A. J. Cronin, Heinrich Christian Boie, Dominic Moraes, Georg Diefenbach, Ferdinand Brunetière, Jean-Marie Déguignet

De Schotse schrijver Archibald Joseph Cronin werd geboren op 19 juli 1896 in Cardross, Dunbartonshire. Zie ook mijn blog van 19 juli 2007 en ook mijn blog van 19 juli 2009 en ook mijn blog van 19 juli 2010
Uit: A. J. Cronin. The Man Who Created Dr Finlay (Biografie door Alan Savies)
It is necessary to go back to the generation of Cronin’s greatgrandparents to understand the man himself, as well as to appreciate the meaning of certain key references in some of his books and
unravel many of the claims made about his life and personality.
In the early- to mid-nineteenth century, the main characters in the Cronin story were drawn to western Scotland from a wide area of the british Isles – County Armagh in Ireland, Edinburgh and berwick-upon-Tweed in England – eventually converging on Glasgow, where the skilled and industrious could always find work.
As a result, Cronin’s genetic make-up was half Irish, three-eighths Scottish and one-eighth English.
On the paternal side, his grandfather Owen and his grandmother bridget (née McShane), both staunch Catholics and founders of the Scottish dynasty – if that is not too grand a term – were born
in Ireland in about 1826 and 1832 respectively. Owen Cronin’s origins have not been verified, since his parents never left Ireland.
However, his wife’s parents – McShane and Smith – are known to have hailed from Annaghmore in County Armagh. It is not known if Owen was from the same region, nor if he and bridget McShane knew each other before emigrating to Scotland. Owen’s surname, however, when he arrived in Scotland in about 1850, was Cronague, changed to Cronin in 1870. He married bridget
McShane in Eastwood, Renfrewshire, in January 1851.
Their first child, James, was born in Glasgow in about 1854, and sometime after that date, but before 1861, the Cronagues set up business in Alexandria, north of Dumbarton. Initially hawkers
– another name for rag-and-bone men – they were later described as “glass and china merchants” as they became more sophisticated and affluent.”

A. .J. Cronin (19 juli 1896 – 6 januari 1981)
De Duitse dichter en uitgever Heinrich Christian Boie werd geboren op 19 juli 1744 in Meldorf. Zie ook mijn blog van 19 juli 2009 en ook mijn blog van 19 juli 2010
An den Bach
Der du immerdar die Fläche
Dieser Auen strömst entlang,
Mich, du lieblichster der Bäche!
Zieht auch stets derselbe Hang.
Deines Murmelns sanfte Klage
Uebertäubt nicht diesen Raum;
Leise bricht, was ich ertrage,
Aus gespresstem Herzen kaum.
Rein von den Gewäßern allen
Rinnet deine Silberflut,
Doch nicht reiner kann sie wallen
Als in mir der Liebe Glut.
Stürme, die das Meer empören,
Halten deinen Lauf nicht auf;
Keines Schicksals Wetter stören
Meiner Liebe treuen Lauf.
Wandelt Sie durch diese Wildnis,
So wirfst du ihr Bild zurück;
In dem Herzen stets Ihr Bildnis
Trag ich und in ihm mein Glück.
Sichern Boden bis zum Grunde
Schaut in dir man allerwärts.
Mir auch schwebt das Herz im Munde
Und sie blickt mir gern ins Herz.

Heinrich Christian Boie (19 juli 1744 – 3 maart 1806)
I wake and find myself in love:
And this one time I do not doubt.
I only fear, and wander out
To hold long parley with a dove.
The innocent and the guilty, met
Here in the garden, feel no fear.
But I'm afraid of you, my dear.
There was a reason: I forget.
And I by shyness am undone
And can't go out for fear I meet
My poems dancing down the street
Telling your name to everyone.
The lichen peels along the wall.
My conversation bores the dove.
He knows it all: that I'm in love
And you care much and not at all.
I shall stay here and keep my word.
Glumly I wait to marry dust.
It grieves me only that I must
Speak not to you, but to a bird.

Dom Moraes (19 juli 1938 – 2 juni 2004)
De Duitse dichter en schrijver Georg Anton Lorenz Diefenbach werd geboren op 19 juli 1806 in Ostheim, Hessen. Zie ook mijn blog van 19 juli 2007 en ook mijn blog van 19 juli 2010
Uit: Jacob Grimm und Lorenz Diefenbach im Briefwechel
“Diefenbach an Grimm. Laubach, ? Dez. 1835
Wolgeborener Herr!
Hochverehrtester Herr Professor!
Ew Wolgeboren wollen mir nicht als Anmaßung oder Zudringlichkeit auslegen, daß ich wage, dem Hohen Priester des Tempels, in
dessen Vorhofe ich diene, mit meinem kleinen Geschöpfe näher zu
treten. Ihre Forschungen und noch mehr Ihr frommer, milder Sinn
lehrten Sie ja längst, auch das Kleine nicht zu verachten; und
in jedem Individuum - Menschen oder Buche - wohnt ja doch ein
Punken der unendlichen Lebensgluth. Diese Gedanken geben mir den
Muth, auch für mich und mein Büchlein eine Stunde Ihrer unschätzbaren Zeit zu erbitten. Ich erlaube mir nur noch zu erwähnen,
daß ich die Lyrika) , mit der mein Schriftehen beginnt, von dem
philologischen Theile desselben fern zu halten gesucht habe. -
Noch bemerke ich, daß unsre hiesige - übrigens an 60,000
Bändeb) zählende - Bibliothek nichts Interessantes für Deutsche
Sprache darbietet, als etwa eine, zum Theile auf Pergament,
zum Theile auf Papier geschriebene Handschrift des Barlaam.
Mit herzlicher Verehrung zeichne ich mich
Ew Wolgeboren
Laubach in Ober-Hessen
gehorsamster Diener
Dr. Diefenbach”

Lorenz Diefenbach (19 juli 1806 – 28 maart 1883)
Ostheim
De Franse schrijver en criticus Ferdinand Brunetière werd geboren op 19 juli 1849 in Toulon. Zie ook mijn blog van 19 juli 2007 en ook mijn blog van 19 juli 2010
Uit: La Poésie française du dix-neuvième siècle
„En réalité, c’est l’inspiration de deux grands prosateurs et d’une femme de génie qu’on rencontre quand on remonte aux origines de la poésie française au dix-neuvième siècle : l’auteur des Confessions, Jean-Jacques Rousseau ; celui du Génie du Christianisme, Chateaubriand ; et l’auteur trop souvent et injustement oublie du livre De l’Allemagne, Mme de Staël. Le premier avait émancipé le MOI de la longue contrainte ou l’avaient comme emprisonne, deux siècles durant, des habitudes littéraires fondées sur une conception essentiellement sociale de la littérature. Ni les Salons ni la Cour, qui faisaient et qui défaisaient alors les réputations, n’avaient admis, pendant deux cents ans, que l’on écrivit pour les entretenir de soi-même, de ses « affaires de cœur, » ou de famille. La permission n’en était donnée qu’aux auteurs de Mémoires ou de Correspondances, et à la condition d’être préalablement morts. J.-J. Rousseau, dont l’œuvre entière n’est qu’une confidence à peine dissimulée, vint changer tout cela, et ainsi rouvrir, de toutes les sources de la grande poésie, non pas peut-être la plus abondante, ni toujours, on le verra, la plus pure, mais, en tout cas, l’une des principales et des plus profondément cachées. Chateaubriand fit davantage encore. Voyageur, ― il rendit à une littérature devenue trop mondaine le sentiment de cette nature extérieure, mouvante, vivante et colorée, qu’elle avait, non pas précisément ignorée ni méconnue, dont elle avait même joui à Versailles ou à Fontainebleau, dans ses jardins à la française, mais qu’elle avait systématiquement subordonnée à l’observation de l’homme psychologique et moral.“

Ferdinand Brunetière (19 juli 1849 – 9 december 1906)
In 1897
Uit : Mémoires d’un paysan bas-breton

Jean-Marie Déguignet (19 juli 1834 – 29 augustus 1905)































































































