Berichten van 22 maart 2016 tot 23 maart 2016

De Nederlandse schrijfster en columniste Margaretha Hendrika (Cri) Stellweg (alias Saartje Burgerhart) werd geboren in Nijmegen op 23 maart 1922. Zie ook alle tags voor Cri Stellweg op dit blog en ook mijn blog van 27 november 2006.

Uit: Geef mij maar een klaproosje…

“Wij hebben beiden onze eigenaardigheden, mijn man en ik. Over de meeste daarvan kan en wil ik hier niet uitweiden, doeh van deze ene hebbenlijkheid wil ik u toch deelgenoot maken: wij zijn volslagen verzameldol. Driehonderdvijftig dagen van het jaar verzamelen we thuis en de overige vijftien dagen verzamelen we op vacantie.
Ik voor mij heb in die tijd de boeiende afdeling: bloemen, planten, suikerzakjes, steentjes en grintjes onder mijn beheer. De echtgenoot beweegt zich op het terrein van het springend, kruipend, vliegend en hupsend gedierte‚ De levende have die mijn man tijdens deze periode met zich voert, baart hem veel zorgen en mij kippenvel. Het is echt niet leuk om op de meest onwaarschijnlijke plaatsen in je bagage op doosjes te stuiten, waaruit onheilspellend gekras en geritsel opstijgt. Ik ben er bijvoorbeeld ook nooit zeker van of ik in het hoesje van mijn nagellak inderdaad wel mijn flesje Cutex zal aantreffen of dat er een. op wraak beluste, levensgrote tor met harige poten uit zal schieten.
Maar goed,ik heb geleerd andermans hobby's te eerbiedigen en liet het zo. Doch vorig jaar is het me bepaald te gek geworden, want toen heeft hij namelijk de hand weten te leggen op een zeer bijzonder en zeer angstaanjagend stuk vee. Dat ging zo. Hij had zich in het hoofd gezet een cigale te vangen. Zo‘n lekkere grote cigale uit de Provence. We hàdden er al weleen van een vorig Frans reisje, maar die vonden we zo nietig. Hij wàs al klein toen we hem' vingen en na zijn verscheiden werden zijn afmetingen nog opvallend kleiner, kortom, we hadden er geen schik meer in.'
Een andere dus, een grotere. Op de weg van Toulon naar Fréjus stapten we om de klip-klap,
bogen ter rechter- en linkerzijde het hoofd uit het portier en luisterden aandachtig, met de hand achter de oorschelp, of we ze hoorden in de kurkeiken en dennebomen opzij van de weg. Een paar keer ontdekten we ze inderdaad. We kwamen dan behoedzaam de auto uit en slopen op de tenen in de richting van het getjirp. Helaas, de cigales in kwestie zaten of te hoog, òf we konden het geluid niet localiseren òf ze hielden en bloc hun kaken op elkaar zodra wij een voet buiten de auto zetten.”

 

 
Cri Stellweg (23 maart 1922 - 26 november 2006)
 

 

 

De Amerikaanse dichter Gary Joseph Whitehead werd geboren op 23 maart 1965 in Pawtucket, Rhode Island. Zie alle tags voor Gary Whitehead op dit blog.

 

Tumbleweeds

Rolling nests of the prairie,
prickered and denuded and dead,
clutching at clumps, skipping across
asphalt, whole shrubs ripped out
and flung, and clinging together
like herds racing over acres.
I'd only ever seen them

in Spaghetti Westerns tumbling
quaintly across the painted backdrop—
props blown by big fans and collecting
off-camera against some studio wall.
But here, in Nebraska, they roll
for miles unless a fence catches them.
All day they crunched beneath

my wheels like the delicate skeletons
of small animals. One clutched the grille
and flapped there like a giant bird.
And I felt I could join them, easily,
as stripped as I am, as thin as I've become,
as determined as I am to roll onward.
But even as I dodged them, speeding up

or slowing down, I found myself
feeling satisfied when one met me head-on,
the tread turning branches to chafe.
I relished the champ of their blanched
bodies as my machine ground them to dust,
here where chance seemed perfectly arrayed
and where, once, the deer and antelope played.

