Berichten van 22 april 2026 tot 23 april 2026

De Engelse dichter en schrijver William Shakespeare werd geboren in Stradford-upon-Avon op, vermoedelijk, 23 april 1564. Zie ook alle tags voor William Shakespeare op dit blog.

Sonnet 12

Tel ik de klok, de slagen van de tijd,
Zie ik de dag in grauwe nacht verzinken,
Viooltjes, al hun lentepracht reeds kwijt,
Het zwart van lokken door vergrijzing slinken,
Of hoge bomen, van hun blad ontdaan,
Waar eertijds kudden in de schaduw lagen,
En zomergroen, geschoofd bijeen gedaan,
Met witte baard op baren weggedragen –
Dan dient jouw schoonheid zich als kwestie aan:
De tijd zal je verwoesten en verknoeien,
Want schoonheid gaat van schoonheid ooit vandaan,
Versterft zo snel als ze de rest ziet groeien.
   Geen man of macht kan maaier Tijd weerstaan,
   Jouw kind alleen zal hem het veld uit slaan.

Sonnet 14

Begrip pluk ik níet bij planeten weg,
Al ben ik toch een sterrenwichelaar.
Níet dat ik spreek van blind geluk of pech,
Van plagen, schaarste of de loop van ’t jaar.
Wat komt kan ik níet per minuut voorspellen,
Of minutieus het weer prognosticeren,
Of prinsen wat gebeuren gaat vertellen
Uit dat wat mij de hemeltekens leren.
Jouw kijkers kunnen mij wél instrueren:
Die vaste sterren zeggen hun student
Dat pracht en waarheid samen weer floreren
Als jij een ander dan jezelf bekent.
   Zo niet, verklaar ik jou dat op termijn
   Jouw dood en doel hun beider afloop zijn.

Sonnet 16

Waarom gebruik je niet het grof geschut
Om wrede heerser tijd mee te bestoken?
Verval vereist de vruchtbaarheid als stut,
De vrucht waarvan mijn verzen zijn verstoken.
De vuurkracht van je jeugd kan veel volbrengen,
En menig ongezaaid jongmeisjesbed
Zou graag met deugd jouw spruit ter wereld brengen,
Gelijkender dan jouw geverfd portret.
Neem daarom levenslijnen als patroon:
Geen pen, penseel of vers kan ook maar even
Qua eigenschappen of qua lichaamsschoon
Jouw zelf in mensenogen doen herleven.
   Jouw zelf behouden door eerst vuur te geven,
   Die schutterskunst is jou op ’t lijf geschreven.

Vertaald door Erik Honders

Sonnet 12

Omdat de klok mijn tijd in stukken bijt,
De dag verzwolgen wordt door zwarte nacht,
De bloem vergeefs tegen verwelking strijdt
En zwart haar zwicht voor grijze overmacht,
De bomen zijn beroofd van ’t bladerdak
Waaronder vee voorheen verkoeling zocht,
Het graan in schoven staat geschaard die straks
Bebaard beginnen aan hun laatste tocht –
Dáárom vrees ik de dag dat jij zal sterven,
Dat sloper Tijd jouw pracht teniet komt doen.
Daar al wat zoet en mooi is moet bederven
En elk bruin blad steeds plaatsmaakt voor nieuw groen.
   De tand des tijds wordt door geen hand gekeerd –
   Tenzij je een kind maakt en hem zo trotseert.

Vertaald door Frank Lekens

William Shakespeare (23 april 1564 – 23 april 1616)
Standbeeld van William Shakespeare ten zuiden van de kathedraal van Southwark

De Oostenrijkse dichteres Christine Busta werd geboren op 23 april 1915 in Wenen. Zie ook alle tags voor Christine Busta op dit blog.

Stille aanwijzing

Rust maar uit,
Voor mij hoef je het gras niet te maaien.
Laat het maar samen met het woekerende onkruid,
verder groeien op mijn heuvel.

Luister liever of er onder de aarde
een met groen al dichtbegroeide stem ,
nog steeds tegen je zegt: “Ik groei naar je toe…”

Vertaald door Frans Roumen

Christine Busta (23 april 1915 – 3 december 1987)

Zie voor nog meer schrijvers van de 23^e april ook mijn blog van 23 april 2020 en eveneens mijn blog van 23 april 2019 en ook mijn blog van 23 april 2017 deel 3.

De Italiaanse schrijver Giorgio Fontana werd geboren op 22 april 1981 in Saronno. Zie ook alle tags voor Giorgio Fontana op dit blog.

Uit: On Kafkaesque pedagogy

“Kafka’s families can be fatal traps. In The Metamorphosis, it is the beloved sister who passes the fatal sentence on the now-vermin Gregor Samsa (on whose vermin-form the family can no longer financially depend); the Letter to His Father, an accusation of abusive parenting, written but never delivered, abounds with traumatic details (for instance when Hermann Kafka left young Franz alone on the balcony in his nightshirt, because he « kept on whimpering for water »); and in The Man Who Disappeared, Karl Roßmann is sent away by his parents because a maid has seduced him (a typically Kafkian inversion of the logic of punishment: it’s the victim who gets banished). The family can certainly be « a haven in a heartless world », as Christopher Lasch put it; it can also be a prison or a regime.
Kafka knew it: less known are his ideas about what a sensible and truly devoted childhood education should be. These are offered in a long-distance epistolary exchange with his sister Elli in 1921 that can be read in the Letters to Family, Friends, and Editors collection.1 The facts are quickly told. Elli is uncertain whether to send her ten-year-old son Felix to a progressive school in Hellerau, near Dresden; Kafka, on the other hand, has no doubts. Send the boy to school! He invokes the pedagogy of Jonathan Swift’s admirable Lilliputians — « parents are the last of all others to be trusted with the education of their own children, » we read in Gulliver’s Travels — but twists the thesis to a new extreme. Every family, he notes, is first and foremost an animal bond, even a single organism, though extremely unbalanced. « The selfishness of parents — the authentic parental emotion — knows no bounds » in that zero-sum animal polity: « tyranny or slavery, borne of selfishness, are the two educational methods of parents. » And if the kids don’t live up to the standards set by their parents, they are not expelled — how could they be, in such a binding organism? — but devoured. Kronos, who fed on his offspring, is thus « the most honest of fathers »: at least he does not pretend.”

Giorgio Fontana (Saronno, 22 april 1981)

De Amerikaanse dichteres, essayiste en schrijfster Louise Elisabeth Glück werd geboren op 22 april 1943 in New York. Zie ook alle tags voor Louise Glück op dit blog.

Bloedgierst

Iets
duikt onwelkom in de wereld op
en roept wanorde, wanorde –

als je me zo van harte haat
doe dan geen moeite mij
een naam te geven: wil je
nog een smet in je taal, nog
een manier om één ras
overal de schuld van te geven –

zoals wij beiden weten:
wie één god aanbidt
heeft maar één
vijand nodig –

ik ben die vijand niet.
Slechts iets om je ogen mee te sluiten
voor wat je hier ziet
plaatsvinden in dit bed,
een klein brevet
van onvermogen. Vrijwel dagelijks sterft
hier een van je dierbare bloemen
en jij hebt geen vrede voor
je de oorzaak bestrijdt, dat wil zeggen
wat er toevallig nog staat, wat er
toevallig sterker blijkt
dan jouw persoonlijke passie –

die was in de werkelijke wereld
niet bedoeld voor de eeuwigheid.
Maar waarom zou je dat toegeven, als je door kunt gaan
met wat je altijd al deed,
treuren en beschuldigen,
altijd die twee.

Ik heb jouw lof niet nodig
om te overleven. Ik was hier eerst,
voor jij er was, voor
jij ooit een tuin begon.
En ik zal er zijn als slechts de zon en de maan
er nog zijn, en de zee, en het weidse veld.

En dat veld zal bestaan uit mij.

Vertaald door Erik Menkveld

Louise Glück (22 april 1943 – 13 oktober 2023)

Zie voor nog meer schrijvers van de 22^e april ook mijn blog van 22 april 2020 en eveneens mijn blog van 22 april 2019 deel 1 en eveneens deel 2.