Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 19 februari 2011 tot 20 februari 2011

P. C. Boutens, Ellen Gilchrist, Julia Franck, David Nolens, Georges Bernanos, William Carleton

De Nederlandse dichter Pieter Cornelis Boutens werd geboren in Middelburg op 20 februari 1870. Zie ook mijn blog van 20 februari 2007 en ook mijn blog van 20 februari 2008 en ook mijn blog van 20 februari 2009 en ook mijn blog van 20 februari 2010.

 

 

Heimelijk verlangen

 

Die man lijkt mij godengelijk te wezen,

Die van tegenover gezeten toehoort

Hoe gij vlak nabij in uw zoete stemval

Over en weer praat

 

En verlangenstekelend lacht, wat noodschiks

In mijn borst het hart mij in angsten opjaagt;

Immers amper zie ik U aan - geen woord meer

Laat zich verklanken,

 

Maar mijn tong blijft star en gebroken; aanstonds

Onderloopt een sijpelend vuur mijn leden,

Niet meer kan ik zien uit mijn ogen, gonzend

Suizen mijn oren;

 

't Vocht breekt me alzijds uit, en van top tot tenen

Vangt mij beving, valer dan gras verbleek ik;

Nog een ogenblik, en in alverbijstring

Voel ik mij sterven.

 

 

 

Bij de lamp

 

Bij de lamp blijf ik alleen.

Waar uw kus en lach verdween,

Sluit de stilte rond mij heen

 

Tot de effen glans waarin,

Liefelijkste droombegin,

Ik mij klaarst op u bezin.

 

En mijn ogen lezen niet

't Oud verhaal van vreemd verdriet,

Waar ik straks de wijzer liet ...:

 

Door bezonken wolkepracht,

Heel de dag om u herdacht,

Gaat de ziel in tot haar nacht:

 

Door zo helder avondrood

Naar een nacht zo diep en groot

Als uit leven naar de dood:

 

Of ge al zonder morgen ging

Buiten levens duistre ring

Rusten in verheerlijking,

 

Wijl ik hier bij 't lampelicht,

De ogen naar mijn boek gericht,

Nog wat van u droom en dicht,

 

Tot het uur van slapen slaat

En niets blijft dan uw gelaat

Als de droom in droom vergaat.

 

 

 

 

Daar ruimt de wind...

 

Daar ruimt de wind en vaagt de heemlen schoon.

Vanavond nog zult gij verheerlijkt zijn

Wanneer de winden sluimren aan uw troon,

De sterren vlammen in uw baldakijn:

 

Als tussen u en uw oneindigheid

De schaduw valt, en in dat klaar gewelf

Uw blank geluk dat god noch mens benijdt,

Niets ziet weerspiegeld dan zijn glimlach zelf:

 

O Ziel die alles wat uw wil bedroeft,

Van voor uw aangezicht hebt weggedaan,

Die alle schoon, zo vaak uw liefde 't hoeft,

Roept met één blik der ogen tot bestaan:

 

Vanavond nog zult gij verheerlijkt zijn

Wanneer de winden sluimren aan uw troon,

De sterren vlammen in uw baldakijn:

De ruime wind vaagt al de heemlen schoon.

 

 

 

 857155-185f52443c30de02c03c9d1f2ce21ee4.jpg

Pieter Cornelis Boutens (20 februari 1870 – 14 maart 1943)

Gedenkpenning

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Ellen Gilchrist werd geboren op 20 februari 1935 in Vicksburg, Mississippi. Zie ook mijn blog van 20 februari 2009 en ook mijn blog van 20 februari 2010.

 

Uit: I, Rhoda Manning, Go Hunting with My Daddy

 

"This is a gun," my daddy began. "Come here, Sister. Pay attention to me."

"I'm paying it."

"This gun is loaded. Every gun in our house is always loaded. That way there are no mistakes. Any gun is assumed to be a loaded gun, in this house and anyplace you go. Understand?"

"Yes, sir."

"This is the barrel. The bullet comes down this and is directed at the target. This is the stock or handle that you hold it with. This is the trigger. You pull this to fire the bullet through the barrel and at your target. In here is the explosive device that hits the bullet and starts it on its way."

"Am I going to shoot it now?"

"No, you are going to listen to me if you are capable of listening. When Dudley was your age he could hit a bull's-eye with the four-ten. But you have to start with the BB gun, which is different from the gun I just showed you because it has a magazine." He put down the four-ten and took the BB gun and explained all the parts of that.

"Let me try it," I said. "Not yet. Take these now and tell me everything I just told you about how they work."

It was half an hour later before I was finally standing in front of the target and was shooting into the bale of hay. I did so well with the BB gun they decided to let me shoot the over and under, but only three times because it spooked the horses.

"Okay," Daddy said, when we were back at the house and sitting at the kitchen table eating scrambled eggs and cinnamon toast for supper. "Next Saturday you can go with us. If you don't bother your mother all week and do everything she tells you to do without arguing. Ariane, it's going to be up to you. On Friday night if she's been good we'll get her ready. We're going bird hunting over on Mr. McGehee's property. We can take her there. If she's been good all week."

 

 

 857155-1931f357fcc027025295f202a75284bc.jpg

Ellen Gilchrist (Vicksburg, 20 februari 1935)

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Julia Franck werd geboren op 20 februari 1970 in Oost-Berlijn. Zie ook mijn blog van 20 februari 2007 en ook mijn blog van 20 februari 2008 en ook mijn blog van 20 februari 2009 en ook mijn blog van 20 februari 2010.

 

Uit: Lagerfeuer

 

„Seit vier Stunden ging es so voran, vielleicht hatten wir drei Meter zurückgelegt in diesen vier Stunden, vielleicht zehn.

Wenige Meter vor uns mußte die Bornholmer Brücke liegen, das wußte ich, nur sehen konnten wir sie nicht, ein breites einfaches Gebäude, durch das die schmale Fahrbahn führte, verdeckte die Sicht auf alles Kommende. Der kleine Lieferwagen wurde zur Seite gewunken und in eine benachbarte Fahrbahn gelotst. Die Laternen flackerten und gingen eine nach der anderen an. In der rechten Reihe blieb eine dunkel.

Ich fragte mich, wann an diesem Ort Zeit für Reparaturen wäre. Vielleicht nachts zwischen zwölf und zwei. Man konnte dem Schatten vor uns zusehen, wie er sich näherte, bis er unter der Motorhaube verschwand, kurz darauf die Motorhaube erklomm, über die Windschutzscheibe kroch, auf unsere

Gesichter, und schließlich den Wagen verschluckte, rücksichtslos, wie er alles verschluckte, was vor ihm lag, der Schatten jenes breiten Daches, des Gebäudes, das die Fahrbahn überbrückte und uns die Sicht nahm. Ein Gebäude ganz aus Pappe und Wellblech. Bis die Sonne uns voran zwischen

den Häusern versank und noch einmal in der Fensterscheibe des Wachturms hoch über uns aufleuchtete, als wolle sie uns locken und versprechen, daß wir sie schon morgen wiedersähen, im Westen, wenn wir ihr nur folgten, und weg war sie und ließ uns hier in der Dämmerung mit ein paar Feuerstreifen am Himmel stehen, und die Schatten schluckten nicht nur uns, sondern die ganze Stadt in unserem Rücken, als Gerd seine Zigarette ausdrückte, tief einatmete, die Luft anhielt und zu mir sagte, er habe sich schon vor zehn Jahren gefragt, wann ich endlich kommen würde, wie beiläufig pfiff

er durch die Zähne, aber damals sei ich gerade erst auf diesen Menschen getroffen und heute könne er es mir sagen, jetzt, da ich in seinem Auto säße und mein Weg ja nur noch diese eine Richtung kenne, ich auch nicht mehr aussteigen könne, wobei er lachte, er habe sich immer vorgestellt, mich nackt in den Armen zu halten.“

 

 

 857155-6cbd2821fee33b145973d556778b9a3e.jpg

Julia Franck (Oost-Berlijn, 20 februari 1970)

 

 

 

 

De Vlaamse schrijver David Nolens werd geboren in Antwerpen op 20 februari 1973. Zie ook mijn blog van 20 februari 2008 en ook mijn blog van 20 februari 2009 en ook mijn blog van 20 februari 2010.

 

Uit: Freejazz van het eenzame lichaam

 

„Anne veranderde om de zeven jaar van relatie. Dat had ook gevolgen voor Fabian die nu moest uitkijken naar iemand anders, want alleen leven kon hij niet. Dat ze hem de bons gaf, had hij niet voorzien. Eigenlijk was het heel eenvoudig en bijna zakelijk. Op een dag kwam hij thuis. Anne zat aan de tafel in een tijdschrift te bladeren. Ze keek op naar Fabian die in het trapgat stond. En hij zag meteen dat ze iemand anders was geworden. Ze sprak niet meer met hem, en als ze sprak, was het met een onbekende stem, die van een vreemde. Zeven dagen leefden ze langs elkaar heen. Toen vroeg Anne aan Fabian of hij het huis wilde verlaten, voorgoed. Met Anne had hij in een dorp gewoond. Gelukkig had hij nog het huis van Julia. Dat huis stond vlak bij het Centraal Station van Antwerpen.

Voor Fabian was het geen toeval dat Anne hem na zeven jaar verliet. Hij had zelf altijd relaties gehad die ofwel zeven dagen, weken, maanden en sinds kort ook jaren duurden. Zo had hij in het laatste jaar van de universiteit precies zeven weken met Jacob gevreeën, een slimme, mooie jongen die hem in de Griekse beginselen had ingewijd. Jacob kon hem als persoon niet echt bekoren. Ook dat ene lichaamsdeel waar het toen om ging, de penis als spiegelbeeld van zijn toenmalige identiteit, was bij Jacob onvolmaakt. Die penis, en hij zag het geslacht nog heel precies voor zich, was krom als een kleine, zoete, Afrikaanse banaan - en het duurde dus zeven weken voordat hij besefte dat hij met zo een penis geen gelijkwaardig gesprek, laat staan een langdurige, eerlijke liefde kon hebben. De penis waar hij naar verlangde was een penis die heel erg op die van hemzelf geleek, zodat hij als het ware zichzelf in de mond kon nemen, als een manier om wel heel diep thuis te komen, om door het spiegelglas in het beeld te stappen en zich definitief te omhelzen. Na zeven weken gaf hij Jacob de bons.“

 

 

857155-1df351dda095aec7804cd5b88f4c6d99.jpg
David Nolens (Antwerpen, 20 februari 1973)

 

 

 

 

De Franse schrijver Georges Bernanos werd geboren in Parijs op 20 februari 1888. Zie ook mijn blog van 20 februari 2007 en ook mijn blog van 20 februari 2009 en ook mijn blog van 20 februari 2010.

 

Uit: La grande peur des bien-pensants

 

« Tant pis! Il ne faut pas le plaindre. Il avait d'avance exprimé toute l'amertume de cette humiliation dernière ; je crains bien qu'il ne l'ait, en dedans de lui, souhaitée ; peut-être en a-t-il même avancé l'heure, lorsqu'encore vivant il se détournait de la vie, s'enfonçait. Sans doute est-il entré dans l'oubli, volontairement, les dents serrées, pour perdre encore une illusion, encore une, la dernière. On croît l'entendre — « Ce Drumont, tout de même... cher ami... c'est fâabuleux... »

En somme, son plan n'était pas de vaincre, mais de durer le plus possible. Après quoi il fallait, il fallait pour la beauté de la chose qu'il perdît pied, seul parmi ce monde d'ennemis, aussitôt foulé, recouvert. « Ils les ont tous, disait-il. Ils l'ont eu. Il devait être content.

 « Plusieurs d'entre nous mourront sans avoir eu la victoire, mais ils testeront avant de mourir. Rome avait jadis ce qu'on appelait le testament sanglant. Tout légionnaire près d'expirer pouvait écrire ses der­nières volontés sur son bouclier, avec son doigt trempé dans le sang : « rutilantibus sanguine litteris ».

Ce testament, il l'a écrit. Il l'a écrit ligne à ligne, avec le beau sang rouge donné tant de fois au cours des duels légendaires, mais il l’a signé d'un sang noir, le sang d'un homme déçu, déçu jusqu'à la racine de la vie, déçu jusqu'à l'os. D'un homme qui attendait de jour en jour, depuis tant d'années, la suprême trahison du destin, réglant pour cette épreuve décisive le vigoureux battement de son cœur, et qui défaille une heure trop tôt, qui sent tout à coup la colère lucide, la généreuse colère dont il croyait n'épuiser jamais la forte ivresse, tourner en dégoût. Ah! cette fin de Drumont, l'agonie interminable, l'abandon, les soins mercenaires, et puis les articles exténués du maître, le rabâchage des Bazire et des Mery dans le journal illustre, la prose pâteuse de l'Action Libérale (l'Action Libérale chez ce vieux lion !), enfin le rire amer qui s'achève dans la convulsion du dégoût. »

 

 

 857155-1ea932793529fa57f8e3dda3cf9ecbad.jpg

Georges Bernanos (20 februari 1888  - 5 juli 1948)

 

 

 

 

De Ierse schrijver William Carleton werd geboren op 20 februari 1794 in Glogher, in het graafschap Tyrone. Zie ook mijn blog van 20 februari 2007 en ook mijn blog van 20 februari 2009 en ook mijn blog van 20 februari 2010.

 

Uit: The Poor Scholar

 

„One day about the middle of November, in the year 18--, Dominick M'Evoy and his son Jemmy were digging potatoes on the side of a hard, barren hill, called Esker Dhu. The day was bitter and wintry, the men were thinly clad, and as the keen blast swept across the hill with considerable violence, the sleet-like rain which it bore along pelted into their garments with pitiless severity. The father had advanced into more than middle age; and having held, at a rack-rent the miserable waste of farm which he occupied, he was compelled to exert himself in its cultivation, despite either obduracy of soil, or inclemency of weather. This day, however, was so unusually severe, that the old man began to feel incapable of continuing his toil. The son bore it better; but whenever a cold rush of stormy rain came over them, both were compelled to stand with their sides against it, and their heads turned, so as that the ear almost rested back upon the shoulder in order to throw the rain off their faces. Of each, however, that cheek which was exposed to the rain and storm was beaten into a red hue; whilst the

other part of their faces was both pale and hunger-pinched.

The father paused to take breath, and, supported by his spade, looked down upon the sheltered inland which, inhabited chiefly by Prostestants and Presbyterians, lay rich and warm-looking under him.

"Why, thin," he exclaimed to the son--a lad about fifteen,--"sure I know well I oughtn't to curse yez, anyway, you black set! an yit, the Lord forgive me my sins, I'm almost timpted to give yez a volley, an' that from my heart out! Look at thim, Jimmy agra--only look at the black thieves! how warm an' wealthy they sit there in our ould possessions, an' here we must toil till our fingers are worn to the stumps, upon this thievin' bent.“

 

 

 

 857155-0cfa9c08e8816cc4ba4b09b989ce6a97.jpg

William Carleton (20 februari 1794 – 30 januari 1869)



Zie voor nog meer schrijvers van de 20e februari ook mijn vorige blog van vandaag.


Geschreven door Romenu om 19:02 Reageer op dit bericht

Pierre Boulle, Ludwig Steub, Johann Heinrich Voß, Johann Fr. Riederer, Cornelis Sweerts

De Franse schrijver Pierre Boulle werd geboren op 20 februari 1912 in Avignon. Zie ook mijn blog van 20 februari 2009 en ook mijn blog van 20 februari 2010.

 

Uit: La planète des singes

 

„Je reste frappé de stupeur, sans réaliser encore ce qu'implique cet événement. Je suis assailli d'abord par une foule de détails triviaux, et surtout tourmenté par une question inquiétante : Comment se fait-il qu'on ne m'en avait pas avisé ? Zira ne me laisse pas le temps de protester.

« Je m'en suis aperçue, il y a deux mois, à mon retour du voyage. Les gorilles n'y avaient vu que du feu. J'ai téléphoné à Cornélius , qui a eu , lui-même , une longue conversation avec l'administrateur . Ils ont été d'accord pour juger qu'il était préférable de garder le secret. Personne n'est au courant, sauf eux et moi. Elle est dans une cage isolée et c'est moi qui m'occupe d'elle. »

Je ressens cette dissimulation comme une trahison de la part de Cornélius et je vois bien que Zira est embarrassée. 11 me semble qu'une machination est en train de se tramer dans l'ombre.

« Rassure-toi. Elle est bien traitée et ne manque de rien. Je suis aux petits soins pour elle. Jamais la grossesse d'une femelle d'homme n'a été entourée de tant de précautions. »

Je baisse les yeux comme un collégien pris en faute sous son regard narquois. Elle se force à prendre un ton ironique, mais je sens qu'elle est troublée. Certes, je sais que mon intimité physique avec Nova lui a déplu, dès l'instant qu'elle a reconnu ma vraie nature, mais il y a autre chose que du dépit dans son regard. C'est son attachement pour moi qui la rend inquiète. Ces mystères au sujet de Nova ne présagent rien de bon. J'imagine qu'elle ne m'a pas dit toute la vérité, que le Grand Conseil est au courant de la situation et que des discussions ont eu lieu à un échelon très élevé.

Quand doit-elle accoucher ?

- Dans trois ou quatre mois. »

Le côté tragi-comique de la situation me bouleverse tout d'un coup. Je vais être père dans le système de Betelgeuse . Je vais avoir un enfant sur la planète Soror, d'une femme pour laquelle je ressens une grande attirance physique, parfois de la pitié, mais qui a le cerveau d'un animal. Aucun être, dans le cosmos, ne s'est trouvé engagé dans pareille aventure. J'ai envie de pleurer et de rire en même temps.

« Zira , je veux la voir ! »

 

 

857153-08229018a5ad1a9f0481cf42b1cc56b9.jpg
Pierre Boulle (20 februari 1912 – 30 januari 1994)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Ludwig Steub werd geboren op 20 februari 1812 in Aichach. Zie ook mijn blog van 20 februari 2009 en ook mijn blog van 20 februari 2010.

 

Uit: Sommer in Oberbayern

 

„Das längst Befürchtete ist eingetroffen, der Schlag ist gefallen – das bayrische Hochland ist fashionabel geworden! In Schliers gibt es bereits Markgräfler mit Sodawasser und das Pfund Forellen um I fl. Io kr.; in Tegernsee ringen fremde Prinzen, Wiener Equipagen und Pariser Toiletten wetteifernd um die Aufmerksamkeit eines auserlesenen Publikums. An den Table-d'hôten findet sich allenthalben jene vornehme schweigsame Gesellschaft, die immer den Eindruck macht, als könne keines das andere ausstehen, als möchte jeder den Nachbarn wenigstens nach Helgoland oder in die Pyrenäen verwünschen.

Um mich auch an einem Bruchstück dieser Pracht zu laben, ging ich eines Tages zur Eisenbahn und nahm ein Billett nach Miesbach.

Früher konnte ich mich über gar nichts ärgern – jetzt habe ich auch dies gelernt und ärgere mich oft den ganzen Tag. In der Frühe verdroß mich schon, daß die Wagen dritter Klasse des Königreichs Bayern keine Haken besitzen, so daß man bei der hydraulischen Einpfropfung, welcher die Fahrgäste trotz 25° R. unterliegen, Joppen, Ränzel und andere Reisekleinodien unter die Bank werfen muß, wodurch dann auch die Füße geniert sind und die Kleinodien schmutzig werden. Mittag um 12 Uhr 10 Minuten ärgerte mich zu Miesbach, daß sich der Posthalterssohn von ... ins Kabriolett des Omnibus setzte, welches ich selbst aspiriert hatte, in der Meinung, daß die Posthalterssöhne der Gegend in den Bauch des Wagens gehören, weil sie ihre Landschaft täglich vor Augen haben und die bequemen Schauplätze den Fremden überlassen sollen. Mit den höckerigen Sitzen der engen Kalesche versöhnten mich gleichwohl die Blumengirlanden, welche sie heute, als am Tag ihres Hinscheidens, zierten, denn morgen schon wird die Eisenbahn bis Schliers eröffnet. Sonst könnte man sich allerdings mehrfach über bayrische Omnibusse und Stellwagen ärgern, namentlich über jenen, welcher vor zwei Jahren von Wolfratshausen nach München fuhr – vielleicht jetzt noch fährt – und sich, zerrissen und zerflickt wie er war oder ist, geradezu jeder patriotischen Beschreibung entzieht. Indessen die Vorliebe für Unbequemlichkeiten jeder Art, namentlich auch für Bänke, die zu schmal, für Türen, die zu nieder, und für Betten, die zu kurz sind, sie ist bekanntlich eine Stammeseigentümlichkeit der Bajuvaren und muß als solche geachtet werden.“

 

 

 857153-e8eb03679c46e06c9dfc124d85559bfc.jpg

Ludwig Steub (20 februari 1812 – 16 maart 1888)

Buste aan zijn geboortehuis in Aichach

 

 

 

 

De Duitse dichter, schrijver en vertaler Johann Heinrich Voß werd geboren op 20 februari 1751 in Sommersdorf / Mecklenburg. Zie ook mijn blog van 20 februari 2009 en ook mijn blog van 20 februari 2010.

 

 

Wir gingen atmend Arm in Arm

    

Wir gingen atmend Arm in Arm,
am
Frühlingsabend
still und warm,
im Schatten grüner Schlehen
uns Veilchen zu erspähen.
Rot schien der Himmel und das Meer;
mit einmal strahlte groß und hehr
der liebe volle Mond daher. 
Das Mägdlein stand und ging und stand
und drückte sprachlos mir die Hand. 

 

 

 857153-3e97ba15e199df55517df1e69bc8e8e7.jpg

Johann Heinrich Voß  (20 februari 1751 – 29 maart 1826)

Buste bij zijn woonhuis (op de achtergrond) in Otterndorf

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Johann Friedrich Riederer werd geboren op 20 februari 1678 in Neurenberg. Zie ook mijn blog van 20 februari 2009 en ook mijn blog van 20 februari 2010.

 

Die vierdte Satyra

Von den Liebes-Romanen. (Fragment)

 

Sind nicht des Printzen Brieff entzuckend und charmant?

Schreibt nicht die Clelia Ihm wieder sehr galant?

Mich dünckt, als ob ich auch in meiner Seel genese,

Als ob der Amor selbst auf allen Worten säße,

Kein ein’ger Punct ist lahm, und keine Sylbe drinn,

Davon ich durch und durch nicht ein Verehrer bin,

Was brauchts, das ist ein Buch, das mein Gemüth ergötzet,

Und alle Traurigkeit gantz in die Ferne setzet,

Darob ich allerdings vergesse vielen Prast,

Der schon seit langer Zeit sich in das Hertz gefaßt,

Mir ist, als ob ich wär zugegen in dem Garten,

Wo Amarillis soll auf den Philemon warten,

Als ob ich würcklich auch mit Meroandern schwitz,

Daß ich nicht Flavien heut auf dem Schooße sitz.

 

 

 

857153-1b2dc11b2b1a90d3941f1ad48e325830.jpg
Johann Friedrich Riederer (20 februari 1678 – 25 juni 1734)

La Liseuse door Honoré Fragonard (Geen portert beschikbaar)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter, liedtekstschrijver, toneelschrijver en boekhandelaar Cornelis Sweerts werd geboren in Amsterdam op 20 februari 1669. Zie ook mijn blog van 20 februari 2008 en ook mijn blog van 20 februari 2009 en ook mijn blog van 20 februari 2010.

 

 

Berouw van Trouw

 

Waar is dan de tyd gebleven,

Die ik eertyts zonder zorg versleet;

Daar ik aan een blok myn jonge leven

Nu moet enden tot myn leet.

Och ik zie nu anders niet

Als hartzeer en verdriet,

Nu 't ben an dat wyf besteet

 

Moest ik om het geltje trouwen

Een boosaardig en een leelyk wyf?

Hoe bedroeft zit ik myn hooft te klouwen!

'k wensch haar als een bout zo styf.

Stak haar doch maar eens de moort,

Ik leefde als het behoort,

In zoeter tydverdryf.

 

 

 

857153-3eef05abdb04731be9563c8349473255.jpg
Cornelis Sweerts (20 februari 1669 - 23 maart 1749)

Gezicht op de Dam te Amsterdam door Hermanus Petrus Schouten, 1779

Geschreven door Romenu om 18:53 Reageer op dit bericht

Siri Hustvedt, Helen Fielding, Jaan Kross, Herbert Rosendorfer, Amy Tan

De Amerikaanse schrijfster en essayiste Siri Hustvedt werd geboren op 19 februari 1955 in Northfield, Minnesota. Zie ook mijn blog van 19 februari 2007 en ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

Uit: Wat me lief was (Vertaald door Heleen ten Holt)

 

„Ieder incident speelde zich af volgens hetzelfde vaste patroon: eerste de treurige ontdekking, dan de woede van de getroffene, dan Marks terugkomst en heftige ontkenningen. Ja, hij was weggelopen, maar hij had niets slechts gedaan. Hij had rondgelopen in de stad. Dat was alles. Hij had behoefte om alleen te zijn. Hij had niet ’s nachts in Philips auto gereden. Als er een deuk achter het portier zat, had iemand anders de stationwagon zeker gestolen. Ja, hij was die nacht van huis weggelopen, maar hij had geen geld gestolen. Violet vergiste zich, waarschijnlijk had ze het uitgegeven of verkeerd geteld. Marks verontwaardigde ontkenningen waren vreemd irrationeel. Alleen als hij met een direct bewijs werd geconfronteerd, bekende hij schuld. Als je erop terugkijkt was alles wat Mark deed akelig voorspelbaar, maar we keken toentertijd geen van allen terug, en hoewel zijn gedrag volgens een cyclus verliep, waren we niet helderziend. We konden de dag van zijn rebellie niet voorspellen.
Mark was een raadsel dat op verschillende manieren kon worden uitgelegd. Het kwam me voor dat er twee manieren waren om zijn gedrag te begrijpen, die allebei een vorm van dualisme betroffen. De eerste was manicheïstisch. Marks dubbele leven was een slinger die tussen licht en donker heen en weer zwaait. Een deel van hem wilde echt zijn best doen. Hij hield van zijn ouders en zijn vrienden, maar hij werd met regelmatige tussenpozen overvallen door plotselinge impulsen, waar hij aan toegaf.“

 

 

 856373-d8ec5eb340d4e148716824d6948b30f3.jpg

Siri Hustvedt (Northfield, 19 februari 1955)

 

 

 

 

De Engelse schrijfster Helen Fielding werd geboren in Morley, Yorkshire op 19 februari 1958. Zie ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

Uit: Bridget Jones's Diary

 

"Julie Enderby's got one. She says she never uses anything else."

"Who's Julie Enderby?"

"You know Julie, darling! Mavis Enderby's daughter. Julie! The one that's got that super-dooper job at Arthur Andersen ..."

"Mum ..."

"Always takes it on her trips ..."

"I don't want a little bag with wheels on."

"I'll tell you what. Why don't Jamie, Daddy and I all club together and get you a proper new big suitcase and a set of wheels?"

Exhausted, I held the phone away from my ear, puzzling about where the missionary luggage-Christmas-gift zeal had stemmed from. When I put the phone back she was saying: "... in actual fact, you can get them with a compartment with bottles for your bubble bath and things. The other thing I thought of was a shopping cart."

"Is there anything you'd like for Christmas?" I said desperately, blinking in the dazzling Bank Holiday sunlight.

"No, no," she said airily. "I've got everything I need. Now, darling," she suddenly hissed, "you will be coming to Geoffrey and Una's New Year's Day Turkey Curry Buffet this year, won't you?"

"Ah. Actually, I ..." I panicked wildly. What could I pretend to be doing? "... think I might have to work on New Year's Day."

"That doesn't matter. You can drive up after work. Oh, did I mention? Malcolm and Elaine Darcy are coming and bringing Mark with them. Do you remember Mark, darling? He's one of those top-notch barristers. Masses of money. Divorced. It doesn't start till eight."

 

 

 856373-532881282d1056afaf66319314769f61.jpg

Helen Fielding (Morley, 19 februari 1958)

 

 

 

 

De Estlandse schrijver Jaan Kross werd geboren op 19 februari 1920 in Tallin. Zie ook mijn blog van 19 februari 2007 en ook mijn blog van 19 februari 2008 en ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

Uit : Uncle (Vertaald door Eric Dickens)

 

« The chain led back to the spring of 1941, that is to say when the order had arrived in Tartu from a certain adviser to Herr Litzmann at the General Commission in Tallinn to swiftly pack together and transport, in part to Tallinn, in part to country manor houses, such-and-such valuable collections housed in the University Library. Those items most valuable from a German cultural (and, consequently, global cultural) point of view were to go to Tallinn, those of lesser importance to the stone cellars of suitable manor houses throughout the Province of Tartumaa.
The order to set to work the appropriate librarians plus those assistants they had come from the Vice-Chancellor of the university. Carpenters had begun (swearing as always) knocking together crates, heads of department (anxious as always) bustling about and directing operations, bibliographers (critical and whispering as always) making book inventories and packers-cum-bearers (sweating and sniffing as always) lugging piles of books and manuscripts down creaking flights of stairs. Each, of course, according to his nature. Perfunctorily and smoothly, assiduously and laboriously, thoughtlessly and twitteringly, inquisitively and mutteringly. Some hurried, others dawdled, some made sure the order was carried out to the letter while others again tried to find the easiest way of wriggling out of it. For there were two, even three attitudes for the order and as many reasons for carrying it out.

Some wished to do everything correctly. More rapidly or more slowly but above all, correctly. Others were indifferent to results as long as they got the mark notes and penni coins at the end of the day to pay for the items printed on their ration coupons. A third group which formed after much cursing and whispering among themselves, a group which grew even larger after the thin cigarettes and dishwater coffee of the lunch break, well, this third group began to hatch their own plans. Why should the most valuable items be packed in the first place? To save them from air raids? All well and good. But not only for that reason.“

 

 

 856373-d199ce70f48d597a0282fd19b5c58db7.jpg

Jaan Kross (19 februari 1920 – 27 december 2007)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Herbert Rosendorfer werd op 19 februari 1934 in Gries geboren. Zie ook mijn blog van 19 februari 2007 en ook mijn blog van 19 februari 2008 en ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

Uit: Briefe in die chinesische Vergangenheit

 

« Zweiter Brief

(Samstag, '3. Juli)

[…] Aber ich sage Dir: tausend Jahre sind mehr als vergangene Zeit. Tausend Jahre sind ein so gewaltiger Berg von Zeit, daß selbst die kühnsten Vögel phantastischer Gedanken ihn nicht zu überfliegen vermögen.

Tausend Jahre sind nicht »jetzt« und »damals«.

Tausend Jahre sind »hier« und »dort«. Ich werde beim »hier« bleiben.

Ich bin sehr glücklich, daß ich den Kontaktpunkt, an dem ich diesen Brief niederlegen werde, wiedergefunden habe. Es ist mir dank eines Mannes gelungen, der mir viel geholfen hat und noch hilft. Mehr von ihm berichte ich Dir demnächst. Anders als mit fremder Hilfe hätte ich den Kontaktpunkt nicht gefunden, denn unser K'ai-feng hat sich so vollständig geändert, daß ich meine, es müßte eine andere Stadt sein. Das hängt vielleicht damit zusammen, daß der Fluß seinen Lauf gewechselt hat; er fließt jetzt fast genau nach Norden.

Die Stadt ist unvorstellbar grüß geworden, und es ist nahezu unerträglich laut. Von keinem einzigen der Paläste, die uns für die Ewigkeit gebaut erscheinen, ist auch nur eine Spur noch vorhanden (soweit ich das bisher gesehen habe), von den einfachen Häusern ganz zu schweigen. Selbst die Hügel sind weg. Alles ist flach, dafür sind die Häuser aufgetürmt wie zackige Berge, und kaum ein Baum ragt über die Häuser hinaus. Du würdest nichts, aber auch gar nichts wieder-erkennen. Wie das alles zugegangen ist, kann ich mir nicht vorstellen. Ich traue unseren barbarischen Enkeln — ich kann Dir sagen: ein würdeloser, verrohter Haufen — zu, daß sie die Hügel abgetragen haben.

Selbst unser Himmel, scheint es mir, hat sich aus dem ständigen Dunst und Ruß in eine fernere Welt zurückgezogen. Es kommt mir fast vor, als wäre ich nicht nur zeitlich, sondern auch örtlich versetzt.

Ich sitze hier, während ich das schreibe, auf einem Stein. Der Lärm, der mich umtost, ist nicht übermä-

ßig; ein, zwei Li* weiter ist er viel schlimmer. Nicht weit von dem Stein muß das kleine Sommerhaus sein, wo ich Dich vor tausend Jahren und drei Tagen zum Abschied umarmt habe. »

 

 

 856373-1419d31f3aac697ef58cd9d6a53864ee.jpg

Herbert Rosendorfer (Gries, 19 februari 1934)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Amy Tan werd geboren in Oakland, Ohio, op 19 februari 1952. Zie ook mijn blog van 19 februari 2007 en ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

Uit : A Brief History of My Shortened Life

 

« It was not my fault. If only the group had followed my original itinerary without changing it hither, thither, and yon, this debacle would never have happened. But such was not the case, and there you have it, I regret to say.

"Following the Buddha's Footsteps" is what I named the expedition. It was to have begun in the southwestern corner of China, in Yunnan Province, with vistas of the Himalayas and perpetual spring flowers, and then to have continued south on the famed Burma Road. This would allow us to trace the marvelous influence of various religious cultures on Buddhist art over a thousand years and a thousand miles—a fabulous journey into the past. As if that were not enough appeal, I would be both tour leader and personal docent, making the expedition a truly value-added opportunity. But in the wee hours of December 2nd, and just fourteen days before we were to leave on our expedition, a hideous thing happened . . . I died. There. I've finally said it, as unbelievable as it sounds. I can still see the tragic headline: "Socialite Butchered in Cult Slaying."

The article was quite long: two columns on the left-hand side of the front page, with a color photo of me covered with an antique textile, an exquisite one utterly ruined for future sale.

The report was a terrible thing to read: "The body of Bibi Chen, 63, retail maven, socialite, and board member of the Asian Art Museum, was found yesterday in the display window of her Union Square store, The Immortals, famed for its chinoiserie. . . ." That odious word—"chinoiserie"—so belittling in a precious way. The article continued with a rather nebulous description of the weapon: a small, rakelike object that had severed my throat, and a rope tightened around my neck, suggesting that someone had tried to strangle me after stabbing had failed. »

 

 

 

 856373-3d49989eb2324947de187b64f56bff99.jpg

Amy Tan (Oakland, 19 februari 1952)



Zie voor nog meer schrijvers van de 19e februari ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 18:55 Reageer op dit bericht

Dmitri Lipskerov, Thomas Brasch, Carson McCullers, Alfredo Bryce Echenique, Björn Kuhligk

De Russische schrijver Dmitri Lipskerov werd geboren op 19 februari 1964 in Moskou. Zie ook mijn blog van 19 februari 2007 en ook mijn blog van 19 februari 2008 en ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

Uit: Le Dernier Rêve de la Raison

 

„Ilya disposait aussi d’un petit local supplémentaire, où l’on entreposait toutes sortes d’outils pour travailler les différentes espèces de poissons — des couteaux pour racler les écailles les plus résistantes, des crochets en fer forgé où l’on suspendait des poissons aux dimensions particulièrement imposantes, qui avaient été légèrement salés par le Tatare sur toute leur longueur, selon une recette unique, une recette qu’il avait inventée lui-même dans sa jeunesse, désormais bien lointaine, dans la Crimée couverte de pêchers, au bord de la mer Noire... Si l’on ouvrait le ventre d’un tel colosse avec une lame tranchante, les yeux du client enthousiasmé voyaient apparaître une chair d’un rouge très tendre, plutôt grasse, et de ce fait, d’un jaune translucide sur les bords, accrochée à de molles arêtes blanches. Il était rare, le client qui restait indifférent à un tel spectacle ; en général, il se mettait aussitôt à saliver et achetait un morceau de la délicatesse pour ses bambins, tout en se représentant la chair fine et tendre, étalée tel un drapeau rouge sur une tranche de pain de mie français enduite de beurre fondu. Au-delà, son imagination lui promettait une tasse de café crème et le mélange de sensations gustatives, sucrées et légèrement salées, si agréables pour commencer un dimanche ensoleillé.

Ilya le Tatare n’était pas propriétaire, même s’il travaillait dans une coopérative, mais il gérait son affaire en patron, prenait soin de son comptoir comme s’il lui avait appartenu, et le lavait à la fin du service au moyen d’un chiffon propre, veillant tout particulièrement à ce que l’odeur de poisson n’empire pas et n’effraie pas le client, le lendemain matin, en lui donnant l’impression que les

produits étaient avariés.“

 

 

 856371-f7d26e0382aaa0e0a628849356f2d99f.jpg

Dmitri Lipskerov (Moskou, 19 februari 1964)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Thomas Brasch werd geboren in Westow,Yorkshire (Engeland) op 19 februari 1945. Zie ook mijn blog van 19 februari 2007 en ook mijn blog van 19 februari 2008.en ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

 

WENN DIE SCHNELLEN WINDE WEHN

in den warmen Nächten

wollen wir aber die Trümmer gehn

in den warmen Nächten

Deine Hand inmeiner, Lisa

deine Haut anmeiner

schneller Lisa, schneller

uns sieht keiner

 

Wenn der weißeMond aufgeht

über den Ruinen

siehst Du wie die Nacht sich dreht

über den Ruinen

Deine Hand inmeiner, Lisa

Deine Haut anmeiner

weiter Lisa, weiter

uns sieht keiner

 

Wenn unsre Mäntel nicht mehr schwer

auf unsern Schultern liegen

wenn sie zwei Segel unterm Wind

werden wir fliegen

deine Hand in meiner, Lisa

deine Haut an meiner

höher Lisa, höher

uns sieht keiner

 

 

 

OFT BIST DU DER, DEN ICH LIEBE

oft bist Du der, den ich hasse

viel seltener jedoch.

Auch der bist Du, vor dem ich

mich fürchte.

Du bist der, der mich schlägt

du bist der, der mich streichelt

du bist der, der mir sagt, wer

ich bin

du bist der, der mir sagt, was

ich kann.

Du bist der, der schreit

und du bist der, der flüstert.

Alles bist du.

Aber nie wirst du der sein,

der immer hier bleibt.

 

 

 

 856371-1ec26ac847394dd6bca4f62514bebf50.jpg

Thomas Brasch (19 februari 1945 – 3 november 2001)

Hier met de actrice Katharina Thalbach

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Carson McCullers werd geboren als Lula Carson Smith 19 februari 1917 in Columbus, Georgia. Zie ook mijn blog van 19 februari 2007 en ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

Uit: Ballad of the Sad Café

 

„First of all, love is a joint experience between two persons – but the fact that it is a joint experience does not mean that it is a similar experience to the two people involved. There are the lover and the beloved, but these two come from different countries. Often the beloved is only a stimulus for all the stored up love which has lain quiet within the lover for a long time hitherto. And somehow every lover knows this. He feels in his soul that his love is a solitary thing. He comes to know a new, strange loneliness and it is this knowledge which makes him suffer. So there is only one thing for the lover to do. He must house his love within himself the best he can; he must create for himself a whole new inward world, a world intense and strange, complete in himself. Let it be added here that this lover about whom we speak need not necessarily be a young man saving for a wedding ring – this lover can be man, woman, child, or indeed any human creature on this earth.

Now, the beloved can also be of any description. The most outlandish people can be the stimulus for love. A man may be a doddering great-grandfather and still love only a strange girl he saw in the streets of Cheehaw one afternoon two decades past. The preacher may love a fallen woman. The beloved may be treacherous, greasy-headed and given to evil habits. Yes, and the lover may see this as clearly as anyone else – but that does not affect the evolution of his love one whit. A most mediocre person can be the object of a love which is wild, extravagant and beautiful as the poison lilies of the swamp. A good man may be the stimulus for a love both violent and debased, or a jabbering madman may bring about in the soul of someone a tender and simple idyll. Therefore, the value and quality of any love is examined solely by the lover himself.“

 

 


856371-921089dde4c0798c0e4e25a7f6a714cc.jpg
Carson McCullers (19 februari 1917 - 29 september 1967)

 

 

 

 

De Peuaanse schrijver Alfredo Bryce Echenique werd op 19 februari 1939 in Lima geboren. Zie ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

Uit: Le Verger de mon aimée (Vertaald door Jean-Marie Saint-Lu)

 

„Carlitos Alegre, qui ne remarquait jamais rien, ressentit tout à coup quelque chose de très fort et de très troublant, quelque chose d’irrépressible et d’explosif, et qui devint plus fort encore, quelque chose d’aussi violent qu’inexplicable, mais de tout à fait agréable, à vrai dire, quand en rentrant chez lui par cette chaude soirée d’été il vit des préparatifs de fête, à l’extérieur, sur la terrasse et dans le jardin. Cela faisait deux semaines qu’il préparait tous les jours son examen d’entrée à l’université au dernier étage d’une très vieille bâtisse à la façade humide et poussiéreuse, jaunâtre, sale, une maison de torchis promise à la démolition et située rue de la Amargura, où vivaient doña María Salinas, veuve Céspedes, ponctuellissime employée de la Poste centrale, et les trois enfants – deux garçons, des jumeaux, ah, et une fille aussi, bien sûr, une fille… – qu’elle avait eus de son défunt mari, César Céspedes, vaillant et talentueux dermatologue originaire du département de Chiclayo qui commençait à se faire un chemin dans la Lima des années 40 et en était à rêver de se faire construire une villa à San Isidro et tout, avec son cabinet sur le devant, bien entendu, prenez-en de la graine, les garçons, cette ascension professionnelle et sociale, c’est tout seul, tout seul et en partant de zéro que je suis en train de la réaliser, vous m’avez compris?, quand la mort le surprit, ou le ravit – comme avait dit quelqu’un lors de son enterrement multitudinaire et rhétorique à Puerto Eten, département de Chiclayo, sa ville natale –; cela avait obligé sa veuve à abandonner sa condition de maîtresse de maison satisfaite et pleine d’espérances pour se vouer corps et âme à la bonne éducation de ses enfants, à brader quasiment leur petite maison du district de Jesús María, et à se transformer en très résignée et très efficace fonctionnaire de l’État et en très correcte locataire aux yeux cernés du dernier étage de cette vieille bâtisse chaque jour un peu plus promise à la démolition de la rue de la Amargura, rue qui n’était déjà plus très cotée, et même pas dans la vieille Lima historique de Pizarre, non, même pas, mais dans la Lima archaïque, où le président don Manuel Prado Ugarteche – qui exerçait alors son second mandat – avait pourtant toujours sa résidence ornée d’un remarquable balcon liménien, parce qu’il vivait à Paris, évidemment, n’importe qui dans ces conditions, sauf quand il gouvernait le Pérou, [...]“

 

 

856371-09a71f4fdcce4fa9c0d8710ed834256f.jpg
Alfredo Bryce Echenique (Lima, 19 februari 1939)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Björn Kuhligk werd geboren op 19 februari 1975 in Berlijn. Zie ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

 

Sie macht am liebsten Pasta

 

Und morgens steht sie nackt
am Fenster, etwas Banales
etwas Göttliches, und sieht
die Gegenwart, wie die sich
unten auf der Straße bemüht

 

sie träumt auf russisch
und raucht filterlose Franzosen
gießt vorm Frühstück den Teppich
verleugnet Schulfreunde und hat
sich nie den Arm abgebunden

 

sie hat den falschen Freund
und selten Geld auf der Kante
den Tag, also genau diesen
den Tag, denkt sie manchmal
den hatte schon mal jemand

 

sie hat keine Fotos an den Wänden
und nach der Tagesschau
ein gewöhnliches Gesicht, sie denkt sich
einen Satz wie diesen oder jenen
etwas Banales, etwas Göttliches

 

am Wochenende sei sie, sagen
ihre Freunde, eine Mischung
aus Kneipentier und Partyknaller
manchmal, wenn sie tanzt, habe sie
Männer an den Beinen

 

am liebsten beendet sie ihre Sätze
mit: „Kannst du mir folgen?“
sie lacht nicht oft, doch manchmal
lächelt sie versteckt, am schönsten
redet sie, wenns regnet

 

 

 

856371-98a8c177c6e19b182f00b05f7138be89.jpg
Björn Kuhligk (Berlijn, 19 februari 1975)

Geschreven door Romenu om 18:48 Reageer op dit bericht

Kay Boyle, Wolfgang Fritz, Yuri Olesha, André Breton, Paul Zech, Mark Prager Lindo, Heinrich L. Wagner

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Kay Boyle werd geboren op 19 februari 1902 in Saint Paul, Minnesota. ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

 

Monody to the Sound of Zithers

 

I HAVE wanted other things more than lovers … 

I have desired peace, intimately to know 

The secret curves of deep-bosomed contentment, 

To learn by heart things beautiful and slow. 

 

Cities at night, and cloudful skies, I’ve wanted;         

And open cottage doors, old colors and smells a part; 

All dim things, layers of river-mist on river— 

To capture Beauty’s hands and lay them on my heart. 

  

I have wanted clean rain to kiss my eyelids, 

Sea-spray and silver foam to kiss my mouth.         

I have wanted strong winds to flay me with passion; 

And, to soothe me, tired winds from the south. 

 

These things have I wanted more than lovers … 

Jewels in my hands, and dew on morning grass— 

Familiar things, while lovers have been strangers.         

Friended thus, I have let nothing pass.

 

 

 

 856369-a6a9240ff3d5e23c17d34c3e8707f959.jpg

Kay Boyle (19 februari 1902 – 27 december 1992)

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver Wolfgang Fritz werd geboren op 19. Februar 1947 in Innsbruck. Zie ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

Uit: Eine ganz einfache Geschichte

 

„Es war da ein Jüngling mit Namen Peter Kaiser, der studierte die so trockene wie unzugängliche Rechtswissenschaft, und er war darin, nach dem Verlauf von vier Semestern, an einem Juniabend, so weit gediehen, daß ihn nur noch vierzehn Tage von seiner ersten Staatsprüfung trennten, worin er Kenntnisse unter Beweis zu stellen haben würde, deren meiste erst noch ihrer Aneignung harrten.

Nichtsdestotrotz glaubte er an diesem Abend, so gegen sechs, keine allzugroße Sünde zu begehen, wenn er seine durch intensives Skriptenbüffeln geschwächten Kräfte mit Hilfe eines Abendspazierganges wiederherzustellen suchte, wobei er, wie sich verstand, spätestens in zwei Stunden wieder an die Stätte seiner Pflicht zurückgekehrt sein wollte. Peter hauste zu seinem nicht geringen Leidwesen noch immer in der elterlichen Wohnung, welche sich am Alsergrund, in einer der Seitengassen der Währingerstraße befand. Seine beiden Eltern dienten im Rathaus als Beamte von subalternem Wirkungskreis. Daß ihr Sohn dereinst dortselbst, als Jurist, zu Macht und Ansehen gelangen würde, schien ihnen ausgemacht, obschon er ihnen wegen seiner allzu träumerischen, allzu wenig zielgerichteten Wesensart nicht wenige Sorgen bereitete.

Da erschien es nur als konsequent, wenn die gestrenge Mama die effiziente Ausnützung der entscheidenden vierzehn Tage höchstselbst überwachte; aber gegen einen Abendspaziergang nach einem ganzen Tag Fleiß wußte auch sie nichts einzuwenden. Später gelangte sie manchmal in ihrem nächtlichen Grübeln zu der Theorie, daß dies vielleicht ihr größer Fehler in dieser Sache, wenn nicht gar der größte Fehler in ihrem Leben gewesen sei, denn an diesem Abend zerrann die Frucht von einundzwanzig Jahren Mühe wie ein kunstvoll gebauter Schneemann an der Märzsonne, und das kam so: Peter eilte zielstrebig zur Fußgängerzone rund um den Stephansdom, denn hier, auf Graben und Kärntnerstraße, kommt der einsame Flanierer auf seine Rechnung.’

 

 

 

 856369-8be7ed7419480cf0858bb3f205e4e328.jpg

Wolfgang Fritz (Innsbruck, 19 februari 1947)

 

 

 

 

De Russische schrijver Yuri Olesha werd geboren op 19 februari 1899 in Elizavetgrad (nu Kirovohrad, Oekraïne). Zie ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

Uit: The Cherry Seed

 

„The bird's not there anymore. It flew up through the crown of the tree. The flight is difficult. The bird flies, hitting the leaves.

Natasha treated us to cherries. By a childish habit, I kept one seed in my mouth. It rolled around in my mouth and was sucked clean. I took it out. It looked wooden.

I left the dacha with a cherry seed in my mouth.

I travel through the invisible country.

I return from the dacha to the city. The sun is setting. I'm heading east. I am traveling a double path. One path is accessible to the observation of everyone. A passerby sees a man walking along an empty, overgrown area. But what's going on with this peacefully walking man? He sees his shadow in front of himself. The shawdow moves along the ground, extending into the distance. It has long, colorless legs. I traverse the vacant lot. The shadow rises along a brick wall and suddenly loses its head. The passerby doesn't see this. Only I see it. I step into a corridor between two buildings. The corridor is endlessly high, filled with shade. Here the soil is claylike, pliable, like in a garden. Toward me, along the wall, moving to the side, runs a stray dog. We pass. I look behind. The threshhold behind is shining. There on the threshold, a solar flare momentarily covers over the dog. Then it runs off into the emptiness, and only now can I see its color--reddish.

All this happens in the invisible country, because in the country accessible to normal vision, something else is going on: a traveler meets a dog, the sun sets, the vacant lot turns green.“

 

 

856369-693a4873f9972d1d3b757bf6c4bb9e95.jpg
Yuri Olesha (19 februari 1899 – 10 mei 1960)

 

 

 

 

De Franse dichter en essayist André Breton werd geboren in Tinchebray in het departement Orne op 19 februari 1896. Zie ook mijn blog van 18 februari 2007 en ook mijn blog van 18 februari 2008. en ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

 

Five Ways To Kill A Man

 

There are many cumbersome ways to kill a man.
You can make him carry a plank of wood
to the top of a hill and nail him to it. To do this
properly you require a crowd of people
wearing sandals, a cock that crows, a cloak
to dissect, a sponge, some vinegar and one
man to hammer the nails home.

Or you can take a length of steel,
shaped and chased in a traditional way,
and attempt to pierce the metal cage he wears.
But for this you need white horses,
English trees, men with bows and arrows,
at least two flags, a prince, and a
castle to hold your banquet in.

Dispensing with nobility, you may, if the wind
allows, blow gas at him. But then you need
a mile of mud sliced through with ditches,
not to mention black boots, bomb craters,
more mud, a plague of rats, a dozen songs
and some round hats made of steel.

In an age of aeroplanes, you may fly
miles above your victim and dispose of him by
pressing one small switch. All you then
require is an ocean to separate you, two
systems of government, a nation's scientists,
several factories, a psychopath and
land that no-one needs for several years.

These are, as I began, cumbersome ways
to kill a man. Simpler, direct, and much more neat
is to see that he is living somewhere in the middle
of the twentieth century, and leave him there.

 

 

 

856369-36d7e97a8cb1103d261bc4342c736048.jpg
André Breton (19 februari 1896 – 28 september 1966)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Paul Zech werd geboren op 19 februari 1881 in Briesen. Zie ook mijn blog van 19 februari 2009 en ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

 

Novembernacht

Für Leo Grein

  

Zwielicht macht alle Ebenen blank wie Silberseen

und überbrückt den schmalen Fluß,

der ganz ins Uferlose rückt.

Vertiefter Wolkenzug erdrückt

den seufzenden Verdruß

in den erloschenen Alleen.

 

Turmuhren gehen ihren Kreisgang ohne Zeiger.

Am Kreuzweg, wo der Weiser wie ein Galgen droht,

lärmt einer Krähe frostverschärfte Not:

Gebt Brot…

Der Wind ist aller Kümmernis Verschweiger.

 

 

 

856369-de65492c10bf67f978e76ef57140fe3c.jpg
Paul Zech (19 februari 1881 – 7 september 1946)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 19 februari 2010.

 

De Nederlandse schrijver Mark Prager Lindo, beter bekend als Den Ouden Heer Smits werd geboren in Londen op 19 februari 1819. Zie ook mijn blog van 19 februari 2007 en ook mijn blog van 19 februari 2009.

 

De Duitse schrijver Heinrich Leopold Wagner werd geboren op 19 februari 1747 in Straatsburg. Zie ook mijn blog van 19 februari 2009.

Geschreven door Romenu om 18:43 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten