Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 23 december 2016 tot 24 december 2016

Kleine liederen voor den Kerstnacht (Gabriël Smit)

 

Aan alle bezoekers en mede-bloggers een Prettig Kerstfeest!

 

 1990570-912b01fef3f1c835f869c4379b3b9b65.jpg
De verkondiging aan de herders door Jacapo Bassano, 1557-58

 

 

Kleine liederen voor den Kerstnacht

I
Zing van den vrede,
de schaduw valt snel,
speel hier beneden
Gods kinderspel:

de snuivende dieren,
de schamele stal,
de wind door de kieren,
het deert niemendal.

het Kind in het midden,
Maria erbij,
het mompelend bidden
van Jozef terzij.

de stralende landen,
het hart van den tijd,
o fonkelend branden:
Gods vreedzaamheid.

geen kwade geruchten,
geen vijand, geen moord,
geen lafheid te duchten,
geen dubbel woord.

het jubelend zingen
van engelen, ver,
de stilte der dingen,
de rust van de ster -

zing van den vrede,
de schaduw valt snel.
speel hier beneden
Gods kinderspel.

 

 1990570-2dd4e25fc0c27b707e5de2aa8b3dcbaa.jpg
Gabriël Smit (25 februari 1910 – 23 mei 1981)
Utrecht, Pandhof. Gabriël Smit werd geboren in Utrecht.

 

 

Zie voor de schrijvers van de 24e december ook mijn vorige twee blogs van vandaag.

 

Geschreven door Romenu om 14:18 Reageer op dit bericht

Ingo Baumgartner, Karel Glastra van Loon, Dana Gioia, Henriette Roland Holst, Dominique Manotti

De Oostenrijkse dichter en schrijver Ingo Baumgartner werd op 24 december 1944 in Oberndorf an der Salzach geboren. Zie ook alle tags voor Ingo Baumgärtener op dit blog.

 

Adventversuchung

Schnuppernasen wittern Gutes,
Ihre Träger rüsten sich.
Kleine Hände, ach, so tut es,
Nehmt von Keks und Bienenstich!

Mutter würde freilich rügen,
Teller wären raschest leer.
Christkind, darf ich etwas lügen,
Einmal nur, dann nimmermehr?

So verschwinden Herzen, Sterne,
Fein gezog'ner Zuckerguss,
Honigbrot und Mandelkerne
Marzipan und Haselnuss.

Christkind lächelt, kennt die Kinder,
Schließlich nascht es selber gern.
Doch auch Vater greift nicht minder
Häufig zu, wenn Mama fern.

 

 

Weihnachtswunsch

Menschen erfahren das Dunkel der Nacht,
Fürchten die Schwärze, die Seelen befällt.
Sehnsüchte wachsen nach gnädiger Macht,
Die eine Weiche zur Helligkeit stellt.

Drängen zu Leben versprechendem Licht,
Streben nach Hoffnung auf bessere Zeit,
Gläubig, Vernunft nur, wer wollte dies nicht?
Weihnacht so allen, die friedensbereit!

 

 1990559-1bea433c23129a7d7bab25fe5a76c14e.jpg
Ingo Baumgartner (Oberndorf an der Salzach, 24 december 1944)

 

De Nederlandse schrijver en journalist Karel Glastra van Loon werd geboren in Amsterdam op december 1962. Zie ook alle tags voor Karel Glastra van Loon op dit blog.

Uit:Ik zei de gek

“Zelfs de toon waarop de vraag wordt gesteld, is liefdevol.
,,De beunhaas, de beunhaas...'', zingt de jongen.
Maar hij laat zich zonder problemen op de achterbank van de politieauto zetten, waar hij gezelschap krijgt van één van de twee agenten. De ander kruipt achter het stuur, steekt een hand op naar de bewaker, en rijdt weg. De bewaker trekt zijn stropdas recht.
Ik heb er al die tijd met mijn neus bovenop gestaan, maar Victor heeft me niet herkend.
Jongens waren we, vervelende jongens. We zaten samen op het gymnasium, vertaalden samen ooit Ovidius. We waren samen verliefd op hetzelfde meisje, en werden vooral veel samen de klas uitgestuurd. Dat we allebei met minimale cijfers slaagden voor ons eindexamen, werd ons door menig klasgenoot misgund. Dat maakte het voor ons alleen maar mooier.
Ik herinner me een avond, ergens in de vroege jaren tachtig. We waren allebei voortijdig gestopt met onze studie, Ronald Reagan was president van de Verenigde Staten, en er was iets met Ruud Lubbers en een hangar in Koeweit - de details zijn me ontschoten. Het waren onze wodkadagen.
Victor zei: ,,De meest verstokte communistenhaters zijn de mensen die zelf moeiteloos in dat systeem zouden passen. Zoals de apparatsjiks d r ook zonder meer geschikt zouden zijn voor een hoge functie hier.''
Victor zei: ,,Binnenkort krijgen de hoge heren in het Oostblok zelf genoeg van die derderangs bediening in de hotels, de slechte kwaliteit van de limousines, het gebrek aan goeie callgirls. Dan schaffen ze het communisme af en worden kapitalist - en dan zul je zien dat ik gelijk heb. Er bestaat geen tegenstelling tussen de belangen van de machtigen daar en de machtigen hier. Dat zijn praatjes om ons dom te houden. Dom en bang.''
Victor zei: ,,Heb jij Ruud Lubbers ooit op een begrijpelijke zin kunnen betrappen - laat staan op een heldere gedachte?''
Victor zei: ,,Eeuwigdurende groei, dat is een leuke fantasie voor jongetjes van zeven.''

 

 1990559-ff6b6580da7d150d9bde1bfb4ca052d4.jpg
Karel Glastra van Loon (24 december 1962 – 1 juli 2005)
Cover

 

 

De Amerikaanse schrijver en dichter Dana Gioia werd op 24 december 1950 in Los Angeles geboren. Zie ook alle tags voor Dana Gioia op dit blog.

 

Guide To The Other Gallery

This is the hall of broken limbs
Where splintered marble athletes lie
Beside the arms of cherubim.
Nothing is ever thrown away.

These butterflies are set in rows.
So small and gray inside their case
They look alike now. I suppose
Death makes most creatures commonplace.

These portraits here of the unknown
Are hung three high, frame piled on frame.
Each potent soul who craved renown,
Immortalized without a name.

Here are the shelves of unread books,
Millions of pages turning brown.
Visitors wander through the stacks,
But no one ever takes one down.

I wish I were a better guide.
There's so much more that you should see.
Rows of bottles with nothing inside.
Displays of locks which have no key.

You'd like to go? I wish you could.
This room has such a peaceful view.
Look at that case of antique wood
Without a label. It's for you.

 

 1990559-0f6dc99679007fe49722103ca9dc6db2.jpg
Dana Gioia (Los Angeles, 24 december 1950)
Kerstboom in Downtown Los Angeles

 

 

De Nederlandse dichteres en schrijfster Henriette Roland Holst-van der Schalk werd geboren op 24 december 1869 in Noordwijk. Zie ook alle tags voor Henriette Roland Holst op dit blog.

 

O schone kracht Geestdrift

O schone kracht Geestdrift die doet vergeten
alle aardse ellende, elke lichaamsnood,
en het sidderend lijf voedt met de beten
van uw zonne-gerijpte goden-brood,

die uw stroom door de lam-gewerkte leden
en door de moe-gedachte hersens stuwt,
en ze op-richt tot de gespannenheden
waarvoor het laag en klein bewustzijn gruwt; –

gij heerlijke, sedert de moeder-aarde
mens-wezens voorbrengt uit haar rijke schoot,
hebt gij nog nooit uit zo geweld'ge haarden
de berg van 't leve' en d' afgrond van de dood

verlicht met uw zonne-gedrenkte stralen,
als in dat jaar van gouden opstands-pracht,
toen miljoenen wezens voelden dalen
in hen uw heil'ge essence, o schone kracht...

 

 

De stilte der natuur heeft veel geluiden

De stilte der natuur heeft veel geluiden
en is toch vol van rust voor ziel en zinnen
die druppelt zacht en ongemerkt naar binnen
tot in ons hart een zilv'ren toon gaat luiden
gelijk met haar. Als we dan weer beginnen
te denken aan wereld-dingen en ze te duiden
merken we dat een kracht, als die van kruiden
in ons gekomen is en ons kalm doet minnen.

Er zijn nu veel, die dit geluid nooit horen:
zij missen het aandachtige en het tere
als wie als kind geen moeder heeft gehad.

Maar de tijd die komt zal mensen weer leren
gelukkig te zijn onder haar akkoorden
en drijven uit hun bloed de koorts der stad.

 

 1990559-8c50cf8b27dbf0b9683be2fc38dcef38.jpg
Henriette Roland Holst (24 december 1869 – 21 november 1952)
 

 

De Franse schrijfster en historica Dominique Manotti werd geboren op 24 december 1942 in Parijs. Zie ook alle tags voor Dominique Manotti op dit blog.

Uit : Or Noir

« – Pourquoi on les laisse faire sur notre territoire ?
– Parce qu’ils ont gagné en 45 et que de Gaulle est mort.
– Comment la guerre Zampa – Le Belge s’articule-t-elle sur la guerre américaine à l’héroïne ?
– La question a l’air simple, j’ai peur que la réponse soit très compliquée. D’abord, aucun des deux ne semble avoir la carrure des Guérini. Le Belge essaie de faire des affaires en récupérant tous les débris qu’il trouve de la French. Aucune vision d’avenir. Zampa est plus solide. Il est multi-cartes. Un peu de drogue, beaucoup de racket et de prostitution, du classique. Et les jeux. Dans ce secteur, Nice monte en puissance, Zampa contrôle les casinos par l’intermédiaire d’un homme à lui, Fratoni, et la mairie lui est acquise. Sur Nice, il a sans doute réussi à pérenniser son entreprise.
Daquin allonge les jambes, ferme les yeux. Zampa, héritage des Guérini, assassinat de Pieri, Nice, casino du Palais de la Méditerranée. Pas de hasard. Mais quel enchaînement ? Il soupire.
– Marseille est une ville terrifiante. Tout le monde se connaît, tout le monde se surveille, tout se sait et rien ne sort.
– Je vais le dire d’une autre façon : c’est une ville remarquable par la densité de son tissu de relations sociales. »

 

1990559-0668818081bbbb6a08e4482192a3c77d.jpg
Dominique Manotti (Parijs, 24 december 1942)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 24e december ook mijn vorige blog van vandaag.

Geschreven door Romenu om 14:13 Reageer op dit bericht

Adam Mickiewicz, Angelika Schrobsdorff, Stephenie Meyer,Tevfik Fikret, Matthew Arnold

De Poolse dichter Adam Mickiewicz werd geboren op 24 december 1798 in Zaosie, nabij Nowogródek. Zie ook alle tags voor Adam Mickiewicz op dit blog.

 

De steppen van Akerman

Ik voer in in de uitgestrektheid des drogen oseaans;
De wagen duikt in het groen en waadt als een boot:
Te midden van golven van ruisende weiden, te midden van een vloed van bloemen
Vaar ik heen om koraaleilanden van steppegras.

Reeds valt de schemer, nergens een weg noch heuvel;
Ik zie naar de hemel, zoek de sterren, de gidsen mijner boot;
Daar vèrwèg glanst een wolk, daar gaat de morgenster op...
Nu glanst de Dniester, nu ging op de lamp van Akerman!

Laat ons pozen!... Hoe stil!... Ik hoor de trekkende kraanvogels,
Die het scherpe oog van geen valk zou bereiken;
Ik hoor, waar een vlinder zich wiegelt op een grashalm,

Waar een slang met gladde borst een plant aanraakt...
In zulk een stilte span ik mijn oren in, scherp luisterend,
Dat ik een stem uit Litauen zou horen... Voorwaarts, niemand roept!

 

Vertaald door N. van Wijk

 

The Akkerman Steppe

I launch myself across the dry and open narrows,
My carriage plunging into green as if a ketch,
Floundering through the meadow flowers in the stretch.
I pass an archipelago of coral yarrows.

It's dusk now, not a road in sight, nor ancient barrows.
I look up at the sky and look for stars to catch.
There distant clouds glint—there tomorrow starts to etch;
The Dnieper glimmers; Akkerman's lamp shines and harrows.

I stand in stillness, hear the migratory cranes,
Their necks and wings beyond the reach of preying hawks;
Hear where the sooty copper glides across the plains,

Where on its underside a viper writhes through stalks.
Amid the hush I lean my ears down grassy lanes
And listen for a voice from home. Nobody talks.

 

Vertaald door Leo Yankevich

 

 1990553-e7f18604ecaf51eb0f1409d763fcf8fd.jpg
Adam Mickiewicz (24 december 1798 - 26 november 1855)
Borstbeeld in het Jorfana Park in Krakau

 

 

De Duitse schrijfster Angelika Schrobsdorff werd geboren op 24 december 1927 in Freiburg im Breisgau. Zie ook alle tags voor Angelika Schrobsdorff op dit blog.

Uit: Die Herren

“Als ich vierzehn Jahre alt war, behauptete meine Mutter, ich sei noch erstaunlich unentwickelt für mein Alter. Körperlich und auch sonst.

Diese Behauptung kränkte mich, besonders wenn sie vor Dritten geäußert wurde. Aber meine Mutter schien ausgesprochen froh darüber zu sein. Erst später begriff ich, warum. Sie fürchtete die Dinge, die eintreten könnten, wenn ich erst einmal entwickelt war.
Ich konnte es nicht erwarten, als erwachsen zu gelten. Meine langen, dünnen Arme und Beine, meine flachen Hüften, mein magerer Hals machten mich unglücklich. Ich stand verbittert vor dem Spiegel und verglich mich mit meinen Mitschülerinnen, die alle schon wie junge Mädchen aussahen.
Ich ärgerte mich über meine gerafften Kleidchen, die gerade bis zu den knochigen Knien reichten und das bißchen Busen, das ich immerhin schon hatte, auch noch versteckten. Ich ärgerte mich und wagte andererseits nicht, einen enganliegenden Pullover zu tragen. Ich fürchtete mich vor dem Lächeln der Erwachsenen und dem Getuschel der Gleichaltrigen. Also hütete ich meinen Busen wie einen verborgenen Schatz.
Ich ging in eine streng katholische Mädchenschule. Ich trug eine unkleidsame schwarze Schürze und lange schwarze Strümpfe. Meine Haare, die ich mir jeden Abend mühsam zu Locken aufdrehte, mußte ich für die Schulstunden wieder straff zusammenbinden.
Einmal verirrte sich ein Löckchen in meine Stirn; daraufhin wurde ich über die Gefahren der Eitelkeit belehrt. Ich hörte stumm zu und wünschte, diese Gefahren so bald wie möglich kennenzulernen.“

 1990553-7132bd7f2c28b0cc72e08e9b4dc3d9c2.JPG
Angelika Schrobsdorff (Freiburg im Breisgau, 24 december 1927)
Freiburg im Breisgau

 

 

De Amerikaanse schrijfster Stephenie Meyer werd geboren in Connecticut op 24 december 1973. Zie ook alle tags voor Stephenie Meyer op dit blog.

Uit: The Chemist

“Across the street was Carston’s favorite lunch spot. It was not the meeting place she’d suggested. She was also five days early.
She came at him from behind, taking the same path he had just a few minutes earlier. His food had arrived—a chicken parm—and he seemed to be totally absorbed in consuming it. But she knew Carston was better than she was at appearing to be something he was not.
She dropped into the seat across from him with no fanfare. His mouth was full of sandwich when he looked up.
She knew that he was a good actor. She assumed he would bury his true reaction and display the emotion he wished before she could catch sight of the first. Because he didn’t look surprised at all, she assumed she’d taken him completely unawares. If he had been expecting her, he would have acted like her sudden appearance had shocked him. But this, the steady gaze across the table, the unwidened eyes, the methodical chewing—this was him controlling his surprise. She was almost 80 percent sure.
She didn’t say anything. She just met his expressionless gaze while he finished masticating his bite of sandwich.
“I guess it would be too easy to just meet as planned,” he said.
“Too easy for your sniper, sure.” She said the words lightly, using the same volume he had. Anyone overhearing would think the words a joke. But the two other lunch groups were talking and laughing loudly; the people passing by on the sidewalk listened to earphones and telephones. No one cared what she was saying except Carston.
“That was never me, Juliana. You must know that.”
It was her turn to act unsurprised. It had been so long since anyone had addressed her by her real name, it sounded like a stranger’s. After the initial jolt, she felt a small wave of pleasure. It was good that her name sounded foreign to her. That meant she was doing it right.”

 

 1990553-bea3972b28af337281bc7ccc2d2f0b1c.jpg
Stephenie Meyer (Connecticut, 24 december 1973)

 

 

De Turkse dichter Tevfik Fikret werd geboren op 24 december 1867 in Istanbul. Zie ook alle tags voor Tevfik Fikret op dit blog.

 

De Vissers

- Vandaag hebben we weer honger mijn kinderen, zei vader,
Vandaag hebben we weer honger; maar morgen, hoop ik,
Zal het water wat kalmer worden... Wat moeten we an ders , zo is het lot!

- Nee, hoe wild het water ook is, ik zal wel gaan,
Zei zijn zoon, morgen blijf jij maar bij moeder;
Hoeveel dagen is de arme ziel nu alweer ziek...

- Goed;
Het is jouw beurt mijn jongen, om te werken, om je best te doen;
Je vader en moeder, twee arme zielen, moeten nu sterven...
Het kind peinsde, en zei met klagende blik: - Hoe moeten wij,
Hoe moet ik leven als jullie sterven?..

moet ik leven als jullie sterven?..

Nog altijd
Beukten buiten duizenden golven als een brullend leger
Donderend op de kust, onstuimig

- Morgen maak je na het aanbreken van de dag de netten klaar;
Ga vooral niet weg zonder wat voorraad touw en kurk...
Let nooit op het zeil wanneer je aan het hijsen bent, laat het maar gaan;
De boot is als een kind; let er niet op als hij speelt,
Verstoor zijn s
temming niet; wees alleen op je hoede, want
De zee is als een vrouw: vertrouw haar maar nooit!

De zee liet buiten met lange uithalen het geraas
van een wilde vrouw over de omgeving gaan.

- Moet zo morgen die kleine alleen uit vissen?


Vertaald door S Sötemann

 

 1990553-4927f9de2a949ea8acdb874f5df6600b.JPG
Tevfik Fikret (24 december 1867 - 19 augustus 1915)
 

 

De Engelse dichter en cultuurcriticus Matthew Arnold werd geboren op 24 december 1822 in Laleham, Middlesex. Zie ook alle tags voor Matthew Arnold op dit blog.

 

From The Hymn Of Empedocles

Is it so small a thing
To have enjoy'd the sun,
To have lived light in the spring,
To have loved, to have thought, to have done;
To have advanced true friends, and beat down baffling foes;

That we must feign a bliss
Of doubtful future date,
And while we dream on this
Lose all our present state,
And relegate to worlds yet distant our repose?

Not much, I know, you prize
What pleasures may be had,
Who look on life with eyes
Estranged, like mine, and sad:
And yet the village churl feels the truth more than you;

Who 's loth to leave this life
Which to him little yields:
His hard-task'd sunburnt wife,
His often-labour'd fields;
The boors with whom he talk'd, the country spots he knew.

But thou, because thou hear'st
Men scoff at Heaven and Fate;
Because the gods thou fear'st
Fail to make blest thy state,
Tremblest, and wilt not dare to trust the joys there are.

I say, Fear not! life still
Leaves human effort scope.
But, since life teems with ill,
Nurse no extravagant hope.
Because thou must not dream, thou need'st not then despair.

 

 1990553-bc1419e93444f784d633e741320fd05a.jpg
Matthew Arnold (24 december 1822 - 15 april 1888)
Cover

Geschreven door Romenu om 14:11 Reageer op dit bericht

Patrick Beck

De Duitse dichter en schrijver Patrick Beck (ook wel Patrick Gorre) werd geboren in 1975 in Zwickau. Zie ook alle tags voor Patrick Beck op dit blog.

 

Der Leuchtturm

Du stellst ein Licht in dein Fenster. Du gehst so weit
nach draußen, bist du es kaum noch sehen kannst. Das
ist nicht weit. Du kehrst zurück, stellst das Licht auf das
Dach. Jetzt kommst du weiter, ein kleines Stück, bevor
du wieder umkehrst. Du baust einen Turm, so hoch du
nur kannst, dein Licht ist ein zweiter Mond. Du wirst
nie höher bauen, nie heller leuchten. Du gehst und gehst.
Überquerst den Osten und die See. Du gelangst zu dem
Horizont, an dem dein Licht versinkt. Du gehst einen
Schritt zurück und es steigt wieder auf. Einen Schritt vor
und es versinkt. Gehe weiter. Der Mond wartet.

 

Der Schuppen

Das ist der Schuppen: Efeu wächst ins Fenster, die Tür hat
einen Graben in die Wiese gezogen. Hier hängt die Sense,
scharf, die selbe noch, obwohl Blatt und Griff schon
oft gewechselt. Mit diesem Knoten hier banden wir den
Zaun fest, fühle ihn, er ist noch straff. Dort, unter dem
schwarzen Balken, liegt Sand, und darunter das gelöschte
Feuer. Die Stunde, in der die Katze verschwand, lehnt dort
in der Ecke. Und hier, in dieser Schale, liegt die Nacht, in
der wir sahen, dass keine Nacht verging und jede in allen
nächsten Nächten bleiben wird, so wie sie selbst aus allem
ist, was vorher war.

 

 

 2016742-0fead0d9c147ce0437235e420bf94f47.jpg
Patrick Beck (Zwickau, 24 december 1975)

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Robert Bly, Hans Kloos, Norman Maclean, Sara Coleridge, Donna Tartt, Tim Fountain, Marcelin Pleynet, J.J.L. ten Kate, Giuseppe Tomasi di Lampedusa

De Amerikaanse dichter en schrijver Robert Bly werd geboren op 23 december 1926 in Madison, Minnesota. Zie ook alle tags voor Robert Bly op dit blog.

 

Passing an Orchard by Train

Grass high under apple trees.
The bark of the trees rough and sexual
the grass growing heavy and uneven.

We cannot bear disaster like
the rocks-
swaying nakedly
in open fields.

One slight bruise and we die!
I know no one on this train.
A man comes walking down the aisle.
I want to tell him
that I forgive him that I want him
to forgive me.

 

 

Bach’s B Minor Mass

The Walgravian ancestors step inside Trinity Church.
The tenors, the horns, the sopranos, the altos
Say: “Do not be troubled. Death will come.”

The basses as they sing reach into their long coats
And give bits of dark bread to the poor, saying,
“Eat, eat, in the shadow of jethro's garden."

The Clarinets remind us of the old promise
That the orphans will be fed. The oboes reply,
“Oh, that promise is too wonderful for us!”

Don’t worry, my dears. The tidal wave that
Wipes out whole cities is merely the wood thrush
Lifting her wings to catch the morning sun.

We know that God gobbles up the Faithful.
The Harvesters on the sea floor are feeding
All of those ruined by the depth of the sea.

We know that people live and die. Even after
Their tree has splintered and fallen in the night, once
Dawn has come, the birds can do nothing but sing.

 

 

Watering the Horse

How strange to think of giving up all ambition!
Suddenly I see with such clear eyes
The white flake of snow
That has just fallen in the horse's mane!

 

 1990280-c19ac5c74124b119847a603da46a6e77.jpg
Robert Bly (Madison, 23 december 1926)

 

 

De Nederlandse dichter, schrijver en vertaler Hans Kloos werd geboren in Baarn op 23 december 1960. Zie ook alle tags voor Hans Kloos op dit blog.

 

Harshandig

Zwarte glans tussen groene algengroei,
oude man met duizend vingers
- geen bos of park dat mij
vroeger zijn naam geleerd heeft,
geen slang fluistert hoe ik heet.

Ik ben vandaag in de boom geklommen.

Juichend springt het kind van vier
uit het zes kleuters hoge klimrek,
de man hangt aan zijn handen,
laat zich behoedzaam vallen -
hoogtevrees komt met herinnering.

Ik ben vandaag in de boom geklommen.

In deze kroon heb ik goed zicht
op de stoet van de koningin
of een uitvaart - zaag je
uit dit soort hout een doodskist
of de planken voor een boot?

Ik ben vandaag in de boom geklommen.

Geen duif, eekhoorn, ekster te bekennen,
geen blad dat valt, dat ritselt in de wind
die niet waait in de stilte van mijn tak
die niet wordt verstoord
door het knagen van een houtwurm.

Ik ben vandaag in de boom geklommen.

Namen zijn hier achtergelaten - braille
voor de zienden - uit liefde, verveling, de lust
tot snijden, als de laatste daad
van een grijze hond die het stramme been
licht en tegen een deurpost piest.

Ik ben vandaag in de boom geklommen.

Bomen hebben geen ogen - komt daarom
dat oude bijbelverhaal naar boven gekropen,
die genezing van een blinde die zegt:
ik zie de mensen, want ik zie
hen als bomen wandelen.

Ik ben vandaag in een boom geklommen

 

 1990280-e2d894d8536aa89ccd6c8e823469408a.png
Hans Kloos (Baarn, 23 december 1960)

 

 

De Amerikaanse schrijver Norman Fitzroy Maclean werd geboren op 23 december 1902 in Clarinda, Iowa. Zie ook alle tags voor Norman Maclean op dit blog.

Uit:A River Runs Through It

“By the time he was in his early twenties he was in the big-stud poker games.
Circumstances, too, helped to widen our differences. The draft of World War I immediately left the woods short of men, so at fifteen I started working for the United States Forest Service, and for many summers afterward I worked in the woods, either with the Forest Service or in logging camps. I liked the woods and I liked work, but for a good many summers I didn’t do much fishing. Paul was too young to swing an axe or pull a saw all day, and besides, he had decided this early he had two major purposes in life: to fish and not to work, at least not allow work to interfere with fishing. In his teens, then, he got a summer job as a lifeguard at the municipal swimming pool, so in the early evenings he could go fishing and during the days he could look over girls in bathing suits and date them up for the late evenings.
When it came to choosing a profession, he became a reporter. On a Montana paper. Early, then, he had come close to realizing life’s purposes, which did not conflict in his mind from those given in answer to the first question in The Westminster Catechism.
Undoubtedly, our differences would not have seemed so great if we had not been such a close family. Painted on one side of our Sunday school wall were the words, god is love. We always assumed that these three words were spoken directly to the four of us in our family and had no reference to the world outside, which my brother and I soon discovered was full of bastards, the number increasing rapidly the farther one gets from Missoula, Montana.
We also held in common the knowledge that we were tough. This knowledge increased with age, at least until we were well into our twenties and probably longer, possibly much longer. But our differences showed even in our toughness. I was tough by being the product of tough establishments—the United States Forest Service and logging camps. Paul was tough by thinking he was tougher than any establishment. My mother and I watched horrified morning after morning while the Scottish minister tried to make his small child eat oatmeal. My father was also horrified—at first because a child of his own bowels would not eat God’s oats, and, as the days went by, because his wee child proved tougher than he was. As the minister raged, the child bowed his head over the food and folded his hands as if his father were saying grace. The child gave only one sign of his own great anger. His lips became swollen. The hotter my father got, the colder the porridge, until finally my father burned out.”

 

 1990280-32d20da7002edf7f9a52ef600de9c751.jpg
Norman Maclean (23 december 1902 – 2 augustus 1990)
Scene uit de film van Robert Redford uit 1992 met Craig Sheffer (Norman), Brad Pitt (Paul) en Tom Skerritt (Rev. Maclean)

 

 

De Engelse dichteres, schrijfster en vertaalster Sara Coleridge werd geboren op 23 december 1802 in Greta Hall, Keswick. Zie ook alle tags voor Sara Coleridge op dit blog.

 

The Nightingale

In April comes the Nightingale,
That sings when day's departed;
The poets call her Philomel,
And vow she's broken-hearted.

To them her soft, sweet, ling'ring note
Is like the sound of sorrow;
But some aver, no need hath she
The voice of grief to borrow.

No, 'tis the merry Nightingale,
Her pipe is clear and thrilling;
No anxious care, no keen regret,
Her little breast is filling.

She grieves when boys have robb'd her nest,
But so would Stork or Starling;
What mother would not weep and cry
To lose her precious darling?



 1990280-6d01223990e54cf98408ae885a93dbe2.jpg
Sara Coleridge (23 december 1802 - 3 mei 1852)
Sara Coleridge en Edith May Warter door Edward Nash, 1820

 

 

De Amerikaans schrijfster Donna Tartt werd geboren in Greenwood, Mississippi, op 23 december 1963. Zie ook alle tags voor Donna Tart op dit blog.

Uit: The Goldfinch

“She was beautiful, too. That's almost secondary; but still, she was. When she came to New York fresh from Kansas, she worked part-time as a model though she was too uneasy in front of the camera to be very good at it; whatever she had, it didn't translate to film.
And yet she was wholly herself: a rarity. I cannot recall ever seeing another person who really resembled her. She had black hair, fair skin that freckled in summer, china-blue eyes with a lot of light in them; and in the slant of her cheekbones there was such an eccentric mixture of the tribal and the Celtic Twilight that sometimes people guessed she was Icelandic. In fact, she was half Irish, half Cherokee, from a town in Kansas near the Oklahoma border; and she liked to make me laugh by calling herself an Okie even though she was as glossy and nervy and stylish as a racehorse. That exotic character unfortunately comes out a little too stark and unforgiving in photographs—her freckles covered with makeup, her hair pulled back in a ponytail at the nape of her neck like some nobleman in The Tale of Genji—and what doesn't come across at all is her warmth, her merry, unpredictable quality, which is what I loved about her most. It's clear, from the stillness she emanates in pictures, how much she mistrusted the camera; she gives off a watchful, tigerish air of steeling herself against attack. But in life she wasn't like that. She moved with a thrilling quickness, gestures sudden and light, always perched on the edge of her chair like some long elegant marsh-bird about to startle and fly away. I loved the sandalwood perfume she wore, rough and unexpected, and I loved the rustle of her starched shirt when she swooped down to kiss me on the forehead. And her laugh was enough to make you want to kick over what you were doing and follow her down the street. Wherever she went, men looked at her out of the corner of their eyes, and sometimes they used to look at her in a way that bothered me a little.
Her death was my fault. Other people have always been a little too quick to assure me that it wasn't; and yes, only a kid, who could have known, terrible accident, rotten luck, could have happened to anyone, it's all perfectly true and I don't believe a word of it.“

 

 1990280-876c3fe2626f9daf67308ce82652138d.jpg
Donna Tartt (Greenwood, 23 december 1963)

 

 

De Britse schrijver Tim Fountain werd geboren op 23 december 1967 in Dewsbury, West Yorkshire. Zie ook alle tags voor Tim Fountain op dit blog.

Uit: So you want to be a playwright?

“As someone once said, there is nothing like the fear of imminent execution for concentrating the mind. Left to their own devices, most writers will prevaricate as long as possible and, when they do actually start writing, will delay the point where they show the play to others – the ‘Day of Judgement’, if you like – as long as possible. How many times have you spent months rewriting the first twenty pages of your work, despite knowing in your heart of hearts that until you reach the end you will never know whether those first twenty pages matter or are merely the backstory to the main event? How many plays hav you begun and then abandoned halfway through? How many times has a good idea drowned in the sea of your self-doubt? And how many times has jealousy eaten you up when you have seen others succeed with a story that you wanted to tell two years before but didn’t quite manage to? Well, now say to yourself out loud these words: ‘Never again.’
I am going to get you to write that play and no excuses will be accepted. You work fulltime, you have children to bringup. Tough. If you want it enough, you will find the time and space, and this book will help you. It will take you from the genesis of your idea through to the final production of your play. From deciding whether your idea is worth pursuing to spotting which producer to send your script to, or which director might be the right one to direct your work. I will try and give you ideas, spur you on, ask you the right questions at relevant points, but above all else I will try to get you to the end and to tell the story only you know.“

 1990280-4329d7b161b9c34d65d757818e9e0298.jpg
Tim Fountain (Dewsbury, 23 december 1967)

 

 

De Franse dichter, schrijver en essayist Marcelin Pleynet werd geboren op 23 december 1933 in Lyon. Zie ook alle tags voor Marcelin Pleynet op dit blog.

 

le jour traçait une ligne (fragment)

Je sais
chaque jour remet ses pas dans les pas du jour précédent et pourtant je peux me souvenir chaque jour est un autre jour et parce qu’il n’est pas impossible de détourner le cours d’un ruisseau chaque jour est un autre jour qui pense ce qui a été pensé et à ces mots je dis : je suis heureux de vous connaitre, de marcher avec vous. 

D’Arezzo à Sansepolcro
la route passe le mur peint.
La peinture est une action habile
ce que je cherche au-delà
                                      ouvrir le cercle de la colonne dans la vision
pliée, le souci de suivre la route
-         qui aime le soleil traverse l’aube –
pour suivre ma route « il m’a toujours semblé qu’en poésie Virgile, Lucrèce, Catulle et Horace tiennent de très loin le premier rang et notamment Virgile avec ses Georgiques. »
 

Montaigne est passé là tout près sur un pont de pierre, où le Tibre a encore ses eaux claires et belles – et Pline bien avant lui

 

 1990280-032872757c496ec2250f9b4e51637153.jpg
Marcelin Pleynet (Lyon, 23 december 1933)

 

 

De Nederlandse dichter-dominee Jan Jakob Lodewijk ten Kate werd geboren op 23 december 1819 in Den Haag. Zie ook alle tags voor J.J.L. ten Kate op dit blog.

 

De vogels

De winter scheert de lustwaranden
En schudt de naakte lindentop:
De vogels slaan aan andere stranden
Het schommelende nestje op;
Maar, waar ze ook elders nederstrijken,
Vergeten doen ze ons nimmermeer -
De winter doet de vogels wijken,
De lente brengt de vogels weer.

Nu laten ons met stil verlangen
De ontvloden ballingen alleen!
Hoe vrolijk klonken eens hun zangen
Door hutten en paleizen heen!
Ginds, waar de vreemde bloemen prijken,
Klinkt nu hun feestlied heinde en veer:
De winter doet de vogels wijken,
De lente brengt de vogels weer.

Wij, aan dit logge stof gekluisterd,
Benijden haast hun vrije vlucht.
De glans van 't zonlicht is verduisterd,
De nevels rijden door de lucht:
0, wie de vogel mocht gelijken,
En ijlen naar een warmer sfeer! ...
De winter doet de vogels wijken,
De lente brengt de vogels weer.

Zij denken aan hun verre vrinden;
En wijkt in 't end de laatste orkaan,
Dan zoeken zij hunne oude linden,
Die weer in volle bloesems staan.
Zij zijn voor armen en voor rijken
Geluksprofeten van de Heer...
De winter doet de vogels wijken,
De lente brengt de vogels weer.

 

 1990280-eaf4f10664938409b2a31ae4896cb449.jpg
J.J.L. ten Kate (23 december 1819 - 24 december 1889)
Anoniem portret in Rijksmuseum, ca. 1870

 

 

De Italiaanse schrijver Giuseppe Tomasi di Lampedusa werd geboren in Palermo op 23 december 1896. Zie ook alle tags voor Giuseppe Tomasi di Lampedusa op dit blog.

Uit: The Leopard (Vertaald door Archibald Colquhoun)

 'I, Excellency, voted "no". "No", a hundred times "no". I know what you told me: necessity, unity, expediency. You may be right; I know nothing of politics. Such things I leave to others. But Ciccio Tumeo is honest, poor though he may be, with his trousers in holes' (and he slapped the carefully mended patches on the buttocks of his shooting breeches) 'and I don't forget favours done me! Those swines in the Town Hall just swallowed up my opinion, chewed it and then spat it out transformed as they wanted. I said black and they made me say white. The one time when I could say what I thought that bloodsucker Sedara went and annulled it, behaved as if I'd never existed, as If I never meant a thing, me, Francesco Tumeo La Manna son of the late Leonardo, organist of the Mother Church at Donnafugata, a better man than he is! To think I'd even dedicated to him a mazurka composed by me at the birth of that...' (he bit a finger to rein himself in) 'that mincing daughter of his!'
At this point calm descended on Don Fabrizio, who had finally solved the enigma; now he knew who had been killed at Donnafugata, at a hundred other places, in the course of that night of dirty wind: a new-born babe: good faith; just the very child who should have been cared for most, whose strengthening would have justified all the silly vandalisms. Don Ciccio's negative vote, fifty similar votes at Donnafugata, a hundred thousand 'no's' in the whole Kingdom, would have had no effect on the result, have made it, in fact, if anything more significant; and this maiming of souls would have been avoided. Six months before they used to hear a rough despotic voice saying: 'Do what I say or you're for it!' Now there was already an impression of such a threat being replaced by a money-lender's soapy tones: 'But you signed it yourself, didn't you? Can't you see? It's quite clear. You must do as we say, for here are the IOU's; your will is identical with mine."

 

 1990280-66b6c3e431b5930489f1f1e95592f009.jpg
Giuseppe Tomasi di Lampedusa (23 december 1896 - 23 juli 1957)
Claudia Cardinale en Alain Delon in de gelijknamige film van Luchino Visconti, 1963

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 23e december ook mijn blog van 23 december 2012 deel 2 en eveneens eveneens deel 3.

Geschreven door Romenu om 18:39 Reageer op dit bericht

Hans Tentije

De Nederlandse dichter en schrijver Hans Tentije (pseudoniem van Johann Krämer) werd geboren in Beverwijk op 23 december 1944. Hij groeide op in Wijk aan Zee en las al vroeg poëzie van Slauerhoff, Achterberg en de Vijftigers. Na zijn opleiding werd hij leraar Nederlands en richtrw zich op een schrijverscarrière. Aanvankelijk leek het erop of Tentije een prozaïst werd: in 1970 publiceerde hij enkele romanfragmenten in De Gids. Yoen de roman voltooid was vond Tentije deze zo experimenteel van karakter dat hij de enige was die hem kon lezen. In 1975 debuteerde Tentije met de poëziebundel “Alles is er en andere gedichten”. De bundel werd zeer goed ontvangen en werd bekroond met zowel de Van der Hoogtprijs als de Herman Gorterprijs.  De tweede bundel van Tentije, “Wat ze zei en andere gedichten” (1978), werd eveneens goed ontvangen in de pers. De volgende bundels echter, waaronder “Nachtwit” (1982) en “Schemeringen (1987) worden een stuk minder goed besproken. De humoristische ondertoon van de vorige bundels maakt plaats voor een meer melancholische inslag. Tentije stelt zich als dichter afstandelijker op: als commentator en beschouwer. In 1990 debuteerde Tentije toch nog als prozaïst met zijn roman “De innerlijke bioscoop”. Het boek kreeg enkele positieve besprekingen, maar werd verder weinig opgemerkt. In 1994 verscheen er, buiten de bloemlezing “Drenkplaatsen: gedichten1975-1987”, ook de bundel “Van liefde en sterfte”. In opdracht van het Amsterdams Fonds voor de Kunst ontstond een samenwerking tussen Hans Tentije en kunstenaar Rob Verkerk, hij maakte schilderijen bij de bundel “Hoe het leven geleefd wordt”. Tentije ontving meerdere prijzen voor zijn dichtbundels, zo won hij in 1979 zowel de Van der Hoogtprijs als de Herman Gorterprijs voor “Wat ze zei en andere gedichten”. Ook zijn bundel “Deze oogopslag” werd in 2005 bekroond met de Guido Gezelleprijs van de stad Brugge.

 

Hieromtrent

Langgerekte schaduwen en de mensenschuwe
straat verdwijnt voorbij de duinenrij, het naaldbos ginds
maar keert via slinkse omwegen
toch weer midden tussen de huizen terug

in een verzonnen of net even te hardop gedroomde
werkelijkheid valt een wonderlijke gloed over alles, de tijd moet
de tegengestelde richting zijn ingeslagen
om op deze vroegere ochtend verzeild te raken
waardoor dadelijk het vermoeden rijst
dat het verleden onveranderlijk synchroon met ons loopt -

wind trekt golven door de dennen en ondergronds
heeft de zee schelpenbanken, helse
brekers en muien afgetekend misschien

ook hier is geen plaats genoeg om het vele te bewaren en zoekt
stuifzand vergeefs achter de stoepranden
beschutting, terwijl rook van loof dat verstookt wordt
komt overgewaaid van de landjes
en er rond een lantaarnpaal heelhuids
een sleetse fietsband ligt -

hoeveel moeite getroosten de dingen zich niet

 

 

Insula dei

In gestichtskleren hebben ze hun armen voorwaarts gestrekt
brengen ze hun vingertoppen boven hun hoofd bij elkaar
zoals ze geleerd is: rij om rij

de zuster bij 't wandrek heeft iets in haar blik van geknoei
met zeepsop of breinaalden, maar dan van jaren later
ordeoefeningen van de Kleine Weesjes

of neem de meisjes van de afdeling Burger Naaischool
zoveel zijn 't er dat de meesten zelfs op de foto
nog niet tot hun recht komen

bloesjes en jurken trots uitgestald voor zich op de bank
ieder een klosje heel wit garen, een centimeter
haast symbolies om de hals

terwijl er daarbinnen met gloed verteld wordt van de hel
betekent straf eenzame opsluiting bij de briketten
in 't kolenhok

gezichten van die nonnen, hun advertenties in De Volkskrant
straks; stel je voor dat de klok eens echt was
blijven stilstaan op bijna half vier

 

 2071994-2bae036ef5bd81fda1451a237932de82.jpg
Hans Tentije (Beverwijk, 23 december 1944)

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Volker Jehle

De Duitse schrijver, literatuurcriticus en redacteur Volker Jehle werd geboren op 23 december 1954 in Balingen. Jehle bracht zijn jeugd- en schooljaren door in Ebingen (tegenwoordig: Albstadt). Hij studeerde Duits, Algemene en Vergelijkende Literatuurwetenschap, Slavische talen en musicologie aan de universiteiten van Regensburg, Tübingen, Wenen, Mainz, Bamberg. De Master of Arts behaalde hij in 1983 in Mainz. Hij promoveerde in 1990 in Tübingen bij Walter Jens. 1982-1984 beheerde hij de muziekhistorische collectie Jehle in kasteel Stauffenberg in Albstadt-Lautlingen. In 1982 richtte hij het Hildesheimer archief en gaf er leiding aan. Hij was archivaris, bibliograaf en uitgever van Wolfgang Hildesheimer. Het archief bevindt zich sinds 1993 in het archief van de Academie van Beeldende Kunsten, Berlijn. Sinds 1993 is Jehle ook actief als freelance schrijver en journalist. Uit het verhaal “Susanne” in zijn boek “Größerer Dachschaden” ontstond het gelijknamige toneelstuk. Voor zijn boek “Ulrike” schreef hij het scenario “Ulrike”, dat onder de titel” Komm, wir träumen!” werd verfilmd door Leo Hiemer. Sinds 2008 is Jehle werkzaam als wetenschappelijk beheerder van de muziekhistorische collectie Jehle in kasteel Stauffenberg.

Uit: Ulrike

“In Eckarts zweiter Woche hatte Porzig Urlaub. Alle atmeten auf.
 Eckart nutzte die Gelegenheit, denn Ulrike saß zufällig ruhig bei ihrer Arbeit, näherte sich vorsichtig und erklärte, ihre Ausbruchsversuche seien jetzt sinnlos.
Sie sah ihn an, als habe sie ihn noch nie gesehen, zweifelnd und zögernd, machte wort­los eine ungeduldige Handbewegung, als wolle sie eine Fliege verscheuchen, und beachtete ihn nicht mehr.
Früher, sagt Eckart und lehnt sich zurück, habe er behauptet, nur wer durch diese Schule gelaufen sei, habe überhaupt etwas zu sagen. Heute sei er sich da nicht mehr sicher. Er spreche nicht mehr oft davon.
Aber da gebe es noch Mappen voll von Zetteln, Gemälden, Briefen, Fotos. Er habe keinen einzigen Fuzel weggeworfen.
Er höre aber sofort wieder auf, wenn ich noch einmal von so einer Scheiße wie dem wieder-
vereinigten Deutschland anfangen würde. Einer, er wisse genau wer, schreibe irgend­wo, „Heil Hitler!“ sei ein kategorischer Imperativ. In Wirklichkeit sei’s eine kategorische Vergeblichkeit. Die Mauer stehe noch, höher und breiter denn je.
Eckart tippt sich an den Kopf.
Neulich seien Tomek – ein Achtelsdeutscher, geboren nach dem Krieg in Sczcecin –, eine Deutsche – geboren vor dem Krieg in Stettin – und er – wider Willen ein Vertreter jener Idioten, die diesen Mist angerührt hätten – hinausgefahren zum toten Haff. Die Deutsche habe seit der Flucht ihr Heimatdorf zum ersten Mal besucht, Tomek habe sich als Dolmetscher zur Verfügung gestellt und er – Eckart – sei der Chauffeur gewesen.
Die alte Schule, das Haus des Großvaters, das Haus ihrer Eltern, Häuser der Kindheit, die geschnitzten Holztüren windschief, die Scheiben zerbrochen, die offenstehenden Keller bis unter die Decke voller Schutt und Gerümpel, die Gärten erledigt, viele Häuser überhaupt verschwunden, Baumaterial für die nahegelegene Fabrik, der Friedhof auch ver­schwunden, zugewachsen. Die Dorfstraße unter Bäumen öde, kein Bus, kein Auto, kein Mensch, nicht einmal ein Hund. Gespenstische Stille.
Plötzlich sei aus dem letzten Haus ein alter Mann gekommen und habe sich neben sie auf die Straße gestellt. Die ehemals weiße Jacke mangels Knöpfen offen, der Trommel­bauch von einem Kleidungsstück, das gewiß seit Monaten nicht abgelegt worden war, kaum bedeckt, die löchrige verkrustete Hose von breiten Trägern mühsam hochgeschnallt, der Hosenbund viel zu weit, ein freier Blick an der schmierigen Unterhose den Beinen entlang auf die ausgetretenen Latschen, im Gesicht lange weiße Stoppeln, und ein Zahn­verhau daß Gott erbarm, die rechte obere und linke untere Reihe weg, der Rest gelb und schwarz, in alle Richtungen.“

 

 1999197-ac72a1b9efb52059dc8b6ab641c38f22.jpg
Volker Jehle (Balingen, 23 december 1954)

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten