Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 18 november 2016 tot 19 november 2016

Scott Cairns, Sharon Olds, Mark Harris, Karel van den Oever, Christoph Wilhelm Aigner

De Amerikaanse dichter, librettist en essayist Scott Cairns werd geboren op 19 november 1954 in Tacoma, Washington. Zie ook alle tags voor Scott Cairns op dit blog.

 

Another Road Home
After Stevens

It was when he said expansively There is
no such thing as the truth that his thick thumbs
thickened and his lips, purple as grapes,
further purpled. When I also spun such
spinning facilities as these, my own
vines ripened with what I hoped might prove

more promising fruit. Yios mou, set the large
man’s handsome books aside and sit with me
on the airy balcony beside our kind
and loving Father Iakovos. Truth may
prove to be no such a thing as matter
for our mulling; still, this evening spread out

before our mountain, above our mountain tea
suggests in its late, cypress-scented air
a pressing density, a wine-like, whelming
cup, ksinómavro—deep and dark, substantial.
And the road? Meandering, manifestly
inconclusive, and for that reason not
so likely to ferment blithe disregard.

 

Early Frost

This morning the world’s white face reminds us
that life intends to become serious again.
And the same loud birds that all summer long
annoyed us with their high attitudes and chatter
silently line the gibbet of the fence a little stunned,
chastened enough.

They look as if they’re waiting for things
to grow worse, but are watching the house,
as if somewhere in their dim memories
they recall something about this abandoned garden
that could save them.

The neighbor’s dog has also learned to wake
without exaggeration. And the neighbor himself
has made it to his car with less noise, starting
the small engine with a kind of reverence. At the window
his wife witnesses this bleak tableau, blinking
her eyes, silent.

I fill the feeders to the top and cart them
to the tree, hurrying back inside
to leave the morning to these ridiculous
birds, who, reminded, find the rough shelters,
bow, and then feed.

 

 1978405-9c9cac2217cae2511250a57a484fb6b2.jpg
Scott Cairns (Tacoma, 19 november 1954)

 

 

De Amerikaanse dichteres Sharon Olds werd geboren op 19 november 1942 in San Francisco. Zie ook alle tags voor Sharon Olds op dit blog.

 

The Month of June: 13 1/2

As our daughter approaches graduation and
puberty at the same time, at her
own, calm, deliberate, serious rate,
she begins to kick up her heels, jazz out her
hands, thrust out her hipbones, chant
I'm great! I'm great! She feels 8th grade coming
open around her, a chrysalis cracking and
letting her out, it falls behind her and
joins the other husks on the ground,
7th grade, 6th grade, the
magenta rind of 5th grade, the
hard jacket of 4th when she had so much pain,
3rd grade, 2nd, the dim cocoon of
1st grade back there somewhere on the path, and
kindergarten like a strip of thumb-suck blanket
taken from the actual blanket they wrapped her in at birth.
The whole school is coming off her shoulders like a
cloak unclasped, and she dances forth in her
jerky sexy child's joke dance of
self, self, her throat tight and a
hard new song coming out of it, while her
two dark eyes shine
above her body like a good mother and a
good father who look down and
love everything their baby does, the way she
lives their love.

 

 

My Son The Man

Suddenly his shoulders get a lot wider,
the way Houdini would expand his body
while people were putting him in chains. It seems
no time since I would help him to put on his sleeper,
guide his calves into the gold interior,
zip him up and toss him up and
catch his weight. I cannot imagine him
no longer a child, and I know I must get ready,
get over my fear of men now my son
is going to be one. This was not
what I had in mind when he pressed up through me like a
sealed trunk through the ice of the Hudson,
snapped the padlock, unsnaked the chains,
and appeared in my arms. Now he looks at me
the way Houdini studied a box
to learn the way out, then smiled and let himself be manacled.

 

1978405-8dec0ebbd622906501bd8b039a7362e2.jpg
Sharon Olds (San Francisco, 19 november 1942)

 

 

De Amerikaanse schrijver en literaire biograaf Mark Harris (eig. Mark Harris Finklestein) werd geboren op 19 november 1922 in Mount Vernon, New York. Zie ook alle tags voor Mike Harris op dit blog.

Uit: Bang the Drum Slowly

“We made a fast stop at the bank, and then she drove me to the depot. “Take care of 600 Dollars,” I said, which was what we kept calling him before she was born. She was 3 months pregnant at the time. She said she would, and I kissed her and said I would be back in a couple days. I was not back for 6 months.
I flew through a snowstorm from Albany to Chicago, the stewardess going up and down the isle smiling with her big white teeth and singing, “Tra-la, this is nothing but a snowstorm.” She said we were over it, but it looked to me like we were in it. It got very dark inside the plane, and I started getting these flash pictures of the whole goddam machine coming to a dead stop 30,000 feet over Indiana or somewhere, and the stewardess said to me, “Are you the Henry Wiggen?”
I said I was. It made me feel pretty good, for it been some time since anybody asked me that in just that way, not selling me anything, only asking. In the summer of 52 I was the toast of New York, but 2 years later I couldn’t of got a traffic ticket squashed. She said, “I bought a copy of your book at the American airport in Cairo, Egypt.” She had very big white teeth and quite a lovely smile and all, and right away my X-ray eye started seeing through her uniform and down to the girl herself. You know how you do. One minute you are picturing yourself dead in Indiana and the next minute a girl glides in View and gives you a smile and a little thing like a snowstorm at 30,000 feet don’t seem to make much of an impression any more.
The upshot of it was we wound up over coffee in the airport in Chicago. She told me what a lonely and gloomy city Chicago was on a snowy night. I will probably just lay on my bed curled up with a magazine,” she said, and now I begun getting pictures of her curled up like a girl does.
“No doubt you have got a roomie for company,” said I."

 

 1978405-f82a83a872f8071d15e6cb68474caa69.jpg
Mark Harris (19 november 1922 - 30 mei 2007)
Scene uit een theateropvoering in Chicago, 2012

 

 

De Vlaamse dichter, essayist en toneelschrijver Karel van den Oever werd geboren in Antwerpen op 19 november 1879. Zie ook alle tags voor Karel van den Oevern op dit blog.

 

In memoriam

Gouden geruchten gaan uit uw ogen;
'k hoor het breken van uw hart
en uw polsslag diep-bewogen
door de smart;

de avond huivert wijl het kil is;
aan uw wimper beeft een traan;
Och, hoe de avond zwijgt en stil is
en vol maan.

 

Herfst

Het beukenbos is bruin als oud-geroest ijzer
en er staat een eik vol gouden munt,
de bewaasde vijver ligt vol puin van blâren
gelijk in mijn hart 't verdriet van de dag.

En er zit een mus eenzaam op een tak
zoals ik-zelf woon in dit land.

O mijn hersens, verkankerd van 't verdriet,
en mijn bloed verouderd in mijn lijf...

De vliegzwam gloeit als een bloedvlek in 't bos
en 't bos ruikt als een lijk;

mijn voeten gaan over 't mollig mos
als over week, rot vlees...

En ik denk aan Jezus-Christus, mijn God,
die stierf op een dood hout uit 't bos,

o, Jezus-Christus!...

 

 1978405-0f5ef5881b51802b6a1a782511cc23da.jpg
Karel van den Oever (19 november 1879 – 6 oktober 1926)

 

 

De Oostenrijkse dichter, schrijver en vertaler Christoph Wilhelm Aigner werd geboren op 18 november 1954 in Wels. Zie ook alle tags voor Christoph Wilhelm Aigner op dit blog.

Uit: Logik der Wolken

“Der Dichter Cardarelli und der Maler Amerigo Bartoli pflegten eine Freundschaft, die kleine Bissigkeiten nicht ausschloss. Ennio Flaiano hielt einige Aussprüche in seinen »Blättern der Via Veneto« (Rom) fest; zum Beispiel im Juli 1957: Bartoli sagt über Cardarelli, er sei der größte sterbende Dichter. Cardarelli antwortet auf die Frage einer Bekannten, was denn Bartoli mache: er wächst nicht gnädige Frau, er wächst nicht. Und weiter auf die kleine Statur des Malers anspielend: nachts kann er nicht schlafen und spaziert nervös unterm Bett auf und ab.
Flaiano war auch Zeuge eines kleinen Interviews mit Cardarelli im selben Monat:
– Cardarelli, was halten Sie von Literaturpreisen?
– Stellen Sie mir keine dummen Fragen.
– Also sind Sie gegen Literaturpreise?
– Wenn es sich um ein Geschenk handelt, nein. Wenn es sich um ein Urteil handelt, ja. Ich finde es unverschämt, wenn sich Schriftsteller zusammentun, um das Werk eines anderen Schriftstellers zu beurteilen. Allerdings ... wenn ihr tatsächlich die besten Schriftsteller auszeichnen müsst, dann solltet ihr hin und wieder einen der schlechtesten bestrafen.
– Aber die großen Preise, der Nobel zum Beispiel?
– Die großen Preise werden nie an den Schriftsteller vergeben, sondern an seine Leser. Die armen Seelen, sie verdienen sichs.
– Haben Sie schon entschieden, für wen Sie beim diesjährigen Premio Strega stimmen?
– Ja, aber ich habe nichts von ihm gelesen. Das fehlte gerade noch ...
– Wie? Sie vertraun einfach?
– Nein. Solche Stimmen gibt man mit einer bestimmten Verachtung.“

 1978405-65e03fcabfef38e04a7353b2db64586b.jpg
Christoph Wilhelm Aigner (Wels, 18 november 1954)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 19e november ook mijn vorige blog van vandaag.



Geschreven door Romenu om 11:58 Reageer op dit bericht

Alan Tate, Anna Seghers, Elise Bürger, Girolamo de Rada, Veronika Aydin

De Amerikaanse dichter Alan Tate werd geboren op 19 november 1899 in de buurt van Winchester, Kentucky. Zie ook alle tags voor Alan Tate op dit blog.

 

Winter Mask
To the memory of W. B. Yeats

I
Towards nightfall when the wind
Tries the eaves and casements
(A winter wind of the mind
Long gathering its will)
I lay the mind's contents
Bare, as upon a table,
And ask, in a time of war,
Whether there is still
To a mind frivolously dull
Anything worth living for.

 

II
If I am meek and dull
And a poor sacrifice
Of perverse will to cull
The act from the attempt,
Just look into damned eyes
And give the returning glare;
For the damned like it, the more
Damnation is exempt
From what would save its heir
With a thing worth living for.

 

III
The poisoned rat in the wall
Cuts through the wall like a knife,
Then blind, drying, and small
And driven to cold water,
Dies of the water of life:
Both damned in eternal ice,
The traitor become the boor
Who had led his friend to slaughter,
Now bites his head not nice,
The food that he lives for.



 1978400-e69a5c4b48adece0f9443bee43be7740.jpg
Allen Tate (19 november 1899 – 9 februari 1979)
Winchester, Kentucky

 

 

De Duitse schrijfster Anna Seghers werd op 19 november 1900 geboren in Mainz als Anna Reiling. Zie ook alle tags voor Anna Seghers op dit blog.

Uit: Das siebte Kreuz

„Ernst der Schäfer drehte sich nach dem Radfahrer um. Sein Halstuch wird ihm schon zu heiss, er reisst es ab und wirft es auf das Stoppelfeld wie ein Feldzeichen. Man könnte glauben, das sei eine Geste vor tausend Augenpaaren. Aber nur sein Hündchen Nelli sieht ihn an. Er nimmt seine unnachahmbar spöttisch-hochmütige Haltung wieder auf, aber jetzt mit dem Rücken zur Strasse, mit dem Gesicht zur Ebene, dahin, wo der Main in den Rhein fliesst. Bei der Mündung liegt Mainz. Das stellte dem Heiligen Römischen Reich die Erzkanzler. Und das flache Land zwischen Mainz und Worms, das ganze Ufer war bedeckt von den Zeltlagern der Kaiserwahlen. Jedes Jahr geschah etwas Neues in diesem Land und jedes Jahr dasselbe: dass die Äpfel reiften und der Wein bei einer sanften vernebelten Sonne und den Mühen und Sorgen der Menschen.
Denn den Wein brauchten alle für alles, die Bischöfe und Grundbesitzer, um ihren Kaiser zu wählen, die Mönche und Ritter, um ihre Orden zu gründen, die Kreuzfahrer, um Juden zu verbrennen, vierhundert auf einmal auf dem Platz in Mainz, der noch heute der Brand heisst, die geistlichen und weltlichen Kurfürsten, als das Heilige Reich zerfallen war, aber die Feste der Grossen lustig wie nie wurden, die Jakobiner, um die Freiheitsbäume zu umtanzen.
Zwanzig Jahre später stand auf der Mainzer Schiffsbrücke ein alter Soldat Posten. Wie sie an ihm vorüberzogen, die letzten der Grossen Armee, zerlumpt und düster, da fiel ihm ein, wie er hier Posten gestanden hatte als sie eingezogen waren mit den Trikoloren und mit den Menschenrechten, und er weinte laut auf. Auch dieser Posten wurde zurückgezogen. Es wurde stiller, selbst hierzuland. Auch hierher kamen die Jahre 33 und 48, dünn und bitter, zwei Fädchen geronnenes Blut. Dann kam wieder ein Reich, das man heute das Zweite nennt.“

 

 1978400-f75aa4691444ee27307f32c3634c1edf.jpg
Anna Seghers (19 november 1900 – 1 juni 1983)
Affiche voor de film uit 1942

 

 

De Duitse schrijfster en actrice Christiane Marie Elisabeth "Elise" Bürger, (eig. Hahn) werd geboren op 19 november 1769 in Stuttgart. Zie ook alle tags voor Elise Bürger op dit blog.

Uit: Ueber meinen Aufenthalt in Hannover(Brief aan Johann Wolfgang von Goethe)

“Allverehrtester!
Eine Schülerin Thaliens und Melpomenens, deren Nahmen Ihnen nicht ganz fremd sein kann, findet zufällig Gelegenheit den längst gehegten Wunsch, Weimar, den Sitz der Musen, und den Pamaß, wo Apollo Göthe! alles Schöne und Große schaft und würkt, früher als sie es erwartete zu sehen. Sie naht sich daher dem Lorbeerbekränzten und bittet im Voraus um gütige Aufnahme; „darf ich, - so schreibt sie - mich auch dem Tempel nahen, den du der Kunst weihtest? Darf ich meinen Kranz unter die Zahl der Kränze aufstellen welche dort den Kunstbeflissenen vergönnt sind? -“ Meine Lieblingsdarstcllungen sind, unter mehrem, folgende:
Ariadne im Drama von Benda.
Johanna von Montfaucon.
Octavia.
Lady Milford in Kabale und Liebe.
Medea.
Blanca im Bayard.
Elvira in den Spaniern in Peru.
Orsina in Emilia Galotti.
Das Mädchen von Orleans.
Mit der Rolle der Ariadne wünschte ich sehr zuerst auftreten zu dürfen. Ich werde, in den lezten Tagen dieses Monats, das heist den 29 oder 30. in Weimar eintreffen und ich sehne mich ungemein Ihnen, dem Liebling der Grazien, die hohe, reine und vollkomene Hochachtung darbringen zu können die mich, seit ich das Schöne und Große zu fühlen vermochte, zu Ihrer ewigen Verehrerin weihte. Elise Bürger, geb. Hahn
Hannover den 22ten April 1802."

 

 1978400-3c42094428dadbf2d17407e9722ddd05.png
Elise Bürger (19 november 1769 - 24 november 1833)
Cover van een boek over het huwelijk van Elise en Gottfried August Bürger.

 

 

De Italiaanse-Albanese dichter en schrijver Girolamo de Rada werd geboren op 19 november 1814 in Macchia Albanese. Zie ook alle tags voor Girolamo de Rada op dit blog en ook mijn blog van 19 november 2008 en ook mijn blog van 19 november 2010.

 

Acheronte

dalle verdi riviere fra poco d’azzurro
si vestirà. Vieni a darmi
l’addio! ».
Rossa in volto, lei venne
e, i suoi biondi capelli adagiandole
sulla fronte, la bocca
le baciò voluttuosa. Ad entrambe
il cuore infuriava.
* * *
“Io corro a stare con te. Nel mio amore,
grande come il divino nel mondo ove sei,
conoscano tutti
che tempio munifico, fiore
su reggia in rovina, tu fosti
a fronte di tante pallide larve, ammirate
dalle madri».
E il seno di neve,
oppresso d’angoscia, ad un tratto
imploso avvizzì.
Lei cadde in ginocchio tenendosi
con le mani sue belle alle braccia
smagrite di lei, invano tentando di cogliere
il cielo con gli occhi.

 

 1978400-e3a2c641988ae0d03f1784b0b6746d70.jpg
Girolamo de Rada (19 november 1814 – 28 februari 1903)

 

 

Onafhankelijk van geboortedata:

De Duitse schrijfster Veronika Aydin werd in 1961 in Emmerich geboren. Zie ook alle tags voor Veronika Aydin op dit blog en ook mijn blog van 19 november 2009 en ook mijn blog van 19 november 2010.

Uit: Klaus, der Knappe

 „Mein allererster Freund hieß Klaus.
Eine Hexe mit rotem Kopftuch und großer Nase hatte meiner Oma prophezeit, dass es ein Felix sein würde, oder ein Balthasar. Zumindest ein Leopold.
Aber es wurde nur ein Klaus.
Mein erster Freund wurde er zufällig, ungeplant.
Eigentlich wollte ich damals Peter. Ja, ich weiß, ein Peter ist auch kein Leopold. Dennoch! Peter war der Ritter. Klaus war sein Knappe.
‘Klaus, der Käskopp’, sagten wir. Ein halber zumindest, denn seine Mutter kam aus Holland.
Holland lag hinter dem Wald.
Klaus, Peter und ich - wir wanderten in eine andere Zeit. Im diesigen Licht früher Nebelschwaden taten wir unseren Schwur.
„Freundschaft“, raunten wir. Und: „Für immer!”
Unsere Turniere hielten wir auf den Rheinwiesen ab oder unter den großen Bäumen der Hetter direkt hinterm Damm. Immer war es Peter, der am schnellsten rennen und am höchsten klettern konnte. Und stundenlang schauten wir ihm zu, wenn er verbotenerweise zum Wasser hinunterstieg und Stein um Stein darauf hüpfen ließ.
Klaus baute uns eine Burg. Aus alten Brettern nagelte er eine Bude direkt unter eine der alten Kastanien. Das war der Ort unserer Feste. Im Frühjahr stieg Peter in die noch kahlen Äste und erzählte uns von unserem Reich. „Bis zu den Pappeln reicht es“, rief er zu uns hinunter. „In gerader Reihe stehen sie dort, wie Soldaten, die eine Grenze zu bewachen haben.“

 

 1978400-c0f3f8c55388f5df306527e13e241a6b.jpg
Veronika Aydin (Emmerich, 1961)

Geschreven door Romenu om 11:57 Reageer op dit bericht

Joost Zwagerman, Toon Tellegen, Joost Oomen, Thomas Möhlmann, Pauline Genee, Klaus Mann, Richard Dehmel, Jaap Meijer, Eugenio Montejo

De Nederlandse dichter en schrijver Joost Zwagerman werd geboren in Alkmaar op 18 november 1963. Zie ook alle tags voor Joost Zwagerman op dit blog.

 

Voor en na het meesterwerk 2

In de trein en oortjes van de iPod in
gaf je, lijfblad in je weergaloze hand,
een ingekeerde remix weg van
Gerhard Richter en good old Vermeer,
Lezende, zoals de trein jou
zonder moeite lezen kon,
bij het gesloten raam, tweede klasse,
intercity, neigend naar het eertijds
lezend meisje bij het open raam,
haar pofmouw twinkelend van
schier denkbeeldig groengoud geel.
Hier intussen groet het landschap ons
alsof wij beiden lezend simultaan
de wereld wuiven - en ook buitensluiten.
Dit gebeurt nu, weet ik, en kan niet
nog een keer. Gerhard Richter heeft
jouw inlogcode maar jij stuurt een sms'je
waarin je zegt ik zie je nu, ik zie je
als mijzelf, midden in het eeuwig licht
naar digitale iTuneswetten binnenzeilend
door het gulle venster van Vermeer.

 

 

De dichter heeft te regelen

Ik heb te regelen een kindjelief,
een woning en natuurlijk spullen ook.
Het moet aanwendbaar zijn mijn bezit,
ik moet het nu en dan alleen kunnen laten
zonder even later roerloosheid aan te treffen.

Stel ik kom thuis
het kind is versteend, het huis
verlamd en de spullen nog veel erger.
Geen andere beweging dan deze thuiskomst.
Dan zou ik denk ik moeten maken
een wet zó waterdicht dat stilstand
achteruitgang is en ook naar voren nog een beetje.
Mijn hanteerbare, goedgeefse bezittingen
hoeven niet meer in de houding
want er is dan een geschreven wet.

 

 

Kijk

Kijk.

Kijk dan. Roerloos ben ik nu,
als in een goed gedicht van iemand anders.
Te grabbel gooit zich niet de looppas, nee,
een daad is niet langer volzang vijftig de bevestiging.

Als ding houd ik mijn mond
en nagel alle grond gelijk.
Ik ben er niet en kijk.

 

1978240-27e71a71e16821b9ef0d27f8b5ea1030.png
Joost Zwagerman (18 november 1963 - 8 september 2015)

 

 

De Nederlandse dichter Toon Tellegen werd geboren op 18 november 1941 te Brielle. Zie ook alle tags voor Toon Tellegen op dit blog

 

Mannen, vrouwen

Ik zag mannen, vrouwen die van iemand hielden,
kinderen die van iemand hielden,
onbekenden, ontheemden die van iemand hielden

ik zag niemand die niet van iemand hield

ik zag het aan hun ogen,
hun manier van lopen,
en ook hun onhandigheid
en hun telkens even, onverhoeds terugkerende, vlijmscherpe onzekerheid

ik ging aar huis en keek in de spiegel,
vroeg mijzelf voor de duizendste keer:
'en jij? houd jij van iemand?
houd jij echt van iemand?'

ik kneep mijn ogen dicht
en leunde met mijn hoofd tegen de spiegel.

 

 

Een buiging voor mijzelf

Ik maak een buiging voor mijzelf
uit angst en eigenwaan
mijn hoofd raakt de grond
dieper! deemoediger!
verdwijnt in de grond
lager! smadelijker!

volmaakte buigingen zijn fataal
ik ben het, ik ben het maar

er is een koninkrijk onder de grond
onbeheerd en schitterend

ik weet het.

 

 

Van uitstel komt

Wat doe ik met mijn leven?
Uitstellen.

Ik denk lang en diepzinnig na,
stel dezelfde vraag,
krijg hetzelfde antwoord
en denk weer na.

De zon komt op, een merel zingt.
En als ik het nu eens niet meer uitstel... denk ik.
Die gedachte is onverdraaglijk.

Er schuift een wolk voor de zon
en in de verte slaat een klok -
ik stel mijn vraag,

zoals altijd voor het laatst.

 

 1978240-ad9ce4437b860a1bb460605b0445dd91.jpg
Toon Tellegen (Brielle, 18 november 1941)

 

 

De Nederlandse dichter Joost Oomen werd geboren in De Bilt op 18 november 1980. Zie ook alle tags voor Joost Oomen op dit blog.

 

Bad

In deze sloep van ijs
zal ik je leren bomen
En niet voor je zingen, dat natuurlijk ook

Jij leert me dan diezelfde middag
Hoe het is om naakt te zwemmen
Hoe het is om te horen als er op volle zee
een potvis eet.

Kijk zei ik dan je
steekt de staak hier door
de borstkas van de golven
en door naar achter te lopen
Duw je het waterlijk weg.

Kijk zei jij dan je
legt je oor op het water
zoals een indiaan dat met een spoorbiels zou doen
als je goed luistert
hoor je alles wat er in de zee gebeurt.

's Avonds, toen de zon als een iglo op de horizon begon te smelten
Hielden we twee van onze handen vast onder
het oppervlak van het water.
Ons bootje sloeg nooit
om.

 

 1978240-8820de907df951bb507b057ce49e26b8.jpg
Joost Oomen (De Bilt, 18 november 1980)

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Thomas Möhlmann werd geboren in Baarn op18 november 1975. Zie ook alle tags voor Thomas Möhlmann op dit blog.

 

Tong

Het is nooit één woord dat het leven vergelijkt
het zijn er vele, het zijn vele gezichten
verwrongen of versplinterd, met stoppels
of met lichte make-up, met haar eraan
of een hoedje dat nergens bij past

in elk gezicht een kistje van huid
in elk kistje dat open kan een schat
van vlees en bloed waarmee elke
bewering tot leven kan komen, elk tegendeel
met evenveel kracht, waarmee kortom
elk woord een eigen leven leiden gaat.

Versta je me nog als ik lispel, versta je me
nog als ik mijn tong tussen mijn tanden
hangen laat en bijt, geen gezicht dat
alle andere overbodig maakt, geen woord
dat aan zichzelf genoeg heeft, het zijn er
vele, juist degene die over niets gaan:
niemand kan in taal alleen bestaan.

 

 

De kijkers thuis

Nauwelijks bewogen, de grote ogen, de hoge
de belangrijke en onderweg vergeten bedenkingen
de verschillende gezichten die hij over z'n kop trok
sinds hij zelf als een man uit een stuk door de dagen
wandelen moest en niets mocht hij laten liggen

niets ontsnapte aan hun taaie aandacht op afstand
geen meisje is geknakt blijven liggen, geen moeder
kinderloos gebleven, geen moederziel alleen zonder
dat hij het zag, hij hamsterde warmte voor de winter

hij grossiert in genade, ordent en telt de momenten
streelt de uitgetrokken veren, strijkt met zijn duim
over zijn vingertoppen, herstelt zijn evenwicht
stelt zijn waarneming bij: alles is mogelijk
maar niets is waarschijnlijk natuurlijk.

 

 1978240-aa531b06a2183cb68d752fcb4625333d.jpg
Thomas Möhlmann (Baarn, 18 november 1975)

 

 

De Nederladse schrijfster Pauline Genee werd geboren op 18 november 1968 in Heemskerk. Zie ook alle tags voor Pauline Genee op dit blog.

Uit: Duel met paard

“De eigenaar van het dier, de heer Von Osten, leek de drukte niet op te merken. Met zijn rafelige hoed en lange stofjas had hij iets van een middeleeuwse alchemist, zo scharrelend rond zijn paard, schikkend en schuivend tot alles zijn vaste plaats had. Geconcentreerd was hij in de weer met de attributen: een doos vol kartonnen letters; een platte bak met cijfers; gekleurde vlakken in verschillende vormen: een cirkel, een vierkant, een driehoek. De spiegel, toch iets naar rechts. De afbeelding van de Keizer, terug naar het midden. Het schoolbord en het telraam, schuin rechts tegen de muur en daarnaast de emmers, hoepels, het bakje met suikerklonten. Geen zweep, nooit een zweep: daar geloofde Von Osten niet in.
Eindelijk stond alles goed. De oude man keek op van zijn werk en zag de honderden ogen op zich gericht. Zijn oude lijf verstijfde in de gruizige stofjas.
Dat het vandaag zoveel drukker zou worden dan de voorgaande keren had Schillings de verzamelde bewoners van het woonblok vanochtend al voorspeld. Het is dat artikel, had hij ze gezegd. Een artikel, beste mensen, zeker in de Berliner, dat maakt altijd erg veel los. Houd rekening met een overvolle binnenplaats. Onze welgemeende excuses voor het ongemak, het is voor een goede zaak: de wetenschap.
De meeste buurmannen hadden zich direct na de ochtendmis uit de voeten gemaakt. Ze waren gaan kaarten in het park of zwemmen in de Spree. Het was zondag en mooi zomerweer. Ze hadden het al zo vaak gezien.
Von Osten had alleen maar zijn schouders opgehaald: tien of honderd, dat was hem om het even – als het maar niet te lang duren zou.
Maar dat het er dit keer zoveel zouden zijn, dat had hij niet voorzien. En zo dichtbij... Hij draaide zich snel weer om. Wie waren al die mensen? Hij wendde voor een leidsel te schikken, probeerde met het voorhoofd tegen de warme paardenflank de ogen in zijn rug te vergeten, haalde langzaam adem.”

 

 1978240-64850d16291ccae9e033f82c56cbb302.jpg
Pauline Genee (Heemskerk, 18 november 1968)

 

 

De Duitse schrijver Klaus Mann werd op 18 november 1906 geboren in München als oudste zoon van Thomas en Katia Mann. Zie ook alle tags voor Klaus Mann op dit blog.

Uit: Der Wendepunkt

„Wo beginnt die Geschichte? Wo sind die Quellen unseres individuellen Lebens? Welche versunkenen Abenteuer und Leidenschaften haben unser Wesen geformt? Woher kommt die Vielfalt widerspruchsvoller Züge und Tendenzen, aus denen unser Charakter sich zusammensetzt?
Ohne Frage. wir sind tiefer wrwurzelt. als unser Bewußtsein es wahrhaben will. Niemand, nichts ist zusammenhanglos. Ein umfassender Rhythmus bestimmt unsere Gedanken u ml Handlungen; unsere Schicksalslcurve ist Teil eines gewaltigen Mosaiks das durch Jahrhunderte hindurch dieselben uralten Figuren prägt und variiert. Jede unserer Gesten wiederholt einen urväterlichen Ritus und antizipiert zugleich die Gebärden künftiger Geschlechter: noch die einsamste Erlährung unseres Herzens isr die Vorwegnahme oder das Echo vergangener oder kommender Passionen.
Es ist ein langes Suchen und Wandern: wir mögen es zurückverfolgen bis ins fahle Zwielicht der Höhle; des barbarischen Tempels. Das blutige Zeremoniell der Darbringung geht weiter in unseren Träumen; in unserem Unterbewußtsein widerhallen die Schreie vom primitiven Altar, und die Flamme, die das Opfer verzehrt, sendet noch immer ihre flackernden Lichter. Die atavistischen Tabus und inzestuösen Impulse Früher Generationen bleiben in uns lebendig; die tiefste Schicht unseres Wesens büßt für die Schuld der Ahnen: unsere Herzen tragen die Last vergessenen Kummers und vergangener Qual.“

 

 1978240-c69b2332e67edc9c6620f181b209245a.jpg
Klaus Mann (18 november 1906 – 21 mei 1949)
Klaus Mann, Annemarie Schwarzenbach, Erika Mann en Ricki Hallgarten, jeugdvriend van Klaus

 

 

De Duitse dichter Richard Dehmel werd geboren op 18 november 1863 in Wendisch-Hermsdorf. Zie ook alle tags voor Richard Dehmel op dit blog.

 

Helle Nacht

Weich küßt die Zweige
der weiße Mond.
Ein Flüstern wohnt
im Laub, als neige,
als schweige sich der Hain zur Ruh:
Geliebte du –

Der Weiher ruht, und
die Weide schimmert.
Ihr Schatten flimmert
in seiner Flut, und
der Wind weint in den Bäumen:
wir träumen – träumen –

Die Weiten leuchten
Beruhigung.
Die Niederung
hebt bleich den feuchten
Schleier hin zum Himmelssaum:
o hin – o Traum – –

 

 

Manche Nacht

Wenn die Felder sich verdunkeln,
fühl ich, wird mein Auge heller;
schon versucht ein Stern zu funkeln,
und die Grillen wispern schneller.

Jeder Laut wird bilderreicher,
das Gewohnte sonderbarer,
hinterm Wald der Himmel bleicher,
jeder Wipfel hebt sich klarer.

Und du merkst es nicht im Schreiten,
wie das Licht verhundertfältigt
sich entringt den Dunkelheiten.
Plötzlich stehst du überwältigt.

 

 1978240-295b3c3aab0cb9a9057c67902b838053.jpg
Richard Dehmel (18 november 1863 – 9 februari 1920)
Het Richard- und Ida-Dehmel-Haus in Hamburg

 

 

De dichter (pseudoniem Saul van Messel) en historicus Jakob (Jaap) Meijer werd geboren in Winschoten op 18 november 1912. Zie ook alle tags voor Jaap Meijer op dit weblog en ook mijn blog van 18 november 2010.

 

Spreekuur met mezelf

die ander
uit de waagschaal
van mijn
evenwicht
is dat mijn
helft die
hem tot
woorden dicht

 

 

Imago

het woord zal uitgaan
in de nachten

en zoeken naar
de bedelaar

die gister
nog niet wist

dat in zijn
zieke hand een

roestige pen
het vuur

op verre bergen
zou doen branden

 

 1978240-83e57c4352815c1ccc3f45690a9ad137.jpg
Jaap Meijer (18 november 1912 - 9 juli 1993)

 

 

De Venezolaanse dichter en schrijver Eugenio Montejo werd geboren in Caracas op 18 november 1938. Zie ook alle tags voor Eugenio Montejo op dit blog en ook mijn blog van 18 november 2010.

 

The stones

     The stones intact in the river
absorbed in the bank,
sitting alone, in conversation.
The stones deeper than childhood
and of more solid scenery.
When they see us they lift their faces
now cracked and they do not recognise us,
you have to speak to them so loudly!

      They have no notion of masks and journeys,
they perceive time through touch,
they believe that our image in the water
was erased in the sands
downriver.

      In the afternoons the shadow of an aeroplane
passes over them
and they are unaware that they go in the suitcases
on board, that they are our only luggage,
so tightly have they shut their eyelids.

 

Vertaald door John Lyons

 

 1978240-5e65363becc72691245e71b6aef77c15.jpg
Eugenio Montejo (18 november 1938 - 5 juni 2008)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 18e november ook mijn blog van 18 november 2014 en ook mijn blog van 18 november 2011 deel 2.

Geschreven door Romenu om 18:29 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten