Berichten van 7 februari 2018 tot 8 februari 2018

De Amerikaanse schrijver John Grisham werd geboren in Jonesboro, Arkansas, op 8 februari 1955. Zie ook alle tags voor John Grisham op dit blog.

Uit:The Rooster Bar

“The end of the year brought the usual holiday festivities, though around the Frazier house there was little to cheer. Mrs. Frazier went through the motions of decorating a small tree and wrapping a few cheap gifts and baking cookies no one really wanted, and, as always, she kept The Nutcracker running nonstop on the stereo as she gamely hummed along in the kitchen as though the season was merry.
Things were anything but merry. Mr. Frazier had moved out three years earlier, and he wasn’t missed as much as he was despised. In no time, he had moved in with his young secretary, who, as things developed, was already pregnant. Mrs. Frazier, jilted, humiliated, broke, and depressed, was still struggling.
Louie, her younger son, was under house arrest, sort of free on bail, and facing a rough year ahead with the drug charges and all. He made no effort to buy his mom anything in the way of a gift. His excuse was that he couldn’t leave the house because of the court-ordered monitor attached to his ankle. But even without it, no one expected Louie to go to the trouble of buying gifts. The year before and the year before that both of his ankles had been unburdened and he hadn’t bothered to shop.
Mark, the older son, was home from the horrors of law school, and, though even poorer than his brother, had managed to buy his mother some perfume. He was scheduled to graduate in May, sit for the bar exam in July, and begin working with a D.C. firm in September, which, as it so happened, was the same month Louie’s trial was on the docket. But Louie’s case would not go to trial for two very good reasons. First, the undercover boys had caught him in the act of selling ten bags of crack—there was even a video—and, second, neither Louie nor his mother could afford a decent lawyer to handle the mess. Throughout the holidays, both Louie and Mrs. Frazier dropped hints that Mark should rush in and volunteer to defend his brother. Wouldn’t it be easy to stall matters until later in the year when Mark was properly admitted to the bar—he was practically there anyway—and once he had his license wouldn’t it be a simple matter of finding one of those technicalities you read about to get the charges dismissed?”

 

 
John Grisham (Jonesboro, 8 februari 1955)

 

 

De Nederlandse dichter, songwriter en musicus Robin Block werd geboren op 8 februari 1980 in Heemskerk. Zie ook alle tags voor Robin Block op dit blog.

 

Samudra

Stempel door een naam die ik niet spellen kon
maar ik herken de klank en de hand die mij toestopte.

De trilling van de gong
klinkt langer dan de zucht van bleke meesters.
De eeuw rekt uit over een gekromde rug en recht zich.
De geest van mijn voorvaderen rolt weer over mijn tong
en ik knikkebol in een rotanstoel.
Ik proef rambutan, tabak, de smaak van hun gebeden.
Ik knik waar ook zij zouden zwijgen.
Ik wijs de oceaan aan en luister: sss-aaa-muuu-draaa.

Zie je hoe de zon zich verplaatst -in repen-,
door de bamboerasters een gezicht uittekent?
Hoe fel het kleurt om moeders jukbeenderen heen?
Er licht een kaart op in mijn huid,
een brandmerk van toekomstige dwalingen.

Inboedel en bloed worden gescheiden.
Ik zoek je eerst in het hart en dan pas in papieren, archieven.
Witte bloem. Kalme zon. Zachte ogen.
Moeder, snuif nog één keer in mijn hals, voordat de boot zich los-
scheurt van de volgestroomde kade.
Roep nog iets onverstaanbaars: mijn naam.

Zolang als ik kijk. Zolang als ik kijk, zul je blijven zwaaien.

 

 
Robin Block (Heemskerk, 8 februari 1980)

 

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Elizabeth Bishop werd geboren op 8 februari 1911 in Worcester, Massachusetts. Zie ook alle tags voor Elizabeth Bishop op dit blog.

 

Songs For A Colored Singer

 I
A washing hangs upon the line,
but it's not mine.
None of the things that I can see
belong to me.
The neighbors got a radio with an aerial;
we got a little portable.
They got a lot of closet space;
we got a suitcase.

I say, "Le Roy, just how much are we owing?
Something I can't comprehend,
the more we got the more we spend...."
He only answers, "Let's get going."
Le Roy, you're earning too much money now.

I sit and look at our backyard
and find it very hard.
What have we got for all his dollars and cents?
--A pile of bottles by the fence.
He's faithful and he's kind
but he sure has an inquiring mind.
He's seen a lot; he's bound to see the rest,
and if I protest

Le Roy answers with a frown,
"Darling, when I earns I spends.
The world is wide; it still extends....
I'm going to get a job in the next town."
Le Roy, you're earning too much money now.

 

 
Elizabeth Bishop (8 februari 1911 – 6 oktober 1979)
Hier met Robert Lowell 

 

 

De Amerikaanse schrijver Neal Cassady werd geboren op 8 februari 1926 in Salt Lake City. Zie ook alle tags voor Neal Cassady op dit blog.

Uit: Collected Letters

„TO JACK KEROUAC
April 15, 1947 1073 Downing St. [Denver]
Dear Jack; What you say about "not to worry about worry"—"not to make an issue of labours" etc. is the one thing I have always had, you can't see that your insistence on believing that the will is all, has, and always will be my basic concept. Since even I am not too sure of what I'm seeking now, you can't say our paths are as seemingly devious as you think. Of course, I know the only reason you have these presumptions is due to my inability to formulate verbally what I feel and failing to pass this on to you, you assume a lack on my part, that is, a failure to really understand you. Because of this I fear you unconsciously are not too damn interested in me, and, although knowing how foolish and unnecessary it is to be that way toward me, you still feel guilty enough to be concerned and yet bored, therefore, fall into false premises about us. Remember, my primary feeling for you lies in just that unconcern & frankness, lack of straightness etc. that you speak of, so don't allow any preconceived ideas of me or my character, or what I'm "seeking" to interfere with that. Just as you outlined Ed White, is just as I think of you & whatever difference there is in our personalities can, should & in my mind is, overcome due only to this knowledge. In other words: sensing a semi-indifference to me, you react just enough to fail to see that in that semi-indifference lies our freedom and any degree of closeness we have. Don't compare me with Allen or Huneke, but rather with someone like Norman or even White. I am similar to Norman in that my native enthusiasm carries me on (just as with you) & similar to White in that I feel only as much as I'm concerned. This could become involved, all I'm trying to say is, let things fall into their natural order & don't, after really coming on fine, take on a defensive, apologetic air which we both feel only because of a self-imposed sense of obligation, and excuse yourself for something that, in actuality, you are to be commended for. Let's forget all this shit and just scribble to each other what [we] feel, not think.
(...)

I've rejected Justin and feel very little need for anyone at this time, really, I just want to be alone. I'm closing so soon only because I'm quite fatigued and this letter is five days late as it is. Have pity and write soon, don't write to say anything, just write. Your friend, NEALL.
P.S. Great! Great! keep going on that novel, man—you're in!"

 

 
Neal Cassady (8 februari 1926 – 4 februari 1968)
Cover

 

 

De Amerikaanse schrijver Henry Roth werd geboren op 8 februari 1906 in Tysmenitz nabij Stanislawow, Galicië, in het toenmalige Oostenrijk-Hongarije. Zie ook alle tags voor Henry Roth op dit blog.

Uit: Call it Sleep

“All day the guttural, the high-pitched voices, the astonished cries, the gasps of wonder, reiterations of gladness had risen from her decks in a motley billow of sound. But now her decks were empty, quiet, spreading out under the sunlight al-most as if the warm boards were relaxing from the strain and the pressure of the myriads of feet. All those stee-rage passengers of the ships that had docked that day vhn vono permitted to enter had Already entered eveept two, a woman and a young child she carried in her arms. They had just come aboard escorted by a man. About the appearance of these late comers there was little that was unusual. The man had evidently spent some time in America and was now bringing his wife and child over from the other side. It might have been thought that he had spent most of his life time in lower New York, for he paid only the scantest attention to the Statue of Liberty or the city rising from the water or to the bridge spanning the East River - or perhaps he was merely too agitated to waste time on these wonders. His clothes were the ordinary clothes the ordinary New-Yorkers wore at that period - sober and dull. A black derby accentueted the sharpness and sedentary pallor of his face; a jacket, loose on his tall spare frame, but-toned up in a V close to the throat; and above the V a thightly knotted black tie was mounted in the groove of a high starched collar. As for his wife, one guessed that she was European more by timid wondering look in her eyes as she gazed from her husband to the harbor, than by her clothes. For her clothes were American - a black skirt, a white shirt-waist and a black jacket. Ob-viously her husband had either taken the precaution of sending them to het while she was still in Europe or had brought them with him to Ellis Island where she had slipped them on before she left. Only the small child in her arms wore a distinctly foreign costume, an impression one got chiefly from the odd, outlandish, blue straw hat on his head with its polka dot ribbons of the same colour dangling over each shoulder.”

 

 
Henry Roth (8 februari 1906 – 13 oktober 1995)

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Eva Strittmatter werd als Eva Braun geboren op 8 februari 1930 in Neuruppin. Zie ook alle tags voor Eva Strittmatter op dit blog.

 

März in Wahrheit

Alle Schneisen sind mit Blau ausgegossen.
Der März ist hellblau. Hellblau nicht grün.
Das Kieferngrün ist von Lichtblau umflossen,
In dem, gegens Licht, Lichtstäublein sprühn

Von fliegendem Leben, Mücklein, die schweben
Im okeanisch wogenden Blau.
Allgierig sich erneuerndes Leben
Umbalzt auch mich, die zaudernde Frau

 

 

Liebe II

Die Sensation zu leben.
Nachts. Und die Liebe ist.
Gefangen und ergeben:
Wir sind. Ich bin. Du bist.

Austausch. Aufschwung. Verwandlung.
Zwei Atemzüge Zeit.
Ein Nichts von einer Handlung.
Dann: eine Ewigkeit.

 

 

Liebe III

Liebe ist das, was man verliert
und unversehens wiederfindet.
Wenn man schon ist wie licht-erblindet,
weil man nur Fernes anvisiert,
liegt es am Wege. Zwar in Scherben
doch noch zu kennen an dem Schein,
den Blumen haben vor dem Sterben,
und an dem Neigenduft von Wein
Ach Liebe - unausweichlich lieben
gegen Verlust: Wir welken hin.
Einer des andern Schuld geblieben.
Einer des anderen Gewinn.

 

 
Eva Strittmatter (8 februari 1930 – 3 januari 2011)

 

 

De Oostenrijkse dichter en schrijver Gert Jonke werd geboren op 8 februari 1946 in Klagenfurt. Zie ook alle tags voor Gert Jonke op dit blog.

Uit: Redner rund um die Uhr

„Das alles bis jetzt durchzustehen habe ich nur die Kraft aufbringen können, indem ich mich immer wieder auf jenes glitzernde innere Schimmern besinne, das sich in mir versteckt und das ich eher hören als sehen kann, wenn ich manchmal kopfabwärts schräg in mich einwärts blicke und aus mir heraus dieses blinzelnde Schimmern vernehme, das ganz stark mit mir zu tun hat.
Sie erinnern sich:
Dieses hörbar glitzernde Blinzeln dieser ganz vielen vielen beinah unzähligen Taschenlampenbirnen in mir.
Jetzt lasse ich es drinnen.
Immer wollte ich es aus mir herausholen aus jenem juckend sich öffnenden Spalt am unteren Halsansatz oder schon auf oberster Schulter halsverrenkend schräg abwärts schielend herausstülpen aus mir, um mich auch draußen damit zu schmücken.
Von Zeit zu Zeit verflüssigt es sich, füllt mich völlig aus so, daß ich mit meinen Armen luftaufwärts greife und wie ein aus dem Boden der Ebene schnell wachsender Baum mit den äußersten Zweigen meiner Blätterkrone im gesamten Himmel darüber verspannt und verankert bin.
Dann bin ich manchmal auch der Regenbogen, der nach dem Ende des Gewitters seine Farbenrede hält.
...
Inzwischen habe ich es so weit gebracht, mein Nervensystem zu einem Musikinstrument, das sich in meinem Inneren befindet, umzubauen.
Alle Gefühle, die in mir hochkommen, werden, wenn ich in die Saiten meiner Nervenharfe greife, mit der musikalischen Intelligenz meiner Empfindungen zu einem leuchtend blinzelnden Funkeln und glänzenden Schimmern gebracht. Auf den sich mir unter der Haut durch meinen ganzen inneren Resonanzkörper dicht gebündelt verspannten Saiten erklingend, höre ich auch die allerschlimmsten der mir aufkommenden Gefühle meines hoffnungslosen Daseins als musikalisch ununterbrochen atemberaubendes Ereignis, und alle Ödnis und Trauer wird mir zu einem höchste Höhen erklimmend rasend wehmütigen Glück.“

 
Gert Jonke (8 februari 1946 – 4 januari 2009)

 

 

 De Franse schrijver Jules Verne werd geboren in Nantes op 8 februari 1828. Zie ook alle tags voor Jules Verne op dit blog.

 Uit: Michel Strogoff

“Sire, une nouvelle dépêche.
— D’où vient-elle ?
— De Tomsk.
— Le fil est coupé au delà de cette ville ?
— Il est coupé depuis hier.
— D’heure en heure, général, fais passer un télégramme à Tomsk, et que l’on me tienne au courant.
— Oui, sire, » répondit le général Kissoff.
Ces paroles étaient échangées à deux heures du matin, au moment où la fête, donnée au Palais-Neuf, était dans toute sa magnificence.
Pendant cette soirée, la musique des régiments de Préobrajensky et de Paulowsky n’avait cessé de jouer ses polkas, ses mazurkas, ses scottischs et ses valses, choisies parmi les meilleures du répertoire. Les couples de danseurs et de danseuses se multipliaient à l’infini à travers les splendides salons de ce palais, élevé a quelques pas de la « vieille maison de pierres », où tant de drames terribles s’étaient accomplis autrefois, et dont les échos se réveillèrent, cette nuit-là, pour répercuter des motifs de quadrilles.
Le grand maréchal de la cour était, d’ailleurs, bien secondé dans ses délicates fonctions. Les grands-ducs et leurs aides de camp, les chambellans de service, les officiers du palais présidaient eux-mêmes à l’organisation des danses. Les grandes-duchesses, couvertes de diamants, les dames d’atour, revêtues de leurs costumes de gala, donnaient vaillamment l’exemple aux femmes des hauts fonctionnaires militaires et civils de l’ancienne « ville aux blanches pierres ». Aussi, lorsque le signal de la « polonaise » retentit, quand les invités de tout rang prirent part à cette promenade cadencée, qui, dans les solennités de ce genre, a toute l’importance d’une danse nationale, le mélange des longues robes étagées de dentelles et des uniformes chamarrés de décorations offrit-il un coup d’œil indescriptible, sous la lumière de cent lustres que décuplait la réverbération des glaces."

 

 
Jules Verne (8 februari 1828 – 24 maart 1905)
Raimund Harmstorf als Michel Strogoff in de tv-serie uit 1975

 

 

De Amerikaanse schrijfster Kate Chopin (pseudoniem van Katherine O'Flaherty) werd geboren op 8 februari 1851 in St. Louis. Zie ook alle tags voor Kate Chopin op dit blog.

Uit: The Story of an Hour

« She was young, with a fair, calm face, whose lines bespoke repression and even a certain strength. But now there was a dull stare in her eyes, whose gaze was fixed away off yonder on one of those patches of blue sky. It was not a glance of reflection, but rather indicated a suspension of intelligent thought.
There was something coming to her and she was waiting for it, fearfully. What was it? She did not know; it was too subtle and elusive to name. But she felt it, creeping out of the sky, reaching toward her through the sounds, the scents, the color that filled the air.
Now her bosom rose and fell tumultuously. She was beginning to recognize this thing that was approaching to possess her, and she was striving to beat it back with her will--as powerless as her two white slender hands would have been. When she abandoned herself a little whispered word escaped her slightly parted lips. She said it over and over under hte breath: "free, free, free!" The vacant stare and the look of terror that had followed it went from her eyes. They stayed keen and bright. Her pulses beat fast, and the coursing blood warmed and relaxed every inch of her body.
She did not stop to ask if it were or were not a monstrous joy that held her. A clear and exalted perception enabled her to dismiss the suggestion as trivial. She knew that she would weep again when she saw the kind, tender hands folded in death; the face that had never looked save with love upon her, fixed and gray and dead. But she saw beyond that bitter moment a long procession of years to come that would belong to her absolutely. And she opened and spread her arms out to them in welcome.”

 

 
Kate Chopin (8 februari 1851 – 22 augustus 1904)
Cover luisterboek

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 8^e februari ook mijn blog van 8 februari 2015 deel 1 en ook deel 2.

Zie voor bovenstaande schrijvers ook mijn blog van 8 februari 2007 en ook mijn blog van 8 februari 2008 en eveneens mijn blog van 8 februari 2009.

 

De Canadese schrijfster Rachel Cusk werd geboren op 8 februari 1967 in Saskatoon. Zij bracht echter een groot deel van haar vroege jeugd door in Los Angeles. Op negenjarige leeftijd verhuisde ze met haar familie naar het Verenigd Koninkrijk. Daar studeerde ze Engels aan New College, Oxford University. Later werkte ze voor een literair bureau in Londen en toerde ze door Spanje en Midden-Amerika. Zij is getrouwd met de kunstenaar Siemon Scamell-Katz. Cusk heeft acht romans en drie non-fictieboeken geschreven. Zij debuteerde in 1993 met “Saving Agnes”. Daarna volgden o.a. “The Country Life” (1997), “The Lucky Ones” (2003), “In the Fold” (2005), “Arlington Park” (2006), “The Bradshaw Variations” (2009), “Outline” (2014) en “Transit” (2016).Cusk heeft een aantal prijzen gewonnen en op de shortlist gestaan: haar roman 2014, “Outline”, was genomineerd voor de Folioprijs, de Goldsmiths Prize en de Baileys-prijs. In 2003 werd Cusk genomineerd door Granta Magazine als een van de 20 'Best of Young British Novelists'.

Uit: Outline

“Before the flight I was invited for lunch at a London club with a billionaire I'd been promised had liberal credentials. He talked in his open-necked shirt about the new software he was developing, that could help organisations identify the employees most likely to rob and betray them in the future. We were meant to be discussing a literary magazine he was thinking of starting up: unfortunately I had to leave before we arrived at that subject. He insisted on paying for a taxi to the airport, which was useful since I was late and had a heavy suitcase.
The billionaire had been keen to give me the outline of his life story, which had begun unprepossessingly and ended – obviously – with him being the relaxed, well-heeled man who sat across the table from me today. I wondered whether in fact what he wanted now was to be a writer, with the literary magazine as his entrée. A lot of people want to be writers: there was no reason to think you couldn't buy your way into it. This man had bought himself in, and out, of a great many things. He mentioned a scheme he was working on, to eradicate lawyers from people's personal lives. He was also developing a blueprint for a floating wind farm big enough to accommodate the entire community of people needed to service and run it: the gigantic platform could be located far out to sea, thus removing the unsightly turbines from the stretch of coast where he was hoping to pilot the proposal and where, incidentally, he owned a house. On Sundays he played drums in a rock band, just for fun. He was expecting his eleventh child, which wasn't as bad as it sounded when you considered that he and his wife had once adopted quadruplets from Guatemala. I was finding it difficult to assimilate everything I was being told. The waitresses kept bringing more things, oysters, relishes, special wines. He was easily distracted, like a child with too many Christmas presents. But when he put me in the taxi he said, enjoy yourself in Athens, though I didn't remember telling him that was where I was going.
On the tarmac at Heathrow the planeful of people waited silently to be taken into the air. The air hostess stood in the aisle and mimed with her props as the recording played. We were strapped into our seats, a field of strangers, in a silence like the silence of a congregation while the liturgy is read. She showed us the life jacket with its little pipe, the emergency exits, the oxygen mask dangling from a length of clear tubing. She led us through the possibility of death and disaster, as the priest leads the congregation through the details of purgatory and hell; and no one jumped up to escape while there was still time.“

 

 
Rachel Cusk (Saskatoon, 8 februari 1967)

De Engelse schrijver Charles Dickens werd geboren op 7 februari 1812 in Landport. Zie ook alle tags voor Charles Dickens op dit blog.

Uit:The Life and Adventures of Nicholas Nickleby

“There once lived, in a sequestered part of the county of Devonshire, one Mr. Godfrey Nickleby: a worthy gentleman, who, taking it into his head rather late in life that he must get married, and not being young enough or rich enough to aspire to the hand of a lady of fortune, had wedded an old flame out of mere attachment, who in her turn had taken him for the same reason. Thus two people who cannot afford to play cards for money, sometimes sit down to a quiet game for love.
Some ill-conditioned persons who sneer at the life-matrimonial, may perhaps suggest, in this place, that the good couple would be better likened to two principals in a sparring match, who, when fortune is low and backers scarce, will chivalrously set to, for the mere pleasure of the buffeting; and in one respect indeed this comparison would hold good; for, as the adventurous pair of the Fives’ Court will afterwards send round a hat, and trust to the bounty of the lookers-on for the means of regaling themselves, so Mr. Godfrey Nickleby and his partner, the honeymoon being over, looked out wistfully into the world, relying in no inconsiderable degree upon chance for the improvement of their means. Mr. Nickleby’s income, at the period of his marriage, fluctuated between sixty and eighty pounds per annum.
There are people enough in the world, Heaven knows! and even in London (where Mr. Nickleby dwelt in those days) but few complaints prevail, of the population being scanty. It is extraordinary how long a man may look among the crowd without discovering the face of a friend, but it is no less true. Mr. Nickleby looked, and looked, till his eyes became sore as his heart, but no friend appeared; and when, growing tired of the search, he turned his eyes homeward, he saw very little there to relieve his weary vision. A painter who has gazed too long upon some glaring colour, refreshes his dazzled sight by looking upon a darker and more sombre tint; but everything that met Mr. Nickleby’s gaze wore so black and gloomy a hue, that he would have been beyond description refreshed by the very reverse of the contrast.
At length, after five years, when Mrs. Nickleby had presented her husband with a couple of sons, and that embarrassed gentleman, impressed with the necessity of making some provision for his family, was seriously revolving in his mind a little commercial speculation of insuring his life next quarter-day, and then falling from the top of the Monument by accident, there came, one morning, by the general post, a black-bordered letter to inform him how his uncle, Mr. Ralph Nickleby, was dead, and had left him the bulk of his little property, amounting in all to five thousand pounds sterling.”

 

 
Charles Dickens (7 februari 1812 – 9 juni 1870)
Scene uit de film “Nicholas Nickleby” uit 2002 met Jim Broadbent (Wackford Squeers) en Charlie Hunnam (Nicholas Nickleby)

 

 

De Amerikaanse schrijver en journalist Gay Talese werd geboren op 7 februari 1932 in Ocean City. Zie ook alle tags voor Gay Talese op dit blog.

Uit: Frank Sinatra Has a Cold

“Or better still, he is what in traditional Sicily have long been called uomini rispettati—men of respect: men who are both majestic and humble, men who are loved by all and are very generous by nature, men whose hands are kissed as they walk from village to village, men who would personally go out of their way to redress a wrong.
Frank Sinatra does things personally. At Christmas time, he will personally pick dozens of presents for his close friends and family, remembering the type of jewelry they like, their favorite colors, the sizes of their shirts and dresses. When a musician friend's house was destroyed and his wife was killed in a Los Angeles mud slide a little more than a year ago, Sinatra personally came to his aid, finding the musician a new home, paying whatever hospital bills were left unpaid by the insurance, then personally supervising the furnishing of the new home down to the replacing of the silverware, the linen, the purchase of new clothing.
The same Sinatra who did this can, within the same hour, explode in a towering rage of intolerance should a small thing be incorrectly done for him by one of his paisanos. For example, when one of his men brought him a frankfurter with catsup on it, which Sinatra apparently abhors, he angrily threw the bottle at the man, splattering catsup all over him. Most of the men who work around Sinatra are big. But this never seems to intimidate Sinatra nor curb his impetuous behavior with them when he is mad. They will never take a swing back at him. He is Il Padrone.”

 

 
Gay Talese (Ocean City, 7 februari 1932)
Frank Sinatra
 

 

De Franse schrijfster Christine Angot werd geboren op 7 februari 1959 in Châteauroux. Zie ook alle tags voor Christine Angot op dit blog.

Uit: La petite foule

« Une des portes de la cuisine donne dans l’atelier de son mari, à la retraite aussi, il y passe son temps à bricoler, il était menuisier, leur maison se trouve entre les boulevards et la sortie de la ville, l’atelier s’ouvre sur une cour cimentée avec un arbre au milieu, entouré de gravier. Il vient de sortir avec son vélo, en bleu de travail, sa pince à vélo serrée à la cheville sur le pantalon, elle aimerait qu’il s’habille parfois plus élégamment. À la retraite ou pas, il met ses bleus tous les jours. Une deuxième porte donne sur la salle à manger, il y a une cheminée, sa parure, un chien en bronze, à moins que ce soit un loup, la petite fille le caresse, il y a une horloge à balancier, un canapé, un buffet, une table au milieu, la pièce est tassée, ils ne s’y installent qu’en famille les jours de fête, entre le canapé et la table il y a juste la place de se faufiler. Le reste du temps c’est un lieu de passage entre le couloir et la cuisine, ou la cuisine et la chambre, qui se trouve en enfilade. Personne d’autre que l’ouvrière et son mari n’y entre. C’est une pièce à part, avec un traitement différent, le chauffage y est coupé la journée, quand la porte est ouverte, on voit le parquet qui brille, les meubles astiqués, la coiffeuse, la table de nuit, l’armoire, le bois ciré qui scintille, il y a des patins à l’entrée. Des années plus tard, une seule fois, la visiteuse y entre. L’ouvrière a les yeux fermés, le visage paisible, elle est dans son lit, et on lui a mis une robe.
(…)

Elle enlève son tablier en ouvrant la porte, et en voyant la femme qui lui rend visite accompagnée de sa fille, elle fait : « Ahhhhhh », d’une voix soufflée, filée, voilée, comme un souffle qui se prolonge autour d’un timbre haut, comme un cristal fêlé, ahhhhhh, prolongé, elle dit dans la foulée : « J’enlève mon tablier », en tenant la porte pour les laisser passer, et le dénoue en même temps d’une main derrière son dos. Elle les escorte jusqu’à la cuisine, avance des chaises, prend pour elle un tabouret, l’installe près du poêle tout en se plaignant que la femme n’accepte pas autre chose qu’un verre d’eau, elle propose à l’enfant un sirop, et à sa mère des cerises à l’eau-de-vie ou un doigt de porto."

 

 
Christine Angot (Châteauroux, 7 februari 1959)
Cover 

 

 

De Vlaamse schrijver, schilder, tekenaar, graficus, causeur, auteur, theatermaker, entertainer en zanger Pjeroo Roobjee (pseudoniem van Dirk De Vilder) werd geboren in Gent, op 7 februari 1945. Zie ook alle tags voor Pjeroo Roobjee op dit blog.

Uit:Niets te vieren

“Binnen de heining van een verhaal waarin het er op een bepaalde lengte-en breedtegraad tussen Marzanneto en de Tyrreense Zee meteen lustig aan toegaat, trad in de eenentwintigste eeuw een linkshandige alleenwoner, Roderick Ponto da Ponte met name, uit de klaarte van een nomenloos plein om onder de anonieme boog van een lichtschuwe gaanderij het arduin van welgeteld zeventien traptreden te bestijgen. Nadat hij zonder grond te verliezen zijn klim had afgewerkt, liep hij tussen lavamuren naar een deur van aderhout, stootte het bazig tegenstribbelende paneel een el of wat wijdbeens open en drong door de ongerieflijk schokschouderende kier het ridderkasteel zijner voorvaderen binnen. In de eetzaal, waar de kwelm louter dramatisch in de voegen van majolicaklinkers traande en gekraagde aardsterren en zwavelbuilen de putti op het plafond naar het leven stonden, ging de thuiskomer aan de lommerzijde van een met bitter weinig arbeidsvreugde gedekte tafel zitten zuchten, want het was saladedag, een van Nanda's onrekbaar vele, geruisloos in de tijd voortzwalpende saladedagen. Ter plekke veroordeeld tot het braaf en volgzaam vermalen van het door zijn oude min met wijnazijn en wonderolie toebereide loof, zag de eter zich verplicht terminaal te kikhalzen vooraleer hij bij machte was de ongezond groenig uitgeslagen konijnenkost in zijn slokdarm te ontvangen. En terwijl binnen de perken van een vertelsel et cetera Roderick Ponto da Ponte daar zo zuiver schuimbekkend zijn dis aan het verstouwen is, schuift binnen zijn vizier een met zwarte rouwrand omzoomde enveloppe die ter rechterzijde van een drinkglas tegen een in raffia gepakte Bolognezer fles staat aangeleund. Behoedzaam, alsof de zich daarbinnen bevindende woorden niet mogen worden beschadigd, opent de kieskauwer het omslag en met lettende ogen, die zijn onderzoekende natuur verraden, leest hij de kortzinnen die hem berichten hoe in een hoger op de wereldkaart gelegen laagland een zekere mejoffer Louise Odile Marie Gaeremynck tot haar onverbiddelijke temmer, de Alziener hemzelve, is verzameld en aldus het tijdelijke heeft gezegend.”

 

 
Pjeroo Roobjee (Gent, 7 februari 1945)

 

 

De Amerikaanse schrijfster Emma Lanier McLaughlin werd geboren op 7 februari 1974 in Elmira, New York. Zie ook alle tags voor Emma McLaughlin op dit blog.

Uit: Between You and Me (Samen metNicola Kraus)

"Okay, we're coming up on our final hill." Sandra, my instructor, pulls into her microphone, reaching out from her bike to dim the spin room's lights even further. "I know it's crazy cold out there, folks." She takes a jagged breath as she prepares to urge us on. "I know the sun's not even up yet. But you are. And you're here. And you're going to make it—harder. Let's make it harder! Give me a full turn to the right in . five, four, three, two, one . go, go, go!"
This was a huge mistake.
Reluctantly, I turn the dial and bear down with my heels, trying to shift the work to my hamstrings, trying to pull my focus up—up from the sizzling pain in my legs. But it goes to my eyebrows, behind which is a dull throbbing with a pointy wake, like a wine with full top notes and an acidic finish. Fucking bourbon. Fucking Jeff. I tug my towel off the handlebars, swiping my forehead to keep the sweat from stinging my eyes. How many drinks did I even have? One right when I got to the bar. One when he texted he was running late. One when he said he was getting on the subway. And one when I finally decided the subway ate him.
I grab my New York Sports Club water bottle, squeeze another Emergen-C-laced stream into my mouth, my eyes dading to my dark phone tauntingly resting above the resistance dial. Nothing—no word. I thought for sure he'd call around two with some implausible-slash-charming excuses Or cut straight to leaning on my doorbell.
`And get ready to stand in...four, three, two—come on, up, up, up!'
I heave rryself erect and immediately feel like cayenne pepper's be dropped into my ainweys. I gasp, trying to focus on exhaling to clear the carbon and acid.
'We' re gonna hold it here. Just hold it here. Find the pace, find the rhythm, one, two, one, two.' She exhorts us to speed up. Or maybe just me.”

 

 
Emma McLaughlin (Elmira, 7 februari 1974)
Cover

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver A. den Doolaard werd geboren op 7 februari 1901 in Hoenderloo. Zie ook alle tags voor A. den Doolaard op dit blog

Uit: De druivenplukkers

“In het voorjaar, toen aan de overlaat van de beek langs de oude kleppermolen de ijskegels elken dag bij ritsen afbraken in het water, nam Vladja afscheid van zijn vader die grommend achterbleef. Achter alle venstergaten van de houten huizen stonden gezichten hem na te kijken. Toen hij aan de ingang van het dorp, waar het blauwgeschilderde bord met ‘Stôla’ stond, de laatste gans had hooren snateren, wist hij dat het voorbij was, en dat hij nu aan een andere wereld toebehoorde, die hij nog niet kende, maar waar hij veel geld zou verdienen, om dan na een jaar of wat terug te komen en zes koeien te koopen. De burgemeester had hem een brief meegegeven die de schoolmeester in Poprad voor hem geschreven had in de taal van het land waar hij naar toeging; het heette Burgundska en er werkten veel andere Slowaken, Tsjechen en ook Polen. In de brief stond, dat hij alle landbouwwerk kende, degelijk en oppassend was en ook heel sterk. Alleen van het laatste was hij zelf overtuigd; toen hij een heel eind voorbij het Zigeunerdorp lang tegen een dun berkenboompje geleund had om door zijn tranen naar de Hooge Tatra te kijken, trok hij het boompje met een hand omver, en kraakte het door tot het als een kapotte zweep aan de wegkant lag. Daarna voelde hij zich veel lichter en liep fluitend de beek langs dalwaarts, waar de rookwolken van de trein wit tegen de Kleine Tatra wolkten. Ze woeien oostwaarts, en de wind moest dus uit het land komen waar hij heenging.
Hij vond dat een goed teeken, en toen hij achter een beslagen ruit in de warme trein zat, soesde hij opgeruimd een uur lang, tot hij opeens met zijn witte mouw de waas van het raam veegde en geen bergen meer zag. Op de heuvelachtige akkers lag de sneeuw in grauwe plekken te smelten en dat maakte hem zoo droevig dat hij niet kaartspelen wou met de anderen, die hem toch al vreemd aankeken omdat hij zijn Zondagsplunje droeg: een nieuwe witwollen broek, een wit hemd met rood polsborduursel, een groenblauw vest met roode wolranden en veel koperen knoopjes, en een kleurige halsdoek. In de groote zak, die hij bij het station Lucivna had opgepikt, zat zijn blauwe plunje, die hij ook in Moravië gedragen had, maar dat ging niemand aan. Ze mochten best denken dat hij naar de bruiloft van een familielid ging, in Orawa of waar dan ook; wanneer ze lastig werden zou hij ze wel in een hoekje drukken.
Opeens merkte hij, dat hij zijn tranen af moest vegen en zijn neus snuiten, en hij schaamde zich zoo dat hij niet eens woedend werd toen er een tergend lachte. De rest van de reis was hij muisstil.”

 

 
A. den Doolaard (7 februari 1901 – 26 juni 1994)
Cover

 

 

De Duitse dichteres, schrijfster en vertaalster Lioba Happel werd geboren op 7 februari 1957 in Aschaffenburg. Zie ook alle tags voor Lioba Happel op dit blog.

 

Puls

Wenn du müde bist fällt dir nicht ein
wie das Gift heißt das du statt deines Lebens getrunken hast
und ob das Wort Gift noch einmal in einem Gedicht
genannt werden darf wie es ist den Fluss des
Vergessens zu trinken und ob das Zirpen an deiner Lippe
vom Wunsch zu dichten kommt oder vom Zittern
Wenn du müde bist gehst du den Weg den du gehen willst
hinein in das Dickicht in dem Füchse sitzen bereit
die Köder der Tollwut auszuspeien bereit
auf und davon zu stolzieren oder
mit schaumumflorten Gesichtern
wenn du müde bist es auf dich
abgesehen zu haben auf dich zu warten
ausgemergelt und hungrig mit ihren
Röntgenaugen bei Nacht
Wenn du müde bist ist es gleich ob sie dich einladen
das Huhn in ihrer Mitte zu fressen oder ob sie dich
anfallen deine Knochen zerknacken das Mahl halten
Wenn du müde bist leckst du nicht mehr das Salz von deinen
Daumenballen und Tränen sind so weit fort wie wirkliche
Flüsse in einem Gedicht über Flüsse das auch nicht nass wird
Wenn du müde bist fragst du dich allen Ernstes
warum ein Gedicht über Rosen nicht duftet
warum es dir nicht Dornen in die Finger krallt
warum nicht falber fingriger Morgen oder
gelber englischer Adel oder dunkelblutige
Kissinger Farbe aus dem Gedicht tropfen
Wenn du müde bist bildest du dir ein
die Poesie könne getrost auch ohne dich
mit oder ohne ein Gedicht von dir
oder nicht ganz bei Trost sein
Wenn du müde bist weißt du überhaupt nicht mehr
ob sie oder du oder die Welt selbst mit oder
ohne ein Gedicht von dir ist
selbst wenn du jetzt einschläfst
selbst wenn du fort bist

 

 
Lioba Happel (Aschaffenburg, 7 februari 1957)

 

 

De Nederlandse schrijver Rhijnvis Feith werd geboren in Zwolle en daar op 7 februari 1753 gedoopt. Zie ook alle tags voor Rhijnvis Feith op dit blog.

 

Lofzang der Schepping

De Schepping wijdt aan U, ò nooit begonnen,
O naamloos God! baar dankbaar lied;
Maar de eindelooze lof van waerelden en zonnen,
Bereikt Uw grootheid niet.

Toch ziet Uw oog op al Uw werken neder,
Gelijk liet oog eens vaders doet;
Neen! als een moeder op het wiglje, dat ze teder
Aan 't gloeiend harte voedt.

De lofzang der Natuur gaat niet verlooren
Voor U, ò Oppermajesteit!
Oneindige! gij wilt het gonzend mugje hooren,
Dat Uwen roem ver breidt!

De Seraf gloeit voor U - Gij vangt zijn toonen,
En dult het wormpje, dat U prijst,
Dat uit de waereldbol, waarin zijn maagen woonen,
Het stofje, U dank bewijst.

De noodstorm huilt Uw' lof; de donders melden
Uw kracht, die rotsen nederstort.
En 't zuizend koeltje blaast Uw goedheid door de velden,
Wanneer het lente wordt.

Het steile dennewoud verheft de toppen
En ruischt Uw' grooten naam ter eer;
Het nacht vioolije juicht, en plengt de koele droppen
Des daauws wellustig neer.

't Zingt al Uw' lof, maar schoon zij allen zweegen,
Hoe nuttig waar; o God! die schijn!
Hun stil geluk verried, dat de oorsprong van dien zegen,
De Oneindige moet zijn!

 

 
Rhijnvis Feith (7 februari 1753 - 8 februari 1824)
Zwolle, Grote Markt, prentbriefkaart van een schilderij van D. van Elten, 1782

 

 

De Duitse schrijver Alban Nikolai Herbst (pseudoniem van Alexander Michael v. Ribbentrop) werd geboren op 7 februari 1955 in Refrath. Zie ook alle tags voor Alban Nikolai Herbst op dit blog.

Uit:Argo. Anderswelt: Epischer Roman

“Dabei war das, wovor sich Goltz, auch Fischer jetzt und von Zarczynski fürchte­ten und was Ungefugger offenbar zur sozialen Basis derart radikal umgestalten woll­te, in Buenos Aires längst signifikante Praxis des seelischen Lebens geworden – besonders dort, wo man liebte. Nicht nur, daß sich die meisten geschlechtli­chen Akte, der Krankheit wegen, also aus hygienischen Gründen, ohnedies in Orgasmatronen vollzogen (die Propaganda der Myrmidonen nannte sie Vögelvolieren:; den Begriff hatte quasi sofort die UHA übernommen und bis zur Sprichwörtlichkeit kommuniziert: Wur­den die Menschen lüstern, so schnallten sie sich ins Gerät und fielen erst dann – real völlig getrennt, in den Ganglien aber verschaltet – übereinander her). Sondern bereits die ersten Kontakte spannen sich, schwingende elektronische Fäden, fast nur noch im Cyberraum. Vermittels kleiner anonymer Profile, die durchaus annoncierenden Cha­racter hatten, machten die Menschen ihre Partnersuche bekannt. Beinahe immer wur­den sie fündig. Woraufhin sie einander sich annäherten, vorsichtig oder ironisch, je nach Mentalität, sich erst zu unterhalten begannen, schon sich zu öffnen, zu eröffnen dann, und eh sich versehen, lagen Gerte und Seil auf dem Strecktisch – man ging ja nicht mit Klarnamen ins Netz. So gab es wenig Hemmungen. Begegnete man einander schließ­lich real und matchten nicht nur die Leute, sondern die Pheromone auch, ließ sich die unmittelbare Vereinigung in den Infomaten nahezu nicht mehr vermeiden; sie eben war auch angestrebt. Selbst wenn ihr das speziell Körperliche genommen wurde – physischer Austausch und physischer Kontakt -, ließ sich der Vorgang als neue sexuelle Befreiung begreifen. Immerhin war der Gebrauch von Kondomen schon lange vor der Geologischen Revision sozial verpflichtend gewesen, auch eine Spanische Wand zwischen den Körpern; man warf die in ihren länglich schlaffen Ballons wie kleine Hoden schaukelnden Flüssigkeiten ins Klo, anstelle sie sich in den Liebesakten einzuverleiben. Schärfer ist Getrenntheit symbolisch nicht zu fassen. Und hatte allen Grund. Auch so, notwendig-profanierend, war der Zukunft zugestrebt worden, die unterdessen Buenos Aires’ Gegenwart war.“

 

 
Alban Nikolai Herbst (Refrath, 7 februari 1955)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 7e februari ook mijn blog van 7 maart 2017 en eveneens mijn blog van 7 februari 2016 deel 2 en eveneens deel 3.

Zie voor bovenstaande schrijvers ook mijn blog van 7 februari 2007 en ook mijn blog van 7 februari 2008 en eveneens mijn blog van 7 februari 2009.