 

 
Gary Whitehead (Pawtucket, 23 maart 1965)

 

 

De Japanse dichteres en schrijfster Yōko Tawada werd geboren op 23 maart 1960 in Tokyo. Zie alle tags voor Yōko Tawada op dit blog.

 

The Flight Of The Moon

I was singing on the toilet
when the moon
came rolling in

bare naked
on a bicycle
racing through a forest of metaphor
the moon came to meet me.

Along the road outside
a beautiful woman walks by, brushing her teeth.
On a park bench
a man in a maternity dress is drinking apple juice.
At the end of the century health is always in full phase.

A hole in the sky drops open.
Distress like the moon, a gloom like the moon are gone
and the likes
fly brightly round and round that hole.

The deep folds of the abyss smooth.
Across the now-blank suffering face
poets start to skate.

The moon... mine... another.

 

Moscow

Don’t give a bouquet to the woman.
Repairing the subway escalator, her fingertips clear to the bone with machine oil.
The motion of the precision joints
ascends in the brains of the commuters.

In her damp hands
the escalator tugged once
and like a serpent      began to rise.
She stood up –
and looked up.

Far beyond the flashing shoes of
the clattering gate
a god was idly pissing.

 

Vertaald door Bruno Navasky

 

 
Yōko Tawada (Tokyo, 23 maart 1960)

 

 

De Amerikaanse schrijver Mitch Cullin werd geboren op 23 maart 1968 in Santa Fe, New Mexico. Zie alle tags voor Mitch Cullin op dit blog.

Uit:Whompyjawed

« Usually Doc Wallace says, “Everybody in one piece, huh?” And we’re always quick to answer. He comes into the locker room just grinning, no matter if we've won or lost, with that old black leather medical bag in his hand. And all of us, all the team, we’re scattered around old steel lockers or the wood benches. We’re still sweaty from the game, geared up or let down, with all our pads and jerseys and personal stuff thrown around.
The Claude Tigers. There’s about twenty of us. We got red and black uniforms. Jesus, we’re a mixed bag. Even though we got more white than most, we still got several black players and three Mexican brothers. No matter though. There’s no shit between any of us because, one, it’s stupid, and, two, we don’t win when we’re not all together. l make sure that’s clear. That’s my role in a way. Make sure everyone’s pumped. Make sure we’re together like a swarm of ants or something like that, like a bunch of monkeys or something. When we win, we all just yell and laugh and stuff, but when we lose, we all feel it together and no one says anything for a long time.
Either way, Doc always wanders the locker room after a game kind of checking us over, looking in our eyes for a concussion or something, sometimes pressing on bones here and there. What I find funny about Doc is his long gray hair, which makes him appear like some old hippie or something. We kid him about that and he takes it fine because that’s the kind of man he is, real lively.Some might say jovial, I guess. Sometimes I flash him the peace sign with my fingers and he just shakes his head and smiles.
Tonight Doc goes first to one of our linemen, Harvey, who’s real big and round but not what I’d call fat. Harvey is undressed from the waist up. He’s got sweat and dirt on his face because he hasn’t showered yet. Sometimes hedon’t. Three fingers on one hand are taped together with some raggedy bandage, but with his other hand he’s busy stuffing his jaw full of Red Man. Doc just stares at him for a bit, shaking his head at the amount of chew Harvey is putting in his mouth, then he points at Harvey’s wrapped hand. “Bothering you any?”

 

 
Mitch Cullin (Santa Fe, 23 maart 1968)

 

 

De Amerikaanse schrijver Steven Saylor werd geboren op 23 maart 1956 in Port Lavaca Texas. Zie alle tags voor Steven Saylor op dit blog.

Uit: Roma

“She traveled back and forth, up and down the river path. No single place was home. She liked the seaside, where there was always fish to eat, and the gentle lapping of the waves lulled her to sleep at night. She was less fond of the foothills, where the path grew steep, the nights could be cold, and views of great distances made her dizzy. She felt uneasy in the villages, and was often shy around strangers. The path itself was where she felt most at home. She loved the smell of the river on a hot day, and the croaking of frogs at night. Vines grew amid the lush foliage along the river, with berries that were good to eat. Even on the hottest day, sundown brought a cool breeze off the water, which sighed and sang amid the reeds and tall grasses.
Of all the places along the path, the area they were approaching, with the island in the river, was Lara’s favorite.
The terrain along this stretch of the river was mostly flat, but in the immediate vicinity of the island, the land on the sunrise side was like a rumpled cloth, with hills and ridges and valleys. Among Lara’s people, there was a wooden baby’s crib, suitable for strapping to a cart, that had been passed down for generations. The island was shaped like that crib, longer than it was wide and pointed at the upriver end, where the flow had eroded both banks. The island was like a crib, and the group of hills on the sunrise side of the river were like old women mantled in heavy cloaks gathered to have a look at the baby in the crib—that was how Lara’s father had once described the lay of the land.
Larth spoke like that all the time, conjuring images of giants and monsters in the landscape. He could perceive the spirits, called numina, that dwelled in rocks and trees. Sometimes he could speak to them and hear what they had to say. The river was his oldest friend and told him where the fishing would be best. From whispers in the wind he could foretell the next day’s weather. Because of such skills, Larth was the leader of the group.
“We’re close to the island, aren’t we, Papa?” said Lara.“

 

 
Steven Saylor (Port Lavaca, 23 maart 1956)
 

 

 

De Franse schrijver Roger Martin du Gard werd geboren op 23 maart 1881 in Neuilly. Zie alle tags voor Roger Martin du Gard op dit blog. 

Uit: Les Thibault, I, Le pénitencier

« Dans la pénombre de l’escalier, Antoine croisa le secrétaire de son père, M. Chasle, qui glissait le long du mur comme un rat, et, le voyant, s’arrêta, l’œil effaré :
— « Ah, c’est vous ? » Il avait pris à son patron cette manie d’apostrophe. « Mauvaise nouvelle ! » chuchota-t-il : « Le clan des universitaires a mis en avant la candidature du Doyen de la Faculté des Lettres : quinze voix de perdues, pour le moins ; avec celles des juristes, cela fera vingt-cinq. Quoi ? C’est ce qu’on appelle la déveine. Le Patron vous expliquera. » Il toussotait sans cesse par timidité, et, se croyant victime d’un catarrhe chronique, tout le long du jour, suçait des pastilles de gomme. « Je me sauve, maman doit s’inquiéter », reprit-il, voyant qu’Antoine ne répondait pas. Il tira sa montre, l’écouta avant de regarder l’heure, releva son col et disparut.
Depuis sept ans, ce petit homme à lunettes était le collaborateur quotidien de M. Thibault, et on ne le connaissait guère mieux qu’au premier jour. Il parlait peu, à voix basse, et n’exprimait que des idées répandues, en accumulant des synonymes. II se montrait ponctuel, occupé de minimes habitudes. Il vivait avec sa mère, pour laquelle il semblait avoir de touchantes prévenances. Ses bottines crissaient toujours. Son prénom était Jules ; mais M. Thibault, par considération pour lui-même, appelait son secrétaire « Monsieur Chasle ». Antoine et Jacques l’avaient surnommé « Boule de gomme » ou « l’Ennuyeux ».

 

 
Roger Martin du Gard (23 maart 1881 – 22 augustus 1958)
Malik Zidi (Jacques) en Jean Yanne (Oscar) in de Franse mini-serie « Les Thibault » uit 2003
 

 

 

De Amerikaanse dichter Madison Julius Cawein werd geboren in Louisville, Kentucky, op 23 maart 1865. Zie ook alle tags voor Madison Cawein op dit blog.

 

March

This is the tomboy month of all the year,
March, who comes shouting o'er the winter hills,
Waking the world with laughter, as she wills,
Or wild halloos, a windflower in her ear.
She stops a moment by the half-thawed mere
And whistles to the wind, and straightway shrills
The hyla's song, and hoods of daffodils
Crowd golden round her, leaning their heads to hear.
Then through the woods, that drip with all their eaves,
Her mad hair blown about her, loud she goes
Singing and calling to the naked trees;
And straight the oilets of the little leaves
Open their eyes in wonder, rows on rows,
And the first bluebird bugles to the breeze.

 

 
Madison Cawein (23 maart 1865 – 8 december 1914)
Portret door J. Bernard Alberts in de Filson Historical Society, Louisville

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 23e maart ook mijn blog van 23 maart 2015 deel 1 en eveneens mijn blog van 23 maart 2014 deel 1 en ook deel 2.

De Amerikaanse dichter en schrijver Billy Collins werd geboren in New York op 22 maart 1941. Zie ook alle tags voor Billy Collins op dit blog.

 

Forgetfulness

The name of the author is the first to go
followed obediently by the title, the plot,
the heartbreaking conclusion, the entire novel
which suddenly becomes one you have never read,
never even heard of,

as if, one by one, the memories you used to harbor
decided to retire to the southern hemisphere of the brain,
to a little fishing village where there are no phones.

Long ago you kissed the names of the nine Muses goodbye
and watched the quadratic equation pack its bag,
and even now as you memorize the order of the planets,

something else is slipping away, a state flower perhaps,
the address of an uncle, the capital of Paraguay.

Whatever it is you are struggling to remember,
it is not poised on the tip of your tongue,
not even lurking in some obscure corner of your spleen.

It has floated away down a dark mythological river
whose name begins with an L as far as you can recall,
well on your own way to oblivion where you will join those
who have even forgotten how to swim and how to ride a bicycle.

No wonder you rise in the middle of the night
to look up the date of a famous battle in a book on war.
No wonder the moon in the window seems to have drifted
out of a love poem that you used to know by heart.

 

 

By A Swimming Pool Outside Syracusa

All afternoon I have been struggling to communicate in Italian with Roberto and Giuseppe,
who have begun to resemble the two male characters in my Italian for Beginners,
the ones who are always shopping or inquiring about the times of trains,
and now I can hardly speak or write English.

 

 
Billy Collins (New York, 22 maart 1941)
 

 

 

De Zwitserse schrijfster Eveline Hasler werd geboren in Glarus op 22 maart 1933. Zie ook alle tags voor Eveline Hasler op dit blog.

Uit: Stürmische Jahre

„Rüschlikon bei Zürich, Spätherbst 1934.
Morgens kurz vor acht pflegte er auf der nebelverhangenen Seestrasse wie aus dem Nichts aufzutauchen, der sechsplätzige Studebaker mit kuhäugigen Frontleuchten, langer Motorhaube, raketenförmigen Heckflossen. Die junge Lehrerin, mit eiligen Schritten unterwegs, wich dem Ungeheuer aus, erklomm die Treppenstufen zum Vorplatz der Schule, während das Automobil jaulend die steile Auffahrt nahm. Täglich zur selben Zeit, wie auf Verabredung, trafen sie vor dem hochgiebligen, rotüberdachten Gebäude ein.
Der Chauffeur, die Finger der rechten Hand am Schild der Dienstmütze, nickte ihr aus dem Fenster heraus zu. «Grüezi, Fräulein.» Die Lichtkegel der Scheinwerfer tasteten über das Kopfsteinpflaster. Dann öffnete sich der Verschlag, und Mucki, das Töchterchen des Theaterdirektors Rieser, streckte die rotbestrumpften Beine aus dem Fond. Auf dem Platz wandte sich das Kind zwei- oder dreimal winkend um, als zögere es, den Tag an dieses hoheitsvolle, mit einem Turm in Form eines mahnenden Zeigefingers bewehrte Gebäude zu verschenken, aus dem Innern des Wagens winkte die Mutter zurück.
An der täglichen Abschiedszeremonie nahm auch die Lehrerin teil, denn Marianne Rieser, jetzt angestrahlt vom Licht, grüßte jedes Mal freundlich hinüber. Die Rieserin trug schon zur Morgenstunde, so hieß es in Rüschlikon, ihre «Schleierchen und Pelzchen», auch waren Mund und Augen perfekt geschminkt.
Als das Kind mit der Lehrerin verschwand, zündete sich Marianne Rieser eine ihrer langen Zigaretten an und begann auf der Weiterfahrt aus dem Textbuch auf ihren Knien zu lesen. Sie wurde in Zürich zur Probe im Pfauentheater erwartet, ihr Mann Ferdinand pflegte eine Stunde früher zu fahren und Gespräche mit den Angestellten der Verwaltung zu führen. Dann betrat er die Probebühne und hielt Ausschau nach seiner Frau Marianne, die man in Zürich als die heimliche Direktorin ansah.“

 

 
Eveline Hasler (Glarus, 22 maart 1933)

 

 

De Franse schrijver Érik Orsenna werd geboren in Parijs op 22 maart 1947 als Érik Arnoult. Zie ook alle tags voor Erik Orsenna op dit blog.

Uit: La Fabrique des mots

“Méfiez-vous ! Les mots ne sont pas ce qu'on croit : de petits animaux doux et dociles, auxquels il n'arrive jamais rien.
Les mots aiment l'amour. Mais aussi la bataille. Ils se trouvent ainsi mêlés à toutes sortes d'aventures, sentimentales et dangereuses.
Dangereuses pour ceux qui les racontent.
Dangereuses aussi pour ceux qui les écoutent.
Il y a des histoires qui sont des déclarations de guerre.
Voilà pourquoi, moi, Jeanne, je me suis tue. J'ai préféré attendre que le temps passe. J'étais petite, à l'époque, dix ans et quelques mois.
Mais l'heure est venue de parler.
Qu'importent les risques.
Viendrez-vous à mon secours si je suis attaquée ?
Fermez les portes et les fenêtres.
Et pas de papier, aucun crayon, encore moins de mail (ou dit aussi «courriel») ou de SMS. Je ne veux pas de notes. Il ne faut laisser aucune trace. Tendez juste l'oreille. Et ouvrez bien votre mémoire.
Vous êtes prêts ?
Il était une fois...
Ce jour-là, rien n'annonçait le drame. C'était un dimanche. Dès le matin, la mer, tranquillement, sans qu'on le lui demande, avait atteint la température idéale. Vingt-sept degrés. Et les poissons multicolores semblaient nous attendre pour commencer à jouer.”

 

 
Érik Orsenna (Parijs, 22 maart 1947)

 

 

De Tsjechische dichter en schrijver Ludvík Kundera werd geboren op 22 maart 1920 in Brünn. Zie ook alle tags voor Ludvik Kundera op dit blog.

 

The body is running down

The body is running down, drum beats
behind a dozen curtains
the clash of shield on shield
from time to time even lancers appear

I don't keep a look out for heavily-pleated robes

Mounted messengers, porters, gate-keepers?
Why this urgent rhythm?
Why this dull thudding?
Why this desertion
from rabbit-hutch to a passage
wide enough for a team of four?

Little hope of answers
but the spirit is defiant

 

 

TRAUM HALBJÄHRLICH WIEDERKEHREND
Du taumelst
in Kulissen zwischen Schauspielern und Technikern
im festgesetzten Augenblick stößt irgendwer dich
auf die Bühne wo man spielt
im Licht der Scheinwerfer
triffst du auf unbekannte Leute in Kostümen
siehst vor dir
den bodenlosen Saalabgrund

 

 
Ludvík Kundera (22 maart 1920 – 17 augustus 2010)

 

 

De Franse dichter Léon Deubel werd geboren op 22 maart 1879 in Belfort. Zie ook alle tags voor Léon Deubel op dit blog.

 

Renaissance

En vain les sentiers verts te désignent aux fleurs,
Tu diriges ton pas certain vers la conquête.
La Vie, comme un grand feu, brûle au sommet dœ crêtes
Dans le concert des sons et des fraîches couleurs.

Chaque jour, affranchi de ce que tu résignes,
Tu parcs de l’éclat d'une allégresse neuve
Ton âme qui enclôt sous son aile de cygne
Les constellations que répètent les fleuves.

Tout le faste du ciel adore dans tes yeux.
Tu sens descendre entoi la présence de Dieu
Et la voix quite berce est celle de l’amour.

Les philtres de l’aurore ont rallume ta fièvre.
Et comme un vin vieilli dans une outre de chèvre
Avidcment tu bois la lumière du jour.

 

Le sommeil du paysage

Par les routes d’azur subtil, le crépuscule
S’en vient comme un troupeau perdu dans les sentines
Et les divins échos des cloches florenlines
Apaisent les coteaux où la grive trucule.

Le Paysage dort, couché dans l’herbe grasse,
Puissant comme un héros sous l’égide du ciel
D’avoir lancé debout, dans le jour solennel,
Les disques du soleil sur les hautes terrasses.

Il dort et les vallées investissent les lignes
Qui dessinaient les reins charnus et curvilignes
De son corps de Titan afi’ronteur de nuages;

Tandis qu’à l’occident où mourut le soleil,
Le ciel, tragiquement penché vers son sommeil,
Glisse au chevet des monts le glaive de l’orage.

 

 
Léon Deubel (22 maart 1879 – 4 juni 1913)
 

 

 

De Tsjechische schrijver Karel Poláček werd geboren op 22 maart 1892 in Reichenau. Zie ook alle tags voor Karel Poláček op dit blog.

Uit: We Were a Handful (Vertaald door Mark Corner)

“I saw how Eddie Kemlink was sitting on a general, and twisting his nose as hard as he could and this general was puflîng and panting and yelling: “Comrades-in-arms! Someone somewhere help me!
This rascal could leave a man maimed!” and as I was running around I said to him: “It’s your own fault, why can’t you leave us be?” and the general replied loftily: “What business is it of yours? It’s not as if you’re the one twisting my nose, is it?]ust clear out of here before I find something to clobber you with!” 1 wanted to answer him back, but I was still being chased by the verger.
And the yelling and the hullabaloo got louder and louder, with objects flying in all directions in the terrible mayhem all around. Later on all the lads said that it had been the best ding-dong they’d ever seen. And as if all this had been nothing to speak about - a troupe of monkeys swarmed into the church and joined the fray. In the midst of this I noticed Jumbo socking the maharajah’s elephant on the back with his trunk and saying: “I’m out to get you, you scoundrel,” and laughing wildly while the maharajah’s elephant socked Jumbo across the back with his trunk in return and said: “I’ll beat you black and blue, youjackass, you’ll be seeing stars,” and so they set about each other with a vengeance.
A large tiger, one that was already a bit long in the tooth, came bounding in and laughed saying: “This looks like fun, I’d like to know who’ll swap a few punches with me.” The words were hardly out of his mouth before another tiger jumped on his back and they were rolling about on the carpet and roaring their heads off. Now the Indian rock snake had to get in on the act and it began beating one of the ministers of state with its tail. It was like being thrashed with a bull whip and so the minister squealed horribly and then seized hold of a revolver and shot the snake in the stomach and the serpent shrieked in a piteous voice: “Oh gentlemen, he has shot me dead as a dodo and all I did was give him a few light strokes.”

 

 
Karel Poláček (22 maart 1892 – 19 oktober 1944)
Borstbeeld in  in Rychnov

  

 

De Vlaamse dichter en schrijver Arnold Sauwen werd geboren te Stokkem op 22 maart 1857. Zie ook alle tags voor Arnold Sauwen op dit blog

 

Dies irae

De doodsklok galmt met doffe slagen,
een naar gelui, dat dorp en gouw
de droeve mare melden zou:
een dode wordt ter kerk gedragen.

Traag volgt de stoet van vriend en magen,
in 't zwart gekleed, de ziel vol rouw
om hem die heenging, plichtgetrouw
des levens last droeg en zijn plagen.

De boetpsalm jammert... smekend teer
hoort men het Miserere klagen:
ach! wees der ziel genadig, Heer:

Dies irae... wil niet versagen,
daagt eens de kwaadste van de dagen,
arm hert, dat angstig vraagt: wanneer?

 

 
Arnold Sauwen (22 maart 1857 – 11 mei 1938)

Stokkem, parochiekerk Sint-Elisabeth

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 22^e maart ook mijn blog van 22 maart 2014 deel 1 en eveneens deel 2.