Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 18 juli 2010 tot 19 juli 2010

Anna Enquist, Gottfried Keller, Miltos Sachtouris, Jean-Pierre Faye, Hermann Bahr

De Nederlandse dichteres en schrijfster Anna Enquist werd geboren op 19 juli 1945 in Amsterdam als Christa Boer. Zie ook mijn blog van 19 juli 2006 en ook mijn blog van 19 juli 2007 en ook mijn blog van 19 juli 2008 en ook mijn blog van 19 juli 2009.

 

 

Leugens in bessentijd

 

Welke constructie is steviger, heeft langer

standgehouden. En hoe meer er wonen, hoe

minder je wegkomt. Waarheen. Het verlangen

is een zomerhuis zonder kookplaats en zonder

geschiedenis. Hier ben ik omdat ik hier ben.

 

Vannacht was ik wakker, het waaide, regen

striemde de kastanje terwijl het al licht werd,

de nacht had geen rust gebracht. Ik wist

wel hoe dat zat, ging slapen en ontwaakte

in een stille morgen wit van verdriet.

 

Men kan niet blijven zeuren. De pruimen

ploffen rottend van de bomen, in de koude

tuin worden de kleuren snel ouder. Alles er-

varen zonder verdoving, pannen klaarzetten en

suiker, archieven beheren, scherven bewaren.

 

 

 

 

 

Een kind uit vijfenveertig

 

Mijn vader had twee levens. Een

kort en vlammend, zonder mij. En een

daarna. Mijn vrijheid was een plicht.

 

Ik speelde in een pasgeboren luwte;

wat ik voor vol aanzag was innerlijk

ontwricht. Verhalen gingen onvoorspelbaar

 

dicht en vragen ketsten terug. Ik zweeg.

Als ik aan tafel zat stond er een horde

hol van honger in mijn rug. Ik at.

 

Hij nam een boot. Geen vijand kan

op open water schuilen. Mijn vader

klemde in zijn vuisten schoot en roer.

 

Gevangen in een cel van hout dwong

hij de vrede af. Hij vocht met storm.

Opluchting dreigde als een tweede dood.

 

Mijn vader had twee levens: een

sloeg zijn brandmerk in het ander

en het ander joeg een schaduw over mij.

 

Ik ging aan land, ik, voel de wind

en in die schaduw ben ik vrij.

 

 

 

Alsof

 

Wij schrijven zo graag over hersens,
wij dichters. We klemmen het brein
in de handen; woorden druppen op tafel.

Het lukt! Een zoemen start in Wernicke,
Broca. Liquor klotst in de ventrikels,
ionen krioelen in synapsspleten.

Dan een toets van beheerst verdriet:
de glorie vergaat als wij uitdoven.
Tevreden lezen, achterover. Alsof

we het geloven. Wisten we hoe
ons geprezen grijs goed in een oogwenk
met kracht door neus en oor -

we zouden de woorden wegvegen,
voor altijd zwijgen, als we konden.

 

 

 

 

694066-9a330ceb8e6072a3dbb86688c1234e80.jpg
Anna Enquist (Amsterdam, 19 juli 1945)

 

 

 

 

 

De Zwitserse schrijver Gottfried Keller werd geboren in Zürich op 19 juli 1819. Zie ook mijn blog van 19 juli 2007 en ook mijn blog van 19 juli 2008 ook mijn blog van 19 juli 2009.

 

Uit: Der grüne Heinrich

“Mein Vater war ein Bauernsohn aus einem uralten Dorfe, welches seinen Namen von dem Alemannen erhalten hat, der zur Zeit der Landteilung seinen Spieß dort in die Erde steckte und einen Hof baute. Nachdem im Verlauf der Jahrhunderte das namengebende Geschlecht im Volke verschwunden, machte ein Lehensmann den Dorfnamen zu seinem Titel und baute ein Schloß, von dem niemand mehr weiß, wo es gestanden hat; ebensowenig ist bekannt, wann der letzte »Edle« jenes Stammes gestorben ist. Aber das Dorf steht noch da, seelenreich und belebter denn je, während ein paar Dutzend Zunamen unverändert geblieben und für die zahlreichen, weitläufigen Geschlechter fort und fort ausreichen müssen. Der kleine Gottesacker, welcher sich rings an die trotz ihres Alters immer weiß geputzte Kirche legt und niemals erweitert worden ist, besteht in seiner Erde buchstäblich aus den aufgelösten Gebeinen der vorübergegangenen Geschlechter; es ist unmöglich, daß bis zur Tiefe von zehn Fuß ein Körnlein sei, welches nicht seine Wanderung durch den menschlichen Organismus gemacht und einst die übrige Erde mit umgraben geholfen hat. Doch ich übertreibe und vergesse die vier Tannenbretter, welche jedesmal mit in die Erde kommen und den ebenso alten Riesengeschlechtern auf den grünen Bergen rings entstammen; ich vergesse ferner die derbe ehrliche Leinwand der Grabhemden, welche auf diesen Fluren wuchs, gesponnen und gebleicht wurde und also so gut zur Familie gehört wie jene Tannenbretter und nicht hindert, daß die Erde unseres Kirchhofes so schön kühl und schwarz sei als irgendeine. Es wächst auch das grünste Gras darauf, und die Rosen nebst dem Jasmin wuchern in göttlicher Unordnung und Überfülle, so daß nicht einzelne Stäudlein auf ein frisches Grab gesetzt, sondern das Grab muß in den Blumenwald hineingehauen werden, und nur der Totengräber kennt genau die Grenze in diesem Wirrsal, wo das frisch umzugrabende Gebiet anfängt.”

 

 

 

 694066-6e05cefb333d6ea9e207b7281a5898f3.jpg

Gottfried Keller (19 juli 1819 – 15 juli 1890)

 

 

 

 

 

De Griekse dichter Miltos Sachtouris of Miltos Sahtouris werd geboren in Athene op 19 juli 1919. Zie ook mijn blog van 19 juli 2007 en ook mijn blog van 19 juli 2008 en ook mijn blog van 19 juli 2009.

 

 

The Station

 

In memory of Guillaume Apollinaire

It rains continually in my sleep

my dream fills with mud

the place is dark

and I’m waiting for a train

the station master is picking daisies

that have sprouted on the rails

as it’s been a long time since

any train has arrived at this station

and suddenly the years have passed

I sit behind a window

hair and beard grown long

as if I’m very ill

and just as I’m falling asleep again

slowly she comes

holding a knife in her hand

she comes up to me carefully

and plunges it into my right eye.

 

 

 

 

 

The Dove

 

The dove would pass this way

they’d lit torches all round in the streets

others kept watch in the rows of trees

children held flags in their hands

hours passed and it began to rain

then the entire sky grew dark

a lightning flash whispered something in fright

and the cry broke in man’s mouth

 

then with ferocious teeth the white dove

howled like a dog in the night.

 

 

 

 

Vertaald door David Connoly

 

 

 

 

694066-5f480a8c74afba9392bae76106b4eda4.jpg
Miltos Sachtouris (19 juli 1919 – 29 maart 2005)






De Franse schrijver en filosoof
Jean-Pierre Faye werd geboren in Parijs op 19 juli 1925. Zie ook mijn blog van 19 juli 2009.

 

Uit: La bulle, le cycle, l’avenir

 

„Faut-il prendre plus encore de recul ? A la veille de la Seconde Guerre mondiale, en 1938, un économiste autrichien, ancien ministre des finances réfugié à Harvard, Joseph Schumpeter, dessine un plus large tableau narratif. Il découvre un économiste russe, fusillé par les soins de Staline dans les années 30, nommé Nicolas Kondratieff. Celui-ci a décelé, dès le milieu des années 20, de ‘grands cycles’ des prix et de la production – qui rejoignent ceux d’un sociologue français nommé Simiand, touchant le mouvement des salaires. Il va nous conduire jusqu’à la “révolution industrielle” anglaise, qui précédait la Révolution française.

Les grands “cycles de Kondratieff ” de près de cinquante ans, déployés sur deux siècles, Schumpeter aperçoit leur lien avec, chaque fois, l’apparition et le déploiement d’une forte innovation technologique, suivie de sa provisoire saturation. La mécanisation de l’industrie textile du coton venu de l’Inde, pour être traité à Manchester, est cette première “révolution industrielle”, suivie par ce que le même Marx nomme les “crises cotonnières”. Vient ensuite le déploiement de la construction ferroviaire, la railroadization, sous le Second Empire. Puis, nouvelle ‘révolution industrielle’ : l’électrisation du monde, escortée par l’étincelle de l’industrie automobile, pour les premières décennies du XXe siècle. Chacun des trois cycles a sa “Grande Dépression” : 1825, 1873, 1929… A Londres, à Vienne et Berlin, à New York.“

 

 

 

 694066-2d93d3d54016cd7cca0fc97540441c0f.jpg

Jean-Pierre Faye (Parijs, 19 July 1925)

 

 

 

 

 

De Oostenrijkse toneelschrijver, romanschrijver, essayist, tijdschriftuitgever, journalist, theaterregisseur, dramaturg en theater-, kunst- en cultuurcriticus Hermann Bahr werd geboren op 19 juli 1863 in Linz. Zie ook mijn blog van 19 juli 2007 en ook mijn blog van 19 juli 2008 en ook mijn blog van 19 juli 2009.

 

Uit: O Mensch

 

„»O Mensch!« sagte Fräulein Annalis, dem Diener zur Antwort. Aber dann besann sie sich auf die Vorschrift des Magiers, trat ans Fenster, kehrte sich der Sonne zu, gab sich ihr mit offenen Armen völlig hin, und als sie ganz eingesonnt war, wiederholte sie, mit einem scheinheilig feierlichen Gesicht, langsam: »O Mensch!« Der Diener stand unbeweglich an der Tür, bis sie ihm sagte: »Also dann gehns hinauf und richtens dem Herrn Kammersänger aus, daß ich schon wieder ›o Mensch‹ Hab sagen müssen, und wenn er jetzt nicht gleich kommt, fang ich allein zu essen an, es ist dreiviertel zwei!«

Sie sah dem Diener nach und mußte lachen. Vor fünf Jahren war der noch Brauknecht in Henndorf. Das verstand ihr Bruder wirklich, Menschen herzurichten! Nur sich selber nicht. Er hätte so gern dem König Eduard ähnlich gesehen. Es gelang ihm aber nur bei den Dienern.

Sie sah durchs Zimmer, ordnete die Körbe mit den Blumen und trat an den gedeckten Tisch. Wenn der Herr Kammersänger Ignaz Fiechl von den Ferien kam, war er noch strenger. Er zog mit der Ledernen seinen ganzen Übermut aus und mit den weißen Handschuhen alle seine Launen wieder an.

Dann aber setzte sie sich, wie plötzlich von aller Kraft verlassen, in den schweren weiten Stuhl, die Hände hingen über die Lehnen, und ihre großen grauen Augen waren fort, irgendwo draußen in der ruhig reifenden, heimlich herbstelnden Landschaft, die vor dem großen Fenster über Gärten und Wiesen, waldig umschlossen, mit hellen kleinen Häusern allmählich in den Dunst der Stadt sank.“

 

 

 

694066-35483d5764e67febed54013f47a70163.jpg
Hermann Bahr (19 juli 1863  - 15 januari 1934)



Zie voor nog meer schrijvers van de 19e juli ook mijn vorige blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 20:00 Reageer op dit bericht

Robert Pinget, A. J. Cronin, Heinrich Christian Boie, Dominic Moraes, Georg Diefenbach, Ferdinand Brunetière, Jean-Marie Déguignet

De Frans-Zwitserse schrijver Robert Pinget werd geboren op 19 juli 1919 in Genève. Zie ook mijn blog van 19 juli 2007 en ook mijn blog van 19 juli 2008 en ook mijn blog van 19 juli 2009.

 

Uit: Pseudo-principes d'esthétique

 

«  Une fois venu le moment de la rédaction, c'est en toute conscience que je déclenche le mécanisme ou si l'on veut, que j'ouvre le robinet du subconscient, disons de la sensation. Ce travail est on ne peut plus volontaire. Une manière presque d'écriture automatique en pleine conscience, c'est-à-dire avec filtrage immédiat des possibles, de ce qui pourrait être développé, et dont je m'efforce de développer une minime partie malgré mon dégoût de tout développement, et du roman en particulier. Pourquoi cette ascèse ? Pour découvrir, en fin de compte, une vérité tout bêtement morale qui est la mienne, mais si profondément enfouie sous les contradictions que je n'ai que l'art pour ce faire.”

 

 

 

694059-d9059631561253c4a28fc28dd461f155.jpg
Robert Pinget (19 juli 1919 – 25 augustus 1997)

 

 

 

 

 

De Schotse schrijver Archibald Joseph Cronin werd geboren op 19 juli 1896 in Cardross, Dunbartonshire. Zie ook mijn blog van 19 juli 2007 en ook mijn blog van 19 juli 2009.

 

Uit: The Citadel

 

"Outside, a heavy rainstorm came blinding down between the mountains which rose on either side of the single railway track. The mountain tops were hidden in a grey waste of sky but their sides, scarred by ore workings, fell black and desolate, blemished by great heaps of slag on which a few dirty sheep wandered in vain hope of pasture. No bush, no blade of vegetation was visible. The trees, seen in the fading light, were gaunt and stunted spectres. At a bend of the line the red glare of a foundry flashed into sight, illuminating a score of workmen stripped to the waist, their torsos straining, arms upraised to strike. Though the scene was swiftly lost behind the huddled top gear of a mine, a sense of power persisted, tense and vivid. Manson drew a long breath. He felt an answering surge of effort, a sudden overwhelming exhilaration springing from the hope and promise of the future."

 

 

 

 694059-559031e05530c6e2e0c6455b991b3cb2.jpg

A. .J. Cronin (19 juli 1896 – 6 januari 1981)


 

 

RENDEZVOUS
For Nathan Altermann

Altermann, sipping wine, reads with a look
Of infinite patience and slight suffering.
When I approach him, he puts down his book,
Waves t the chair beside him like a king,
Then claps his hands, and an awed waiter fetches
Bread, kosher sausage, cake, a chicken’s wing,
More wine, some English cigarettes, and matches.
‘Eat, eat,’ Altermann says, ‘this is good food.’
Through the awning over us the sunlight catches
His aquiline sad head, till it seems hewed
From tombstone marble.  I accept some bread.
I’ve lunched already, but would not seem rude.
When I refuse more, he feeds me instead,
Heaping my plate, clapping for wine, his eyes
--Expressionless inside the marble head—
Appearing not to notice how the flies
Form a black, sticky icing on the cake.
Thinking of my health now, I visualize
The Aryan snow floating, flake upon flake,
Over the ghetto wall where only fleas
Fed well, and they and hunger kept awake
Under sharp stars, those waiting for release.
Birds had their nests, but Jews nowhere to hide
When visited by vans and black police.
The shekinah rose where a people died,
A pillar of flame by night, of smoke by day.
From Europe then the starved and terrified
Flew.  Now their mourner sits in this café.
Telling me how to scan a Hebrew line.
Though my attention has moved far away
His features stay marble and aquiline.
But the eternal gesture of his race
Flowing through the hands that offer bred and wine
Reveals the deep love sealed in the still face.

 

 

 

 

 694059-b3002ee75f90fa4df5b122ee176c71e8.jpg

Dom Moraes (19 juli 1938 – 2 juni 2004)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Georg Anton Lorenz Diefenbach werd geboren op 19 juli 1806 in Ostheim, Hessen. Zie ook mijn blog van 19 juli 2007

 

 

Was frommt des einen Lebens schmale Bahn?

                       

Was frommt es mir, auf einem Strom zu schiffen,

Der, kaum entflohn des engen Ufers Riffen,

Mich untertaucht im ew’gen Ozean?

 

Es drängt sich eine Welt zu meinem Kahn,

Ich muß nicht angeln erst mit List und Kniffen,

Sie fleht und sehnet sich, von mir ergriffen,

Mein Eigentum zu sein, mir untertan!

 

Ich darf sie nicht erfassen! Ihre Wucht,

Sie zöge schnell den schwachen Kahn hinab.

Zum ruhigen Genuß winkt keine Bucht,

 

Zur toten Ruhe nur das Wogengrab.

So schiff ich in tantalischem Entsagen,

Zu schwach, des Lebens reichtum zu ertragen.

 


 

 

 

De Franse schrijver en criticus Ferdinand Brunetière werd geboren op 19 juli 1849 in Toulon. Zie ook mijn blog van 19 juli 2007.


Uit: LA POESIE FRANCAISE DU XIX SIECLE

 

“En realite, c'est l'inspiration de deux grands prosateurs et d'une femme de genie qu'on rencontre quand on remonte aux origines de la poesie francaise au dix-neuvieme siecle: l'auteur des Confessions, Jean-Jacques Rousseau; celui du Genie du Christianisme, Chateaubriand; et l'auteur trop souvent et injustement oublie du livre De l' Allemagne, Mme de Stael. Le premier avait emancipe le MOI de la longue contrainte ou l'avaient comme emprisonne, deux siecles durant, des habitudes litteraires fondees sur une conception essentielIement sociale de la litterature. Ni les Salons ni la Cour, qui faisaient et qui defaisaient alors les reputations, n'avaient admis, pendant deux cents ans, que l'on ecrivit pour les entretenir de soi-meme, de ses "affaires de coeur," ou de famille. La permission n'en etait donnee qu'aux auteurs de Memoires ou de Correspondances, et a la condition d'etre prealablement morts. J.-J. Rousseau, dont l'oeuvre entiere n'est qu'une confidence a peine dissimuIee, vint changer tout cela, et ainsi rouvrir, de toutes les sources de la grande poesie, non pas peut-etre la plus abondante, ni toujours, on le verra, la plus pure, mais, en tout cas, l'une des principales et des plus profondement cachees. Chateaubriand fit davantage encore. Voyageur,--il rendit a une litterature doyenne trop mondaine le sentiment de cette nature exterieure, mouvante, vivante et coloree, qu'elIe avait, non pas precisement ignoree ni meconnue, dont elIe avait meme joui a Versailles ou a Fontainebleau, dans ses jardins a la francaise, mais qu'elIe avait systematiquement subordonnee a l'observation de l'homme psychologique et moral.“

 

 

694059-be72a30643ecb409dcd322badd032fa9.jpg
Ferdinand Brunetière (19 juli 1849 – 9 december 1906)


“ Comme tous les paysans ignorants, je considérais ce monde comme étant l'univers entier, ayant au-dessous de lui l'Enfer et au-dessus le Paradis dont le ciel et les étoiles en formaient le plafond. Et c'était justement ces choses-là qui me tourmentaient le plus l'esprit, des choses que je voyais et que je ne pouvais comprendre. Pour les choses surnaturelles je m'étais déjà formé une idée contraire à toutes les autres. Je ne pouvais guère les admettre puisque je n'en voyais jamais là même où tous les autres prétendaient en voir, moi qui aurait dû être un bon voyant cependant, puisque mon père et ma mère l'étaient tous deux; dans mes maladies, dans mes délires, dans mes rêves j'avais vu bien des choses puisque j'avais été comme Dante en enfer, au purgatoire et au paradis, que j'avais vu l'Ankou au pied de mon lit et que j'avais vu mettre mon corps au cercueil, mais ce n'était là que des images, des choses dont j'avais entendu parler, suscitées à mon esprit en délire. Certes, je ne pouvais rien expliquer de tout ça, mais je ne pouvais pas davantage expliquer les choses naturelles, des choses que je voyais tous les jours. Je me posais bien des questions, des pourquoi, mais comment trouver des parce que. J'avais bien vu dans mon petit livre breton que le monde avait été créé en six jours par un être appelé en breton Doué et que ce Doué, Dieu, était en tout semblable à l'homme. Mais ce créateur ne put créer cet homme que lorsqu'il trouva de la terre pour le fabriquer, comment avait-il fait son propre individu qui était de la même matière avant que cette matière existât et où pouvait-il être avant que rien n'existât ? Rien ne peut se contenir dans rien et ne peut concevoir ni se concevoir. Et quand même que cet être n'eût été qu'un pur esprit, il fallait bien qu'il fut quelque part dans l'étendu, il fallait donc que cet étendu fut avant lui. Et puisque l'écriture dit qu'il était matériel comme nous, il fallait que la matière existât avant.“

 















Geschreven door Romenu om 19:50 Reageer op dit bericht

Simon Vinkenoog, Steffen Popp, Alicia Steimberg, Jevgeni Jevtoesjenko

De Nederlandse dichter en schrijver Simon Vinkenoog werd op 18 juli 1928 in Amsterdam geboren. Zie ook mijn blog van 18 juli 2007 en eveneens mijn blog van 18 juli 2008 en ook mijn blog van 12 juli 2009 en ook mijn blog van 18 juli 2009.

 

 

 

Faits Divers

Je est un autre. Arthur Rimbaud

 

ik ben een vreemde in eigen bloed

mijn hartslag klopt aan andere deuren

van het schuim der goden herken ik de kleuren

maar het is ik die mij huiveren doe

 

het zijn de eigen ogen die mij breken

en de stenen

die als ontluikende bloemen

langzaam aan mijn ingewanden groeien

 

ik ben verdronken in dit drijfzandlied

van waaruit duizend doden smeken:

 

- in dit naaktlandschapp dat leven heet

drijft doodgezongen de tijd uiteen -

kringen verleden zonder heden

woorden klanken gestamel

 

 

 

Volluk

 

Ik groeide op in volksbuurten
als volksjongen
ik bezocht wekelijks het volksbadhuis
ooit at ik wel eens in een volksgaarkeuken
en af en toe in de Volkenbond bij het Entrepôtdok.

Op de Albert Cuypmarkt bezoek ik graag een volkskoffiehuis
waar ik luister naar volkswijsheid uit de volksmond;
mijn moeder was volksvrouw
en leed aan volksziekte of -woede:
Schoonhouden! Voeten vegen!
Wat moeten de buren wel denken!

Ik wierp wel eens een blik in een krant
die zich het Volksdagblad noemde
en een van de kranten die ik lees
heet de Volkskrant

Ik weet niets van volksaard of volkseigen
ik ben geen volksmenner of volksschrijver
en speel in geen enkel volkstheater

Ik ben niemands volksvertegenwoordiger
spreek namens geen enkele bevolkingsgroep
en schrijf dit in mijn volkstuin
in het Nederlands, de taal van het volk
waartoe ik behoor.

Volluk! Is daar iemand?

 

 

 

 

693194-5054204bd38eb3bd74de601cd45e0ae4.jpg
Simon Vinkenoog (18 juli 1928 – 12 juli 2009)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Steffen Popp werd geboren op 18 juli 1978 in Greifswald, Hij groeide op in Dresden en bezocht daar een natuurwetenschappelijke bijzondere school. Popp studeerde aan het Deutsche Literaturinstitut Leipzig en daarna literatuurwetenschap en filosofie in Berlijn. In 2004 verscheen zijn dichtbundel Wie Alpen, in 2008 gevolgd door Kolonie Zur Sonne. Zijn roman Ohrenberg oder der Weg dorthin werd diverse keren bekroond. Samen met Uljana Wolf vertaalde hij werk van de Amerikaanse dichter Christian Hawkey. De bundel verscheen in 2008 onder de titel "Reisen in Ziegengeschwindigkeit`. Zie ook mijn blog van 14 juli 2009

 

 

 

Gibraltar

dahin (Goethe)

 

 

Kennst du, Geliebter, den Hass

Bäume, die spanische Wand

kennst du die Inseln, Kreuzfahrer

in ihren Ein-Mann-Torpedos –

 

Geliebter, verzeih, ich wollte nach Golgatha

aber im Wäscheschrank

lag nur ein gelber Revolver (so blieb ich).

 

Kennst du die See, Spuren von Kühnheit

im Schaum, Geliebter, im Schaum

kennst du das Land, seinen verrenkten Tragarm

schwer liegt es herum, unter der hungrigen Luft

planloser Wind

Wollspuren, Wärme und Staub darin.

 

Wie gern zög' ich hinaus

wohnte, Geliebter, mit dir, unter Zitronen:

gingen nicht, in meinen tragischen Venen

die Elemente Gibraltars

schwer um und aller verschollenen Kaps

manische Augen, lidlos –

 

mein Herz ist eine Gräfin, umstellt von Pflegern am Rand der  City, Geliebter

    blöken die Mietklaviere!

 

 

 

 

 693194-44e9a30acd0b73ffb119bb14b0a216ae.jpg

Steffen Popp (Greifswald, 18 juli 1978)

 

 

 

 

 

De Argentijnse schrijfster en vertaalster Alicia Steimberg werd geboren op 18 juli 1933 in Buenos Aires. Zie ook mijn blog van 18 juli 2009.

 

Uit: The Rainforest

 

„I’m in the rainforest, and it’s very hot and humid; at times a warm drizzle falls. Eyes closed, I lift my face to catch the water and drink a little, while a steel-blue and cadmium-yellow macaw watches

me without turning its head. This is how I spend my days, among charming monkeys, benevolent serpents, motionless parrots, and foliage that enfolds me. With each step I take, flower-laden branches envelop me. I’d gladly remain here, tasting raindrops and picking the occasional fruit from the lowest branches. The fruit resembles chirimoyas, mangos, bananas.

There’s no danger of getting lost in the rainforest. My compass guides me whenever it’s time to return. I know I have to head east, and in fifteen minutes I’m in the clearing where the hotel is located.

As you approach the hotel in the afternoon, you can smell dinner: there’s always rice with vegetables and meat, poultry, or seafood, everything seasoned with fragrant herbs. They raise the fowl in a chicken coop out back. I love to go in there and steal a freshly laid egg for the next morning’s breakfast. The chickens here don’t get a balanced diet, just natural food, so they have that marvelous, oldfashioned flavor and aroma. It reminds me of an educational poster I always used to look for in the library of the teacher’s college when I was studying for my degree. The poster was old and worn: it

almost certainly dated back to the nineteenth century when the school was founded, and I used it for a demonstration lesson for an elementary school class. It showed some multicolored chickens and a magnificent rooster, illuminated by a sunbeam streaming across a wire fence. In those hectic, tense years of my youth, when it frightened me to realize that I didn’t know what I wanted (I’m practically

an old woman now, and I’m still not sure), that chicken coop picture was like a refuge. As a girl, I used to get sick quite often, and Mama was convinced that the country, with its fresh air, was the key to good health.“

 

 

 

 693194-e2e4bed26cd676a2dde479004506f6e1.jpg

Alicia Steimberg (Buenos Aires, 18 juli 1933)

 

 

 

 

 

De Russische dichter Jevgeny Jevtoesjenko werd geboren in Zima in Irkutsk op 18 juli 1933. Zie ook mijn blog van 18 juli 2007 en ook mijn blog van 18 juli 2008 en ook mijn blog van 18 juli 2009.

 

 

 

Disbelief In Yourself is Indispensable 

 

While you're alive it's shameful to worm your way into

the Calendar of Saints.

Disbelief in yourself is more saintly.

It takes real talent not to dread being terrified

by your own agonizing lack of talent.

 

Disbelief in yourself is indispensable.

Indispensable to us is the loneliness

of being gripped in the vise,

so that in the darkest night the sky will enter you

and skin your temples with the stars,

so that streetcars will crash into the room,

wheels cutting across your face,

so the dangling rope, terrible and alive,

will float into the room and dance invitingly in the air.

 

Indispensable is any mangy ghost

in tattered, overplayed stage rags,

and if even the ghosts are capricious,

I swear, they are no more capricious than those who are alive.

 

Indispensable amidst babbling boredom

are the deadly fear of uttering the right words

and the fear of shaving, because across your cheekbone

graveyard grass already grows.

 

It is indispensable to be sleeplessly delirious,

to fail, to leap into emptiness.

Probably, only in despair is it possible

to speak all the truth to this age.

 

It is indispensable, after throwing out dirty drafts,

to explode yourself and crawl before ridicule,

to reassemble your shattered hands

from fingers that rolled under the dresser.

 

Indispensable is the cowardice to be cruel

and the observation of the small mercies,

when a step toward falsely high goals

makes the trampled stars squeal out.

 

It's indispensable, with a misfit's hunger,

to gnaw a verb right down to the bone.

Only one who is by nature from the naked poor

is neither naked nor poor before fastidious eternity.

 

And if from out of the dirt,

you have become a prince,

but without principles,

unprince yourself and consider

how much less dirt there was before,

when you were in the real, pure dirt.

Our self-esteem is such baseness....

The Creator raises to the heights

only those who, even with tiny movements,

tremble with the fear of uncertainty.

 

Better to cut open your veins with a can opener,

to lie like a wino on a spit-spattered bench in the park,

than to come to that very comfortable belief

in your own special significance.

 

Blessed is the madcap artist,

who smashes his sculpture with relish-

hungry and cold-but free

from degrading belief in himself.

 

 

 

 

 

Vertaald door Antonina W. Bouis, Albert C. Todd en Jevgeni Jevtoesjenko

 

 

 

 693194-0b6ecd7d1fd4ab53a243d5d14942fe1b.jpg

Jevgeni Jevtoesjenko (Zima, 18 juli 1933)



Zie voor nog meer schrijvers van de 18e juli ook
mijn twee vorige blogs van vandaag.
Geschreven door Romenu om 16:42 Reageer op dit bericht

William M. Thackeray, Nathalie Sarraute, Aad Nuis, Ludwig Harig, Jan Stanisław Skorupski

De Engelse schrijver William Makepeace Thackeray werd geboren in Calcutta op 18 juli 1811. Zie ook mijn blog van 18 juli 2009. en ook mijn blog van 18 juli 2008 ook mijn blog van 18 juli 2007 en ook mijn blog van 18 juli 2006.

 

Uit: Vanity Fair

 

„In Miss Jemima's eyes an autograph letter of her sister, Miss Pinkerton, was an object of as deep veneration as would have been a letter from a sovereign. Only when her pupils quitted the establishment, or when they were about to be married, and once, when poor Miss Birch died of the scarlet fever, was Miss Pinkerton known to write personally to the parents of her pupils; and it was Jemima's opinion that if anything could console Mrs. Birch for her daughter's loss, it would be that pious and eloquent composition in which Miss Pinkerton announced the event.
In the present instance Miss Pinkerton's "billet" was to the following effect:

-The Mall, Chiswick, June 15, 18-

Madam,
After her six years' residence at the Mall, I have the honour and happiness of presenting Miss Amelia Sedley to her parents, as a young lady not unworthy to occupy a fitting position in their polished and refined circle. Those virtues which characterize the young English gentlewoman, those accomplishments which become her birth and station, will not be found wanting in the amiable Miss Sedley, whose industry and obedience have endeared her to her instructors, and whose delightful sweetness of temper has charmed her aged and her youthful companions.
In music, in dancing, in orthography, in every variety of embroidery and needlework, she will be found to have realized her friends' fondest wishes. In geography there is still much to be desired; and a careful and undeviating use of the backboard, for four hours daily during the next three years, is recommended as necessary to the acquirement of that dignified deportment and carriage, so requisite for every young lady of fashion.

Your most obliged humble servant,
Barbara Pinkerton

P.S.--Miss Sharp accompanies Miss Sedley. It is particularly requested that Miss Sharp's stay in Russell Square may not exceed ten days. The family of distinction with whom she is engaged, desire to avail themselves of her services as soon as possible.“

 

 

 

 693191-efe781e2507aeec9683622a087b15ab5.jpg

William Makepeace Thackeray (18 juli 1811 – 24 december 1863)

 

 

 

 

 

De Franse schrijfster Nathalie Sarraute werd geboren op 18 juli 1900 in Ivanova, Rusland. Zie ook mijn blog van 18 juli 2007 en ook mijn blog van 18 juli 2008 en ook mijn blog van 18 juli 2009.

 

Uit: Enfance

 

„Voici enfin le moment attendu où je peux étaler le volume sur mon lit, l'ouvrir à l'endroit où j'ai été forcée d'abandonner... je m'y jette, je tombe... impossible de me laisser arrêter, retenir par les mots, par leur ens, leur aspect, par le déroulement des phrases, un courant invisible m'entraîne avec ceux à qui de tout mon être imparfait mais avide de per­fection je suis attachée, à eux qui sont la bonté, la beauté, la grâce, la noblesse, la pureté, le courage mêmes... je dois avec eux affronter des désastres, courir d'atroces dangers, lutter au bord de précipices, recevoir dans le dos des coups de poignard, être séquestrée, maltraitée par d'affreuses mégères, menacée d'être perdue à jamais... et chaque fois, quand nous sommes tout au bout de ce que je peux endurer, quand il n'y a plus le moindre espoir, plus la plus légère possibilité, la plus fragile vraisemblance... cela nous arrive... un courage insensé, la noblesse, l'intelligence parviennent juste à temps à nous sauver... .

C'est un moment de bonheur intense... toujours très bref... bientôt les transes, les affres me reprennent... évidemment les plus valeureux, les plus beaux, les plus purs ont jusqu'ici eu la vie sauve... jusqu'à présent... mais comment ne pas craindre que cette fois... il est arrivé à des êtres à peine moins parfaits... si, tout de même, ils l'étaient moins, et ils étaient moins séduisants, j'y étais moins attachée, mais j'espérais que pour eux aussi, ils le méritaient, se produirait au dernier moment... eh bien non, ils étaient, et avec eux une part arrachée à moi-même, précipités du haut des falaises, broyés, noyés, mortellement blessés... car le Mal est là, partout, toujours prêt à frapper...“

 

 

 

 693191-3b03e038f208c62b155f7ec0d250c15c.jpg

Nathalie Sarraute (18 juli 1900 – 19 oktober 1999)

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver, criticus en politicus Aad Nuis werd geboren op 18 juli 1933 in Sliedrecht. Zie ook mijn blog van 18 juli 2007 en ook mijn blog van 9 november 2007 en ook mijn blog van 18 juli 2009.

 

Uit: Het huis van een zwerver (over Breyten Breytenbach)

 

„Een jonge schilder laat zijn academie in de steek en trekt de wereld in, komt na omzwervingen in Parijs terecht, maakt naam. Hij schrijft ook gedichten en poëtische prozastukken, die hem beroemd maken, zij het alleen in zijn vaderland, omdat ze in de taal daarvan geschreven zijn. Op zijn vijfentwintigste krijgt hij er een grote prijs voor. Een rimpelloos succesverhaal - ware het niet dat Breytenbach uit Zuid-Afrika kwam, dat hij inmiddels getrouwd was met zijn Zuid-Vietnamese geliefde, dat hij niet samen met haar zijn geboorteland binnen mocht om de prijs in ontvangst te nemen. Dat was in 1964. Vanaf die tijd, en zeker nadat hij in 1975 tijdens een clandestien bezoek aan Zuid-Afrika was gearresteerd en voor zeven jaar in de gevangenis verdween, kent de wereld hem als publiek personage.

Hij heeft die rol met verve gespeeld, eigenzinnig en met zoveel openhartige kritiek naar alle kanten dat geen enkele politieke stroming of partij hem ooit lang heeft kunnen gebruiken als mascotte van het eigen gelijk. Zijn werk als kunstenaar lijkt evenwel in de schaduw te zijn gebleven van zijn publieke faam. Ik zou geen andere, nog levende schrijver weten die zo bekend is en toch door zo weinigen wordt gelezen.

Naar de reden daarvan hoeft niet ver te worden gezocht. De kern van zijn werk is poëzie en met die poëzie nauw verwant proza, niet makkelijker te lezen dan bijvoorbeeld Lucebert of Claus, en geschreven in het Afrikaans. Om het uit de eerste hand te kunnen ondergaan moet je dus niet alleen die taal goed kennen, maar ook enige kijk hebben op moderne poëzie.“

 

 

 


693191-4022fad410386b34f08d3def0a5057c0.jpg
Aad Nuis (18 juli 1933 - 8 november 2007)

 

 

 

 


De Duitse schrijver Ludwig Harig werd geboren op 18 juli 1927 in Sulzbach. Zie ook mijn blog van 18 juli 2007 en
ook mijn blog van 18 juli 2009.

 

 

 

Im Flirt mit Dame Gott

Für Paul Wühr

 

Ach Paul, mein lieber Paul, du dichtest mit Gespür
dich außerhalb der Zeit in eine helle Ferne,
die uns illuminiert wie Aladins Laterne:
Du reibst, und es erscheint dein Vers en miniature.

 

Es schwingt dein Silbenfuß im Takt und tanzt die Kür
im Flirt mit Dame Gott bis an den Rand der Sterne.
Der eine sucht den Sinn, der andre das Moderne.
So ist nun mal die Welt, was kann Paul Wühr dafür?

 

Der schmale Trampelpfad erweitert sich zur Pforte.
Was gibt es rundumher, was außerhalb der Worte,
die für uns Wörter sind und kein Begriff darüber?

 

Was bleibt, ist kurz gesagt des Lebens Paraphrase,
das Übel mit dem Kreuz, das Elend mit der Blase.
So stehen wir perplex dem Wortschrott gegenüber.

 

 

 

 

Das schreibende Subjekt

Ergreift der Mensch den Stift, schon wird er kategorisch.
Das schreibende Subjekt bedient sich der Poetik,
schmäht nicht das Regelwerk berechneter Ästhetik:
das Werk aus hohlem Bauch bleibt meistens illusorisch.

Gelehrtenverse sind gebildet und rhetorisch,
die auditive Kunst berauscht sich in Phonetik,
konkrete Poesie gefriert in Arithmetik,
das lyrische Gedicht ist meistens metaphorisch.

Ein ganzer Kanon steht dem Schreiber zur Verfügung,
dem schieren Leidendruck, der köstlichen Vergnügung:
es ist die ganze Welt auf einmal kreativ.

Den einen quält das All, den andern plagt die Enge,
es wechselt freies Spiel in arge Ausdruckszwänge:
der eine ist erwacht, dieweil der andre schlief

 

 

 

 

 693191-082ef1c2124a6e4fb3744826e4bb8da4.jpg

Ludwig Harig (Sulzbach 18 juli 1927)

 

 

 

 

 

De Poolse dichter, schrijver en essayist Jan Stanisław Skorupski werd geboren op 18 juli 1938 in Łosznióv in Podolië. Zie ook mijn blog van 18 juli 2007 en ook mijn blog van 18 juli 2009.

 

 

Das Sonett über den Galgen-Kran

ich lache weil der Hausbesitzer
zeigt seine Maske – ein rarer Fall
die Skulptur dekoriert das Portal
er wird für uns wie ein Beschützer

in dem Literaturhaus – Tango
ich will nicht auf dem Boden sitzen
im DADA-Haus muss ich nicht schwitzen
Gala-Konzert-Probe mit Mango

vom Gran Café auf den Lindenhof
ist die schönste Aussicht in der Stadt
einen Kran dort bauen? – dumm und doof

ich erhänge mich auf dem Galgen
vorher gebe ich den guten Rat
macht doch nicht mehr solchen Dummheiten

 

 

 

 

693191-722b89a5dacba4fa730eadc4dadeb334.jpg
Jan Stanisław Skorupski (Łosznióv,
18 juli 1938)


Geschreven door Romenu om 16:35 Reageer op dit bericht

Ricarda Huch, Tristan Corbière, Jan Gerhard Toonder, Josepha Mendels, Bobby Henderson

De Duitse dichteres en schrijfster Ricarda Huch werd op 18 juli 1864 in Braunschweig geboren. Zie ook mijn blog van 18 juli 2009.

 

 

Uralt Gebirge , wie vor Jahren

 

Uralt Gebirge , wie vor Jahren
Silbern gegossen in vollkommener Pracht
Ruhst du; weit bin ich umgefahren,
Wund komm ich aus verlorner Schlacht,
In deinem Schoß bald Staub mit meiner Habe,
Ein Traum, ein Nichts, und doch voll Ewigkeiten!
Dereinst zerbrech ich deine Felsenseiten
Und lodre glorreich aus geborstnem Grabe.

 

 

 

 

Ein Todesengel, göttlich sanft und schön

 

Ein Todesengel, göttlich sanft und schön,
Trägst du gen Himmel mächtig meine Seele.
Durch alle Nacht hindurch, wie Stürme wehn,
Fühlst du den Weg, den ich allein verfehle.
Wie rücken die Gestirne weit, so weit!
Der Erde fern und fern der Ewigkeit
Nichts faß ich mehr als deines Herzens Schlagen.
Ein Adler ist´s, der steigt: einst wird es tagen.

 

 

 

 

693188-51ebef968fe7ff7df9d8b9920fc4a847.jpg 

Ricarda Huch (18 juli 1864 – 17 november 1947)

 

 

 


De Franse dichter
Tristan Corbière werd geboren op 18 juli 1845 in Morlaix in de Bretagne. Zie ook mijn blog van 18 juli 2009.

 

 

Sonnet de nuit

 

O croisée ensommeillée,
Dure à mes trente-six morts !
Vitre en diamant, éraillée
Par mes atroces accords !

Herse hérissant rouillée
Tes crocs où je pends et mords !
Oubliette verrouillée
Qui me renferme... dehors !

Pour Toi, Bourreau que j'encense,
L'amour n'est donc que vengeance ?..
Ton balcon : gril à braiser ?...

Ton col : collier de garotte ?...
Eh bien ! ouvre, Iscariote,
Ton judas pour un baiser !

 

 

 

 

Pauvre garçon

 

Lui qui sifflait si haut, son petit air de tête,
Etait plat près de moi ; je voyais qu'il cherchait...
Et ne trouvait pas, et... j'aimais le sentir bête,
Ce héros qui n'a pas su trouver qu'il m'aimait.

J'ai fait des ricochets sur son coeur en tempête.
Il regardait cela... Vraiment, cela l'usait ?...
Quel instrument rétif à jouer, qu'un poète ! ...
J'en ai joué. Vraiment - moi - cela m'amusait.

Est-il mort ?... Ah - c'était, du reste, un garçon drôle.
Aurait-il donc trop pris au sérieux son rôle,
Sans me le dire... au moins, - Car il est mort, de quoi ?...
Se serait-il laissé fluer de poésie...
Serait-il mort de chic, de boire, ou de phtisie,
Ou, peut-être, après tout : de rien... ou bien de Moi.

 

 

 

 

693188-6157f65604c0d6a23b919b3f04e9a289.jpg
Tristan Corbière (18 juli 1845 – 1 maart 1875)

Sculptuur van Edouard Corbière en Tristan Corbière in Morlaix

 

 

 

 


De Nederlandse romanschrijver en journalist
Jan Gerhard Toonder werd geboren in Rotterdam op 18 juli 1914. Zie ook mijn blog van 18 juli 2007.

 

Uit: Adriaan Venema: De zuivering (Schrijvers, uitgevers en hun collaboratie)

 

“‘Voor het voetlicht, een verdediging’ was de titel van het artikel van Jan Gerhard Toonder. Allereerst kwam hij voor het imago van de kunstenaar zelf op514: ‘Wij wenschen vast te stellen, dat op 14 Mei 1940, toen het gordijn opging voor de grootste tragedie die zich ooit in Nederland afspeelde, de kunstenaars in groote meerderheid hun positie al bepaald hadden als verbeten vijanden van het nationaal-socialisme. Hiertoe behoorden ook verreweg de meesten van hen, die twee jaar later ingeschreven zouden worden in de Kultuurkamer.’

 

Toonder geeft daarvoor geen enkel bewijs; in ieder geval ben ik zijn naam in welke vooroorlogse protestactie van kunstenaars tegen nationaal-socialisme of fascisme dan ook niet tegengekomen. En op die ‘verbeten’ vijandschap van verreweg de meeste Kultuurkamer-aanmelders kom ik later nog terug.

 

De oorlog brak uit en met veel pathos gaf Toonder weer wat in zijn visie de kunstenaar toen bezielde: ‘Vele kunstenaars voelden toen de noodzaak, zelfs de plicht, om de teneergeslagenen en stuurloozen een hart onder de riem te steken. Zij vatten den strijd op, zoowel tegen de zwakte, die op dat moment ons volk besloop, als tegen het regime dat met een geraffineerde geleidelijkheid aan ons werd opgedrongen. Ook nu streden zij met hun natuurlijk wapen-de kunst. En die groote, hernieuwde belangstelling voor de goede en gezonde Nederlandsche kunst, die sinds het najaar 1940 bij het Nederlandsche volk viel te constateeren, bewijst dat de kunstenaars de juiste snaar bespeelden. Zij brachten iets, dat fierdere sentimenten in het volk losmaakte. En het volk vroeg naar kunst, meer dan ooit, krachtiger dan ooit, omdat het er juist nu, in de steeds toenemende verdrukking, behoefte aan gevoelde, omdat het er kracht uit kon putten.

Wie dit ontkent, loochent de feiten.

Wie dit ontkent, beleedigt ons volk in zijn kunst-gevoeligheid.

Wie dit ontkent, ontkent de kunst als bron van geestkracht en leven.’

 

 

 

693188-c32c8eb91064984010212b33d626afbc.jpg
Jan Gerhard Toonder (18 juli 1914 – 25 augustus 1992)

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster Josepha Judica Mendels werd geboren op 18 juli 1902 te Groningen. Zie ook mijn blog van 18 juli 2006 en ook mijn blog van 18 juli 2007.

 

Uit: Je wist het toch...

 

“‘Henriëtje had ook een zuster: Mirjam.

In het witte huis aan het water had Mirjam haar geluk gevonden. Het leven had haar tot haar huwelijk toe niet verwend. Ze was de middelste thuis en kreeg bijvoorbeeld nooit een nieuwe jurk, omdat ze juist in de maat van de oudste viel. Wanneer de jongste hiervoor op haar beurt in aanmerking kwam, was het kledingstuk versleten. Ze mocht bijvoorbeeld nooit mee uit naar een bijzondere gelegenheid. Of ze was er te klein voor, of te groot. Dit maakte dat ze uiterst gauw beledigd was, zoals de ouders dat noemden. Ze werd dan eerst rood, dan lelijk en tenslotte allerverschrikkelijkst brutaal.

Op de h.b.s. was ze een minder dan middelmatige leerling. Ze kreeg alras vrijstelling van wiskunde en kon zich dus met zo'n ijver op de andere vakken toeleggen, dat ze haar talen heel goed leerde.

Wat moest ze toen na haar eindexamen beginnen? Ik wil trouwen dacht ze, en kinderen hebben, maar dit kon ze tegen haar ouders niet zeggen. Liefde en alles wat daar zo bij kwam was iets waarover je niet sprak, het gebeurde in je leven of het gebeurde niet[.] Daarbij wist ze zelf ook niet wat het eigenlijk betekende. Ze had zin van huis weg te gaan, en dat was alles.’

 

 

 

 693188-61f595aeed240d8da37d68012b7adfea.jpg

Josepha Mendels (18 juli 1902 - 10 september 1995)

 

 



De natuurkundige en schrijver
Bobby Henderson werd geboren op 18 juli 1979 in Roseburg, Oregon. Zie
ook mijn blog van 18 juli 2007.

 

Uit: Open Letter To Kansas School Board

 

„I am writing you with much concern after having read of your hearing to decide whether the alternative theory of Intelligent Design should be taught along with the theory of Evolution. I think we can all agree that it is important for students to hear multiple viewpoints so they can choose for themselves the theory that makes the most sense to them. I am concerned, however, that students will only hear one theory of Intelligent Design.

Let us remember that there are multiple theories of Intelligent Design. I and many others around the world are of the strong belief that the universe was created by a Flying Spaghetti Monster. It was He who created all that we see and all that we feel. We feel strongly that the overwhelming scientific evidence pointing towards evolutionary processes is nothing but a coincidence, put in place by Him.

It is for this reason that I’m writing you today, to formally request that this alternative theory be taught in your schools, along with the other two theories. In fact, I will go so far as to say, if you do not agree to do this, we will be forced to proceed with legal action. I’m sure you see where we are coming from. If the Intelligent Design theory is not based on faith, but instead another scientific theory, as is claimed, then you must also allow our theory to be taught, as it is also based on science, not on faith.“

 

 

 

693188-ea19dac61c4917a597a8bb36bfcd8f22.jpg
Bobby Henderson (Roseburg, 18 juli 1979)

The Flying Spaghetti Monste Doodle Google

Geschreven door Romenu om 16:29 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten