Michael Mann, Meira Delmar, Népomucène Lemercier, Jamie McKendrick

De Duitse literatuurwetenschapper en musicus Michael Mann werd als jongste kind van Thomas en Katia Mann geboren op 21 april 1919 in München. Zie ook mijn blog van 21 april 2009.
Uit: Achterbahn (door Frido Mann)
„Frühjahr oder Frühsommer 1940. Ein Vergnügungspark im einige hundert Meilen nördlich von Los Angeles gelegenen San Francisco. Ein seit einem Jahr glücklich verheiratetes, junges Emigrantenpaar, das Anfang des Jahres auf einem Flüchtlingsschiff unversehrt den deutschen Torpedos und Minen im Atlantik entkam und bald an die kalifornische Westküste zog. Das Paar schiebt sich richtungslos durch die Menschenmasse und lässt sich vom Lärm der Drehorgelmusik, von Marktschreiern, Schlangenbeschwörern und Schießbuden betäuben. Die beiden bleiben vor einer Achterbahn stehen. Sie beobachten, wie sich die durchgeschüttelten und benommenen Fahrgäste mit noch käsebleichen Gesichtern aus den Waggons herausschälen. Das junge Ehepaar löst an der Kasse zwei Karten. Der Kassierer blickt etwas irritiert auf den deutlich vorgewölbten Bauch der Frau und schaut den beiden kopfschüttelnd hinterher. Ja, er hat ganz richtig gesehen. Die Frau ist schwanger, hochschwanger. Vielleicht zwanzig Jahre später erzählt mir mein Vater Michael lachend von dieser Achterbahnfahrt in San Francisco.
«Als dich die Mama damals erwartete, waren wir jung und unerfahren» (er war 21, sie 24), um dann, immer noch lachend, hinzuzufügen: «Und darum bist du ja auch so missraten.»

Am 31. Juli 1940 notiert Thomas Mann in seinem Tagebuch:
… Telegramm von Bibi aus Carmel, dass das Kind, ein Knabe, glücklich zur Welt gekommen. Die Großvaterschaft kommt spät und macht mir geringen Eindruck. Der erste Enkel, Amerikaner von Geburt, hat deutsches, brasilianisches, jüdisches und schweizerisches Blut, vom letzteren sogar noch von meiner Großmutter.“

De Columbiaanse dichteres Meira Delmar (eig. Olga Isabel Chams Eljach) werd geboren in Barranquilla op 21 april 1922. Zie ook mijn blog van 21 april 2009.
Promise
Some blue and flowered morning
we shall sweetly go, hand in hand
to listen to the stories the brook whispers
before the amazement of the bare stones . . .
We shall say, love, just one word:
our eyes will speak in their language of magic,
and the curious breeze will arrive quite still
without breaking the spell of the enchanted tour . . .
Afterwards . . . like a bunch of beautiful new grapes
cut from the grapevine by inexpert hands-
I will leave in your mouth with some fear
the ignored flavor of my first kisses . . .
The Splendor
I never knew its name
It could
have been love, a bit
of happiness, or simp-
ly nothing.
But it lighted up
the day in such a way
that its glow
endures.
It endures.
And it burns.
Vertaald door Nicolás Suescún

De Franse dichter en schrijver Népomucène Lemercier werd geboren op 21 april 1771 in Parijs. Zie ook mijn blog van 21 april 2009.
Uit: Pinto, ou la Journée d'une conspiration
“MADAME DOLMAR.
Tenez, la maîtresse d'un roi...
LE DUC.
Est souvent celle du royaume. Ainsi, que je règne jamais, vous régnerez : mais en vérité, je préfère au sceptre de Lisbonne mon duché de Bragance et le nom de votre amant.
MADAME DOLMAR.
Vous ne le porterez point.
LE DUC.
Osez donc parler encore de ma puissance ! Moi, l'humble rival de mon secrétaire Pinto, que vous me préférez.
MADAME DOLMAR.
Sans doute. C'est un homme ennemi des cabales, loyal, uni, bon, qui n'aime que moi, ne songe qu'à moi, et n'a pas la moindre malice dans le cœur. Mais vous ! je rougis de répéter les contes que l'on débite : que vous nourrissez des projets ambitieux ; que vous tirerez de la poussière de vieux titres pour vous faire roi ; que l'on souffle la discorde en votre nom; que, peu content de plaire et de jouir, de vivre au milieu d'amis qui ne vous flattent point, et de femmes qui vous choisissent pour vous-même, vous sacrifierez ces avantages au frivole orgueil de porter un sceptre bien lourd, de vous casser la tête dans les affaires, de vous entourer de graves menteurs qui vous courtisent, de pédans qui vous conseillent, et de femmes qui vous cèdent par vanité, par peur ou par avarice.
LE DUC
Vains bruits que tout cela ! Ne m'accusez pas de courir après les faveurs de la fortune, quand je ne soupire qu'après les vôtres.
MADAME DOLMAR.
Arrêtez, arrêtez ! voici Alvare.”

Onafhankelijk van geboortedagen:
De Engelse dichter en vertaler Jamie McKendrick werd geboren in 1955 in Liverpool. Zie ook mijn blog van 21 april 2007 en ook mijn blog van 21 april 2008 en ook mijn blog van 21 april 2009.
Uit: On Seamus Heaney
„Let me take some examples. You quote Heaney saying “And yet, limber and absolved as linguistic inventiveness may seem in poetry, it is not disjunct from or ever entirely manumitted by the critical intelligence.” Like it or not, Heaney has taken pains in the way he’s expressed this tension (“not disjunct from or ever entirely manumitted by”) only to have you flatly ‘translate’ his argument into a “distrust of linguistic ingenuity” and to claim “he places reason above artifice and content before form”. This is a travesty of scholarship — it’s like saying, regardless of what the author actually writes, he means what I want him to mean. Heaney gives due weight to both claims and you say he’s dismissing one of them. You start from a rigid, aprioristic position and blindly ignore even the evidence you adduce.
Your account of Heaney’s dealings with Clare is similarly garbled, and keeps presuming Heaney is promoting his own poetry. You accuse him of arguing “disingenuously” when he claims that “there is more than mere description in Clare’s poetry”. Why should this uncontroversial claim be disingenuous? (Everyone who reads Clare can see there’s a large freight of description, but most of us easily perceive that the description, at least in his best poems, adds up to something a great deal more.)
In your reply to me you refer to Heaney’s “sometimes, dismissive evaluations of other poets”, presumably referring to his account of Dylan Thomas, about which you say he is “again, favouring content over poetic language”. Heaney’s essay is full of praise for Thomas, but there are occasions in which he sees Thomas carried away by the “extravagance of imagery and diction”.



























































































