Schmutz der anderen Menschen wegputzen muß.“

 

 
Werner Schwab (4 februari 1958 - 1 januari 1994)
Scene uit een opvoering in Sterzing, 2006

 

 

De Duitse schrijver en journalist Norman Ohler werd geboren op 4 februari 1970 in Zweibrücken. Zie ook alle tags voor Norman Ohler op dit blog.

Uit: Der schwarze Vorhang

»Und abends halten sie ihm Laternen her, seltsame. Wein, leuchtend in eisernen Hauben. Wein? Oder Blut? – Wer kann es unterscheiden?
Und einer steht und staunt diese Pracht. Und er ist so geartet, dass er wartet, ob er erwacht. Denn nur im Schlafe schaut man solchen Staat und solche Feste solcher Frauen: ihre kleinste Geste ist eine Falte, fallend in Brokat. Sie bauen Stunden auf aus silbernen Gesprächen, und manchmal heben sie die Hände so – , und du mußt meinen, dass sie irgendwo, wo du nicht hinreichst, sanfte Rosen brächen.«
Ich machte eine kurze Pause. Unwillkürlich wanderte mein Blick über den schwarzen Vorhang. Eine der hellen, geschwungenen Steppnähte fiel mir ins Auge, und ich folgte ihrem Verlauf. Ganz allmählich variierte ihre Färbung und dunkelte über in ein Grau, und in genau diesem Moment hörte ich etwas. Der Klient hatte etwas gesagt. Es war nur ein einziges Wort gewesen, ich hatte es nicht verstehen können.
Und dann sprach unser Kunde einen vollständigen Satz, auf Englisch, und sofort unterbrach ich Rilkes Weise von Liebe und Tod, um ihn auch ja verstehen zu können.“

 

 
Norman Ohler (Zweibrücken, 4 februari 1970)]

 

De Duitse schrijver Alfred Andersch werd geboren op 4 februari 1914 in München. Zie ook alle tags voor Alfred Andersch op dit blog.

Uit:Der Vater eines Mörders

„Von den Doppelbänken aus, die mit Doppelpulten fest zusammengeschreinert waren – zwischen die Bänke und die Pulte mußten sie sich hineinzwängen, denn die meisten von ihnen waren in ihrem Alter, vierzehn Jahre, schon zu hoch aufgeschossen –, beobachteten sie, wie verwirrt Kandlbinder war und wie der Rex dessen Versuch, sich zu verbeugen, geschickt abfing, indem er ihm die Hand reichte. Obwohl Kandlbinder einen halben Kopf größer war als der auch nicht gerade kleine Rex – Franz Kien schätzte ihn auf eins siebzig –, konnten sie auf einmal alle sehen, daß ihr Ordinarius, wie er so neben dem offensichtlich gesunden und korpulenten Oberstudiendirektor stand, nichts weiter als ein magerer, blasser und unbedeutender Mensch war, und eine Sekunde lang ging ihnen ein Licht darüber auf, warum sie von ihm nichts wußten, als daß auch er von ihnen nichts wußte und stets mit einer Stimme, die sich so gut wie nie hob oder senkte, einen Unterricht gab, der wahrscheinlich tip-top war, nur daß sie, besonders gegen Ende der Stunden, nahe daran waren, einzuschlafen. Heiliger Strohsack, was ist der Kandlbinder doch für ein Langweiler, hatte Franz manchmal gedacht. Dabei ist er noch jung! Sein Gesicht ist farblos, aber seine schwarzen Haare sind immer ein bißchen ungekämmt. Franz und alle seine Mitschüler hatten eine Zeitlang gespannt beobachtet, ob Kandlbinder, als er nach Ostern, zum Schuljahresbeginn, ihre Klasse in der Untertertia übernahm, sich einen Liebling aussuchen würde, oder auch einen, bei dem es klar wäre, daß er ihn nicht leiden konnte, aber inzwischen waren fast zwei Monate vergangen, in denen der Lehrer sorgfältig darauf geachtet hatte, sich nichts dergleichen anmerken zu lassen.“

 

 
Alfred Andersch (4 februari 1914 – 21 februari 1980)

 

 

De Moldavische dichter en schrijver Grigore Vieru werd geboren in Pereita op 4 februari 1935. Zie ook alle tags voor Grigore Vieru op dit blog.

 

Survival through Native Tongue

The valley springs have all been poisoned;
So has the nectar of the bloom
The deadly sky is only doom,
But why should one poison the spirit
And our tongue with it?
Arise, arise, arise,
From your mortal slumber!
Save your wits, save your wits, save your wits!
Keep your native tongue and your soul with it.

The nightingale is poisoned;
Raindrops and snowflake too.
The sky has a deadly hew.
But why should one poison the spirit
And our tongue with it?!
Arise, arise, arise,
From your mortal slumber!
Save your wits, save your wits, save your wits!
Keep your native tongue and your soul with it.

The fruit of the tree lost its zest
So has the milk from the mother’s breast.
The deadly sky is only doom.
But why should one poison the spirit,
And our tongue with it?
Arise, arise, arise,
From your mortal slumber!
Save your wits, save your wits, save your wits!
Keep your native tongue and your soul with it.

Arise, arise, arise,
From your mortal slumber
Save your wits, save your wits, save your wits!
Keep your native tongue and your soul with it.

Vertaald door Constantin Roman

 

 
Grigore Vieru (4 februari 1935 - 18 januari 2009)
Portret door Paul Mecet, z.j.

 

 

Onafhankelijk van geboortedata

De Nederlandse dichter en theatermaker Luuk Imhann werd geboren in Monster in 1986. Zie ook alle tags voor Luuk Imhann op dit blog.

 

Eeuwig jong

Als ik eeuwig jong was zou ik wetenschapper worden
En diverse plantensoorten redden van de ondergang
Vieze klanken maken en bedenken dat ik alle landen
In het noorden kan bezoeken als ik ooit op reis wil gaan
Dan kan ik met gesloten ogen kijken naar de nacht die
Eeuwig duurt en met de ondersteuning van een koor zal
Ik ontdekken dat er donker is waar ik ook tuur

Als ik eeuwig jong was zou ik alle vrouwen die me
Niet meer willen vragen wat er ooit is fout gegaan en
De gegevens publiceren in fantasieverhaal
Dan kan ik met gesloten oren en gesloten ogen voelen
Hoe ik niemand echt begrijp en jou al helemaal niet
Dan kan ik me bedenken dat ik alle landen in het
Noorden wil bezoeken als ik ooit op reis zou gaan

 

 
Luuk Imhann (Monster, 1986)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 4e februari ook mijn blog van 4 februari 2015 en ook mijn blog van 4 februari 2011 deel 2.

De Nederlandse dichteres Else Kemps uit de Gelderse plaats Malden is de winnaar van de Turing Gedichtenwedstrijd, het grootste poëzieconcours in het Nederlandse taalgebied. Haar gedicht ’En of het zo door kan gaan’ kwam als beste uit de bus, maakte de jury woensdagavond bekend in de Stadsschouwburg Amsterdam. Aan de prijs is een bedrag van 10.000 euro verbonden. Zie ook alle tags voor Else Kemps op dit blog.

 

En of het zo door kan gaan

Het verschil tussen wachten en verwachten leerde je
van een kat die twee keer van huis liep en maar één keer terugkwam.

Je denkt aan de zuurstoffles die je opa kunstmatig in coma hield.
Of het zo door kon gaan, vroeg je tante steeds, en op Google Maps

heeft zijn fiets nog drie jaar voor de deur gestaan. Daarna was er
S, de man die zei niet verder te willen en daarom al die tijd gebleven is.

’s Nachts vertel je hem over de keer dat iemand je uitschold
voor ‘hoer’ omdat je stilstond op een zebrapad. Alles wat hij zegt

is dat ‘lopen’ in het Russisch twee werkwoordsvormen heeft,
afhankelijk van of men een bestemming heeft of niet.

 

 
Else Kemps (Malden, 1995)