Berichten van 13 november 2011 tot 14 november 2011

De Zweedse schrijfster Astrid Lindgren werd als Astrid Ericsson geboren op 14 november 1907 en groeide op op de boerderij Näs in Vimmerby in Småland. Zie ook alle tags voor Astrid Lindgren op dit blog.

 

Uit: Pippi Langstrumpf (Vertaald door Cäcilie Heinig)

 

„Am Rand der kleinen, kleinen Stadt lag ein alter verwahrloster Garten. In dem Garten stand ein altes Haus und in dem Haus wohnte Pippi Langstrumpf. Sie war neun Jahre alt und sie wohnte ganz allein dort. Sie hatte keine Mama und keinen Papa, und eigentlich war das sehr schön, denn so gab es niemanden, der ihr sagen konnte, dass sie schlafen gehen sollte, wenn sie gerade mitten im schönsten Spiel war, und niemand, der sie zwingen konnte, Lebertran zu nehmen, wenn sie lieber Bonbons essen wollte.

Prinzessin Pippi Früher hatte Pippi mal einen Papa gehabt, den sie schrecklich lieb hatte. Ja, sie hatte natürlich auch eine Mama gehabt, aber das war so lange her, dass sie sich gar nicht mehr daran erinnern konnte. Die Mama war gestorben, als Pippi noch ein ganz kleines Ding war, das in der Wiege lag und so furchtbar schrie, dass es niemand in ihrer Nähe aushalten konnte. Pippi glaubte, dass ihre Mama nun oben im Himmel war und durch ein kleines Loch auf ihr Mädchen runterguckte, und Pippi winkte oft zu ihr hinauf und sagte:

"Hab keine Angst um mich! Ich komm immer zurecht!"

Ihren Papa hatte Pippi nicht vergessen. Er war Kapitän und segelte über die großen Meere, und Pippi war mit ihm auf seinem Schiff gesegelt, bis er einmal bei einem Sturm ins Meer geweht worden und verschwunden war. Aber Pippi war ganz sicher, dass er eines Tages zurückkommen würde. Sie glaubte überhaupt nicht, dass er ertrunken sein könnte. Sie glaubte, dass er auf einer Insel an Land geschwemmt worden war, wo viele Eingeborene wohnten, und dass ihr Papa König über alle Eingeborene geworden war und jeden Tag eine goldene Krone auf dem Kopf trug.“

 

 

 

Astrid Lindgren (14 november 1907 -  28 januari 2002)

Standbeeld in Stockholm

 

 

De Amerikaanse journalist en schrijver P.J. O'Rourke werd geboren op 14 november 1947 in Toledo, Ohio. Zie ook alle tags voor P.J. O'Rourke op dit blog.

Uit: Parliament of Whores

 

„What is this oozing behemoth, this fibrous tumor, this monster of power and expense hatched from the simple human desire for civic order? How did an allegedly free people spawn a vast, rampant cuttlefish of dominion with its tentacles in every orifice of the body politic?
The federal government of the United States of America takes away between a fifth and a quarter of all our money every year. That is eight times the Islamic zakat, the almsgiving required of believers by the Koran; it is double the tithe of the medieval church and twice the royal tribute that the prophet Samuel warned the Israelites against when they wanted him to anoint a ruler:
This will be the manner of the king that shall reign over you. . . . He will take the tenth of your seed, and of your vineyards. . . . He will take the tenth of your sheep. . . . And ye shall cry out in that day because of your king. . ..
Our government gets more than thugs in a protection racket demand, more even than discarded first wives of famous rich men receive in divorce court. Then this government, swollen and arrogant with pelf, goes butting into our business. It checks the amount of tropical oils in our snack foods, tells us what kind of gasoline we can buy for our cars and how fast we can drive them, bosses us around about retirement, education and what’s on TV; counts our noses and asks fresh questions about who’s still living at home and how many bathrooms we have; decides whether the door to our office or shop should have steps or a wheelchair ramp; decrees the gender and complexion of the people to be hired there; lectures us on safe sex; dictates what we can sniff, smoke and swallow; and waylays young men, ships them to distant places and tells them to shoot people they don’t even know.
The government is huge, stupid, greedy and makes nosy, officious and dangerous intrusions into the smallest corners of life—this much we can stand. But the real problem is that government is boring. We could cure or mitigate the other ills Washington visits on us if we could only bring ourselves to pay attention to Washington itself. But we cannot.“

 

 

 

P.J. O'Rourke (Toledo, Ohio,  14 november 1947)

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver en columnist Jonathan van het Reve werd geboren op 14 november 1983 in Amsterdam. Zie ook mijn blog van 14 november 2008 en ook mijn blog van 14 november 2009 en ook mijn blog van 14 november 2010.

 

Uit: De boot en het meisje

 

“We gaan aan tafel zitten. Ik pak de wijn en maak hem open, terwijl Rosa de coquilles bakt.
'Kan ik je ergens mee helpen?' roept Bart.
'Ja, eigenlijk wel, heel graag.' roept Rosa uit de keuken.
Bart staat op en laat mij alleen met Rachel.
Ze kijkt ietsje minder bang dan daarnet, maar helemaal op haar gemak lijkt ze nog niet.
'Lekkere wijn,' zegt ze.
'Ja,' zeg ik. Ik draai een beetje met mijn glas. 'Hij ruikt naar noten, vind je niet?'
'O, ik heb echt totaal geen verstand van wijn hoor! Ik vind hem gewoon lekker smaken. Ik zou echt niet weten wat voor wijn dit is.' Ze kijkt naar het etiket. 'Ik koop normaal altijd wijn in de supermarkt, en dan weet ik nog niet wat ik moet kopen. Ik ken ook geen namen van wijnen. Maar ik weet wel wat ik lekker vind.'
'Wat dan?'
'Nou, dit dus. Maar ik haat Chardonnay. Chileense wijn vind ik wel lekker.'
'O ja. Ik weet er ook niet zo veel van, hoor.' Ik neem een slokje. 'Wat doe je eigenlijk?'
'Rietveld, laatste jaar.'
'Wat voor richting?'
'Voorheen Audio-Visueel.'
'Gekke naam is dat toch. Wanneer is de eindtentoonstelling?'
'Volgende maand al.' Haar ogen worden groot. 'Echt stressen nog. Ik moet nog heel veel monteren.'
'Wat voor filmpje heb je gemaakt?'
'Ja, het is een beetje raar hoor, maar het gaat over imperialisme, of misschien wel over heel veel dingen. Het komt erop neer dat ik een stuk steen van het Colosseum in Rome meeneem naar Madison Square Garden in New York. Daarom waren wij daar ook. Om aan te geven dat de Amerikanen een beetje de Romeinen van deze tijd zijn. Qua politiek dan. En hoe ze hun cultuur opdringen aan de rest van de wereld.'
'Hoe heet het?'
'Romans through the time. A rock's quest of entertainment now and then.' “

 

 

 

Jonathan van het Reve (Amsterdam, 14 november 1983)

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Karla Schneider werd op 14 november 1938 geboren in Dresden. Zie ook mijn blog van 14 november 2008 en ook mijn blog van 14 november 2009 en ook mijn blog van 14 november 2010.

 

Uit: Glückskind

 

„Mitten in der Rechenstunde klopfte es an die Tür der Klasse 4a.

Voller Freude über die Unterbrechung legten alle Schüler und Schülerinnen ihre Füller hin. Nur Frau

Spalteholz, die Lehrerin, war nicht begeistert. Sie hasste Unterbrechungen. Hinterher hatten die

Schüler immer alles vergessen, was sie ihnen vor der Unterbrechung erklärt hatte.

Die Tür wurde schwungvoll aufgerissen und über die Schwelle trat der Direktor. In seiner Begleitung

befand sich eine Frau. Sie war nicht mehr jung, aber auch nicht direkt alt. Ihr Rock fegte den Boden.

Ihre Haare hingen offen bis zum Gürtel und waren blond mit schon vielen grauen Strähnen. Ein bisschen sah sie aus wie eine Fee. Aber auch ein bisschen wie eine Hexe.

»Darf ich euch Frau Fortuna vorstellen«, sagte der Direktor. »Sie hat sich eure Klasse ausgesucht,

umeine kleine Befragung durchzuführen. Ich hoffe, ihr gebt Frau Fortuna auf ihre Fragen klare und

deutliche Antworten.«

»Und ich hoffe, es wird nicht allzu lange dauern«, fügte Frau Spalteholz hinzu. »Die Klasse kann

es sich nicht erlauben, eine Mathestunde einzubüßen.« Dann zog sie sich ans Fenster zurück und verschränkte die Arme zu einer Brezel.“

 

 

 

Karla Schneider (Dresden, 14 november 1938)

Dresden bij avond 

 

 

 

De Litouwse schrijfster Jurga Ivanauskaitė werd geboren in Vilnius op 14 november 1961. Zie ook mijn blog van 14 november 2008 en ook mijn blog van 14 november 2009 en ook mijn blog van 14 november 2010.

 

Uit: The Red Dress (Vertaald door Kristina Sakalavičiūtė)

 

„This is how Nora fell into the classical situation of Cinderella. Many stars of the stage, according to theater critics, got their start this way. Needless to say, Nora was anxious and paced back and forth in Elegija's dressing room. She walked up to the window many times and looked out into the yard, where children were noisily chasing a bright-red ball through yellow leaves. Snapping her fingers rhythmically, she would then go back to the closet, where the dress hung on a door handle, and caress it with the palm of her hand before returning to the window.

Eventually, Nora sat down in the swivel chair, upholstered in yellow plush. She looked around to see if anyone was watching and began to rummage through Elegija's dressing table drawers. She took out the Salome script; it was stained with something red. Sniffing it, Nora decided against it being wine. She thumbed through the pages, of which several had cigarette burns. Elegija's comments, question marks and exclamation points, made with felt markers of varying colors, filled the text. In the other drawer, Nora found a small book covered in newspaper. She opened it to where a candy wrapper marked the page and read aloud, unconsciously imitating Elegija's intonations, a paragraph underlined in red pencil:

—"I am the Alpha and the Omega, the very first and the very last, the beginning and the end. Blessed are those who wash their clothes in the Blood of the Lamb to gain power from the tree of life and pass through the gates into the city. Outside there are scoundrels, sorcerers, shameless cretins, murderers, idolaters and all who love and live by lies..."

She closed the book, irritated and dissatisfied because the underlined phrase was full of meaning, but just as equally senseless. Even though Nora had secretly expected the book to explain the mystery of Elegija's disappearance, it was no help at all. She opened another drawer and smiled, catching herself looking for one more clue to Elegija's disappearance. In the drawer was a desiccated plant with a note tied to it with a red ribbon. Nora, of course, read it: "To Elegija—the Touch-Me-Not (cf. The Soviet Lithuanian Encyclopedia)—from the 21^st Graduating Class of the Donelaitis School." In the same drawer, several tubes of lipstick rolled about and Nora painted her lips with one of them. She looked at the mirror, first puckering her lips, then stretching them wide, and finally smiling. At last she frowned because the color was so unbearably bloody. She darted a glance at the dress and realized at once that the lipstick was the same color and Elegija had bought it especially for the performance.“

 

 

  

 

Jurga Ivanauskaitė (14 november 1961 - 17 februari 2007)




Zie voor nog meer schrijvers van de 14e november ook mijn vorige blog van vandaag.

De Roemeens-Franse dichter, toneelschrijver, literair criticus, regisseur en vertaler Fondane Benjamin (eig. Benjamin Wechsler) werd geboren op 14 november 1898 in Iaşi. Zie ook mijn blog van 14 november 2010.

 

 

Préface en prose (Fragment)

 

C’est à vous que je parle, homme des antipodes,

Je parle d’homme à homme,

avec le peu en moi qui demeure de l’homme

avec le peu de voix qui me reste au gosier,

mon sang est sur les routes, puisse-t-il, puisse-t-il

ne pas crier vengeance !

L’hallali est donné, les bêtes sont traquées,

laissez-moi vous parler avec ces mêmes mots

que nous eûmes en partage –

il reste peu d’intelligibles !

 

Un jour viendra, c’est sûr, de la soif apaisée,

nous serons au-delà du souvenir, la mort

aura parachevé les travaux de la haine,

je serai un bouquet d’orties sous vos pieds,

- alors eh bien sachez que j’avais un visage

comme vous. Une bouche qui priait, comme vous.

 

Quand une poussière entrait, ou bien un songe,

dans l’oeil, cet oeil pleurait un peu de sel. Et quand

une épine mauvaise égratignait ma peau,

il y coulait un sang aussi rouge que le vôtre !

Certes, tout comme vous j’étais cruel, j’avais

soif de tendresse, de puissance, d’or, de plaisir, de

douleur.

Tout comme vous j’étais méchant et angoissé

solide dans la paix, ivre dans la victoire,

et titubant, hagard, à l’heure de l’échec !

 

Oui, j’ai été un homme comme les autres hommes,

nourri de pain, de rêve, de désespoir. Eh oui, j’ai

aimé, j’ai pleuré, j’ai haï, j’ai souffert,

j’ai acheté des fleurs et je n’ai pas toujours

payé mon terme. Le dimanche j’allais à la

campagne pêcher, sous l’oeil de Dieu, des poissons

irréels,

je me baignais dans la rivière

qui chantait dans les joncs et je mangeais des frites

le soir. Après, après, je rentrais me coucher

fatigué, le coeur las et plein de solitude,

le coeur plein de pitié pour moi,

plein de pitié pour l’homme,

cherchant, cherchant en vain sur un ventre de

femme cette paix impossible que nous avions

perdue naguère, dans un grand verger où fleurissait

au centre, l’arbre de la vie …

 

 

Fondane Benjamin (14 november 1898 - 2e of 03 oktober 1944)
Portret door Victor Brauner

 

De Engelse schrijver Eric Lawson Malpass werd geboren op 14 november 1910 in Derby. Zie ook mijn blog van 14 november 2010.

 

Uit: Morgens um sieben ist die Welt noch in Ordnung (Vertaald door Brigitte Roeseler)

 

„Morgendämmerung und ein Himmel wie kalter Haferbrei. In den Winkeln des Daches noch

ein paar Flecken nassen Schnees.

In dem großen, weitläufigen Haus lag die Familie im sonntagmorgendlichen Winterschlaf,

eingekuschelt gegen die Kälte und den kommenden Tag.

Aber Gaylord war gegen Kälte unempfindlich. Der junge Gaylord Pentecost war gegen die

meisten Dinge unempfindlich. Gleich nach dem Aufwachen hopste er erst mal ein bisschen auf

dem Bett herum. Als ihm das langweilig wurde, zog er die Schlafanzughose auf seine nicht vorhandene Taille herauf und machte sich auf eine Besuchstour durch das Haus.

Zuerst war Opa an der Reihe. In seinem Zimmer war es noch dunkel. Gaylord zog die Vorhänge

auf. Die Vorhänge hingen an Messingringen. Wenn andere sie zurückzogen, klapperten

sie wie Kastagnetten. Wenn Gaylord sie zurückzog, klang es wie eine Maschinengewehrsalve.

Opa öffnete nicht einmal die Augen. «Verschwinde, zum Teufel noch einmal», sagte er.

Opa wirkte unter der Bettdecke wie ein massiver, kleiner runder Berg. Gaylord nahm einen

Anlauf und landete mitten auf dem Berg. «Ich bin ein Ritter», schrie er. «Und du bist mein

Schlachtross.»

«Ich bin kein Schlachtross», sagte Opa. «Ich bin ein alter Mann, der seine Ruhe haben will.

Herrgott nochmal.»

Neugierig berührte Gaylord mit dem Finger eins der faltigen Augenlider. Er schob das Lid

nach oben und betrachtete nachdenklich das gelbe, Unheil verkündende Auge. Er ließ das

Lid wieder herunterklappen. «Soll ich dir eine Tasse Tee machen?»

«Wenn du recht lange dazu brauchst, ja»,

sagte Opa. Gaylord kletterte von ihm herunter.

«Geht wie der Blitz», antwortete er vergnügt.

«Bitte, lass dir Zeit», sagte Opa.

Gaylord spazierte weiter zu Großtante Marigold.

«Willst du eine Tasse Tee haben?», schrie er von der Tür her.“

 

  

 

 

Eric Malpass (14 november 1910 - 16 oktober 1996)

 

 

 

 

De Egyptische schrijver Taha Hussein werd geboren in Al Minya in Egypte op 14 november 1889. Zie ook alle tags voor Taha Hussein op dit blog.

 

Uit: The Days

 

“From that day our lad's outlook on life was completely changed. He really knew God and was at great pains to draw near to Him by every possible means, from alms-giving to earnest prayer and the recitation of the Qur'an... From that day the lad knew what night vigils were, for many a time he would spend the dark hours of a whole night, either thinking about his brother or reciting Surat al-Ikhlas [chapter of Qur'an] thousands of times.

(…)

 

They start the Zikr sitting in silence. Then they begin to move their heads and raise their voices a little. Then a shudder runs through their bodies and lo! they are all standing, having leapt into the air like jacks-in-the-boxes. . The sheikhs move about the circle, reciting the poetry of Ibn Farid and similar poems.”

(…)

 

Now the connection of the family with one of the Sufi sects was strong and lasting. It left among them many lasting traces in the way of information, stories and talk about miracles and supernatural events.”

 

 

Taha Hussein (14 november 1889 – 28 oktober 1973)

 

 

 

 

De Italiaanse dichter Aleardo Aleardi werd geboren op 14 november 1812 in Verona. Zie ook alle tags voor Aleardo Aleardi op dit blog.

 

 

Cowards

 

In the deep circle of Siddim hast thou seen,
Under the shining skies of Palestine,
The sinister glitter of the Lake of Asphalt?
Those coasts, strewn thick with ashes of damnation,
Forever foe to every living thing,
Where rings the cry of the lost wandering bird
That on the shore of the perfidious sea
Athirsting dies,--that watery sepulchre
Of the five cities of iniquity,
Where even the tempest, when its clouds hang low,
Passes in silence, and the lightning dies,--
If thou hast seen them, bitterly hath been
Thy heart wrung with the misery and despair
Of that dread vision!
                      Yet there is on earth
A woe more desperate and miserable,--
A spectacle wherein the wrath of God
Avenges Him more terribly. It is
A vain, weak people of faint-heart old men,
That, for three hundred years of dull repose,
Has lain perpetual dreamer, folded in
The ragged purple of its ancestors,
Stretching its limbs wide in its country's sun,
To warm them; drinking the soft airs of autumn
Forgetful, on the fields where its forefathers
Like lions fought! From overflowing hands,
Strew we with hellebore and poppies thick
The way.

 

 

 

Aleardo Aleardi (14 november 1812 – 17 juli 1878)

Standbeeld in Verona 

 

 

 

 

De Deense dichter en schrijver Adam Gottlob Oehlenschläger werd geboren op 14 november 1779 in Vesterbro, Kopenhagen. Zie ook mijn blog van 14 november 2009 en ook mijn blog van 14 november 2010.

 

 

Christ's Birth

 

Each year when vapours melt and wane,

Child Jesus Christ is born again;

The Angel in air, in grove, in sea.

It is the Saviour, it is He.

Wherefore all Nature, with serene

Rejoicing, buds in hopeful green.

 

Now the young stainless shepherd lads.

Watching the stars' high myriads,

See God's angels in fields of night

Assemble, trembling in cool moonlight.

"To-day a Saviour is born," they sing,

"From gentle Mary's womb, from spring.

 

"His only drink is the earliest dew.

His eyes gaze heavenward into the blue,

His hands reach heavenward; they are bound

With garlands of roses to the ground.

His cry is the breeze, in the straw he lies,

Blue heaven mirrored in his eyes.

 

"Ah shepherds, go to Bethlehem;

Seek the cold-hearted, counsel them

To go into the fields, and find

The laughing Child, green grass-entwined,

And hear his voice, and see his smile.

That heaven may lift the earth awhile."

 

The hovering angels reascend.

To Bethlehem the shepherds wend.

And tell their happy news, but they

Are scorned, and mocked, and turned away

Back to the meadows, where the sod

Blooms with the new-born Child of God.

 

The stars stretch forth their silver hands

And beckon the kings of the eastern lands ;

The rays come singing with holy sound

And humbly sink to the living ground.

Praising the Lord made manifest.

Who smiles from the Mother's lovely breast.

 

They rise again from the darkened mould

In petals of purple, crimson, and gold,

Innocent children, devout and fair.

Half-lifted, half-bent to the earth in prayer,

Holding their yellow urns astir

With the sweetness of frankincense and myrrh.

 

 

 

 

Adam Oehlenschläger (14 november 1779 – 20 januari 1850)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 14 november 2010.

 

 

De Oostenrijkse dichter, schrijver, essayist en vertaler Herbert Zand werd geboren op 14 november 1923 in Knoppen. Zie ook mijn blog van 14 november 2008.

 

De Zwitserse schrijver Jakob Schaffner werd geboren op 14 november 1875 in Basel. Zie ook mijn blog van 14 november 2008.

De Engels-Mexicaanse schrijfster Chloe Aridjis werd geboren in New York op 14 november 1971. Zij groeide op in Mexico City en Nederland, waar haar vader werkzaam was als ambassadeur van Mexico. Aridjis studeerde vergelijkende literatuurwetenschap aan Harvard en promoveerde aan de Universiteit van Oxford. Haar boek essays over magie en poëzie in negentiende-eeuws Frankrijk werd uitgebracht in 2005. Ze publiceerde in tijdschriften en kranten in Engeland en Mexico en woont na vijf jaar in Berlijn momenteel in Londen, waar ze werkt aan een roman en een verhalenbundel. Haar eerste roman "Book of Clouds" werd gepubliceerd in 2009. In november 2009 won haar Book of Clouds de Prix du Premier Roman Etranger in Frankrijk.

 

Uit: Book of Clouds

 

„I saw Hitler at a time when the Reichstag was little more than a burnt, skeletal silhouette of its former self and the Brandenburg Gate obstructed passage rather than granted it. It was an evening when the moral remains of the city bobbed up to the surface and floated like driftwood before sinking back down to the seabed to further splinter and rot.

 Berlin was the last stop on our European tour — we'd worked our way up from Spain, through France, Belgium and the Netherlands — and soon we would be flying home, back across the Atlantic, to start the new school year. My two brothers, still thrumming with energy, lamented that we had to leave. In every town and city they'd wandered off into the night and not returned until breakfast, answering in cranky monosyllables, between sips of coffee, whenever anyone commented on the amount of money being wasted on hotel rooms. My two sisters, on the other hand, weighed down by stories and souvenirs, were desperate to unload, and my parents too felt weary and ready for home. Not to mention that we'd used up 60 percent of the money we'd just inherited from my grandfather, and the remaining 40 had allegedly been set aside for our ever-expanding deli.

 On our final evening, after an early dinner, our parents announced they were taking us to a demonstration against the Berlin Wall to protest twenty-five years of this "icon of the Cold War." Wherever you went in Berlin, sooner or later you would run into it, even on the day we visited Hansa Studios where Nick Cave and Depeche Mode used to record, or the secondhand shop that sold clothes by the kilo. No matter where you went — east, west, north, south — before long you hit against the intractable curtain of cement and were able to go no further. That was our impression, anyway, so we figured that we too might as well protest against this seemingly endless structure that limited even our movement, though we were just seven tourists visiting the city for the first time.“

 

 

 

Chloe Aridjis (New York, 14 november 1971)

De Spaanse schrijver José Carlos Somoza werd geboren in Havana, Cuba op 13 november 1959. Zie ook alle tags voor José Carlos Somoza op dit blog.

 

Uit: The Athenian Murders (Vertaald door Sonia Soto)

 

"Your report, Physician?"

The doctor, Aschilos, took his time to answer, not even looking up at the captain. He disliked being addressed as "Physician," even more when the speaker seemed contemptuous of every man save himself. Aschilos might not be a soldier, but he came from an old aristocratic family and had had a most refined education: He was conversant with The Aphorisms, observed the Hippocratic oath, and had spent long periods on the island of Cos, studying the sacred art of the Asclepiads, disciples and heirs of Asclepius. He was not, therefore, someone a captain of the border guard could easily humiliate. And he already felt insulted: He had been awakened by soldiers in the dark hours of the early morning and called to examine, in the middle of the street, the corpse of the young man brought down on a litter from Mount Lycabettus. And he was no doubt expected to draw up some kind of report. But as everyone well knew, he, Aschilos, was a doctor of the living, not the dead, and he believed that this shameful task discredited his profession. He lifted his hands from the mangled body, trailing a mane of bloody humors. His slave hurriedly cleansed them with a cloth moistened with lustral water. He cleared his throat twice and said, "I believe he was attacked by a hungry pack of wolves. He's been bitten and mauled . . . The heart is missing. Torn out. The cavity of the hot fluids is partially empty."

The murmur, with its long mane, ran through the crowd.

"You heard him, Hemodorus," one man whispered to another. "Wolves."

"Something must be done," his companion replied. "We will discuss the matter at the Assembly."

"His mother has been informed the captain announced, the firmness of his voice extinguishing all comments. "I spared her the details; she knows only that her son is dead. And she is not to see the body until Daminus of Clazobion arrives. He is the only man left in the family, and he will determine what is to be done." Legs apart, fists resting on the skirt of his uniform, he had a powerful voice, accustomed to imposing obedience. He appeared to address his men, but also evidently enjoyed having the attention of the common people. "As for us, our work here is done!"

He turned to the crowd of civilians and added, "Citizens, return to your homes! There is nothing more to see! Sleep if you can . . . Part of the night remains!"

 

 

 

José Carlos Somoza (Havana, 13 november 1959)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Peter Härtling is geboren op 13 november 1933 in Chemnitz. Zie ook alle tags voor Peter Härtling op dit blog.

 

 

Ein Balkon aus Papier

 

 

Ein Balkon aus Papier,

handtellergroß,

für jeden Morgen.

Das ist kein Kinderspeil.

Diese ein wenig

fahrige Mühe,

den Tag zu gewinnen,

dem ersten Satz zu trauen,

ohne ich auzusprechen,

Sonnenflecken zu zählen,

den Atem zu hören,

und den Eauch der Zigarette

gegen die offene Hand

zu blasen.

Jeder Morgen

Könnte mir fehlen.

 

 

 

 

Christian Wagner in seinem Haus

 

Die Stube geweißnet,
die Sätze ausgeschickt, alle,
die Geiß gemolken,
den Himmel übers Haus gespannt,

 

jetzt
kann er die Antworten
einsammeln
und unter die Türschwelle
legen:
Ihr seid alle
willkommen.

 

 

 

 

Windgedicht

 

Ein Pubs
ist ein Wind,
mein Kind,
der schwer aus dem Bauche find'
und darum
knallt oder knattert -
was alle andern verdattert.

 

 

 

Peter Härtling (Chemnitz, 13 november 1933)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster  Inez van Dullemen werd op 13 november 1925 in Amsterdam geboren. Zie ook alle tags voor Inez van Dullemen op dit blog.

 

Uit: Het land van rood en zwart.

 

‘ ‘We moeten slapen, Kayum.’ ‘Ja.’ ‘Wat heb je daar?’ ‘De bijbel.’ ‘Wat moet je daarmee?’ Kayum ging overeind zitten, sloeg het boek open en tikte met zijn wijsvinger op een opengeslagen pagina: ‘Ik ken nu de waarheid. Die lees ik in dit boek...’ ‘En wat mag die waarheid dan wel zijn?’ vroeg ze. ‘Als mijn vader ziek is en copal brandt voor K'ák, de god van vuur en koorts, dan wordt hij niet beter, maar als ik bid tot Jesucristo dan word ik beter. Jesucristo houdt van mij.’ In de plechtstatige klank van zijn stem herkende zij die van de protestantse missionaris die de Lacandones van Lacanjá gekerstend had zodat deze nu om strijd een transistorradiootje aan hun oor klemden om toch maar het toverwoord  Jesucristo op te kunnen vangen te midden van die brij van vreemde woorden uit onbekende plaatsen buiten hun oerwoud. Jesucristo, Jesucristo, hij komt, komt... alsof zij een kosmonaut van een verre planeet verwachtten die hun maïs, bonen, eeuwigdurende gezondheid, munitie en lekkernijen zou brengen, en ja, bij voorkeur ook nog een truck... Maar wat voor zin zou het hebben met Kayum in discussie te gaan? ‘Kom, wij moeten slapen.’ ’

 

 

 

 

Inez van Dullemen (Amsterdam, 13 november 1925)

 

 

 

 

DeDuitsedichter,schrijverenvertalerTimo Berger werdgeborenop 13 november1974in Stuttgart. Zie ook mijn blog van 13 november 2010.

 

 

Botanischer Garten

 

Kein Papageiengespött, kein nackter

Wilder, die ersten Bilder von der Stadt

am Januarfluss stellen sich mit leichtem

Rotstich ein: Giselle und ihre Auto

 

Liebe: ein landeifarbener Käfer trägt

die Nouvelle Vague heiser schnurrend

durch die Kurven: in dieses Gefährt

macht mir kein Taxi-Boy Flecken

 

Gegen den Rückspiegel klatscht Elvis

The King, aus Hartgummi, ein Sex

Versprechen, während sich hinter uns

eine weiß gelackte Schranke senkt

 

Der erste Sicherheitsring, wir leben

sagt Giselle, auf der Habenseite

der Stadt, die unten in den Tälern

jede Nacht die Nacht überfällt

 

 

 

 

Naherholung

 

Lagune. Der lange Lauf zur Schönheit

der Jogger am Ufer

 

Saum sonntags. Der einstudierte Hüftschwung

im Aerobic-Areal. Hula-Hoop

 

An der Salzwasserscheide. Männer mit nackten Brüsten

und ausgeworfenen Netzen

 

Mützen von Hering. Man fischt für den Stadtteil-Grill

oder die Polaroids der Greencard-Gringos

 

 

 

 

Timo Berger (Stuttgart, 13 november 1974)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster, columniste en radiopresentatrice Hadjar Benmiloud werd geboren in Amsterdam op 13 november 1989. Zie ook mijn blog van 13 november 2010.

 

Uit: Nepmamma

 

„Sinds kort is mijn fiets uitgerust met eenkinderzitje. Niet omdat ik tienermoeder ben geworden, maar omdat er delaatste tijd zo onwaarschijnlijk veel fietsen van me zijn gejat, dat ikhet nut van peperdure hangsloten niet meer inzie. Nu woon ik in hetpauperige Amsterdam Oost, en dan ook nog recht tegenover het Leger desHeils, dus op een beetje fietsendiefstal was ik wel voorbereid. Maardat ik bijna vaker de deur uit moest voor een nieuwe tweewieler danvoor voedsel, werd toch behoorlijk irritant. Vandaar het kinderzitjedus, een fraai exemplaar met olifantjes, dat ik op advies van eenvindingrijke vriendin op mijn bagagedrager schroefde.
Misschien hebben junks kleinere hartjes dan gedacht envinden ze het zielig als moeders hun kinderen niet naar school kunnenbrengen. Waarschijnlijker is dat ze simpelweg geen brood (of crack)zien in fietsen met kinderzitjes, omdat hun klantenkring voornamelijkuit studenten bestaat. De aanpak lijkt hoe dan ook te werken: ik rijdal weken op dezelfde fiets. Maar niet alleen is het vrolijke stoeltjeboefafstotend, het komt ook praktisch goed van pas. Zo hoef ik nu nooitmeer mijn longen uit mijn lijf te trappen met een luie donder achterop,want de gemiddelde bilomvang van mijn vrienden is minstens twéékinderzitjes.“

 

 

 

Hadjar Benmiloud (Amsterdam, 13 november 1989)

 

 

  

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 13e november ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Nederlandse dichter, journalist en columnist Nico Scheepmakerwerd geboren in Amsterdam op 13 november 1930. Zie ook alle tags voor Nico Scheepmaker op dit blog.

 

 

Dommepraat

 

Ik lees nog wel zo lief een detective
als de memoires van Nadjezda Mandelstam.
Een mens wordt wel eens moe van het gedram
waarmee zo’n boek de mensheid wil gerieven.

En dat geldt idem dito voor de beelden
waarmee de televisie ons ontwricht.
Met uppercuts slaat zij de ogen dicht
van wie zich bij Mies Bouwman niet verveelden.

Natuurlijk is dit dommepraat. En rechts.
Ik ben het ook oneens met wat hier staat
zolang het om het een óf ander gaat.

Het werkelijke leven ken je slechts
als je behalve Mandelstams memoires
ook onderkent dat Pietje Keizer waar is.

 

 

 

Een blijvertje

 

Het feit dat ik in Holland ben geboren,
en bovendien precies in Amsterdam,
bewijst toch wel dat ik ben uitverkoren:
ik kreeg de hamvraag en ik won de ham.

Een ander wordt geboren in Vietnam
of raakt bij voorbaat in Algiers verloren,
maar ik, die zo terloops ter wereld kwam,
mag rustig tot de blijvertjes behoren.

En ook het tijdstip was perfect gekozen:
te jong voor crisis, oorlog en verzet.
Wat dat betreft zat ik dus ook op rozen,
want niemand gaf mij later een brevet
van onvermogen in het goede of boze.

Mijn leven is een aangenaam verpozen,
een ander krijgt de schillen en de dozen.

 

 

 

 

Nico Scheepmaker (13 november 1930 - 5 april 1990)

 

 

 

De Poolse dichter, vertaler en literatuurwetenschapper Stanisław Barańczak werd geboren op 13 november 1946 in Poznań. Zie ook mijn blog van 13 november 2008 en ook mijn blog van 13 november 2009 en ook mijn blog van 13 november 2010.

 

Uit: Garden Of Amzing Delights (Bespreking van Unattainable Earth van Czeslaw Milosz.)

 

„On the other hand, Mr. Milosz's certainty that the earth is something real and tangible is coupled with his incessant awareness that the earth is ''unattainable,'' ''too huge to be grasped.'' We humans have our share in it, but we are separated from its essence by the dim screens of our imperfect senses, our fallible memory, our limited language: Consciousness enclosed in itself every separate birch And the woods of New Hampshire, covered in May with green haze. The faces of people are in it without number, the courses Of planets, and things past and a portent of the future. Then one should extract from it what one can, slowly, Not trusting anybody. And it won't be much, for language is weak. Even what is enclosed in our consciousness can be only partly expressed, since our human consciousness is ''weak'' and limited itself. We are able to perceive solely the external surface of things, and we only vaguely sense the existence of its ''other side'': Fat and lean, old and young, male and female, Carrying bags and valises, they defile in the corridors of an airport. And suddenly I feel it is impossible. It is the reverse side of a Gobelin And behind there is the other which explains everything.

Here we encounter the metaphysical and religious poet, one who is able to note down, apparently with an approving nod, this statement from the philosopher Rene Le Senne: ''For me the principal proof of the existence of God is the joy I experience any time I think that God is.'' But Mr. Milosz is also able to record this thought: ''A decent man cannot believe that a good God wanted such a world.'' That is because the world - both the world of nature and the world of human history - is tainted by the constant presence of evil. In other words, the earth is unattainable to our imperfect senses, intellect or language; it is unattainable because the coexistence of a good God and unwarranted suffering is something beyond our comprehension.“

 

 

 

 

Stanisław Barańczak (Poznań, 13 november 1946)

V.l.n.r. Wojciech Wołyński, Stanisław Barańczak, Adam Zagajewski, Josif Brodski, Barbara Toruńczyk

 

 

 

De Bengaalse schrijver Humayun Ahmed werd geboren op 13 november 1948 in Kutubpur in het toenmalige Oost-Pakistan, nu Bangladesh. Zie ook mijn blog van 13 november 2008 en ook mijn blog van 13 november 2010.

 

Uit: Now Cloud, Now Sunshine

 

„Village. Jorina and her mother. Jorina has sat to eat rice. She has placed her doll beside her.

There is rice on Jorina’s plate. She passed some rice to the empty plate in front of the doll.

Mother: That’s enough Jorina! Playing with the doll is not same as doting on her.

Mother took back the rice from the doll’s plate to Jorina’s plate.

Mother (grunting): Like father like daughter! The girl is just like her father.

Jorina: Is my father dotty?

Mother: You dote on your doll whereas your dad dotes on his flute. Spending time in the woods

with flute and hoping to conjure up a fairy from the sky! He would flirt with the fairy!

Jorina: Father is not in the woods now. He has gone to Dhaka.

Mother: Don’t be so insolent. He has redeemed me by going to the city! No word from him,

neither any money.

Jorina: You left the village too.

Mother: Did I have an option? You want me to gorge myself with the soil of our village home?

Jorina: Hu!

Mother: What did you say?

Jorina: The two of us yearn to go to Shuvopur.

Mother (surprised): The two of you? Who is the other one?

Jorina: My doll. She cries for going to Shuvopur.

[Mother is staring in utter astonishment]

 

2

Daytime. Village. Rafik has come to village. He got puzzled after entering into his house. Empty

house. No one’s around.

Rafik: Jorina? Where are you all?

A little boy from the neighboring house showed up.

Little Boy: They are gone.

Rafik: Where?

Little Boy: I don’t know.

Bedazzled Rafik sat down.“

 

 

 

 

Humayun Ahmed (Kutubpur, 13 november 1948)

 

 

 

De Italiaanse schrijfster Dacia Maraini werd geboren op 13 november 1936 in Fiesole. Zie ook mijn blog van 13 november 2008 en ook mijn blog van 13 november 2009 en ook mijn blog van 13 november 2010.

 

Uit My Husband (Vertaald door Vera F. Golini)

 

„My husband is blond, has a receding hairline, white teeth and light skin, with big brown freckles. My husband is elegant, dresses with care, and always scents his hair with cologne. He oversees the

work of tellers in a bank and earns a good monthly salary.

W h e n e ver my husband speaks I listen carefully. His voice is soft, velvety, and a bit tense. The things he says are always very precise and correct. I’ve never heard him say anything out of place or foolish.

My husband is loved by his friends and respected by superiors; whenever he wishes he can also be a man of the world. He can sit right in the centre of a circle of people and just talk or discuss things. He defends the truth and checks his friends’ enthusiasm, driven as he always is by perfectly

good sense.

My husband is a man of class, but he loves practical jokes. Sometimes I find a toad in my bed, or jam in my slippers. Once he even served me a dessert he’d made with a dead mouse inside.

My husband is a stamp collector. Sometimes he steals the neighbours’ mail and cuts out the stamps for his collection. He has two albums, thick as phone books, stuffed with valuable stamps. He says some day he’ll sell his stamps and with the money he’ll build us a house in the country.

In those albums, besides the stamps, my husband keeps new banknotes fresh from the mint. He says that the first of a new issue brings good luck. So he sneaks them from the cash box, slips them into small transparent light blue envelopes, and affixes them to the pages of the album with Scotch tape.

His colleagues think he’s very wise and intelligent, so they come to the house to confide in him, ask his advice. They come on Sundays for the most part, and I’m usually the one who answers the door. When I fin d myself staring at a stuffed and dumb face, eyes rolling nervously around, I know it’s one of Mario’s colleagues and immediately show him to the living room.

 

 

 

 

Dacia Maraini (Fiesole, 13 november 1936)

De Amerikaanse schrijver William Gibson werd geboren op 13 november 1914 in New York. Zie ook mijn blog van 13 november 2010.

 

Uit: A Cry Of Players

 

„Ned: "Listen to them. Today they guffawed at the death scene."
Will: "Oafs, yes, I agree with ..."
Heming: "Ned thinks we'd have a glorious stage if we'd only get rid of the damned audience."
Pope: "Wasn't the scene, Willie (Kemp) was ogling a wench in the front."
Ned: "Ogling a..."
Kemp (Willie): "I wasn't ogling a wench."
Ned: "What were you doing?"
Kemp (Willie): "Humoring the scene."
Ned (shocked): "Humoring a death scene? Willie ..."
Kemp (Willie): "Well, don't draw it out so."

(...)

 

Ned: "Why can't he watch?"
Kemp (chortling): "He can, he can! Watch, act, rule the realm, he'll talk his way into anything. Midnight?"
Will: "Midnight." (They are setting the time to go poaching for deer)
Ned: "It's exactly that, and the issue is are we to compromise it to entertain the vulgar, or..." Pope: "For God's sake, what's wrong with entertaining the folk? It's what we're for."
Ned: "It's not what I am for."
Kemp: "It's what he's against. Ned, there's your throne."
Ned: "No, we're either practitioners of an art going back to the ancients or a pack of clowning beggars, and I won't be bound to the level of a herd of dolts."

William Gibson (13 november 1914 - 25 november 2008)

 

 

 

De Frans-Canadese dichter en politicus Gérald Godin werd geboren op 13 november 1938 in Trois-Rivières, Quebec. Zie ook mijn blog van 13 november 2008 en ook mijn blog van 13 november 2009 en ook mijn blog van 13 november 2010.

  

CantouqueS" - Cantouque sans recours

 

Comment pourrais-je coucher avec toi
m'allonger du long de ton flanc doux
t'embrasser les seins te mordiller les tétins
si je n'étais indépendantiste ô mon amour
comment pourrais-je porter mes chnolles
et m'en servir au besoin quand le désir me vient
être un homme et me tenir debout et droit
si je n'étais indépendantiste ô mon amour
comment pourrais-je parler français
comme mes voisins mes pareils
fouler la boue du pays l'appeler mienne
la traîner à mes semelles m'en targuer m'en vanter
m'en mettre plein la vue m'en ennuyer
me sentir chez moi sinon aujourd'hui du moins demain
si je n'étais indépendantiste ô mon amour
comment pourrais-je vivre oser respirer encore
l'air pollué de mon pays vaincu
l'avenir bouché de mon pays anglichié
supporter la brûlure des Plaines l'incendie des drapeaux
le bris des épées l'exil de trente-sept
comment pourrais-je oser t'aimer te toucher
même lever les yeux vers toi
connaître ne serait-ce que ton nom
si je n'avais à coeur qu'un jour sinon nous du moins nos fils
soient ici chez eux sur la terre que d'aïeul à petit-fils
nous aimons

 

 

 

 

Gérald Godin (13 november 1938 – 12 okrober 1994)

Hier met zijn vrouw  Pauline Julien

 

 

 

De Duitse schrijver en kunstenaar Karl Jakob Hirsch werd op 13. November 1892 in Hannover geboren. Zie ook mijn blog van 13 november 2010.

 

  

 

Karl Jakob Hursch: Madonna

 Uit: Revolutinäre Kunst

 

 

Karl Jakob Hirsch (13. November 1892 - 8. Juli 1952)

 

 

 

 

 

De Schotse schrijver Robert Louis Stevenson werd geboren in het Schotse Edinburgh op 13 november 1850. Zie ook alle tags voor Robert Louis Stevenson op dit blog.

 

 

As from the house your mother sees

 

As from the house your mother sees
You playing round the garden trees,
So you may see, if you will look
Through the windows of this book,
Another child, far, far away,
And in another garden, play.
But do not think you can at all,
By knocking on the window, call
That child to hear you. He intent
Is all on his play-business bent.
He does not hear, he will not look,
Nor yet be lured out of this book.
For, long ago, the truth to say,
He has grown up and gone away,
And it is but a child of air
That lingers in the garden there.

 

 

 

 

Now when the number of my years

 

Now when the number of my years

Is all fulfilled, and I

From sedentary life

Shall rouse me up to die,

Bury me low and let me lie

Under the wide and starry sky.

Joying to live, I joyed to die,

Bury me low and let me lie.

 

Clear was my soul, my deeds were free,

Honour was called my name,

I fell not back from fear

Nor followed after fame.

Bury me low and let me lie

Under the wide and starry sky.

Joying to live, I joyed to die,

Bury me low and let me lie.

 

Bury me low in valleys green

And where the milder breeze

Blows fresh along the stream,

Sings roundly in the trees -

Bury me low and let me lie

Under the wide and starry sky.

Joying to live, I joyed to die,

Bury me low and let me lie.

 

 

 

Robert Louis Stevenson (13 november 1850 – 3 december 1894)

Beeld in Kelvingrove Art Gallery and Museum. Glasgow

 

 

 

De Zweedse dichter Esaias Tegnér werd geboren op 13 november 1782 in Kyrkerud. Zie ook mijn blog van 13 november 2008 en ook mijn blog van 13 november 2010.

 

Uit: Fridthjof’s Saga

 

Fridthjof and Ingeborg. (Fragment)

 

How joyful 'twas, how lovely too,

When firs[ he learned his futhorc through;

No kings had e'er such honor brought them

As when to Ingeborg he taught them. 

 

How joyously his boat would glide

With those two o'er the dark blue tide:

While he the driving sail was veering,

Her small white hands gave hearty cheering.

 

No bird's nest found so high a spot,

That he for her could find it not;

The eagle's nest from clouds he sundered,

And eggs and young he deftly plundered.

 

However swift, there ran no brook,

But o'er it Ingeborg he took;

How sweet when roaring torrents frighten,

To feel her soft arms round him tighten.

 

The first; spring flowers by sunshine fed,

The earliest berries turning red,

The first of autumn's golden treasure,

He proffered her with eager pleasure.

 

********************

 

But quickly sped are childhood's days,--

There stands a youth whose ardent gaze

With pleading and with hope is laden,

And there, with budding charms, a maiden.

 

Young Fridthjof followed oft the chase,

Which led to many a fearful place;

With neither spear nor lance defended,

The wild bear's life he quickly ended.

 

 

 

 

Esaias Tegnér (13 november 1782 – 2 november 1846)

Standbeeld in Lund