Berichten van 31 augustus 2026 tot 1 september 2026

 

Bij het begin van september

 

A Garden in September door Mary Hiester Reid, 1889-1899

 

 

September

Der Garten trauert,
kühl sinkt in die Blumen der Regen.
Der Sommer schauert
still seinem Ende entgegen.

Golden tropft Blatt um Blatt
nieder vom hohen Akazienbaum.
Sommer lächelt erstaunt und matt
in den sterbenden Gartentraum.

Lange noch bei den Rosen
bleibt er stehen, sehnt sich nach Ruh.
Langsam tut er die großen
müdgewordnen Augen zu.

 

 

Hermann Hesse (2 juli 1877 – 9 augustus 1962)
Cawl, de geboorteplaats van Hermann Hesse

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Willem Frederik Hermans werd geboren op 1 september 1921 in Amsterdam. Zie ook alle tags voorW. F. Hermans op dit blog.

Uit: Herinneringen van een engelbewaarder

“Zij had een lieve, zachte stem en praatte een zo sterk verbasterd Nederlands, dat het alleen met moeite van Duits kon worden onderscheiden.
Werktuigelijk had hij zijn hoed afgenomen toen hij de koffer neergezet had. Het was een hoed, zoals ze nu in Nederland bijna niet meer gedragen worden, een echte Borsalino met een brede slappe rand, zowel van voren als van achteren neergeslagen en om de bol een zeer breed lint.
Zijn chocoladebruine regenjas zag eruit of hij van peau de suède was gemaakt, maar je hoefde er niet eens zo dicht bij te komen om te ruiken dat het rubber was.
Van de vier kribben waren er drie met tassen en kleren belegd.
Zij zwaaide haar mantel op een bovenbed, de enige krib die nog vrij bleek te zijn van het stel dat het verst bij de patrijspoort vandaan was, de minst comfortabele dus.
Dit ontsnapte niet aan Alberegt’s aandacht, maar hij zei er niets over. Ik las zijn gedachten, ik kon het weten. Hij liep naar een kleine, geheel met mahoniehout ombouwde vaste wastafel, eigenlijk eerder een fonteintje en draaide een van de twee nog maar gedeeltelijk vernikkelde kranen, die vol opgedroogde zeepspatten zat, open. Het lijkt wel of die kraan de pokken heeft, dacht hij.
Er kwam een weinig krachtige waterstraal uit. Dood, vermolmd water. De stroom hield onmiddellijk op, toen hij de kraan, die zich automatisch sloot door een in de knop verborgen veer, losliet. Smerig water, maar het is het enige drinkwater dat ze hebben aan boord van een schip en je dient er zuinig mee te zijn.
Hardop:
‘Moet je hier nu veertien dagen zitten met drie andere wijven…’
Zij legt haar hand op zijn schouder en geeft hem een kusje op zijn hals dat niet nadrukkelijker geweest kan zijn dan de zwakke ademstoot uit haar lippen. Antwoord op zijn woorden, zijn machteloze woorden, waarvan de inhoud geen enkele overeenkomst vertoonde met wat hij werkelijk dacht, maar niet meer kon, laat staan wilde zeggen: je zou helemaal niet op dit schip moeten zijn. Je had niet moeten weggaan. Je had bij mij moeten blijven… Verlaat mij niet.”

 

W. F. Hermans (1 september 1921 – 27 april 1995)

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Sabine Scho werd geboren op 1 september 1970 in Ochtrup. Zie ook alle tags voor Sabine Scho op dit blog.

 

Met een genetkat
“Een bediende zei: Die krijgt schurft.”
R. Musil, Drie vrouwen. De Portugese vrouw, 1924

Wie heeft haar losgelaten?
Nu glipt ze weg

“En ik zal eerst spreken over
de zachtaardige dieren.”

Twee konijnen in pluizige
vorm, met rechtopstaande oren, starend

Hypnotiserend. Dagpauwoog
versteend door konijnachtige blikken

Ook ik voel me al behoorlijk narcotisch
want dit beest kijkt me aan als

De schoothond met een belletje
de gefronste blik roept om wraak

En ik, het indexfossiel, ben zijn man
tot nu toe bleef de diversiteit op afstand

Dat is voorbij, de fronten zijn verhard
nu vallen ze aan, bijten terug en

blijven betoverd in een krasplaatje
dat scheidt, zoals het het ergste voorkomt

Als men de soorten niet tegen zich aandrukt
geplaatst als bedrijvig groot wild

In de faciliteiten van het administratieve district
urbanisme met het gebruikelijke afval, landschap

En voorbijgangers, districting, waar het ego-
neumon leidinggever speelt, dan zou

men niets te vrezen hebben, de soorten
afzonderlijk aangepast, blijft zowel observatie als

contemplatie, een aanbod voor de bieder
dodelijk gereserveerd voor de uitverkoop

De laatste artikelen afgeprijsd, de insecten
gaan alleen samen weg, ja, zelfs de

slak met zijn huisje, staat niet op de lijst,
is inbegrepen, dus gratis, alles moet

weg! Nee, de snuisterijen zijn niet gebruikt
lijkt het. Hoezo, lijkt het? Die zijn echt

handgeschilderd. Blijf uit de vitrine!
Minima Animalia, een licht beschadigd

koopje in de beschutting van voorbijgaande handel
blikvanger en accumulatie van een vakgebied

herverdeeld over een groen veld en “elke
beweging van comfort daarin is door verraad”

Voorbereide, zorgvuldig gerangschikte pluizig-
heid, die iemand zo lang aan het lintje houdt totdat iemand

zich gedwongen voelt en het bij zijn nekvel grijpt
en in het bestaan vergezelt, meesterlijk geschilderd

Bedrijfsintern verveelt een airconditioning-
unit zich, verdwaasd gorgelt hij uit-

stroom, en wat niet verklaard kan
worden, zelfs niet door olieverfschilderijen

blijft bestaan, betwijfelt het stilletjes. Je hebt geleerd
je goed te vervelen, en blijft alleen achter

Schenkt jezelf nog iets in en bent verbaasd
dat je zo kunt leven! Met verf-

brem en een kat, dat is toch gif
voor het dier. Wie iets bezit waar hij

van houdt, wil iets vertellen. Een vleermuis
in de showroom, een leeuwaapje

met een zwart gezicht, geen plek
om te zitten, en nauwelijks tijd voor een

kijkje in de boom, de stamboom,
van kleuren en vormen, staan blijven

Misschien ben je onvrijwillig menselijk
onmenselijk echter uit vrije wil?

Houdt men daarom zijn monster in ketenen,
en draagt een ridder op het te beschermen?

Tegen puberkatjes die het offer-
vaardig lastigvallen en, verdomme,

het niet met rust kunnen laten. Wat dat
nou weer kost! Alleen al het harnas, en

Zonder paard gaat hij er niet eens op in,
met nachtdiensten en doorbetaling

In geval van ziekte heb je er meteen twee nodig,
net als konijnen, en zoals we allemaal weten,

Heb je twee konijnen en wortels?
Krijg je binnenkort meer dan twee konijnen

Je moet wortels kopen, alleen maar
ellende met die beesten!

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Sabine Scho (Ochtrup, 1 september 1970)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 1^e september ook mijn blog van 1 september 2020 en eveneens mijn blog van 1 september 2018.

De Nederlandse schrijver Sander Kok (ook bekend fotomodel) werd geboren in Arnhem op 31 augustus 1981. Zie ook alle tags voor Sander Kok op dit blog.

Uit: Oorlog zonder vrede (Over Lodewijk van Deyssel)

“Het onaniedagboek is een pijnlijk werk, het verslag van een strijd, een kroniek van een serie verloren slagen, een belijdenis van een geloof dat zich niet laat doven. Van Deyssels hoop dat hij ooit door strenge zelfdisciplinering het beest van de onanie zal doden is onaantastbaar als dat van iemand wiens leven zonder het geloof door angst kapot zou gaan. Angst – waarvoor?
De amateurpsycholoog in mij zegt: voor mislukking. Zijn ambities waren te groot voor één mens. Een in het zwart geklede man die met gespreide armen over een bureau met daarop een wereldkaart ligt, dat is Van Deyssel, als je zijn lijst met doelen, op twintigjarige leeftijd opgesteld, erbij pakt. Tientallen boeken zou hij schrijven. President zou hij worden. Zijn kuisheid, zijn strijd, staan die niet vooral in dienst van de zelfsabotage? Als de kunstenaar, het taalgenie, onverhoopt faalde bij het benaderen van zijn bovenmenselijke doelen, kwam dat doordat hij zich onzedelijk betast had, niet door gebrek aan talent. Daardoor kon hij doorgaan met die andere strijd, die van het schrijven.
Van Deyssel is een mislukkingskunstenaar (zoals W.F. Hermans door zijn biograaf Willem Otterspeer werd genoemd). Hij verbeterde zich en sterkte zich en stutte zijn fragiele bouwwerk met de bespijkerde kokers die hij elke avond om zijn polsen bond.
Goed. Maar waarom er een dagboek over bijhouden? En waarom het bewaren? Waarom heeft hij die vierhonderd bladen niet verscheurd of verbrand, voor de dood op zijn deur klopte?
Niet uit nonchalance of verstrooidheid, daar was hij de man niet naar. Van Deyssel had zijn literaire nalatenschap al ruim voor zijn dood geregeld met zijn toen pas zeventienjarige biograaf, Harry G.M. Prick. Het onaniedagboek zat in een scheepskist met het weerdagboek, het slaapdagboek en talloze andere dagboeken. Waarom heeft de bejaarde, trotse Van Deyssel dat ene, schandelijke werkje in de scheepskist laten zitten? Om onze spektakelzucht te stillen? Van Deyssel was wel een beetje een provocateur. Maar toch. Hij was ook trots.”

 

Sander Kok (Arnhem, 31 augustus 1981)

 

 

De Duitse dichter en schrijver Wolfgang Hilbig werd geboren in Meuselwitz op 31 augustus 1941. Zie ook alle tags voor Wolfgang Hilbich op dit blog.

 

treinstation

grijze, grijze, grijze wanorde
vanwaar geen trein vertrekt, waar een gigantische raaf
zwart tussen de rails gaat zitten
treinstation, dat is de koudste plek van allemaal, ’s nachts
slaapt niemand

zie onze gezichten door zonde verscheurd en
wanneer het station vertrekt, zie ons drinken
gevangenschap drinken uit vuile glazen
drinken tot de duivel komt, spreken
tegen niemand en, ouder wordend, ons nog steeds verbazen
over de gedachten van warrig haar

zomer, winter, eeuwen komen voorbij,
ons raken ze niet, zie ons verblijven
in de rook van de razende wachtkamers, een keer
huilen, een paar keer lachen en luisteren
wanneer buiten het raam een dronkaard
als een gek een naam schreeuwt.

 

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Wolfgang Hilbig (31 augustus 1941 – 2 juni 2007)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 31^e augustus ook mijn blog van 31 augustus 2020 en eveneens mijn blog van 31 augustus 2019 en ook  mijn blog van 31 augustus 2018 en ook mijn blog van 31 augustus 2017.