De Vlaamse dichter Frédéric Leroy werd geboren op 2 december 1974 in Blankenberge. Zie ook alle tags voor Frédéric Leroy op dit blog.

 

 

De nood aan vaste middelpunten

 

Het staat ook in de reisgids: de kennismaking met de stad
begint niet aan de poorten maar in het hart, het plein
waar guillotines blinken tussen bloemen en fruit.
Rechtdoor en links zegt u? De man met glazen benen
bedankt het bloemenmeisje, zet de eerste stappen

 

in het stenen labyrint. Hij is nieuw hier maar declameert
luid en met overtuiging het unieke van elke stoeptegel,
van elk nastarend gezicht – uniek zoals ook woorden
strijdbaar van elkaar willen verschillen (vreemdeling
en vreemdeling twee anderen zijn). Zijn glazen benen

 

vertonen barsten maar dat deert hem niet: de stad is mooi
en geurt naar honderd verschillende kruiden tegelijk.

 

 

 

De avonden

 

Ik ben ze gaan liefhebben:

 

de avonden - hoe ze zwart
op de klaver druipen en ik
ze met open deur opwacht

 

stoet van stinkende nonnen

 

hoe ik dan niets heb dan wijn en brood
en hoe ze daar genoegen mee nemen

 

maar nooit blijven willen, rusteloos zijn

 

als uit hun rokken schatten vallen
eieren die over de houten vloer
stuiteren, onder meubelen rollen
nachtelijk worden uitgebroed

 

god weet tot welke monsters.

 

De avonden. Telkens
wat vozer, wat roestiger
wat meer vooringenomen.

 

 

 

 

Ondraaglijke lichtheid

 

In het raam een meisje, jong nog en vrijwillig
machteloos, overtollige zwaarte heeft ze
vrolijk naast zich neergelegd: want zij is licht
en vluchtig, in essentie een uitgehold raadsel
dat moeiteloos de kunst verstaat van het verdwijnen
in de alledaagsheid: zij is de fluisterstem,
de vogelvlucht, het trillen van het spinnenweb,
het licht dat uitdooft op de bodem van de put.

 

Zij is,

 

in het raam een meisje, een schatje en ze werkt
je danig op de zenuwen – je hebt een borrel nodig,
denk je, maar bij elke slok wordt je lichaam
weer wat zwaarder, een gapend gravitatieveld.

 

 

 

 

Frédéric Leroy (Blankenberge, 2 december 1974)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Botho Strauß werd geboren op 2 december 1944 in Naumburg an der Saale. Zie ook mijn blog van 2 december 2007 en ook mijn blog van 2 december 2008 en ook mijn blog van 2 december 2009 en ook mijn blog van 2 december 2010.

Uit: Kongreß / Die Kette der Demütigungen

 

»Was wollen Sie sagen? Sagen Sie es mir! Sie brauchen nicht laut zu sprechen. Ich sehe Sie unter Ihrer Schreibtischlampe sitzen, Sie beugen den Kopf über das Buch, doch Sie lesen nicht. Ihr Blick streift nur eben diesen Flitterkram der Schrift, man möchte meinen, er stöbere darin wie die Fußspitze des verkaterten Frühaufstehers, der am Morgen nach dem Fest im bunten Abfall von Luftschlangen,

Seidenpapier, zerfetzten Knallbonbons raschelt, lustlos, ohne den geringsten Versuch, mit dem Aufräumen zu beginnen. Sie sehen hinein, als hätten Sie gestern eine Bekanntschaft gemacht, von der Ihnen heute nur noch ein rötlicher stechender Umriß geblieben ist. Von der Ihnen heute etwas ebenso Ungefähres wie Unliebsames schwant. Sie haben vielleicht irgend etwas getan, oder besser gesagt: Sie haben etwas in die Vergessenheit befördert, um die Art und Weise Ihres Vorgehens einmal höflich zu umschreiben. Sie können sich nicht von diesen Zeilen trennen, denn Sie spüren eine gewisse Geborgenheit in ihrem bequemen, geraden Verlauf, eine gewisse Leichtigkeit, auf ihrem Fluß

dahingetragen zu werden. Sie können sich nicht von ihnen trennen, aber Sie hängen auch nicht an ihnen. Sie könnten genauso gut das Buch schließen, Ihren Papierkorb ausleeren, die Servietten im Schrank umsortieren oder etwas beliebig anderes tun, um Ihre Gedankenverlorenheit zu genießen. Um sich schließlich doch dafür zu entscheiden, leise und vorsichtig mit dem Sprechen zu beginnen, es auszusagen, was nun einmal heraus muß, mir das Vertrauen zu schenken, das ich verdiene.«

Der Leser senkte den Kopf und blies in die feine, staubfeine Stimme hinab, die aus der Ritze zwischen den Seiten, aus der Vertiefung des Buchs geflüstert hatte. Er war tatsächlich sehr müde und kämpfte mit dichtem Auge gegen die Gewalt des Verlesens an.”

 

 

 

Botho Strauß (Naumburg, 2 december 1944)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Ann Patchett werd geboren in Los Angeles op 2 december 1963. Zie ook mijn blog van 2 december 2007 en ook mijn blog van 2 december 2008 en ook mijn blog van 2 december 2009 en ook mijn blog van 2 december 2010.

 

Uit: State Of Wonder

 

„The news of Anders Eckman’s death came by way of Aerogram, a piece of bright blue airmail paper that served as both the stationery and, when folded over and sealed along the edges, the envelope. Who even knew they still made such things? This single sheet had traveled from Brazil to Minnesota to mark the passing of a man, a breath of tissue so insubstantial that only the stamp seemed to anchor it to this world. Mr. Fox had the letter in his hand when he came to the lab to tell Marina the news. When she saw him there at the door she smiled at him and in the light of that smile he faltered.

“What?” she said finally.

He opened his mouth and then closed it. When he tried again all he could say was, “It’s snowing.”

“I heard on the radio it was going to.” the window in the lab where she worked faced out into the hall and so she never saw the weather until lunchtime. She waited for a minute for Mr. Fox to say what he had come to say. She didn’t think he had come all the way from his office in the snow, a good ten buildings away, to give her a weather report, but he only stood there in the frame of the open door, unable either to enter the room or step out of it. “Are you all right?”

“Eckman’s dead,” he managed to say before his voice broke, and then with no more explanation he gave her the letter to show just how little about this awful fact he knew.

There were more than thirty buildings on the Vogel campus, labs and office buildings of various sizes and functions. There were labs with stations for twenty technicians and scientists to work at the same time. Others had walls and walls of mice or monkeys or dogs. This particular lab Marina had shared for seven years with Dr. Eckman. It was small enough that all Mr. Fox had to do was reach a hand towards her, and when he did she took the letter from him and sat down slowly in the gray plastic chair beside the separator. At that moment she understood why people say You might want to sit down. There was inside of her a very modest physical collapse, not a faint but a sort of folding, as if she were an extension ruler and her ankles and knees and hips were all being brought together at closer angles.“

 

 

Ann Patchett (Los Angeles, 2 december 1963)

De Nederlandse dichter en schrijver  Hein (Hendrik Jan) Boeken werd geboren in Amsterdam op 2 december 1861. Zie ook mijn blog van 2 december 2010.

 

 

Augustus

 

Hij nu genoot de volheid: als de bijen

Vloog 't af en aan, 't gonst zwaar daar in de tuinen,

In 't gonzen stemmen, en de buige-kruinen

Zij vallen beurtlings schijnbaar naar al zijen;

 

De maajers werken; in het al-vermeijen

Kijkende de oogen; als de fell' bazuinen

Schalt 't in de fladder-berken, van de kruinen

Der bergen valt 't op vlakten. Dit verblijen

 

Vond één man, slank wang-bleekig; - en een mann'tje

Kaal-kruinig, breed, krom-armig, die 't rumoerig

Leven wel kend', stad, beemd, luidende volheid, -

 

En nog een ander mann'tje, liefdspraak, - en dan 't manne'tje

Die 't al liet leven, en liet staan 't uitvoerig

Levens-lijk-denkmaal van zijn volte en holheid.

 

 

 

Dante

 

Die in zijn jeugd zag schoonsten jeugde-droom,

Liefst ziele-lijfjen in scharlaken-rood,

Toen wit-glimp-wolkjen, - want Haar nam de dood,

Op in het luchtruim, - zingende in zijn droom

 

Verre englen-stemmen stijgend, - ùit den droom

't Ontwaken: Haar dood, al wat 't leven bood

Hèm sombre dood en klacht en angst en nood,

En toorn op Roomsche Rijk, Itaalje en Room-

 

-sche Kerk, - en dan die schoonste ziel, die zingt,

En zingt door al zijn leven, dichtst bij God,

Jezus, Maria, en dáár-om het lot

 

Van duizenden, door hem om God gekringd,

Die boven de' afgrond, waarin jammer woont,

En louterende zielen lichtend troont.

 

 

 

 

Hein Boeken (2 december 1861 – 19 oktober 1933)
Portret door Willem Witsen, voor 1923

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Thomas Coraghessan Boyle werd geboren op 2 december 1948 in Peekskill, New York. Zie ook mijn blog van 2 december 2009 en ook mijn blog van 2 december 2010.

 

Uit: Greasy Lake

 

„There was a time when courtesy and winning ways went out of style, when it was good to bead, when you cultivated decadence like a taste.  We were all dangerous characters then.  We wore torn-up leather jackets, slouched around with toothpicks in our mouths, sniffed glue and ether and what somebody claimed was cocaine.  When we wheeled our parents' whining station wagons out into the street we left a patch of rubber half a block long.  We drank gin and grape juice, Tango, Thunderbird, and Bali Hai.  We were nineteen.  We were bad.  We read Andre Gide and struck elaborate poses to show that we didn't give a shit about anything.  At night, we went up to Greasy Lake.
        Through the center of town, up the strip, past the housing developments and shopping malls, street lights giving way to the thin streaming illumination of the headlights, trees crowding the asphalt in a black unbroken wall: that was the way out to Greasy Lake.  The Indians had called it Wakan, a reference to the clarity of its waters.  Now it was fetid and murky, the mud banks glittering with broken glass and strewn with beer cans and the charred remains of bonfires.  There was a single ravaged island a hundred yards from shore, so stripped of vegetation it looked as if the air force had strafed it.  We went up to the lake because everyone went there, because we wanted to snuff the rich scent of possibility on the breeze, watch a girl take off her clothes and plunge into the festering murk, drink beer, smoke pot, howl at the stars, savor the incongruous full-throated roar of rock and roll against the primeval susurrus of frogs and crickets.  This was nature.
        I was there one night, late, in the company of two dangerous characters.  Digby wore a gold star in his right ear and allowed his father to pay his tuition at Cornell; Jeff was thinking of quitting school to become a painter/musician/head-shop proprietor.  They were both expert in the social graces, quick with a sneer, able to manage a Ford with lousy shocks over a rutted and gutted blacktop road at eighty-five while rolling a joint as compact as a Tootsie Pop stick.“ 

 

 

 

T. C. Boyle (Peekskill, 2 december 1948)

Zie voor nog meer schrijvers van de 2e december ook mijn vorige blog van vandaag.

De Amerikaanse schrijver George Saunders werd geboren op 2 december 1958 in Chicago. Zie ook mijn blog van 2 december 2007 en ook mijn blog van 2 december 2008 en ook mijn blog van 2 december 2009 en ook mijn blog van 2 december 2010.

 

Uit: CivilWarLand in Bad Decline

“Whenever a potential big investor comes for the tour the first thing I do is take him out to the transplanted Erie Canal Lock. We've got a good ninety feet of actual Canal out there and a well-researched dioramic of a coolie campsite. Were our faces ever red when we found out it was actually the Irish who built the Canal. We've got no budget to correct, so every fifteen minutes or so a device in the bunkhouse gives off the approximate aroma of an Oriental meal.

Today my possible Historical Reconstruction Associate is Mr. Haberstrom, founder of Burn'n'Learn. Burn'n'Learn is national. Their gimmick is a fully stocked library on the premises and as you tan you call out the name of any book you want to these high-school girls on roller skates. As we walk up the trail he's wearing a sweatsuit and smoking a cigar and I tell him I admire his acumen. I tell him some men are dreamers and others are doers. He asks which am I and I say let's face it, I'm basically the guy who leads the dreamers up the trail to view the Canal Segment. He likes that. He says I have a good head on my shoulders. He touches my arm and says he's hot to spend some reflective moments at the Canal because his great-grandfather was a barge guider way back when who got killed by a donkey. When we reach the clearing he gets all emotional and bolts off through the gambling plaster Chinese. Not to be crass but I sense an impending sizable contribution.“

 

 

 

George Saunders (Chicago, 2 december 1958)

 

 

De Griekse dichter en schrijver Iakovos Kampanellis werd geboren op 2 december 1922 in Hora op het eiland Naxos. Iakovos Kampanellis overleed op 29 maart van dit jaar op 88-jarige leeftijd in Athene. Zie ook mijn blog van 2 december 2010.

Uit: World Theatre Day Message 2001

"I believe that Theatre will never cease to exist. I think, even if this might sound paradoxical, that this ancient Art is also an Art of the Future. Not because of the will of those who create Theatre – playwrights, actors, directors - and all the other factors that contribute to a performance, but because you, the people, the audience, will still want it to exist in the future.
On what do I base this optimistic prediction about Theatre’s future? On the belief that the creation of Theatre stems from a person’s psychical need, a need that will never be eradicated.
I invite you all today to share some thoughts that would seem to justify my point of view. The fact that Man walked on the Moon seems already an old story! It no longer impresses us that a spaceship went to planet Mars and brought back samples of its soil! A huge space station providing accommodation for space tourists and young couples on their honeymoon is already under construction and spaceships exploring distant planets and sending their photos back to Earth are now almost an everyday occurrence!
However, although we are living in a time when humanity is conquering space, we still continue to go to the Theatre, and find ourselves in a space belonging to an Art that has existed and functioned with the same simple means, ever since measuring time with a sundial was thought to be a great technical achievement. In my view, this evident, timeless relation between human beings and theatre is an eternal one. This is because I believe that while Theatre evolved into a social phenomenon, it was, at the beginning, a natural one. Theatre dates from the time that the first human beings began to memorize their experiences and represent them in imagination, from the time that human beings began to plan their actions, imagining how to accomplish them. The first theatre company and the first theatrical performances took shape in the minds of men and women. Every person has an innate need and ability to create performances. Have you ever realized that each of us, without exception, has at his or her disposal a private theatre company, in which we ourselves play the leading role while at the same time being our own audience ? Very often, we are also the playwright, the director and the set designer of this company. How and when does this occur?”

 

 

 

Iakovos Kampanellis (2 december 1922 - 29 maart 2011)

 

 

 

 

 

De Franse schrijver Jacques Lacarrière werd geboren op 2 december 1925 in Limoges. Zie ook mijn blog van 2 december 2010.

 

Uit: L'Eté grec

 

« Il est vrai que je dois à quelque heureuse disposition de la nature (comme on eût dit dans des récits anciens) de m’adapter très vite aux usages, aux nourritures, aux façons de vivre des lieux où je voyage. La chose n’est pas si aisée, même à vingt-cinq ans. Il y faut un minimum de santé organique, un estomac solide, un foie docile, des papilles libertaires qui acceptent sans trop rechigner  le tsipouro de deux heures du matin, après la liqueur de banane, le yaourt de chèvre qu’on a laissé deux jours au milieu des mouches, l’eau jaune, parfois verte, des citernes où la pluie s’est fait trop attendre. Mais, ce faisant, j’ai éprouvé tous les plaisirs d’un corps qu’on nourrit, qu’on fatigue et qu’on délasse autrement, première façon qu’à un pays de vous parler: par ce qu’il introduit en vous de substances nouvelles, de liquides fantasques.

La Crête m’enseigna tout cela par sa nourriture montagnarde, ses fromages secs, ses olives, ses fruits, ses bouillies d’épeautre, son pain noir, son vin rosé et d’autres saveurs que je découvris: les graines et l’huile de sésame, le fenouil séché au soleil, le basilic frais, le miel de résine et partout ce goût et cette odeur de chèvre qui couvre jusqu’aux vêtements à force de dormir dans les villages sur des planches recouvertes de peaux. J’ai même une fois mangé de l’aigle (…) »

 

 

 

Jacques Lacarrière (2 december 1925 - 17 september 2005)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Eric L. Harry werd geboren op 2 december 1958 in Ocean Springs, Mississippi. Zie ook mijn blog van 2 december 2007 en ook mijn blog van 2 december 2009.

 

Uit: Inside Delta Force

 

„I am a nomad, son of an ancient line of nomads. The larger part of my family line is made up of the Scots-Irish, a people descended from that peculiar mixture of the Celts of the northern British Isles and the invading Danes and Norsemen. The result was a landless, illiterate, anarchic, and warlike people who were always difficult, if not downright impossible, to govern. They were a race the British Crown rightfully viewed as dangerous rebels, and consequently exiled to the New World by the tens of thousands.

On arrival in the American colonies, these people fled as far as possible from government control, many of them crossing the Blue Ridge Mountains, and migrating from there throughout what eventually became the highlands of the southern United States. They were the original "backwoodsmen" of American history. In their new home these renegade peoples tended to travel together in interrelated clans that also married and bred quite readily with the Cherokee and Creek Indians of the region.

Both sides of my family were landless sharecroppers and mountain people as far back as I can determine. There is no written record of ancestry, for my parents were the first of our people to read and write and to own a little property. Inherited wealth may be something easily squandered, but inherited poverty is a legacy almost impossible to lose.

What did I receive from this lineage? Things I consider to be very valuable: a good raw intellect and a good tough body. A sense of independence and a realization that wherever I am is my home. A sense of humor. A sense of personal honor that results in a touchiness common to our people. We are easily offended and prone to violence when offended. When the only thing you own is your sense of honor, you tend to protect it at all costs.

I inherited a sense of wanderlust and a curiosity about the world. I inherited a warlike attitude; we have always been good soldierly material if properly disciplined and broken in. I inherited a sense of spirituality rather than "religion," which has served me well, especially in trying times. I am self-confident and resilient. My psyche is self-cleansing. I love life.“

 

 

Eric L. Harry (Ocean Springs, 2 december 1958)

In Memoriam Christa Wolf

 

De (Oost-)Duitse schrijfster Christa Wolf is op de leeftijd van 82 jaar in Berlijn overleden. Dat heeft vandaag haar uitgeverij, de Suhrkamp Verlag, laten weten. De Duitse schrijfster Christa Wolf werd geboren op 18 maart 1929 in het huidige Poolse Gorzów Wielkopolski. Zie ook alle tags voor Christa Wolf op dit blog.

 

Uit: Was bleibt

 

„Aber das weiß ich doch, daß man durch willentlichen Entschluß keinen Himmelsschatz erwirbt, der sich unter der Hand vermehrt; weiß doch: Alle Nahrung über des Leibes Notdurft hinaus wächst uns zu, ohne daß wir sie Stück um Stück zusammentragen müßten oder dürften, sie sammelt sich von selbst, und ich fürchte ja, alle diese wüsten Tage würden nichts beisteuern zu dieser dauerhaften Wegzehrung und deshalb unaufhaltbar im Strom des Vergessens abtreiben. In heller Angst, in panischer Angst wollte ich mich jetzt an einen dieser dem Untergang geweihten Tage klammern und ihn festhalten, egal, was ich zu fassen kriegen würde, ob er banal sein würde oder schwerwiegend, und ob er sich schnell ergab oder sich sträuben würde bis zuletzt. So stand ich also, wie jeden Morgen, hinter der Gardine, die dazu angebracht worden war, daß ich mich hinter ihr verbergen konnte, und blickte, hoffentlich ungesehen, hinüber zum großen Parkplatz jenseits der Friedrichstraße.
Übrigens standen sie nicht da. Wenn ich recht sah - die Brille hatte ich mir natürlich aufgesetzt -, waren alle Autos in der ersten und auch die in der zweiten Parkreihe leer. Anfangs, zwei Jahre war es her, daran maß ich die Zeit, hatte ich mich ja von den hohen Kopfstützen mancher Kraftfahrzeuge täuschen lassen, hatte sie für Köpfe gehalten und ob ihrer Unbeweglichkeit beklommen bestaunt; nicht, daß mir gar keine Fehler mehr unterliefen, aber über dieses Stadium war ich hinaus. Köpfe sind ungleichmäßig geformt, beweglich, Kopfstützen gleichförmig, abgerundet, steil - ein gewaltiger Unterschied, den ich irgendwann einmal genau beschreiben könnte, in meiner neuen Sprache, die härter sein würde als die, in der ich immer noch denken mußte. Wie hartnäckig die Stimme die Tonhöhe hält, auf die sie sich einmal eingepegelt hat, und welche Anstrengung es kostet, auch nur Nuancen zu ändern. Von den Wörtern gar nicht zu reden, dachte ich, während ich anfing, mich zu duschen - den Wörtern, die, sich beflissen überstürzend, hervorquellen, wenn ich den Mund aufmache, angeschwollen von Überzeugungen, Vorurteilen, Eitelkeit, Zorn, Enttäuschung und Selbstmitleid.
Wissen möchte ich bloß, warum sie gestern bis nach Mitternacht dastanden und heute früh einfach verschwunden sind.“

 

 

Christa Wolf (18 maart 1929 – 1 december 2011)




Zie voor de schrijvers van de 1^e december ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag. Zie ook ter herinnering aan Ramses Shaffy.

De Marokkaanse romanschrijver, dichter en essayist Tahar Ben Jelloun werd geboren in Fez op 1 december 1944. Zie ook mijn blog van 1 december 2007 en ook mijn blog van 1 december 2008 en ook mijn blog van 1 december 2009 en ook mijn blog van 1 december 2010.

 

Uit: Leaving Tangier (Vertaald door Linda Coverdale)

 

“In Tangier, in the winter, the Café Hafa becomes an observatory for dreams and their aftermath. Cats from the cemetery, the terraces, and the chief communal bread oven of the Marshan district gather round the café as if to watch the play unfolding there in silence, and fooling nobody. Long pipes of kif pass from table to table while glasses of mint tea grow cold, enticing bees that eventually tumble in, a matter of indifference to customers long since lost to the limbo of hashish and tinseled reverie. In the back of one room, two men meticulously prepare the key that opens the gates of departure, selecting leaves, then chopping them swiftly and efficiently. Neither man looks up. Leaning back against the wall, customers sit on mats and stare at the horizon as if seeking to read their fate. They look at the sea, at the clouds that blend into the mountains, and they wait for the twinkling lights of Spain to appear. They watch them without seeing them, and sometimes, even when the lights are lost in fog and bad weather, they see them anyway.

Everyone is silent. Everyone listens. Perhaps she will show up this evening. She’ll talk to them, sing them the song of the drowned man who became a sea star suspended over the straits. They have agreed never to speak her name: that would destroy her, and provoke a whole series of misfortunes as well. So the men watch one another and say nothing. Each one enters his dream and clenches his fists. Only the waiters and the tea master, who owns the café, remain outside the circle, preparing and serving their fare with discretion, coming and going from terrace to terrace without disturbing anyone’s dream. The customers know one another but do not converse. Most of them come from the same neighborhood and have just enough to pay for the tea and a few pipes of kif. Some have a slate on which they keep track of their debt. As if by agreement, they keep silent. Especially at this hour and at this delicate moment when their whole being is caught up in the distance, studying the slightest ripple of the waves or the sound of an old boat coming home to the harbor. Sometimes, hearing the echo of a cry for help, they look at one another without turning a hair.“

 

 

Tahar Ben Jelloun (Fez, 1 december 1944)

 

 

De Franse schrijver Daniel Pennac werd geboren in Casablanca op 1 december 1944. Zie ook mijn blog van 1 december 2007 en ook mijn blog van 1 december 2008 en ook mijn blog van 1 december 2009 en ook mijn blog van 1 december 2010.

Uit: La Petite Marchande de Prose

„Et là, Saint-Hiver, le très sérieux, s’était accordé un sourire malicieux.
     — Et parmi ces artistes, nous comptons même des architectes qui conçoivent en ce moment  les plans d’élargissement de notre prison.
     L’effet de stupeur fonctionna au quart de poil:
     — Vous voulez dire que vos prisonniers sont en train de construire leurs propres cellules? s’est exclamée Julie.
     — N’est-ce pas ce que nous faisons tous?

(...)

     Parce qu’il me l’a fait visiter, sa sacrée taule! Et c’est vrai que j’en suis resté tout debout! Incroyable, quand j’y repense: on croit ouvrir des cellules, et on tombe sur des auditoriums dernier cri, des ateliers de peinture éclairés comme le ciel, des bibliothèques monacales où le type, penché sur son boulot, sa corbeille débordant de brouillons, se retourne à peine pour saluer les visiteurs. Rares, d’ailleurs, les visiteurs. Très tôt après leur incarcération, les prisonniers de Saint-Hiver renoncent aux visites. Saint-Hiver affirme n’y être pour rien.
     (Mouvement de mèche.) Très vite, ces hommes sentent qu’ils ont acquis entre ces murs une liberté qu’il leur faut préserver des atteintes de l’extérieur. S’ils ont tué, dehors, c’est, selon eux, parce qu’on leur a refusé le droit d’affirmer cette liberté-là.
     — Et leur refus des visites s’est étendu au rejet des médias sous toutes leurs formes, mademoiselle Corrençon, a précisé Saint-Hiver d’une voix appuyée. Ni journaux, ni radio, ni aucun autre vecteur de l’air du temps. Nous faisons nous-mêmes notre propre télévision.“

 

 

 

Daniel Pennac (Casablanca, 1 december 1944)

 

 

 

 

De Britse dichter, schrijver, schilder, zanger en producer Billy Childish (echte naam William Charlie Mand) werd geboren op 1 december 1959 in Chatham, Kent. Zie ook mijn blog van 1 december 2010.

 

 

 

and all their dreams came true

 

we were the last kids to still have
brillcreamed hair
wear shorts to skool
and be beaten with sticks
and
our parents dreamed of a
new world
of more

 

more
cars
tvs
sweet wrappers
shopping centers
airports
cut-price meals
cheep booze
and limitless
dislocation

 

and whats worse
is
all their dreams came true

 

 

 

Billy Childish (Kent, 1 december 1959)

 

 

 

 

 

De Britse schrijver Henry Williamson werd geboren op 1 december 1895 in Londen. Zie ook mijn blog van 1 december 2010.

 

Uit: The Wet Flanders Plain

 

“Near St. Julien, opposite Triangle Farm, at a place called Vancouver, stands the most beautiful thing in the Salient. People call it the Canadian Memorial, but for me it is the memorial for all the soliders in the War. It faces towards Ypres, not towards a vanquiched enemy, as do so many of the war memorials to be seen in France to-day, such as the Gallic cock crowing triumphantly on a broken cannon at Roclincourt, or the caribou roaring eastwards from Beaumont Hamel, or the defiant artisan-soldier standing firm and fierce at Lens.

Do the dead feel cock-crowing triumph over the dead? The crowing is for the industrial magnates, the Lens or the Ruhr mine-owners, not for the poor unknowing working-men who fell in the Great Horror, and became part of it.

No; the colossal head and shoulders of the soldier with reversed arms emerging from the tall stone column has the gravity and strength of grief coming from full knowledge of old wrongs done to men by men. It mourns; but it mourns for all mankind. We are silent before it, as we are before the stone figures of the Greeks. The thoughtless one-sided babble about national righteousness or wrongess, the cliches of jingo patriotism, the abstract virtues parasitic on the human spirit, fade before the colossal figure of the common soldier by the warside.

The genius of Man rises out of the stone, and our tears fall before it.“

 

 

 

Henry Williamson (1 december 1895 - 13 augustus 1977)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 1e december ook mijn vorige blog van vandaag.

De Hongaarse dichter Mihály Vörösmarty werd geboren op 1 december 1800 in Puszta-Nyék. Zie ook mijn blog van 1 december 2006 en ook mijn blog van 1 december 2008 en ook mijn blog van 1 december 2009. en ook mijn blog van 1 december 2010.

 

 

Bitterer Kelch

 

Wenn stark mit Mannesmut
auf eine Frau du setzt,
und sie mit leichtem Blut
dein ganzes Glück zerfetzt;
wenn sie im Blick ein Lächeln und
verwünschte Tränen trägt,
schärft eines der Begierde Mund,
das andre Wunden schlägt;
so trink und sei gescheit:
Die Welt hält keine Ewigkeit;
sie löst sich auf, vergeht wie Schaum,
es bleibt, was war, der leere Raum.

 

Wenn dich mit einem Freund
wie Herz und Hirn und Hand
selbst das Geheimste eint
von Ehr und Vaterland;
und er in Meuchelmördertat
ins Herz dir stößt den Stahl,
so daß dein Schicksal durch Verrat
zuuchte wird und schal;
so trink und sei gescheit:
Die Welt hält keine Ewigkeit;
sie löst sich auf, vergeht wie Schaum,
es bleibt, was war, der leere Raum.

 

Wenn du in Not und Nacht
ums Vaterland dich mühst,
in mörderischer Schlacht
dafür dein Blut vergießt,
und dieses, schlecht beraten,
weist den treuen Dienst zurück
und wird von Feigen, Dummen dreist
geopfert Stück um Stück;
so trink und sei gescheit:
Die Welt hält keine Ewigkeit;
sie löst sich auf, vergeht wie Schaum,
es bleibt, was war, der leere Raum.

 

Wenn schmerzhaft in der Brust
der Wurm der Sorgen nagt,
wo Glück war, ist Verlust,
du siehst die Welt verzagt
hinschwinden, und von Freude leer
kehrt sich dein Tag und geht,
von neuem anzufangen wär
vergeblich und zu spät;
so trink und sei gescheit:
Die Welt hält keine Ewigkeit;
sie löst sich auf, vergeht wie Schaum,
es bleibt, was war, der leere Raum.

 

Wenn Kümmernis und Wein
im Hirn sich mischen mild,
erhellt sich von allein
das öde Lebensbild,
dann denke kühn und handle groß
und setz dein Leben dran:
Kein Schicksal findet hoffnungslos
den unverzagten Mann.
So trink und sei gescheit:
Die Welt hält keine Ewigkeit;
doch wie sie steht, solang sie lebt,
sie rastet nicht, sie schafft und webt.

 

 

Vertaald door Günther Deicke

 

 

 

 

Mihály Vörösmarty (1 december 1800 – 19 november 1855)

Monument in Boedapest

 

 

 

 

De Russische dichter en schrijver Valery Bryusov werd geboren op 1 december 1873 in Moskou. Zie ook mijn blog van 1 december 2006 en ook mijn blog van 1 december 2008 en ook mijn blog van 1 december 2009. en ook mijn blog van 1 december 2010. 

 

Love

 

Don't think of something small or earthly,

If blasts a fateful storm above --

And don't be shameful of your fear,

Just bend your head before your dear.

Your pliant heart is joining, gladly,

The Genesis by means of love.

 

Your love comes like a cloud, potent.

Pray, when you've caught it in your sights!

Don't let your heart to be persistent,

Don't get aside, but be assistant!

Regardless of who'd brought the goblet --

It has a gift of sacred heights.

 

 

 

When curtains of house fall down

 

When curtains of house fall down,

And the lamps' mitigating light

Makes peaceful all shadows around,

I hear the song of delight.

 

I needn't the astonishing glow,

The beauty and great of the sky.

A curtain, fall down, fall low!

The world, go out and fly!

 

I have here my books -- lines and letters,

And here my meter plays...

And I know the sweet of the fetters

In deeps of the prisons-caves!

 

 

 

Vertaald door Yevgeny Bonver

 

 

 

 

Valery Bryusov (1 december 1873 - 9 oktober 1924)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Ernst Toller werd geboren op 1 december 1893 in Samotschin (tegenwoordig Szamocin). Zie ook mijn blog van 1 december 2006 en ook mijn blog van 1 december 2008 en ook mijn blog van 1 december 2009. en ook mijn blog van 1 december 2010.
 

 

Wälder

 

Ihr Wälder fern an Horizonten schwingend,
Vom abendlichen Hauche eingehüllt,
Wie meine Sehnsucht friedlich euch erfüllt,
Minuten Schmerz der Haft bezwingend.

 

Ich presse meine Stirne an die Eisensäulen,
Die Hände rütteln ihre Unrast wund,
Ich bin viel ärmer als ein armer Hund,
Ich bin des ausgestoßnen Tieres hilflos Heulen.

 

Ihr Buchenwälder, Dome der Bedrückten,
Ihr Kiefern, Melodie der Heimat, tröstet Leid,
Wie wobet ihr geheimnisvoll um den beglückten

 

Knaben der fernen Landschaft wundersames Kleid ...
Wann werde ich, umarmt vom tiefen Rauschen,
Den hohen Psalmen eurer Seele lauschen?

 

 

 

Pfade zur Welt

 

Wir leben fremd den lauten Dingen,

Die um die Menge fiebernd kreisen,

Wir wandern in den stilleren Geleisen

Und lauschen dem Verborgnen, dem Geringen.

 

Wir sind dem letzten Regentropfen hingegeben,

Den Farbentupfer rundgeschliffner Kieselsteine,

Ein guter Blick des Wächters auslöscht das Gemeine,

Wir fühlen noch im rohen Worte brüderliches Leben.

 

Ein Grashalm offenbart des Kosmos reiche Fülle,

Die welke Blume rührt uns wie ein krankes Kind,

Der bunte Kot der Vögel ist nur eine Hülle

 

Des namenlosen Alls, dem wir verwoben sind.

Ein Wind weht menschlich Lachen aus der Ferne,

Und uns berauscht die hymnische Musik der Sterne.

 

 

 

Ernst Toller (1 december 1893 – 22 mei 1939)

Herinnering aan Ramses Shaffy

 

 

Nederlands grootste chansonnier Ramses Shaffy is vandaag precies twee jaar geleden op 76-jarige leeftijd overleden.

 

De Nederlandse chansonnier en acteur Ramses Shaffy werd op 29 augustus 1933 geboren in de Parijse voorstad Neuilly-sur-Seine als zoon van een Egyptische diplomaat en een Poolse gravin van Russische afkomst. Zie ook mijn blog van 1 december 2010.

 

 

't Is stil in Amsterdam

 

De mensen zijn gaan slapen
De auto's en de fietsen

Zijn levenloze dingen

De stad behoort nu nog

Aan een paar enkelingen

Zoals ik

Die houden van verlaten straten

Om zomaar hardop

In jezelf te kunnen praten

Om zomaar hardop te kunnen zingen

Want de auto's en de fietsen

Zijn levenloze dingen

Als de mensen zijn gaan slapen

't Is zo stil in Amsterdam

En godzijdank niemand

Die ik tegenkwam

 

't Is stil in Amsterdam

De mensen zijn gaan slapen

Ik steek een sigaret op

En kijk naar het water

En denk over mezelf

En denk over later

Ik kijk naar de wolken

Die overdrijven

Ik ben dan zo bang

Dat de eenzaamheid zal blijven

Dat ik altijd zo zal lopen

Op onmogelijke uren

Dat ik eraan zal wennen

Dat dit zal blijven duren

Als de mensen zijn gaan slapen

't Is zo stil in Amsterdam

Ik wou

Dat ik nu eindelijk iemand tegenkwam

 

 

 

 

Ramses Shaffy (29 augustus 1933 – 1 december 2009)