Berichten van 10 juli 2016 tot 11 juli 2016

De Amerikaanse schrijfster Jhumpa Lahiri Vourvoulias werd geboren op 11 juli 1967 in Londen. Zie ook alle tags voor Jhumpa Lahiri op dit blog.

Uit: Unaccustomed Earth

“After her mother's death, Ruma's father retired from the pharmaceutical company where he had worked for many decades and began traveling in Europe, a continent he'd never seen. In the past year he had visited France, Holland, and most recently Italy. They were package tours, traveling in the company of strangers, riding by bus through the countryside, each meal and museum and hotel prearranged. He was gone for two, three, sometimes four weeks at a time. When he was away Ruma did not hear from him. Each time, she kept the printout of his flight information behind a magnet on the door of the refrigerator, and on the days he was scheduled to fly she watched the news, to make sure there hadn't been a plane crash anywhere in the world.
Occasionally a postcard would arrive in Seattle, where Ruma and Adam and their son Akash lived. The postcards showed the facades of churches, stone fountains, crowded piazzas, terra-cotta rooftops mellowed by late afternoon sun. Nearly fifteen years had passed since Ruma's only European adventure, a month-long EuroRail holiday she'd taken with two girlfriends after college, with money saved up from her salary as a para-legal. She'd slept in shabby pensions, practicing a frugality that was foreign to her at this stage of her life, buying nothing but variations of the same postcards her father sent now. Her father wrote succinct, impersonal accounts of the things he had seen and done: "Yesterday the Uffizi Gallery. Today a walk to the other side of the Arno. A trip to Siena scheduled tomorrow." Occasionally there was a sentence about the weather. But there was never a sense of her father's presence in those places. Ruma was reminded of the telegrams her parents used to send to their relatives long ago, after visiting Calcutta and safely arriving back in Pennsylvania.
The postcards were the first pieces of mail Ruma had received from her father. In her thirty-eight years he'd never had any reason to write to her. It was a one-sided correspondence; his trips were brief enough so that there was no time for Ruma to write back, and besides, he was not in a position to receive mail on his end. Her father's penmanship was small, precise, slightly feminine; her mother's had been a jumble of capital and lowercase, as though she'd learned to make only one version of each letter. The cards were addressed to Ruma; her father never included Adam's name, or mentioned Akash. It was only in his closing that he acknowledged any personal connection between them. "Be happy, love Baba," he signed them, as if the attainment of happiness were as simple as that.”

 
Jhumpa Lahiri (Londen, 11 juli 1967)

De Nederlandse schrijver Herman de Man (eig. Salomon Herman (Sal) Hamburger) werd geboren in Woerden op 11 juli 1898. Zie ook alle tags voor Herman de Man op dit blog.

Uit: Land voor Water

“Maar ‘Land voor Water’ wàs kwa-grond en bleef kwagrond. De heremoes en de rooie zurkel wou er beter gedijen dan gras. En in 't midden van het rechtgetrokken poldertje sloeg op een barren winternacht, een wiel. Het wiel vrat, als het water in de Lek hoog stond en door de lage dijken sijpte en kwelde, gulzig om zich heen en 't drong grillige veuren die slooten werden, scheefschuin door de schieslooten, die bij de inpoldering voor den waterloop uitgespaard waren. De oude mannemenschen van Benschop en daaromtrent kuierden er 's Zondags na kerketijd heen en dan groeiden er onwijze en wijze disputen uit de vraag, wat er 't beste en 't voordeeligste gebouwd kon worden op ‘Land voor Water’. Maar ze wisten het niet, nee' al dochten ze 't allegaar. Biezen kweeken bracht in die dagen de vracht niet op, voor riet lag 't land al te droog en opnieuw de zwaarbetaalde bunders prijsgeven aan 't kwelwater van de Lek, dàt leek een elk te bar en dat was het ook.
Toen in die dagen, liet de Rentmeester een geleerd man komen uit de stad en die keurde den grond net zoolang, tot'ie 't wist.
‘Mesten helpt niet man’, zei Goof Brouwer, die al jarenlang vocht tegen de heremoes, de puinen en 't andere ruigt: ‘'t is goed blommenland mijn land, maar van blommen kan een mensch niet eten’.
‘Niet?’ vroeg de Professor uit de stad.
‘Neeë, dat het bij m'n leven nooit bestaan’.
‘Maar dan heb je 't mis, ditkeer vrind’, wist de ander.
‘Want van de bloemen zal heel je gezin eens eten. Tenminste... als je hier blijft, in dezen polder.’
Maar Goof was een veuls te wijze kerksche mensch om daar wat van te gelooven en hij nam zijn riek, die de vreemdeling van hem gebruikt had mee weerom naar 't huis en zee niet eens gedag. Dat waren ommers maar warrewoorden, moest dáár een ouwe boer die 't land van roei tot roei kent, zijn eigen mee moeien?
Toch ... den Zondag daarop hoorde hij 't al verzeggen, toen hij met Janus uit de kerk kwam; de Rentmeester wou blommen laten kweeken op ‘Land voor Water’.

 
Herman de Man (11 juli 1898 - 14 november 1946)
Herman de Man monument in Oudewater

De Duitse dichter en schrijver Helmut Krausser werd geboren op 11 juli 1964 in Esslingen am Neckar. Zie ook alle tags voor Helmut Kraussner op dit blog.

Uit: Zwei ungleiche Rivalen

“Als am 13. Februar des Jahres 1883 Richard Wagner im Palazzo Vendramin einen Schlaganfall erleidet, bringt dies das Leben der allermeisten Venezianer recht wenig durcheinander. Einer aber, ein noch junger Mann von zweiundzwanzig Jahren, begibt sich ausgerechnet an diesem Tag, ohne vom Schlaganfall etwas zu wissen, zur letzten Adresse des großen Komponisten und bittet um Auskunft über den Gesundheitszustand des verehrten Meisters. Als ihm zu seiner Überraschung dessen Tod gemeldet wird, bricht er ohnmächtig zusammen und wird sich fortan im Leben nie mehr rasieren. Das aber hat mit Wagner gar nichts zu tun, es ist eine zufällige Koinzidenz, denn der junge Mann ist jemand, der Körperpflege vor allem als Zeitverschwendung betrachtet und trotz seines ererbten Reichtums gerne in verlebter Kleidung herumläuft.
Noch manch anderes ist an diesem Menschen merkwürdig, zum Beispiel, daß er sich gerade in Venedig befindet, denn eigentlich ist er ja vor zwei Jahren aus dieser Stadt, in der er aufwuchs, geflohen, um in München Musik zu studieren, gegen den Willen seines übermächtigen Vaters, des reichsten Mannes Italiens. Doch der Vater hat dem Erstgeborenen verziehen, und so kam Alberto Franchetti, von dem hier die Rede ist, zwischen den Semestern zu Besuch in seine alte Heimat.
Mehr noch als die Sehnsucht nach seinen Eltern, dem Baron Raimondo Franchetti und seiner aus Wien stammenden Gattin, Sara Louise Rothschild, trieb ihn die Aussicht zurück, einmal leibhaftig Wagner zu begegnen, seinem, man muß es so sagen: Gott. Um so härter trifft ihn die Todesnachricht. Unterbewußt macht er sich beinahe Vorwürfe. Ihm ist, als hätte er sich dem Genius zu aufdringlich nähern wollen, und dieser habe sich einer Begegnung nur sterbend entziehen können.
Denn es wäre für die Franchettis ein leichtes gewesen, eine solche Begegnung zu arrangieren, und liebend gerne hätte der Jude Alberto Franchetti dem Antisemiten Wagner die Hand geküßt. Dessen Antisemitismus sei, so würde er das rechtfertigen, doch nicht viel mehr als ein boshaftes Gesellschaftsspiel und von sehr theoretischer Natur, keineswegs etwas persönliches.“

 
Helmut Krausser (Esslingen am Neckar, 11 juli 1964)

De Italiaanse dichter en schrijver Giuseppe Bonaviri werd geboren in Mineo op 11 juli 1924. Zie ook mijn blog van 11 juli 2009 en ook mijn blog van 11 juli 2010.

Uit:Le tailleur de la grande-rue (Vertaald door Uccio Esposito-Torrigiani)

« A Mineo, l'été explose soudain sans prévenir personne. A peine quelques jours plus tôt, en descendant par la Varanna ou par l'Itria, l'on peut rencontrer des paysans emmitouflés dans leur châle noir, le pantalon tout crotté, qui dévalent la pente abrupte et boueuse, jonchée de morceaux d'ordures, qui augmentent jour après jour à chaque coin de rue et assombrissent l'air. Mais il suffit d'une semaine pour que le soleil devienne violent, et les masures tordues, amoncelées les unes sur les autres, laissent évaporer leur humidité, deviennent sèches et brûlantes comme des fours. Dans les ruelles, la pussière se soulève en nuage chaque fois que quelqu'un passe, tandis que les excréments jaunissent au pied des portes basses des maisons, et les pierres affleurent blanches, jaunes, noires. On dirait que les pierres se libèrent, suivant leur propre rythme égal et tranquille, car on les voit se détacher de la ravine sèche du Château, rouler par la pente des Mura - où déjà les orties roussissent et meurent et les figuiers de Barbarie semblent se plier sous le poids de la chaleur - et l'on trouve des pierres même sur les toits des maisons, où elles brillent, selon les différents moments de la journée, comme autant de symboles intangibles et sacrés. »
(…)

“Je ne sais si j'ai raison d'écrire ici ces rêveries, mais il est vrai que parfois elles semblent gravées en moi, comme des souvenirs vrais et confus d'une enfance fabuleuse et lointaine. Mais celui qui écrit n'est pas toujours le même homme immobile, au fil de son histoire viendront se nouer les divers aspects des conditions extérieures, comme le froid ou la chaleur, ainsi que les conditions intérieures, par exemple, une petite satisfaction ou les troubles de l'incertitudes, et enfin l'influence de ses propres organes, comme les intestins, le foie, la vessie ou le pénis. Et puis il faut comprendre qu'un pauvre tailleur comme moi, plongé dans ce long hiver d'oisiveté forcée, enfoncé dans la misère qui l'écrase et l'opprime, ne peut éviter de s'abandonner aux chimères les plus bizarres et les plus sottes, issues de ce village abandonné, qui n'est en fait qu'un amas de ruelles débordantes de boue et de merde et de vieilles maisons qui se délabrent et s'effondrent, où vivent, tous ensemble, hommes, ânes et poulets."

 
Giuseppe Bonaviri (11 juli 1924 - 21 maart 2009)
Mineo

De Franse schrijver Henri Coulonges werd geboren op 11 juli 1936 in Deauville. Zie ook alle tags voor Henri Coulonges op dit blog en ook mijn blog van 11 juli 2010.

Uit: Les Rives de l'Irrawaddy

“Quand il quitta la route pour marcher sur l’herbe, il sentit un souffle frais lui monter le long des jambes, une légère haleine venant de la terre végétale. Cela lui fit du bien comme un signe de connivence venant du fond de son enfance. Devant lui s’étendait tel un glacis une grande prairie rase, en pente douce. Il l’attaqua en lignes brisées précautionneuses, sans bien connaitre son point d’arrivée, à l’image d’une randonnée à skis dans la neige libre. Au milieu de la prairie surgit soudain, légèrement sur sa droite, le reste d’une barricade de bois qui sentait encore le goudron.
Elle était un peu affaissée, épousant la ligne de pente suivant une oblique imprécise. Il s‘arrêta, s’y appuya et la sentit rugueuse et friable sous sa main. Il regarda autour de lui.
La lumière blanche et lavée donnait à son refuge l’air mélancolique d’une vieille barque ensablée. Le silence était total.
Il reprit son chemin vers un bois de sapins en bas de la prairie. Plus loin, la forêt remontait vers de vastes passages déboisés, d’un gris sale, qui semblaient atteints de pelade. Il lui sembla voir, bien au-delà, une ligne plus nette et plus sombre.
Il entra dans la forêt et suivit pendant quelque temps un sentier qui progressait vers la coupe, mais il l’abandonna bientôt pour marcher à couvert. Le sol était spongieux et son pas s‘enfonçait parfois dans des plaques de mousse souffreteuse, avec un bruit de succion. Un sable très blanc fit son apparition alors que les arbres devenaient moins denses ; et, à mesure que le sol s’éclaircissait, il lui semblait que le ciel s’obscurcissait d’autant. De gros nuages d’automne recouvrirent ainsi peu à peu le sous-bois d’un voile livide et oppressant. Deux ou trois fois il s’arrêta, cherchant à travers les arbres une échappée. La marche devenait difficile. Il trouvait sur sa route, de plus en plus nombreux, de gros rochers en équilibre instable. « Heinrich m’avait parlé d’une vallée se dit-il avec inquiétude."

 
Henri Coulonges (Deauville, 11 juli 1936)
Cover

De Nederlandse schrijfster en coumniste Marjan Berk werd geboren op 11 juli 1932 in Zeist als Marie-Janne van Baaren. Zie ook mijn blog van 11 juli 2010. en eveneens alle tags voor Marjan Berk op dit blog.

Uit: Madonnakindje

‘Niet meer lezen. Anders pak ik je boek af!!’
Mijn moeder trok de deur dicht. Ik hoorde haar de trap af lopen. Toen ik zeker wist dat ze mij niet meer kon horen, duwde ik de door haar stijf ingestopte deken weg, viste het boek van Karl May onder mijn kussen vandaan en kroop ermee op mijn knieën op de vensterbank. Ik trok twee van de punaises waarmee verduisteringsmolton voor het raam was gespannen los, waardoor het licht van de warme juniavond over mijn boek viel en sloeg de bladzij op waar ik was gebleven. Winnetou zat klem in een wig van een gekliefde woudreus. Een van de kompanen van zijn aartsvijand Old Shatterhand wilde hem tot een bekentenis dwingen door de wig steeds verder dicht te klemmen, waardoor de indiaan helse pijnen leed.
De wrede passage benam mij bijna de adem. Bovendien hoorde ik de bommenwerpers weer naderen. Enorme aantallen Engelse b-26’s, op weg naar Duitsland, waar ze de grote steden gingen platgooien, vlogen over.
Ik besloot niet verder te lezen. Onhandig bevestigde ik de punaises weer en kroop terug in bed. Het geronk van al die bommenwerpers hoog in de lucht was langzamerhand een bekend geluid. Bij helder weer kwamen ze iedere avond over. Ik luisterde gespannen of er al afweergeschut losbarstte.
Niet dat het in staat was die hoog vliegende vliegtuigen te raken, maar ze probeerden het toch.
Ja! Daar was het. Het geschut begon te blaffen. En op hetzelfde ogenblik ging beneden mijn moeder los op de piano. Mijn lievelingsnummer, ‘Erlkönig’:
‘Wer reitet so spät durch Nacht und Wind?
Es ist der Vater mit seinem Kind;’

 
Marjan Berk (Zeist, 11 juli 1932)

Zie voor nog meer schrijvers van de 11^e juli ook mijn blog van 11 juli 2015 deel 1 en ook deel 2.

De Engelse schrijfster Jane Mary Gardam werd als Jane Pearson geboren op 11 juli 1928 in Coatham, North Yorkshire, en groeide op in Cumberland en de North Riding of Yorkshire. Op 17-jarige leeftijd won ze een studiebeurs om Engels te studeren aan Bedford College in Londen. Na het verlaten van de universiteit werkte Gardam in een aantal literatuur-gerelateerde banen, om te beginnen als Rode Kruis reizend bibliothecaris voor ziekenhuisbibliotheken, en later als journaliste. Ze trouwde met David Gardam en het paar kreeg drie kinderen. Gardam's eerste boek was de kinderroman, “A Long Way From Verona”, werd gepubliceerd in 1971. Het boek won de Phoenix Award van de Children's Literature Association in 1991. Hoewel ze haar eerste boek niet publiceerde voor ze over de 40 was is Gardam uitgegroeid tot een van de meest productieve schrijvers van haar generatie, met de 25 boeken die in de afgelopen 30 jaar zijn verschen en een aantal prestigieuze prijzen die op haar naam staan staan. Zij is de enige schrijver de Whitbread Book Award voor de beste roman twee keer heeft gewonnen (“The Hollow Land”, 1981 en “The Queen of the Tambourin”, 1991). Ze werd genomineerd voor de Booker Prize voor “God on the Rocks” (1978). Met haar korte verhalen en fictie voor kinderen heeft zij ook prijzen gewonnen, en in 1999 kreeg ze de Heywood Hill Award voor haar levenslange bijdrage aan de literatuur. Gardam is een Fellow van de Royal Society of Literature.

Uit: The Man in the Wooden Hat

“There is a glorious part of England on the Dorset-Wiltshire border known as The Donheads. The Donheads are a tangle of villages loosely interlinked by winding lanes and identified by the names of saints. There is Donhead St Mary, Donhead St Andrew, Donhead St James and, among yet others, Donhead St Ague.
This communion of saints sometimes surprises newcomers to the area if they are not religious and do not attach them to the names of each village's church. Some do, for the old families here have a strong Roman Catholic tinge. It was Cavalier country. Outsiders, however, who have bought up the village houses and the old cottages of the poor, call The Donheads 'Thomas Hardy country' and so it is described by the estate agents.
And not entirely truthfully, for Hardy lived rather more to the southwest. The only poet celebrated for visiting a Donhead seems to be Samuel Taylor Coleridge who came to see a local bookish big-wig but stayed for only one night. Perhaps it was the damp. The Donhead known as Ague seems connected to no saint and is thought to be a localised Bronze Age joke. Nobody would call a child Ague and almost everyone suffers from aching joints. Even so, it is the most desirable of all the villages, the most beautiful and certainly the most secluded, deep in miles of luxuriant woodland, its lanes thick with flowers. The small farms have all gone and so have the busy village communities. The lanes are too narrow for modern-day agricultural machinery that thunders through more open country. Traffic danger in the Donheads is in the speeding motor bike or young idiot in a new car or the odd bus-load of the aged and infirm being taken to their granny-clubs in Salisbury. At weekends of course the rich come rolling down from London in huge cars full of provisions bought in metropolitan farmers' markets. These people make few friends in their second homes, unless they have connections to the great houses that still stand silent in their parks, still have a butler and are owned by usually-absent celebrities. There is a lack of any knock-about young.
Which makes the place attractive to the retired rich, professional classes. There is a wide scattering of lawyers who had the wit to snap up a property here years ago. Their children try not to show their anxiety that the agues of years will cause the old things to be taken into Care Homes and their houses pounced upon by the Inland Revenue.”

 
Jane Gardam (Coatham, 11 juli 1928)

Dolce far niente

 
Tuinpad in Giverny door Claude Monet, 1902

De zomers

Klaprozen, korenbloemen, barstenvolle
goudgele aren streelden mijn gezicht.
Groengouden vliegen zoemden een gedicht.
Rood liet het ooft de appelwangen bollen.

Zomernachtdonker is gesmolten licht.
Niet bang zijn voor kabouters en voor trollen.
Ze komen 's nachts het grasveld voor je rollen.
Alleen een dom kind houdt zijn ogen dicht.

Zullen wij dit soort zomers nooit meer zien?
Ging dan het paradijs voorgoed verloren
omdat wij aan de wereld toebehoren?
Huil niet, huil niet, de hemel zal misschien
een zolder in een huis zijn zonder zorgen.
Daar hebben ze die zomers opgeborgen.

 
Kees Stip (25 augustus 1913 - 27 juni 2001)
Veenendaal, Oude Kerk. Kees Stip werd geboren in Veenendaal

De Franse schrijver Marcel Proust werd geboren in Auteuil op 10 juli 1871. Zie ook mijn blog van 10 juli 2010 en eveneens alle tags voor Marcel Proust op dit blog.

Uit: À la recherche du temps perdu. Du côté de chez Swann

« Certes, ce qui palpite ainsi au fond de moi, ce doit être l'image, le souvenir visuel, qui, lié à cette saveur, tente de la suivre jusqu'à moi. Mais il se débat trop loin, trop confusément ; à peine si je perçois le reflet neutre où se confond l'insaisissable tourbillon des couleurs remuées ; mais je ne peux distinguer la forme, lui demander, comme au seul interprète possible, de me traduire le témoignage de sa contemporaine, de son inséparable compagne, la saveur, lui demander de m'apprendre de quelle circonstance particulière, de quelle époque du passé il s'agit. Arrivera-t-il jusqu'à la surface de ma claire conscience, ce souvenir, l'instant ancien que l'attraction d'un instant identique est venue de si loin solliciter, émouvoir, soulever tout au fond de moi ? Je ne sais. Maintenant je ne sens plus rien, il est arrêté, redescendu peut-être ; qui sait s'il remontera jamais de sa nuit ? Dix fois il me faut recommencer, me pencher vers lui. Et chaque fois la lâcheté qui nous détourne de toute tâche difficile, de toute oeuvre importante, m'a conseillé de laisser cela, de boire mon thé en pensant simplement à mes ennuis d'aujourd'hui, à mes désirs de demain qui se laissent remâcher sans peine. Et tout d'un coup le souvenir m'est apparu. Ce goût, c'était celui du petit morceau de madeleine que le dimanche matin à Combray (parce que ce jour-là je ne sortais pas avant l'heure de la messe), quand j'allais lui dire bonjour dans sa chambre, ma tante Léonie m'offrait après l'avoir trempé dans son infusion de thé ou de tilleul. La vue de la petite madeleine ne m'avait rien rappelé avant que je n'y eusse goûté ; peut-être parce que, en ayant souvent aperçu depuis, sans en manger, sur les tablettes des pâtissiers, leur image avait quitté ces jours de Combray pour se lier à d'autres plus récents ; peut-être parce que, de ces souvenirs abandonnés si longtemps hors de la mémoire, rien ne survivait, tout s'était désagrégé ; les formes - et celle aussi du petit coquillage de pâtisserie, si grassement sensuel sous son plissage sévère et dévot - s'étaient abolies, ou, ensommeillées, avaient perdu la force d'expansion qui leur eût permis de rejoindre la conscience. Mais, quand d'un passé ancien rien ne subsiste, après la mort des êtres, après la destruction des choses, seules, plus frêles mais plus vivaces, plus immatérielles, plus persistantes, plus fidèles, l'odeur et la saveur restent encore longtemps, comme des âmes, à se rappeler, à attendre, à espérer, sur la ruine de tout le reste, à porter sans fléchir, sur leur gouttelette presque impalpable, l'édifice immense du souvenir. »

 
Marcel Proust (10 juli 1871 – 18 november 1922)
Portret door Jessy Dehais (detail)

De Nederlandse dichter Erik Jan Harmens werd op 10 juli 1970 geboren in Harderwijk. Zie ook alle tags voor Erik Jan Harmens op dit blog.

gospel bedoeld om te bezweren

voordat ik mijn boel pak en de deur met kracht achter me sluit
wil ik dat je zegt dat je me aantrekkelijk vindt
ook als ik mors of in de lakens bijt
 
en dan verlaat ik me verder op u
ik zie de hoek die ik om moet om uit het zicht
ik neem aan dat u haar hielen van de lakens licht
om in pas mij van een plan te gaan weerhouden
 
zelfs als ik de sleutel in het slot
en hijgend gas als een fourwheel in de steppe
vertrouw ik dat u dat ledje in haar printplaat dicht
en dan haar lijf languit op de motorplaat
 
en als ik dan toch de oprit nader
verwacht ik haar bouwlamp die mijn zicht verblindt
en als ik dan toch de autoroute
verwacht ik bij de raststätte een bigband en fanfare
 
en gebeurt dit allemaal niet en boek ik ook daadwerkelijk een kamer
dan bid ik dat u de spijt in haar donder steekt
ze me in lagestatussms'jes om genade smeekt
 
en als ik de kamersleutel met kracht op de receptie leg
neem ik aan dat ik naar huis op mijn tomtom tik
en niet met een tolkaart bifiworst van tussen m'n kiezen wik
 
heer in haar hoofd geen kát dan ik
geen kát geen kát dan ik

 
Erik Jan Harmens (Harderwijk, 10 juli 1970)

De Nederlands dichter en rechtsgeleerde J.C. Noordstar (pseudoniem van Arnold Jan Pieter Tammes) werd geboren in Groningen op 10 juli 1907. Zie ook alle tags voor J. C. Noordstar op dit blog.

Mijn zoon

Mijn zoon ging vissen bij de vliet.
De wind woei vrolijk door het riet;
te midden van potjes en pannetjes zat hij daar
totdat plotseling, wij weten niet hoe of waar,

hij in het water geduikeld is, voorover, op zijn kop;
zijn hengel en klompen lagen er bovenop.
Zo moet hij daar gelegen hebben, drie uur in de kou,
en geen mens die dat gezien heeft die morgen, gij beseft het nauw’.

Van ’s morgens negen tot twaalven, wat moet dat verschrikk’lijk zijn,
terwijl de wind ruist in de populieren. Daar bij gindse boerderij,
dáár is het leven vrolijk in gang; zo nu en dan bereikt ons een kreet,
dat men zich maar verlaten voelt en denkt dat men ons vergeet.

Ach die bomen die ruisen zo hoog en zo werelds
en een snik verstikte zijn stem, en tranen heerlijk
mengden in zijn gedachten - ach, het riet danste, mijne heren, met wijde gebaren,
en de wind liep achter zichzelf aan op het water, niet te bedaren.

Geen schip kwam daar voorbij, geen boer op een fiets,
geen kalf dat blatend loeide omdat het iets
niet in orde speurde, grazend langs de waterkant,
noch enig melker komend met zijn emmers van het land.

Geen einde is er aan dit droevig lied,
altijd zal het gapen blijven, gelijk hij lag in het riet,
en geen mens vervult deze leemte; als enig slot
blijven wij aan het malen van wind en water en zijn treurig lot.

 
J.C. Noordstar (10 juli 1907 – 21 augustus 1987)

De Zwitserse dichter en schrijver Hermann Burger werd op 10 juli 1942 in Burg (Kanton Aargau) geboren. Zie ook alle tags voor Hermann Burger op dit blog.

Uit: Der Orchesterdiener

„Oft ist es ein ganzes Triumvirat.
Gastieren die Wiener Philharmoniker in Luzern oder anderswo, heißt es doch, auf Glanzpapier gedruckt, so selbstredend wie oben steht: Unter der Leitung von X.Y. etcetera, unten: Orchesterdiener: Eigenstiller, Jara, Schröcknadel. Ich glaube freilich nicht, daß auf die Dauer drei sich in die Verantwortung teilen können, ein von Zelebritäten vorgeführtes Konzert dorsal abzusichern. Wie dem auch sei, daß Urfer nicht sofort, als ihn eines verpatzten Decrescendos wegen in Felix Mendelssohn-Bartholdys Symphonie in a-moll der Schlag traf und er in einen wie als Sarg für ihn bereitstehenden Kontrabaßkoffer sank, ersetzt, und zwar noch während der Aufführung ersetzt wurde, ist mir schleierhaft. War denn die Direktion der städtischen Philharmonie der Meinung, sie könne, wenn sie sich länger und gründlicher, als es die absolute Unentbehrlichkeit eines Ambrosiahallen-Domestiken erlaubt, nach einem Urferschen Ersatz umsehe, einen solchen Zwischenfall a priori vermeiden?
Der Tod ist immer ein Skandal. Oder opponieren die Ensemble-Mitglieder, die es gewohnt waren, sich Urfers wie eines genialen Mehrzweckwerkzeugs zu bedienen, gegen eine zügige Nachfolgeregelung? Item, das Interregnum, von dem der Hausdirigent, seine Artifizenz Detmar von Hohenlohe, glaubte meinen zu dürfen, es sei bloß ein abwartliches, es fehle seinem Klangkörper gewissermaßen nur der Nagelauszieher für die Verpackungskiste, war, wie empfindliche Ohren diesen Winter nicht entgangen sein konnte, ein Interregnum der gefährdeten Konsonanz und Konzertanz, um nicht zu sagen eine kakaphonieverdächtige Zwischenzeit. Urfer, gewiß, wer verstiege sich dazu, es ihm gleichtun zu wollen! Er war wohl legendär sowohl in der Unbestechlichkeit seines Gehörs als auch in der Geräuschlosigkeit seiner Zudienereien.“

 
Hermann Burger (10 juli 1942 – 28 februari 1989)
 

De Canadese schrijfster Alice Munro werd geboren op 10 juli 1931 in Wingham, Ontario. Zie ook alle tags voor Alice Munro op dit blog.

Uit: Nettles

“The hired man was closer to the truth than she was. We were not like brother or sister, or not like any brother and sister I had ever seen. My one brother was hardly more than a baby, so I had no experience of that on my own. And we were not like the wives and husbands I knew, who were old, for one thing, and who lived in such separate worlds that they seemed barely to recognize one another. We were like sturdy and accustomed sweethearts, whose bond needs not much outward expression. And for me at least that was solemn and thrilling.
I knew that the hired man was talking about sex, though I don’t think I knew the word “sex.” And I hated him for that even more than I usually hated him. Specifically, he was wrong. We did not go in for any showings and rubbings and guilty intimacies — there was none of that bothered search for hiding places, none of the twiddling pleasure and frustration and immediate, raw shame. Such scenes had taken place for me with a boy cousin and with a couple of slightly older girls, sisters, who went to my school. I disliked these partners before and after the event and would angrily deny, even in my own mind, that any of these things happened. Such escapades could never have been considered, with anybody for whom I felt any fondness or respect — only with people who disgusted me, as those randy abhorrent itches disgusted me with myself.
In my feelings for Mike the localized demon was transformed into a diffuse excitement and tenderness spread everywhere under the skin, a pleasure of the eyes and ears and a tingling contentment, in the presence of the other person. I woke up every morning hungry for the sight of him, for the sound of the well driller’s truck as it came bumping and rattling down the lane. I worshipped, without any show of it, the back of his neck and the shape of his head, his loud and confident voice, his smell. I accepted readily, even devoutly, the roles that did not have to be explained or worked out between us — that I would aid and admire him, he would direct and stand ready to protect me.”

 
Alice Munro (Wingham, 10 juli 1931)

Zie voor nog meer schrijvers van de 10e juli ook mijn blog van 10 juli 2015 en ook mijn blog van 10 juli 2011 deel 2 en eveneens deel 3.