Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 28 mei 2016 tot 29 mei 2016

André Brink, Eduard Escoffet, G. K. Chesterton, Bernard Clavel, Leah Goldberg, T. H. White

De Zuid-Afrikaanse schrijver André Brink werd geboren op 29 mei 1935 in Vrede. Zie ook alle tags voor André Brink op dit blog.

Uit: De bidsprinkhaan (Vertaald door Rob van der Veer).

“Kupido Kakkerlak werd niet op de gewone manier uit zijn moeders lichaam geboren, maar uitgebroed uit de verhalen die ze vertelde. Deze verhalen namen vele vormen aan.
Volgens een ervan was zijn moeder een maagd, zo smal en dun als een leren riempje, en had iedereen pas in de gaten dat ze zwanger was toen de nietige boreling ter wereld kwam. In een andere versie was ze juist zichtbaar en kolossaal zwanger, een bizar lange tijd, wel drie tot vier jaar, voordat de berg een muis baarde. Afhankelijk van haar luim en de stand van de maan beweerde ze dat hij juist niet een kind van haar was, maar gewoon in haar hut was achtergelaten, pasgeboren en met de navelstreng nog aan de nageboorte, door een vreemdeling die toevallig ’s nachts voorbij was gekomen en wiens gezicht ze geen moment te zien had gekregen. (Het enige wat ze met zekerheid kon zeggen, was dat de vreemdeling anders dan zij geen contractarbeider was, maar ‘een vrij man’ die kon gaan en staan waar hij wou, net als de wind.) Van deze weergave was het maar een kippeneindje naar de uitspraak dat de bezoeker helemaal geen mens was geweest, maar een nachtloper, een van de soba khoin of schaduwmensen die bij de levenden komen spoken, of een fantoom uit een droom. Veel van haar toehoorders prefereerden de versie waarin Kupido de ene helft van een tweeling was geweest en ergens in het vrije veld was neergelegd omdat hij heel duidelijk de zwakste van het stel was, volgens de oeroude gewoonten van de Khoikhoi (oftewel de Hottentotten, zoals ze algemeen bekend waren aan het eind van de achttiende eeuw, toen dit alles gebeurde).
Op een gegeven moment, zo gaat het verhaal, dook er een bateleur uit de hemelen, een prachtige buitelarend uit de verre bergen, die het amper wriemelende wurm in zijn klauwen greep om het vervolgens te verliezen - of te laten vallen - op de manier waarop deze vogels een schildpad doden, een heel eind verderop, in de godverlaten, hoger gelegen streken van de Grote Karoo, bekend als de Koup, waar afstand alle betekenis verliest en slechts pure ruimte heerst. De baby kwam terecht op de schoot van een vrouw die daar op de vlakte zat te slapen, en toen ze wakker werd, was het kind er, en van haar. Het enige wat ze wist - hoe, dat zou niemand kunnen zeggen - was dat de arend ooit eens weerom zou komen om het schepseltje mee terug te nemen naar waar hij vandaan gekomen was.”

 1919670-2965d25e8231060963981c6439ec3c22.jpg
André Brink (29 mei 1935 - 6 februari 2015)

 

 

De Catalaanse dichter, schrijver en vertaler Eduard Escoffet werd geboren op 29 mei 1979 in Barcelona. Zie ook alle tags voor Eduard Escoffet op dit blog.

 

carrer d'urgell
für joan carles garcia

garten

es gibt auf der erde keine zerrissenen, zerfetzten landstriche,
es gibt keine mulden voll schlamm
aus laub und blattwerk:
die zeit zersetzt nicht und
die einsamkeit entwurzelt uns nicht.

in deiner gegend, eingefasst
in aufgetürmte grabnischen,
die blumen aufnehmen,
richten sich die blätter auf
und verstehen dein schweres erwachen
und lauern nicht indiskret
in der nacht:
samen wehen durch die straßen im april.

zum boden, zu den pflanzentöpfen,
lenke ich die finger: glatt:
und meine, dass alles einfach sein müsste.
spiegel
zur sonne gerichtet
damit du dich in ihnen siehst und erkennst
und ein wald zum spielen
und eine öde freifläche zum warten.

es gibt tote männer mit einem in die
brust gerammten holzprügel. man tut, was man kann.
ausgestreckt auf dem festgetretenen boden.

 

Vertaald door Roger Friedlein

 

 1919670-c4f04187eb252dcbfc822ff8cc5d9189.jpg
Eduard Escoffet (Barcelona, 29 mei 1979)

 

 

De Engelse dichter, letterkundige, schrijver en journalist Gilbert Keith Chesterton werd geboren in Londen op 29 mei 1874. Zie ook alle tags voor G. K. Chesterton en alle tags voor Chesterton op dit blog.

 

A Prayer In Darkness

This much, O heaven—if I should brood or rave,
Pity me not; but let the world be fed,
Yea, in my madness if I strike me dead,
Heed you the grass that grows upon my grave.

If I dare snarl between this sun and sod,
Whimper and clamour, give me grace to own,
In sun and rain and fruit in season shown,
The shining silence of the scorn of God.

Thank God the stars are set beyond my power,
If I must travail in a night of wrath,
Thank God my tears will never vex a moth,
Nor any curse of mine cut down a flower.

Men say the sun was darkened: yet I had
Thought it beat brightly, even on—Calvary:
And He that hung upon the Torturing Tree
Heard all the crickets singing, and was glad.

 

 

Elegy In A Country Churchyard

The men that worked for England
They have their graves at home:
And bees and birds of England
About the cross can roam.

But they that fought for England,
Following a falling star,
Alas, alas for England
They have their graves afar.

And they that rule in England,
In stately conclave met,
Alas, alas for England,
They have no graves as yet.

 

 1919670-6d91a51d12e5cbc0ddf4b18fcf1ca0fe.jpg
G. K. Chesterton (29 mei 1874 - 14 juli 1936)
Portret door Edwin Swan, 1940

 

 

De Franse schrijver Bernard Charles Henri Clavel werd geboren op 29 mei 1923 in Lons-le-Saunier. Zie ook alle tags voor Bernard Clavel op dit blog.

Uit: Le voyage du père

"Il se retrouva une fois de plus à la gare et se planta près de l'entrée des voyageurs. Il n'y avait plus d'espoir en lui, plus qu'un instinct de bête dont le maître est mort, mais qui continue pourtant de le chercher parmi les vivants.
Elle était partie en voiture, mais il l'attendait là, près de ce portillon où disparaissaient des manteaux de fourrure et des cheveux blonds, bruns, roux... Il ne savait même pas de quelle couleur étaient aujourd'hui les siens.
Voilà : Quantin, c'était devenu cela. Un vieux sans force, un vieux dont les mains ouvertes pendaient de chaque côté de son corps. Deux grosses mains inutiles, marquées par une vie de peine, habituées à tout entreprendre et à tout mener à bien, mais qui n'avaient rien pu faire pour retenir Marie-Louise.
(…)

Ils vivaient là, sans se quitter, attelés au même chargement de petites misères et de petites joies, à marcher du même pas depuis des années, à marcher du même pas depuis des années, et voilà qu'il s'apercevait aujourd’hui qu'il connaissait à peine sa femme. Voilà qu'il n'osait même plus embrasser. Lorsqu'on vit ainsi, on croit se connaître, mais c'est seulement valable pour l'habituel, c'est-à-dire la peine et toutes les petites joies qui font l'existence. Mais qu'un évènement survienne qui vous jette brutalement en dehors de l'ornière, et voilà qu'on ne se retrouve plus. On se prend à regarder sa femme comme si on la rencontrait pour la première fois."

 

 1919670-6a627960d092b74d5d504d3848af4cc6.jpg
Bernard Clavel (29 mei 1923 – 5 oktober 2010)

 

 

De Hebreeuwse dichteres, schrijfster en letterkundige Leah Goldberg werd geboren in Königsberg (Pruisen) op 29 mei 1911. Zie ook alle tags voor Leah Goldberg op dit blog.

Uit: Tagebuch

“3. November 1927:
Mich interessieren am meisten die Vorträge zur russischen Literatur, ich fühle mich ihr verbunden wie keiner anderen Literatur in der Welt. Mehr als ich dies selbst will. Und obwohl ich mich in letzter Zeit etwas von der russischen Literatur entfernt habe, so ist sie mir doch am bekanntesten und verständlichsten von allen. Ich bin ihr durch die Sprache und die Lebensumstände verbunden, viel mehr als der hebräischen Literatur. Zwar habe ich das Verhältnis einer großen Liebe, wie ich es zu hebräischen Schöpfungen habe, nicht zu der russischen [Sprache; ...] Weil ich, trotz aller Liebe, die ich zu den Helden der russischen Literatur habe, nicht so bin wie sie. Dieselbe besondere Atmosphäre, welche die jüdische Umgebung erzeugt, ist ein Zauberkreis, den man nicht verlassen kann und den ich auch in keiner Weise verlassen will. Sie beeinflusst all mein Denken und Fühlen und macht mich und die übrigen Töchter meines Volkes völlig verschieden von den Frauen, die in eine andere Umgebung hineingeboren werden und in ihr leben.
Und daher kann ich mich Missius oder irgendeiner anderen Russin gleich fühlen – wer auch immer sie sei, äußerst menschlich und ›kosmopolitisch‹. Ich kann denken und träumen ähnlich wie sie (so ähnlich, dass ein unerfahrenes Auge uns für identisch hält!). Aber so zu fühlen wie sie fühlt, zu denken und zu träumen wie sie – werde ich niemals können. Das vollkommene ›Ich‹, vollendet wie es ist, kann ich nur in der hebräischen Geistesschöpfung finden.«
(…)

„2. Januar 1928:
Wir haben keine Sprache [...] seit unseren Kindertagen redet man mit uns in drei, wenn nicht vier Sprachen. Und in keiner haben wir Wurzeln. Wir lieben sie alle, die eine, weil ihre Literatur schön ist, die zweite, weil sie unsere Eltern sprechen, die dritte, weil sie gemäß unserer Weltanschauung und unseren Prinzipien unsere Sprache sein soll. Und wenn wir die dritte wählen und uns stärker mit ihr als mit den anderen verbinden und wenn wir zu der Erkenntnis kommen, dass wir in ihr und nur in ihr denken müssen, können wir dann aber auch in ihr schöpferisch sein? Diese Sprache, die wir gelernt haben und in der Regel nicht gut kennen! Trotzdem müssen wir hartnäckig sein.“

 

 1919670-501fc483e62711f83585495423b9bbdd.jpg
Leah Goldberg (29 mei 1911 – 15 januari 1970)

 

 

De Engelse dichter en schrijver Terence Hanbury White werd geboren op 29 mei 1906 in Bombay (Mombai). Zie ook alle tags voor T. H. White op dit blog.

Uit: The Once and Future King

“If I were to be made a knight," said the Wart, staring dreamily into the fire, "I should insist on doing my vigil by myself, as Hob does with his hawks, and I should pray to God to let me encounter all the evil in the world in my own person, so that if I conquered there would be none left, and, if I were defeated, I would be the one to suffer for it."
"That would be extremely presumptuous of you," said Merlyn, "and you would be conquered, and you would suffer for it."
"I shouldn't mind."
"Wouldn't you? Wait till it happens and see."
"Why do people not think, when they are grown up, as I do when I am young?"
"Oh dear," said Merlyn. '"You are making me feel confused. Suppose you wait till you are grown up and know the reason?"
"I don't think that is an answer at all," replied the Wart, justly.
Merlyn wrung his hands.
"Well, anyway," he said, "suppose they did not let you stand against all the evil in the world?"
"I could ask," said the Wart.
"You could ask," repeated Merlyn.
He thrust the end of his beard into his mouth, stared tragically into the fire, and began to munch it fiercely.”

 

 1919670-8f60effa6ee6d834066aa46a2a42db62.jpg
T. H. White (29 mei 1906 – 17 januari 1964)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 29e mei ook mijn vorige blog van vandaag.

Geschreven door Romenu om 10:56 Reageer op dit bericht

Mohsen Makhmalbāf, Hans Weigel, Max Brand, Anne d'Orléans de Montpensier, Alfonsina Storni, Till Mairhofer

De Iraanse filmregisseur en schrijver Mohsen Makhmalbāf werd geboren op 29 mei 1957 in Teheran. Zie ook alle tags voor Mohsen Makhmalbāf op dit blog.

Uit: Le Jardin de cristal (Vertaald door Vincent Despagnet)

«Lâyeh arpentait la pièce, une main sur les reins. Douleur. Délire.
Une brebis met bas. Les filles font cercle autour, soucieuses. Elle souffre. Les filles restent immobiles. Il ne faut pas s’immiscer dans le travail de la nature. L’animal agnelle à l’écart, seul à endurer le mal. Un instant de répit. Le temps de brouter un peu, d’oublier. Puis de nouveau les muscles se contractent. Plus fort qu’avant. Les pattes se dérobent. Le malaise et la détresse de la brebis couchée sur le flanc se mêlent à ceux de la jeune femme, qui s’allonge en geignant. Au paroxysme de la souffrance, les pattes de l’agneau apparaissent à l’extrémité du ventre de la femelle. Nouvel être donné au monde: voici ton univers! Il est à toi! Réjouis-toi! Mais pour un instant seulement, car le moment d’avoir la gorge tranchée approche ! Broute, afin de devenir beau et gras.»

 

 1919659-ab8e7b811dba289c2cf03bd93d9106ec.jpg
Mohsen Makhmalbāf (Teheran, 29 mei 1957)



De Oostenrijkse schrijver en theatercriticus Hans Weigel werd geboren op 29 mei 1908 in Wenen. Zie ook alle tags voor Hans Weigel op dit blog.

Uit: Unvollendete Symphonie

“Man saß viel beisammen in jenem dunklen und kalten Winter nach dem Krieg. Licht und Wärme schienen im Beisammensein vervielfacht. Es gab auch kaum andere Verbindungen zu den Menschen als: sie aufsuchen. So ging man, wenn man in der Nähe war, zu denen, die man kannte, in die Wohnung. Waren sie zu Hause, saßen wohl andere schon bei ihnen und holten sich Licht und Wärme. Das war eine unbekümmerte und sehr ursprüngliche Geselligkeit. Mir erschien sie damals als die wienerische Art der Geselligkeit; denn ich war erst im Herbst nach Wien gekommen. Was ich hier fand, kam mir nicht wie zu dieser Zeit, sondern wie zu dieser Stadt gehörend vor. Viel später erst merkte ich allmählich, wie die Zeit und die Stadt einander wandelten.
Wer ein Zimmer betritt und drin eine Anzahl von Menschen findet, meint, daß er eine Gesellschaft vor sich hat, und bringt sie in viel dichtere Beziehung zueinander, als es meist angemessen ist. So ging es mir, als ich in die große Stadt Wien, aus dem kleinen Bezirk meiner ersten Jugend kommend, kläglichen Einzug hielt. Die Zufälligkeiten erster Begegnungen schienen mir unwandelbare Gegebenheiten. Und so ist’s wohl auch dir gegangen, als du in dieses zufällige Zimmer gekommen bist, in dem inmitten von Zufälligkeiten zufällig auch ich gesessen bin.
Der Hausherr, einer meiner noch spärlichen Bekannten jener Tage, hatte eben auf einem großen Teller Brote aufgetischt, bestrichen mit einer Mischung, die uns erstaunlich wohlschmeckend vorkam, deren Hauptbestandteil für uns, auf ewig unvergeßbar, mit jenen Zeiten verbunden zu sein schien und von der ich heute kaum mehr weiß, daß sie »Nährhefe« hieß.
Es hat geläutet. Der Hausherr ging öffnen. Man hat jubelnde Schreie und Rufe einer stürmischen Begrüssung gehört. Dann ist er mit einem anderen Mann im Zimmer gestanden, noch ganz im Eindruck des Augenblicks und mit männlichem verhaltenem Ungeschick nach äußeren Mitteln zum Erweis von Liebe, Freude und Freundschaft suchend: Umarmen, Auf-die-Schulter-Klopfen, Händeschütteln.“

 

 1919659-78f747d137d777c64a8b4e760234cb79.jpg
Hans Weigel (29 mei 1908 – 12 augustus 1991)

 

 

De Amerikaanse schrijver Max Brand (eig. Frederick Schiller Faust) werd geboren op 29 mei 1892 in Seattle. Zie ook alle tags voor Max Brand op dit blog.

Uit: Gunman's Reckoning

“The fifty empty freights danced and rolled and rattled on the rough road bed and filled Jericho Pass with thunder; the big engine was laboring and grunting at the grade, but five cars back the noise of the locomotive was lost. Yet there is a way to talk above the noise of a freight train just as there is a way to whistle into the teeth of a stiff wind. This freight-car talk is pitched just above the ordinary tone--it is an overtone of conversation, one might say--and it is distinctly nasal. The brakie could talk above the racket, and so, of course, could Lefty Joe. They sat about in the center of the train, on the forward end of one of the cars. No matter how the train lurched and staggered over that fearful road bed, these two swayed in their places as easily and as safely as birds on swinging perches. The brakie had touched Lefty Joe for two dollars; he had secured fifty cents; and since the vigor of Lefty's oaths had convinced him that this was all the money the tramp had, the two now sat elbow to elbow and killed the distance with their talk.
"It's like old times to have you here," said the brakie. "You used to play this line when you jumped from coast to coast."
"Sure," said Lefty Joe, and he scowled at the mountains on either side of the pass. The train was gathering speed, and the peaks lurched eastward in a confused, ragged procession. "And a durned hard ride it's been many a time."
"Kind of queer to see you," continued the brakie. "Heard you was rising in the world."
He caught the face of the other with a rapid side glance, but Lefty Joe was sufficiently concealed by the dark.
"Heard you were the main guy with a whole crowd behind you," went on the brakie.
"Yeh?"
"Sure. Heard you was riding the cushions, and all that."
"Yeh?"
"But I guess it was all bunk; here you are back again, anyway."
"Yep," agreed Lefty.
The brakie scratched his head, for the silence of the tramp convinced him that there had been, after all, a good deal of truth in the rumor.”

 

 1919659-44d4c558a815b93daf87726b9bdadf38.jpg
 Max Brand (29 mei 1892 – 12 mei 1944)
 Cover

 

 

De Franse schrijfster Anne Marie Louise d'Orléans, hertogin van Montpensier, werd geboren op 29 mei 1627 in Parijs. Zie ook alle tags voor Anne d'Orléans de Montpensier op dit blog.

Uit: Memoiresde Mademoisellede Montpensier

« Il se passa beaucoup de choses pendant ce temps-là : je n'étois qu'un enfant pour lors, je n'avois part à rien et ne pouvois rien remarquer. Tout ce dont je me souviens, c'est d'avoir vu la cérémonie des chevaliers de l'ordre qui furent faits à Fontainebleau, dans laquelle aussi on dégrada de l'ordre M. le duc d'Elbœuf et le marquis de la Vieuville. Je vis ôter et rompre les tableaux de leurs armes qui étoient au rang des autres ; j'en demandai la raison : l'on me dit que l'on leur faisoit cette injure parce qu'ils avoient suivi Monsieur. Je me mis aussitôt à pleurer, et je me sentis si touchée de ce traitement, que je voulus me retirer, et je dis que je ne pouvois voir cette action avec bienséance. Mon dépit ne me faisoit pourtant pas haïr la cour : j'étois ravie lorsqu'elle étoit à Fontainebleau et que Leurs Majestés m'envoyoient querir. Quand cela m'arrivoit, j'y étois trois ou quatre semaines dans la joie de mon cœur, par les divertissements continuels que j'y trouvois à mon goût. Il est vrai que le roi adoucissoit bien, par la tendresse qu'il me témoignoit, le déplaisir que me donnoit l'aversion qu'il avoit pour Monsieur. Les sentiments de la reine ne s'accordoient point aux siens en cela ; je pense que les amitiés qu'elle me faisoit n'étoient que des effets de celle qu'elle avoit pour Monsieur. Si les histoires de ce temps-là en font mention, celles d'aujourd'hui pourront bien dire le contraire. J'étois tellement accoutumée à leurs caresses, que j'appelois le roi mon petit papa, et la reine ma petite maman ; je croyois qu'elle l'étoit, parce que je n'avois jamais vu ma mère. Lorsque j'étois à Paris, tout ce qui'il y avoit de filles de qualité venoient me faire jouer ; et les plus assidues auprès de moi étoient mesdemoiselles de Longueville, d'Épernon, de Brissac, les filles de M. de Gramont, mesdemoiselles de Lannoi, du Lude, Séguier, fille du chancelier, de Rancé, de la Ville-aux-Clercs, Jarnac, et beaucoup d'autres ; et celles-là étoient mes particulières amies. »

 

 1919659-3ae2508a4d00d5cc1426e8fb27144614.jpg
Anne d'Orléans de Montpensier (29 mei 1627 – 5 april 1693)
Uit het atelier van  Charles et Henri Beaubrun, rond 1660

 

 

De Argentijnse dichteres Alfonsina Storni werd geboren in Sala Capriasca, Zwitserland op 29 mei 1892. Zie ook alle tags voor Alfonsina Storni op dit blog.

 

My Sister

It's ten o'clock at night; in the room in semidarkness
My sister is asleep, hands on her chest;
Her face is very white and very white her bed,
As if it understood, the light is almost unlit

She sinks into the bed like rosy fruit,
from smooth pastures into the depths of the mattress.
The air enters her chest and raises it chastely
With its rhythm measuring the fleeting minutes.

I tuck her tenderly into the white covers
And protect from the air her two divine hands;
Walking on tiptoe I close all the doors,
leave the shutters half-open and draw the drapes

There's a lot of noise outside, drowning so much noise
The men are suing each other, whisper the women,
Words of hate go up, the shouts of the merchants:
Oh, voices, stop it. Don't enter till you come to your nest.

My sister is weaving her silk cocoon
Like a skilled caterpillar: her cocoon is a dream.
With thread of gold she weaves the silken ball:
Spring is her life. I am already summer.

She counts with only fifteen Octobers in her eyes,
And so her eyes are so clean and clear;
She beleives that storks, from strange countries,
Come down carrying beautiful babies with little red feet.

Who wants to enter now? Oh, is it you, good wind?
Do you want to watch her? Come in. But first,
Warm up a moment; don't go so soon
and freeze the gentle dream in her present.

Like you, it's well that the rest would like to come in
and watch that whiteness, those immaculate cheeks,
Those fine bags under her eyes, those simple lines,
You would see them, wind, and kneel and weep.

Oh, if you love her, be good a day, because she
flees from the light if it hurts her. Watch your words,
and your intention. Her soul, like wax, can be carved,
But like wax, too much touch destroys her.

Do as that star that watches her by night,
Filtering its eye through a crystalline veil:
That star rubs its eyelashes and spins,
But does not wake her, silent in the sky.

Fly away, if it's possible, for your snow-white orchard:
Piety for your soul! She is immaculate.
Piety for your soul! I know it all, it's true.
But she is like the sky: She knows nothing.

 

 1919659-3f1b083689f696adeb2e02c80618c3c6.jpg
Alfonsina Storni (29 mei 1892 – 25 oktober 1938)

 

 

De Oostenrijkse dichter, schrijver en uitgever Till Mairhofer werd geboren op 29 mei 1958 in Steyr. Zie ook alle tags voor Till Mairhofer op dit blog.

 

des spinners lied

der abschied ist immer
der abschied für immer
das aus dem haus gehen
und nicht wiederkehren
so gehe ich
bevor ich gehe
den vorabend nachtlang
die bücherreihen lang
schlage auf schlage nach
immer ein spätwerk
von jedem möglichst das letzte.

 

 1919659-7747d9283a5374e5409350e334268a4b.jpg
Till Mairhofer (Steyr, 29 mei 1958)

Geschreven door Romenu om 10:44 Reageer op dit bericht

Ad Zuiderent, Leo Pleysier, Adriaan Bontebal, Guntram Vesper, Frank Schätzing, Vladislav Chodasevitsj, Sjoerd Leiker

De Nederlandse dichter en criticus Ad Zuiderent werd geboren in ’s-Gravendeel op 28 mei 1944. Zie ook alle tags voor Ad Zuiderent op dit blog.

 

Tuinpad

De paden op! Welja, dat ene pad
dat heel de tuin bestrijkt: het rondje
binnendoor. Diagonale bielzen
hogen hier en daar wat op. En dat is dat.

Wat heb je met me voor dat wij hier gaan?
Een achtertuin van zes bij acht, een spoor
van slakken, minder dan een blokje om.

Jij zegt: 'Dit is het binnenpad.' Volstaat
het schijnbaar vierkant van een streepje grond
of zoek je van de cirkel het kwadraat?

Eens ging de ondergang met paard en kar
de wereld rond; dat hebben we gehad
Nu blijf ik vlak bij huis, en noem je schat.

Dit is het. Naar bielzen draait het pad
licht omhoog. Daar blijft de zon wat langer
voor hij ondergaat. Ik heb je lief, zo lief.
In 't groen draagt dit de waarde van een daad.

 

 

Reservaat

Zaten wij op een duintop, was het het bekende
liedje, van de wind die op het hoogste punt
en hopen dat het uitzicht niet bedriegt.

Eerst in de diepte langs het strand, een golf
de horizon, gericht op hond en kind, op zon en wind,
werd je vanzelf gedachteloos en vrij.

Toen onder prikkeldraad omhoog, het verse
nauwelijks begroeide duin, het reservaat.
Het was verboden, maar daar zaten wij, vrij

als de zee die schitterde in zonnegloed, een vol
gemoed van dat je zoiets zong zonder te weten
wat het duin nog meer was dan bescherming

van het achterland. En nu dezelfde haast:
de zeespiegel in stukken in de ochtendkrant
was verder van je bed dan nu je keek

voorbij de opgebolde horizon. Een stip
als een begin; we konden alle kanten op.

 

 1919415-0980d3ff57287987ba474840f4e9fcdc.gif
Ad Zuiderent (’s-Gravendeel, 28 mei 1944)

 

 

De Belgische schrijver Leo Pleysier werd geboren in Rijkevorsel op 28 mei 1945. Zie ook alle tags voor Leo Pleysier op dit blog.

 

Joris

Vier meisjes - ze zijn verkleed, ze dragen linten in hun haar, ze hebben zich opgemaakt met lipstick, mascara en oogschaduw - lopen arm in arm over de stoep van de dorpsstraat. Ze zijn vrolijk en uitgelaten. Ze kwetteren en tateren als eksters. De zon schijnt.
Stilzwijgend staat een jongen van een jaar of elf, twaalf misschien, in de deuropening aan de straatkant te kijken. Hij wacht, twijfelt, probeert zich nog snel achter de halfgeopende voordeur te verbergen wanneer de meisjes in het voorbijlopen op hun beurt in zijn richting kijken. Ten slotte komt hij terug te voorschijn en drentelt achter de vier meisjes aan. Maar die hebben het alweer veel te druk met elkaar om nog aandacht aan hem te besteden. De afstand tussen de jongen en de vier meisjes die nu eens verkleint, dan weer vergroot. Alsof hij aan een onzichtbaar elastisch lint over de stoep wordt meegesleept.
Er weerklinkt muziek in de straat. Een vlag wappert in de wind.
Ineens echter houden de meisjes halt. Als op een afgesproken teken draaien ze zich alle vier om en luidop en in koor beginnen ze te skanderen.
‘Joo-ris!’
‘Joo-ris!’
‘Joo-ris!’
‘Joo-ris!’
Verlegen druipt Joris af. Giechelend en ginnegappend lopen de meisjes weer voort. Het is een zonnige dag in het voorjaar.

 

 1919415-8696f9541bbdb91360df9b5a2c8f0495.jpg
Leo Pleysier (Rijkevorsel, 28 mei 1945)

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Adriaan Bontebal werd als Aad van Rijn op 28 mei 1952 in Leidschendam geboren. Zie ook alle tags voor Adriaan Bontebal op dit blog.

Uit: Haags Dagboek

“Het demonstreren heb ik al jaren geleden voor gezien gehouden.
In het bijzonder die wandeltochten die erop zijn gericht overheden van je gelijk te overtuigen. Natuurlijk: de gezelligheid kent geen tijd. Je ziet oude bekenden, je maakt een praatje hier, een afspraakje daar, maar over de resultaten van je protest hoef   je je geen illusies te maken. We hebben de vrijheid van meningsuiting in dit land, de autoriteiten hebben niet de plicht tot luisteren. Daarom zoek ik mijn vertier bij voorkeur elders: zelfs in de kleine uurtjes van een feest is er altijd wel iemand te vinden die echt naar me luistert.
Er zit echter ook een praktische kant aan mijn aversie tegen demonstreren, voortkomend uit mijn eenbenigheid. Het betreft niet zo zeer de lengte van die wandelingen; mensen in een massa lopen niet zo vlot, dus het is allemaal wel bij te benen. Het is de eventuele versnelling die me parten kan gaan spelen. Zodra namelijk de oproerpolitie uit de hokken wordt losgelaten slaan mijn medestanders' aan het rennen, mij eenzaam achterlatend. Dat neem ik niemand kwalijk: solidariteit is één ding, je nodeloos in elkaar te laten slaan is heel wat anders. Maar om nou in mijn eentje als kop van Jut te fungeren... Voor het martelaarschap ben ik niet in de wieg gelegd.
Iets dergelijks is me overkomen toen ik me weer eens had laten overhalen mee te brullen op het Binnenhof. (Niemand heeft me ooit kunnen beschuldigen van consequent gedrag en, ach, je woont in Den Haag....) Het was op de dag dat de Tweede Kamer een beslissing zou nemen over de plaatsing van Amerikaanse nucleaire kruisraketten op de vliegbasis Woensdrecht."

 

 1919415-abf34a572dd0b4dcf681d421daec6a75.jpg
Adriaan Bontebal (28 mei 1952 – 11 februari 2012)

 

 

De Duitse schrijver Guntram Vesper werd geboren op 28 mei 1941 in Frohburg. Zie ook alle tags voor Guntram Vesper op dit blog.

Uit: Frohburg

„Unsere ureigene Sache, unser eigentliches Ding: die endlos langen Sommerabende. Fuß- ball. Räuber und Gendarm, Versteckspiel, renn ums Leben, sons t abgeschlagen, ausgeschieden, rausgenommen, zu den Toten. In den Auguststaub klopfende Igelitsandalen, hallende Rufe, spitze Schreie, Grölen, Quieken, zurückgeworfen vom däm-mergrauen Geviert der Häuserreihen. Geschiebe, Geschubse, Gezerre, Gerangel, bei zunehmender Dunkelheit, gemeint die Mädchen, wer sonst. Brückengasse. Wyhrabrücke. Gußeisenkonstruktion aus Cains- dorf, Königin-Marien-Hütte. Unter jedem Laster Zittern, Be-ben, Schwingen. Auch bei Hochwasser und Eisgang: Treibgut Balken, Schollenstoß. Töpferplatz. Die Maulbeerhecke. Eßbar oder. Drei Trittstufen zur Schöpfe. Der alte Bürstenmacher Prause bis zum Knie im seichten Fluß: Auf Wiedersehn, du schöne Welt. Von der Toch-ter zurückgeschleppt ins Haus und eingeschlossen, warum auch nicht, muß sein. Lindenreihe. In den Hundstagswochen, vor Gewittern schwarzrotes Gewimmel der Franzosenkäfer. Greifenhainer Straße.Die Großeltern. Nach dem großen Brand am Markt das Haus am Fluß gekauft. Dort ich geboren.Rechts vom Eingang Tierarztzimmer. Vitrine. Ausgekochte bleiche Schädel von Marder, Dachs und Katze. War das gleich nach dem Krieg in deinen Töpfen, Oma. Im Arzneiregal die Tüte mit dem weißen Pulver. Um Gottes Willen, Kinder, schon aufgewehter Staub kann tödlich sein. Gekreuzte Knochen, Totenkopf. Arsen. Auf der anderen, der linken Hausflurseite die Schlesier, von den Russen, den Polen herausgedrückt, angeweht von der Vertrei-bung, ins Erdgeschoß hineingepreßt, Leibigs, fünf Personen, eng an eng. Den neuen Fahrradschlauch geklaut. Wer sonst.Im ersten Stock Wohnstube. Großvater, auf den Stuhl neben dem Klavier gestiegen, zog jeden Tag die Wanduhr auf, mit neunundachtzig noch. Westminsterschlag. Undenkbar eine volle Stunde ohne. Eßzimmer. An der hinteren Wand die Jugendstilumbauung des Sofas mit Regal. Dort der Brehm im Großformat, zehn Bände, Chromlithos unter Seidenpapier, und Meyers großes Lexikon von 1906 , mit bunten Tafeln wie im Brehm , und dann noch dreißig, fünfunddreißig Klassiker, Novalis auch und Heine. Eine Tür weiter: Schlafraum. Das Ehebett. In dreizehn Jahren elf Geburten. Die Küche gegen-über. Unterm Fenster die Gußeisenwanne auf vier Füßen, ab-gedeckt, sonnabends der Badereigen aus acht, neun, manchmal zehn Personen, je drei im gleichen Wasser, Dampfschwaden zogen in den Korridor und in die Zimmer, Fenster auf, sonst setzt sich Schimmel fest. Mansardenwohnung.“

 

 1919415-5b478704f8427769cad5066e7d04e772.jpg
Guntram Vesper (Frohburg, 28 mei 1941)

 

 

De Duitse schrijver Frank Schätzing werd geboren in Keulen op 28 mei 1957. Zie ook alle tags voor Frank Schätzing op dit blog.

Uit: Limit

„Lautstark verwünschte er sich. Warum hatte er dem Blonden nicht die Pistole abgenommen? Überall in der Zentrale hatten Waffen herumgelegen. Aufgebracht sah er zu, wie sich Zhaos Kopf und Schultern über den Rand schoben. Mit einem Satz war der Killer auf der Schleuse. Yoyo wich zurück, ging auf alle viere und umfasste das Gestänge des Förderbandes. Behände ließ sie sich daran herunter, bis ihre Füße eine parallel verlaufende, tiefer gelegene Stange berührten, suchte nach halbwegs festem Stand, begann sich abwärtszuhangeln, Meter für Meter -
Glitt aus.
Voller Entsetzen sah Jericho sie fallen. Ein Ruck ging durch ihren Körper. In letzter Sekunde hatten sich ihre Finger um die Stange geschlossen, auf der sie eben noch gestanden hatte, doch nun zappelte sie über einem Abgrund von gut und gerne 70 Metern Tiefe.
Zhao starrte auf sie herab.
Dann verließ er die Deckung des Gerüstaufbaus.
»Böser Fehler«, knurrte Jericho. »Ganz böser Fehler!«
Mittlerweile feuerten seine Nebennieren beträchtliche Salven von Adrenalin, das Herzschlag und Blutdruck auf Heldentatenniveau peitschte. Mit jeder Sekunde gehorchte ihm die Maschine besser. Getragen von einer Woge des Zorns und der Euphorie ließ er das Airbike vorschnellen und nahm Zhao ins Visier, der im selben Moment in die Hocke ging und Anstalten machte, zu Yoyo herunterzuklettern.“

 

 1919415-28b9b2151150261b91c8f86a64678427.jpg
Frank Schätzing (Keulen, 28 mei 1957)

 

 

De Russische schrijver en dichter Vladislav Felitsianovitsj Chodasevitsj werd geboren in Moskou op 28 mei 1885. Zie ook alle tags voor Vladislav Chodasevitsj op dit blog.

 

From the Diary

My ear is shocked by every noise,
My eye – by light of sun or fire,
My spirit launched its cutting growth,
Like a tooth – through gums which swelled entire.

It will break through and leave at once,
The former covering it sphere,
And with his thousands bright eyes,
Will rush in night – not one that’s here.

And I’ll be here left and laid  –
A banker, killed by a thug, meanest,
To press my wound by freezing hands,             
To cry and writhe in your existence.

 

 

The Evening

Smooth and crunch by feet of mine.
Snow starts and wind regains.
Holly Father! What a pine!
Holly Father! What a pain!

Your world under moon is hard,
And You’re not as kind as told.
Why need we this world so wide,
If death reigns in this wide world?…

Nobody could rightly say,
Why in sunset of one’s years,
One wants more walks and ways,
Wants to sing, to freeze and…  faith.

 

Vertaald door Yevgeny Bonver

 

 1919415-4a16903b10842714ad4acfa1d5f2e224.jpg
Vladislav Chodasevitsj (28 mei 1885 - 14 juni 1939)
Cover

 

 

De Nederlandse schrijver en dichter Sjoerd Leiker werd geboren in Drachten op 28 mei 1914. Zie ook alle tags voor Sjoerd Leiker op dit blog.

 

Armenhof

Achter het huis van ouden en armen
ligt een jonge tuin in licht en rood.
 
Een witte uitgebloeide man; hij raakt
zoo dicht aan dit leven, zoo dicht aan de dood;
 
gaat elke dag verloren in de vreugd
van een glimlach langs de lichte perken.
 
Hij is zoo blij met bloemen en boomen,
dat de anderen verbaasd het merken,
 
want ze leven zoo oud in de jonge tuin,
dat haar lichtheid hen niet meer kan bereiken.
 
Alleen de avond is er hun goed en vertrouwd,
als langzaam het zingende gaat wijken;
 
en de wind van jaren hun deel en vreugd
nog zacht in een boom ligt te neuren.
 
Dan is hun denken een wijlende gang,
langs een jonge tuin, naar Gods open deuren.

 

 1919415-6a39213da9e55742ab00c7e873810a51.jpg
Sjoerd Leiker (28 mei 1914 - 15 december 1988)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 28e mei ook mijn twee vorige blogs van vandaag.

Geschreven door Romenu om 14:23 Reageer op dit bericht

Maeve Binchy, Thomas Moore, Ian Fleming, Walker Percy, Fritz Hochwälder, Henri-Pierre Roché, Maximilian Voloshin

De Ierse schrijfster en columniste Maeve Binchy werd geboren op 28 mei 1940 in Dalkey. Zie ook alle tags voor Maeve Binchy op dit blog.

Uit: A Week in Winter

“Everyone had their own job to do on the Ryans’ farm in Stoneybridge. The boys helped their father in the fields, mending fences, bringing the cows back to be milked, digging drills of potatoes; Mary fed the calves, Kathleen baked the bread, and Geraldine did the hens.
Nor that they ever called her Geraldine-she was “Chicky” as far back as anyone could remember. A serious little girl pouring out meal for the baby chickens or collecting the fresh eggs each day, always saying, “Chuck, chuck, chuck," soothingly into the feathers as she worked. Chicky had names for all the hens, and no one could tell her when one had been taken to provide a Sunday lunch. They always pretended it was a shop chicken, but Chicky always knew.
Stoneybridge was a paradise for children during the summer, but summer in the west of Ireland was short, and most of the time it was wet and wild and lonely on the Atlantic coast. Still, there were caves to explore, cliffs to climb, birds' nests to discover, and wild sheep with great curly horns to investigate. And then there was Stone House. Chicky loved to play in its huge overgrown garden. Sometimes the Miss Sheedys, three sisters who owned the house and were ancient, let her play at dressing up in their old clorhes.
Chicky watched as Kathleen went off to train to be a nurse in a big hospital in Wales, and then Mary got a job in an insurance office. Neither of those jobs appealed to Chicky at all, but she would have to do something. The land wouldn’t support the whole Ryan family. Two of the boys had gone to serve their time in business in big towns in the West. Only Brian would work with his father.“
Chicky’s mother was always tired and her father always worried. They were relieved when Chicky got a job in the knitting factory. Not as a machinist or home knitter but in the office. She was in charge of sending out the finished garments to customers and keeping the books. It wasn’t a great job but it did mean that she could stay at home, which was what she wanted. She had plenty of friends around the place. and each summer she fell in love with a different O’Hara boy but nothing ever came of it.”

 

 1919406-871232e0f9953aa2c0edca6239062b93.jpg
Maeve Binchy (28 mei 1940 – 30 juli 2012)

 

 

De Ierse dichter en songwriter Thomas Moore werd geboren op 28 mei 1779 in Dublin. Zie ook alle tags voor Thomas Moore op dit blog.

 

The Meeting Of The Waters

There is not in the wide world a valley so sweet
As that vale in whose bosom the bright waters meet;
Oh! the last rays of feeling and life must depart,
Ere the bloom of that valley shall fade from my heart.

Yet it was not that nature had shed o'er the scene
Her purest of crystal and brightest of green;
'Twas not her soft magic of streamlet or hill,
Oh! no, -- it was something more exquisite still.

'Twas that friends, the beloved of my bosom, were near,
Who made every dear scene of enchantment more dear,
And who felt how the best charms of nature improve,
When we see them reflected from looks that we love.

Sweet vale of Avoca! how calm could I rest
In thy bosom of shade, with the friends I love best,
Where the storms that we feel in this cold world should cease,
And our hearts, like thy waters, be mingled in peace.

 

 1919406-8d16ca0ff73f2976af82a64830f2c51b.jpg
Thomas Moore (28 mei 1779 – 25 februari 1852)
Cover biografie 

 

 

De Britse schrijver Ian Fleming werd geboren op 28 mei 1908 in Londen. Zie ook alle tags voor Ian Fleming op dit blog.

Uit: Thunderball

“Women are often meticulous and safe drivers, but they are very seldom first-class. In general, Bond regarded them as a mild hazard and he always gave them plenty of road and was ready for the unpredictable. Four women in a car he regarded as the highest potential danger, and two women nearly as lethal. Women together cannot keep silent in a car, and when women talk they have to look into each other’s faces. An exchange of words is not enough. They have to see the other person’s expression, perhaps to read behind the others’ words or analyze the reaction to their own. So two women in the front seat of a car constantly distract each other’s attention from the road ahead and four women are more than doubly dangerous for the driver not only has to hear and see, what her companion is saying but also, for women are like that, what the two behind are talking about.”
(…)

“Anyway, I make up my own mind about men and women. What's the good of other people's opinions? Animals don't consult each other about other animals. They look and sniff and feel. In love and hate, and everything in between, those are the only tests that matter. But people are unsure of their own instincts. They want reassurance. So they ask someone else whether they should like a particular person or not. And as the world loves bad news, they nearly always get a bad answer--or at least a qualified one.”

 

 1919406-9464becd6a4095a376a233f98e4661f6.jpg
Ian Fleming (28 mei 1908 – 12 augustus 1964)
Scene uit de Bondfilm uit 1965 met Sean Connery en Claudine Auger

 

 

De Amerikaanse schrijver Walker Percy werd geboren op 28 mei 1916 in Birmingham, Alabama. Zie ook alle tags voor Walker Percy op dit blog.

Uit: The Moviegoer

“He was actually like one of those scientists in the movies who don’t care about anything but the problem in their heads. . . . Yet I do not envy him. I would not change places with him if he discovered the cause and cure of cancer. For he is no more aware of the mystery which surrounds him than a fish is aware of the water it swims in.
So, just as the malaise threatens to make Binx a ghost who is divorced from the material world, the vertical search rendered him, like Harry, no more than a scientific Anyone Anywhere (“outside the universe,” without “time and place”). And just as Binx resolves to vanquish the malaise —“ I vow: I’m a son of a bitch if I’ll be defeated by the everydayness” — he abandoned his vertical search long ago. He discovered that, in the end, that search was insufficient, failing to put him in touch with ambient “mystery” and leading to the “difficulty” that, “though the universe had been disposed of, I myself was left over. There I lay in my hotel room with my search over yet still obliged to draw one breath and then the next”.
Binx’s experience of the failure of the vertical search, which rendered him “left over,” is suggestive of an idea that, for Percy, was not confined to his first novel. In his essays, Percy often commented on the existential inadequacy of science: “the more science progressed, and even as it benefitted man, the less it said about what it is like to be a man living in the world. every advance in science seemed to take us further from the concrete here-and-now in which we live.”

 

 1919406-42efdb77cf488a5a34167d731c9e6847.jpg
Walker Percy (28 mei 1916 – 10 mei 1990)

 

 

De Oostenrijkse schrijver Fritz Hochwälder werd geboren op 28 mei 1911 in Wenen. Zie ook alle tags voor Fritz Hochwälder op dit blog.

Uit: Das heilige Experiment

„Da es erwiesen ist, daß die Jesuiten in Paraguay Unserer Krone abtrünnig geworden; da es erwiesen ist, daß sie unter dem Vorwand der Religion Sklaverei und Bedrückung unter Meinem indianischen Volk aufgerichtet, da es erwiesen ist, daß sie sich durch Verheimlichung von Bergwerken
bereichert; da es erwiesen ist ... befehle ich kraft Meiner höchster Gewalt, die der Allmächtige in Meine Hände niedergelegt hat, daß alle Ordens personen der Gesellschaft Jesu die paraguayanischen Provinz zu räumen haben und daß ihre Güter eingezogen werden. Gegeben zu Buen Retiro, am 27. Februar 1767. ICH, KÖNIG.“
(…)

„Eure Weigerung wäre der Untergang Eures Ordens im ganzen spanischen Weltreich! Überlegt: in Frankreich und Portugal ist die Gesellschaft Jesu verboten. Wir lassen Euch im ganzen spanischen Reich bestehen — wenn ihr Euch aus Paraguay freiwillig zurückzieht.“
(…)

„Und wir, die wir genau wissen, daß wir im Grund machtlos sind, wir haben uns um äußeren Erfolges willen selbst in die Netze der Macht verstrickt  —  wir, die wir frei von Parteinahme in allen Ländern der verzweifelnden, unterdrückten, leidenden Menschheit den Weg zu ebnen haben in jenes Reich, in das uns alle erst der Tod entläßt.“

 

 1919413-668217f6ee304bf99b5fdd644548ec45.jpg
Fritz Hochwälder (28 mei 1911 – 20 oktober 1986)

 

 

De Franse schrijver, journalist en verzamelaar Henri-Pierre Roché werd op 28 mei 1879 geboren te Parijs. Zie ook alle tags voor Henri-Pierre Roché op dit blog.

Uit: Jules et Jim

"C'était vers 1907.
Le petit et rond Jules, étranger à Paris, avait demandé au grand et mince Jim, qu'il connaissait à peine, de le faire entrer au bal des Quat-z'Arts, et Jim lui avait procuré une carte et l'avait emmené chez le costumier. C'est pendant que Jules fouillait doucement parmi les étoffes et choisissait un simple costume d'esclave que naquit l'amitié de Jim pour Jules. Elle crût pendant le bal, où Jules fut tranquille, avec des yeux comme des boules, pleins d'humour et de tendresse.
Le lendemain ils eurent leur première vraie conversation. Jules n'avait pas de femme dans sa vie parisienne et il en souhaitait une. Jim en avait plusieurs. Il lui fit rencontrer une jeune musicienne. Le début sembla favorable. Jules fut un peu amoureux une semaine, et elle aussi. Puis Jules la trouva trop cérébrale, et elle le trouva ironique et placide.
Jules et Jim se virent tous les jours. Chacun enseignait à l'autre, jusque tard dans la nuit, sa langue et sa littérature. Ils se montraient leurs poèmes, et ils les traduisaient ensemble. Ils causaient, sans hâte, et aucun des deux n'avait jamais trouvé un auditeur si attentif. Les habitués du bar leur prêtèrent bientôt, à leur insu, des moeurs spéciales.
Jim introduisit Jules dans des cafés littéraires où fréquentaient des célébrités. Jules y fut apprécié et
Jim en fut content. Jim avait une camarade, dans un de ces cafés, une jolie petite femme désinvolte, qui tenait le coup aux Halles mieux que les poètes, jusqu'à six heures du matin. Elle distribuait, de haut, ses faveurs brèves. Elle conservait, à travers tout, une liberté hors la loi et un esprit rapide qui frappait juste. Ils eurent des sorties à trois. Elle déconcertait Jules, qu'elle trouvait gentil, mais ballot. Il la jugeait remarquable, mais terrible. Elle amena pour Jules une amie bonasse, mais Jules la trouva bonasse.
Jim ne put donc rien pour Jules. Il l'engagea à chercher seul. Jules, peut-être gêné par son français
encore imparfait, échouait toujours. Jim dit à Jules « Ce n'est pas qu'une question de langue. » Et il lui exposa des principes.
Autant me prêter vos souliers, ou vos gants de boxe, dit Jules, tout cela est trop grand pour moi.
Jules, malgré l'avis de Jim, prit contact avec des professionnelles, sans y trouver satisfaction.
Ils se rabattirent sur leurs traductions et sur leurs entretiens."

 

 1919406-68de831697f99ca28cc0dca4b9021636.jpg
Henri-Pierre Roché (28 mei 1879 – 9 april 1959)
Scene uit de film "Jules et Jim" vanFrançois Truffaut uit 1962

 

 

De Russische dichter, schrijver en schilder Maximilian Voloshin werd geboren op 28 mei 1877 in Kiev. Zie ook alle tags voor Maximilian Voloshin op dit blog.

 

From Lunaria

1.
The pearl bejeweling the quiet of night,
The gem of the lagoon’s star-studded base!
Your light makes young and pallid every face,
Thorn-apple longs for You in love-lorn plight.

Love’s anguish echoes in the hearts the tunes
That, string-like strummed, Your rays set loose.
Uneasy dreams revive and reproduce
In haunting hues the once disquieting moons.

Your humid glow and faded shadows, falling
Upon the walls, the stairway, and the flooring,
Throw tints of turquoise onto stones, finesse

The leaf of plane toward greater yet indention,
Endowing strands of vine with greater fineness.
Dreams’ luminary! Mistress of conception!

 

Vertaald door Constantine Rusanov

 

Cimmerian Twilight I

The evening light has soaked with ancient gold
And gall the yellow hills. Like tawny fur
Grass rises shaggy in a ruddy blur;
Past fiery bushes metal waves unfold;
And enigmatic cliffs and boulders hold
Worn troughs that are the sea's chronologer.
In the winged twilight figures seem to stir:
A heavy paw, a jowl grins stark and bold,
Like swelling ribs the dubious hillocks show;
On what bent back, like wool, does savory grow?
What brute, what titan, to this region cleaves?
The dark is strange . . . and yonder, space is clean.
And there the tired ocean, panting, heaves,
And rotting grasses breathe of iodine.

 

 1919406-fc2e923db8d6cb56555ff21faba4e6b6.jpg
Maximilian Voloshin (28 mei 1877 – 11 augustus 1932)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 28e mei ook mijn vorige blog van vandaag.





Geschreven door Romenu om 14:22 Reageer op dit bericht

Xin Qiji, K. Satchidanandan, Patrick White, Maria Müller-Gögler, B. S. Ingemann, J. D. Wyss, C. H. von Ayrenhoff

De Chinese dichter Xin Qiji werd geboren op 28 mei 1140 in Jinan, in de provicie Shandong. Zie ook alle tags voor Xin Qiji op dit blog.

 

Zhu Yin Ta

Precious hairpin, broken, halved
At the Peach-Leaf Ferry where
We parted; darkening mist and willow shround the place.
I dread to climb the tower-top stair;
Nine days out of ten wind raves, rain torrents race:
It breaks my heart to see the scarlet petals scatter one by one.
All this with nobody to care
Above it - who is there
Will bid the oriole's singing cease?
From mirrored flowers that frame my face
I pluck the petals, try to foretell your return,
Counting and re-counting them a thousand ways.
By silken curtains dimly lit
Words born of dreams fight in my throat for release.
It was he, the Spring, who brought on me this agony of grief;
Who knows where Spring now strays?
He did not guess he should have gone
Taking my grief in his embrace.

 

 1919402-c3153cfc1b1642bc0a65854e7c84ae86.jpg
Xin Qiji (28 mei 1140 – 1207)
Standbeeld in Changsha, Hunan, Chima

 

 

De Indiaase dichter, vertaler en literatuurwetenschapper K. Satchidanandan werd geboren op 28 mei 1946 in centraal Kerala. Zie ook alle tags voor K. Satchidanandan op dit blog.

 

Gandhi And Poetry

One day a lean poem
reached Gandhi’s ashram
to have a glimpse of the man.
Gandhi spinning away
his thread towards Ram
took no notice of the poem
waiting at his door,
ashamed at not being a bhajan.
The poem now cleared his throat
And Gandhi glanced at him sideways
through those glasses that had seen hell.
“Have you ever spun thread?” he asked,
“Ever pulled a scavenger’s cart?
Ever stood in the smoke of
An early morning kitchen?
Have you ever starved?”

The poem said: “I was born in the woods,
in a hunter’s mouth.
A fisherman brought me up
in a cottage.
Yet I knew no work, I only sing.
First I sang in the courts:
then I was plump and handsome
but am on the streets now,
half-starved.”

“That’s better,” Gandhi said
with a sly smile. “But you must give up this habit
of speaking in Sanskrit at times.
Go to the fields. Listen to
The peasants’ speech.”
The poem turned into a grain
and lay waiting in the fields
for the tiller to come
and upturn the virgin soil
moist with new rain.

 

 1919412-87d4bb7a556af098e022ff8711818f2b.jpg
K. Satchidanandan (Kerala, 28 mei 1946)

 

 

De Australische schrijver Patrick White werd geboren in Londen op 28 mei 1912. Zie ook alle tags voor Patrick White op dit blog.

Uit: The Hanging Garden

“Mamma had been taken into the saloni. She was sitting talking to the Englishwoman.
“You’ll find her a quiet, reasonable child.”
It made the reasonable child feel grave, important, while remaining unconvinced.
She was standing in a smaller room which opened off the important one where callers are received. It was a house of many rooms, whether their purpose was reasonable or not she hadn’t had time to find out, but sensed that she might approve of the house, dark and quiet, standing on the edge of this precipice.
She looked down through the closed window, through the leaves of dark yet glossy trees growing out of a wall of rock above the shining water of a small, private-seeming bay. More than anything the water consoled, its light that of the Gulf. She half-expected that if the curtain were to lift she would catch sight of the volcano on the island opposite. But the leaves were unmoved. She was reminded of the trees in the Royal Garden. As she ran past the benches with their officers and girls she heard her feet crunch on the gravel, running through the cool towards the muddy smell of ducks.
“I’m sure she won’t give you any trouble,” (Mamma was saying in the saloni).
“Oh dear, no, I can see, Mrs.—er—Sklavos” carefully, “I can see she is quite the grown-up little lady.” Suddenly Mamma burst into tears, through her crying the sound of furniture a rusty stirring and another sort of motion which must have been this Englishwoman’s, she had the figure of a dressmaker’s dummy.
“It must be a comfort to know she will be on British soil.”
Mamma could have been mopping her tears. “But we are not British, Mrs. Bulpit. Eirene is a Greek.” How strange it was to hear Mamma’s voice, as though feeling its way into a foreign language. “My husband was a Greek—a Greek patriot. And I was Australian before I married. I do not think of myself as British.”

 

 1919412-a676b029b437341b50b665222dd07e1d.jpg
Patrick White (28 mei 1912 - 30 september 1990)

 

 

De Zwitserse schrijver Johann David Wyss werd geboren op 28 mei 1743 in Bern. Zie ook alle tags voor Johann David Wyss op dit blog.

Uit: The Swiss Family Robinson

“We immediately searched about for what would answer the purpose, and fortunately got hold of a number of empty flasks and tin canisters, which we connected two and two together so as to form floats sufficiently buoyant to support a person in the water, and my wife and young sons each willingly put one on. I then provided myself with matches, knives, cord, and other portable articles, trusting that, should the vessel go to pieces before daylight, we might gain the shore not wholly destitute.
Fritz, as well as his brothers, now slept soundly. Throughout the night my wife and I maintained our prayerful watch, dreading at every fresh sound some fatal change in the position of the wreck.
At length the faint dawn of day appeared, the long, weary night was over, and with thankful hearts we perceived that the gale had begun to moderate; blue sky was seen above us, and the lovely hues of sunrise adorned the eastern horizon.
I aroused the boys, and we assembled on the remaining portion of the deck, when they, to their surprise, discovered that no one else was on board.
"Hullo, papa! What has become of everybody? Are the sailors gone? Have they taken away the boats? Oh, papa! Why did they leave us behind? What can we do by ourselves?"
"My good children," I replied, "we must not despair, although we seem deserted. See how those on whose skill and good faith we depended have left us cruelly to our fate in the hour of danger.
God will never do so. He has not forsaken us, and we will trust Him still. Only let us bestir ourselves, and each cheerily do his best. Who has anything to propose?"

 

 1919402-e275df6caefc2e3330d0cfcb481b654a.jpg
Johann David Wyss (28 mei 1743 – 11 januari 1818)
Scene uit de gelijknamige film uit 1960 met o.a. John Mills en Dorothy McGuire

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Maria Müller-Gögler werd geboren op 28 mei 1900 in Leutkirch im Allgäu. Zie ook alle tags voor Maria Müller-Gögler op dit blog.

 

Leihe mir, Wiese

Leihe mir, Wiese
dein blühend Gewand,
dann kann ich als Königin schreiten.
Esparsetbe um meinen Hals.

wird rosafarbne: Geschmeid.
Salbei umhülle wie Samt meine Schultern,
mit goldenen Sternen: mein Gürtel schließt
den blumenbesticltten Mantel.

Leibe mir, brandroter Mohn,
deine Farbe,
daß ich die Wangen mir schminlte,
leihe mir, Sonne,
Gold und Glanz für mein Haar,
daß ich, glühende Braut,
dern Geliebten entgegenschreihe.

 

 1919402-92413a3bf9cba1b5e7877120175ed8b6.jpg
Maria Müller-Gögler (28 mei 1900 – 23 september 1987
Weingarten in Oberschwaben, waar Maria Müller-Gögler lang woonde(Geen portret beschikbaar)

 

 

De Deense dichter en schrijver Bernhard Severin Ingemann werd geboren op 28 mei 1789 in Thorkildstrup op het eiland Falster. Zie ook alle tags voor B. S. Ingemann op dit blog.

 

The Wanderer

All the sky was dull and drear,
But what cared I!
For my sky shone bright and clear
In Eliza's eye.

Not a star was to be seen,
Yet I felt no fear;
For like stars of brightest sheen
Shone those eyes so dear.

All the way was rough and dark;
Unheeding wind, or weather,
O'er the roughest path we trudge,
Joyfully together.

Then the sky again was fair,
But what cared I!
For I saw no longer there
My Eliza's eye.

Friendly shone the stars above,
But joyless was their light;
For in them I could not see
Her sweet eyes so bright.

Would the sky were dark once more!
And no star appear!
But give the wanderer back again
His companion dear.

 

 1919402-47b80f3f1adb35ab21bdcf11e554595b.jpg
Bernhard Severin Ingemann (28 mei 1789 – 24 februari 1862)
Jonge vrouwen bieden B. S. Ingemann een Gouden Hoorn aan op zijn 70e verjaardag. Geschilderd door Jørgen Valentin Sonne, 1859 

 

 

De Oostenrijkse schrijver Cornelius Hermann von Ayrenhoff werd geboren op 28 mei 1733 in Wenen. Zie ook alle tags voor Cornelius Hermann von Ayrenhoff op dit blog.

Uit: Der Postzug oder die noblen Passionen

„DER VERWALTER. Ha nun begreif' ich! Denken Sie nur, Lisette! nebst den hochfreyherrlichen Pferden, mußt' ich alle unsre Mayerpferde, meine zween Braunen, und des Pfarrers Rappen in den herrschaftlichen Stall einstellen. Zum Glück ist nicht mehr Platz, sonst kämen wohl des Schulzens Hengste auch dazu.
LISETTE. O warum nicht auch des Majors von Rheinberg vier Schäcken? Die wären doch gewiß die schönsten von allen. Das nenn' ich Eitelkeit!
DER VERWALTER. Wenn Sie erst wüßten, wie heute der Stall aussieht!
LISETTE. Nu?
DER VERWALTER. Seit Anbruch des Tages sind zwölf Frohnleute mit Putzen, Fegen und Polieren beschäftiget. Der Fußboden wurde mit weißem Sand ausgerieben, und dick mit Sägespähnen bestreut.
LISETTE. Nur? und nicht mit Rosenblättern? Ha! ha! ha!
DER VERWALTER. Sie kennen ja die alten Familienportraits von den geharnischten Rittern, die alle das hochfreyherrliche Wappen neben der Schulter, oder zwischen den Füßen, und allmächtig große Perücken auf den Köpfen haben?
LISETTE. Soll ich sie nicht kennen? sie hängen in des Barons Gewehrkammer.
DER VERWALTER. Nicht mehr. Sie hängen alle im Stalle.
LISETTE. Im Stalle? die Ritter in großen Perücken? Das ist ja eine Schmach für die Familie.
DER VERWALTER. Für die Familie eben nicht – ob diese Helden im Stalle, oder in der Gewehrkammer hängen. Nur dem feinen Geschmack unserer Frau, dessen sie sich so oft rühmet, dürfte diese Veränderung keine Ehre bringen.“

 

 1919402-ce25de445bb977af2fa657376c2665d0.jpg
Cornelius Hermann von Ayrenhoff (28 mei 1733 – 15 augustus 1819)
Der Postzug“, radering door Georg Melchior Kraus. 18e eeuw





Geschreven door Romenu om 14:21 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten