Vrijwel iedereen is het erover eens dat de groeiende individualisering, bureaucratisering, automatisering en robotisering, nefast zijn voor individu en gemeenschap. Zeker het christendom heeft altijd het belang van gemeenschapsvorming, solidariteit en samenhorigheid beklemtoond. Samenkomen, samen vieren behoren tot de essentie van een christelijke gemeenschap, een geloofsgemeenschap.

Het is dan ook onbegrijpelijk dat het beleid van de bisdommen al heel wat jaren een totaal andere richting uitgaat. Middelen en energie gaan vooral naar een herstructurering in steeds maar grotere 'pastorale eenheden', die geen ene moer ten goede betekenen. Integendeel. De levensnabije parochies worden opgeheven of voelen zich in de steek gelaten. De bureaucratisering groeit. De afstand tot de plaatselijke nog pratikerende groepen ook. Op heel wat plaatsen is er nog maar alleen een bisdommelijk skelet van betaalde personeelsleden. Het 'levende vlees' van de basischristenen is er niet meer.

Zou het niet anders gelopen zijn, als het beleid veel meer had ingezet op de plaatselijke gemeenschap, de parochie, in plaats van middelen en energie te verspillen aan steriele herstructureringsoperaties, die op geen enkele maneir erin geslaagd zijn het ontkerkelingsproces te stoppen. Integendeel. Vereenzaming, ontworteling, ontgoocheling en frustratie , 'verrafeling' van de basisgemeenschappen groeien alleen maar.

14-02-2026 om 14:13 geschreven door Gust Adriaensen