Romenu is een blog over gedichten, literatuur en kunst Maar Romenu is ook een professionele freelance vertaler Du-Ne en Ne-Du http://www.roumen-vertalingen.nl/
Georg Trakl werd op 3 februari 1887 in het conducteurshuis aan de Waagplatz 2 in Salzburg geboren. Zijn vader, Tobias Trakl, was een handelaar in ijzerwaren en zijn moeder, die ook psychische problemen had, was Maria Catharina Trakl, (meisjesnaam Halik). Voorts had hij nog drie broers en drie zussen. Margarethe (doorgaans Grethe genoemd) stond hem het naast, zelfs zodanig dat sommigen een incestueuze verhouding vermoeden. Zijn jeugd bracht hij door in Salzburg. Vervolgens bezocht hij van 1897 tot 1905 het humanistische gymnasium. Om toch een academische opleiding te kunnen volgen, werkte hij tot 1908 in de praktijk bij een apotheker. Sommigen vermoedden dat hij dit vooral deed om zichzelf opiaten te kunnen verschaffen. Bij het uitbreken van WO I werd Trakl als medicus naar het front in Galicië (heden ten dage in Oekraïne en Polen) gestuurd. Zijn gemoedsschommelingen leidden tot geregelde uitbraken van depressie, die verergerd werden door de afschuw die hij voelde voor de verzorging van de ernstig verwonde soldaten. De spanning en druk dreven hem ertoe een suïcidepoging te ondernemen, welke zijn kameraden nochtans verhinderden. Hij werd in een militair ziekenhuis opgenomen in Kraków, alwaar hij onder strikt toezicht geplaatst werd.Trakl verzonk daar in nog zwaardere depressies en schreef Ficker om advies. Ficker overtuigde hem ervan dat hij contact moest opnemen met Wittgenstein, die inderdaad op weg ging na Trakls bericht te hebben ontvangen. Op 4 november 1914, drie dagen voordat Wittgenstein aan zou komen, overleed hij echter aan een overdosis cocaïne
Paul Celan
Paul Celan werd onder de naam Paul Antschel op 23 november 1920 geboren in Czernowitz, toentertijd de hoofdstad van de Roemeense Boekovina, nu behorend bij de Oekraïne. Paul Celans ouders waren Duitssprekende joden die hun zoon joods opvoedden en hem naar Duitse christelijke scholen stuurden. In 1942 werden Celans ouders door de Duitse bezetter naar een werkkamp gedeporteerd en daar vermoord. Hijzelf wist aanvankelijk onder te duiken, maar moest vanaf juli 1942 in een werkkamp dwangarbeid verrichten. Celan overleefde de oorlog. Via Boekarest en Wenen vestigde Celan zich in 1948 in Parijs. Daar was hij werkzaam als dichter, vertaler en doceerde hij aan de prestigieuze Ecole Normale Supérieure. Vermoedelijk op 20 april 1970 beëindigde hij zijn leven zelf door in de Seine te springen.
Gerard Reve
Gerard Reve over: Medearbeiders ”God is in de mensen, de dieren, de planten en alle dingen - in de schepping, die verlost moet worden of waaruit God verlost moet worden, door onze arbeid, aangezien wij medearbeiders van God zijn.” Openbaring ”Tja, waar berust elk godsbegrip op, elke vorm van religie? Op een openbaring, dat wil zeggen op een psychische ervaring van zulk een dwingende en onverbiddelijke kracht, dat de betrokkene het gevoel heeft, niet dat hij een gedachte of een visioen heeft, maar dat een gedachte gedachte of visioen hem bezit en overweldigt.”
Simon Vestdijk
Simon Vestdijk (Harlingen, 17 oktober 1898 – Utrecht, 23 maart 1971) was een Nederlands romancier, dichter, essayist en vertaler. Zijn jeugd te Harlingen en Leeuwarden beschreef hij later in de Anton Wachter-cyclus. Van jongs af aan logeerde hij regelmatig bij zijn grootouders in Amsterdam, waar hij zich in 1917 aan de Universiteit van Amsterdam inschrijft als student in de medicijnen. Tijdens zijn studie die van 1917 tot 1927 duurde, leerde hij Jan Slauerhoff kennen.Tot 1932 is hij als arts in praktijken door heel Nederland werkzaam. In 1932 volgt zijn officiële schrijversdebuut met de uitgave van de bundel Verzen in De Vrije Bladen. Doorslaggevend voor Vestdijks uiteindelijke keuze voor de literatuur is zijn ontmoeting in 1932 met Eddy Du Perron en Menno ter Braak. Deze ontmoeting had tot resultaat dat hij redactielid werd van het tijdschrift Forum Kort daarop, in 1933, wordt zijn eerste novelle, De oubliette, uitgegeven. In hetzelfde jaar schrijft hij Kind tussen vier vrouwen, dat, eerst geweigerd door de uitgever, later de basis zal vormen voor de eerste drie delen van de Anton Wachter-romans. In 1951 ontvangt Vestdijk de P.C. Hooftprijs voor zijn in 1947 verschenen roman De vuuraanbidders. In 1957 wordt hij voor het eerst door het PEN-centrum voor Nederland voorgedragen voor de Nobelprijs voor de Literatuur, die hij echter nooit zal krijgen. Op 20 maart 1971 wordt hem de Prijs der Nederlandse Letteren toegekend, maar voor hij deze kan ontvangen overlijdt hij op 23 maart te Utrecht op 72-jarige leeftijd. Vestdijk was auteur van ca. 200 boeken. Vanwege deze enorme productie noemde de dichter Adriaan Roland Holst hem 'de man die sneller schrijft dan God kan lezen'. Andere belangrijke boeken van Simon Vestdijk zijn: "Kind van stad en land" (1936), "Meneer Visser's hellevaart" (1936), "Ierse nachten" (1946), "De toekomst de religie" (1947), "Pastorale 1943" (1948), "De koperen tuin" (1950), "Ivoren wachters" (1951), "Essays in duodecimo" (1952) en "Het genadeschot" (1964).
K.P. Kavafis K.P. Kavafis werd als kind van Griekse ouders, afkomstig uit Konstantinopel, geboren in 1863 in Alexandrië (tot vandaag een Griekse enclave) waar hij ook het grootste deel van zijn leven woonde en werkte. Twee jaar na de dood van zijn vader verhuist het gezin in 1872 naar Engeland om na een verblijf van vijf jaar naar Alexandrië terug te keren. Vanwege ongeregeldheden in Egypte vlucht het gezin in 1882 naar Konstantinopel, om na drie jaar opnieuw naar Alexandrië terug te gaan. In de jaren die volgen maakt Kavafis reizen naar Parijs, Londen en in 1901 zijn eerste reis naar Griekenland, in latere jaren gevolgd door nog enkele bezoeken. Op de dag van zijn zeventigste verjaardag, in 1933 sterft Kavafis in Alexandrië. De roem kwam voor Kavafis pas na zijn dood, dus postuum. Deels is dat toe te schrijven aan zijn eigen handelswijze. Hij was uiterst terughoudend met de publicatie van zijn gedichten, liet af en toe een enkel gedicht afdrukken in een literair tijdschrift, gaf in eigen beheer enkele bundels met een stuk of twintig gedichten uit en het merendeel van zijn poëzie schonk hij op losse bladen aan zijn beste vrienden.
Thomas Mann
Thomas Mann, de jongere broer van Heinrich Mann, werd geboren op 6 juni 1875 in Lübeck. Hij was de tweede zoon van de graankoopman Thomas Johann Heinrich Mann welke later één van de senatoren van Lübreck werd. Zijn moeder Julia (geboren da Silva-Bruhns) was Duits-Braziliaans van Portugees Kreoolse afkomst. In 1894 debuteerde Thomas Mann met de novelle "Gefallen". Toen Thomas Mann met 21 jaar eindelijk volwassen was en hem dus geld van zijn vaders erfenis toestond - hij kreeg ongeveer 160 tot 180 goldmark per jaar - besloot hij dat hij genoeg had van al die scholen en instituties en werd onafhankelijk schrijver. Kenmerkend voor zijn stijl zijn de ironie, de fenomenale taalbeheersing en de minutieuze detailschildering. Manns reputatie in Duitsland was sterk wisselend. Met zijn eerste roman, Buddenbrooks (1901), had hij een enorm succes, maar door zijn sceptische houding tegenover Duitsland na de Eerste Wereldoorlog veranderde dit volledig. Stelde hij zich tot aan de jaren twintig apolitiek op (Betrachtungen eines Unpolitischen, 1918), meer en meer raakte hij bij het Politiek gebeuren betrokken. Zijn afkeer van het nationaal socialisme groeide, zijn waarschuwingen werden veelvuldiger en heftiger. In 1944 accepteerde hij het Amerikaanse staatsburgerschap. Tussen 1943 en 1947 schreef Mann Doktor Faustus (zie Faust), de roman van de 'Duitse ziel' in de gecamoufleerd geschilderde omstandigheden van de 20ste eeuw. In 1947 bezocht hij voor het eerst sinds de Oorlog Europa, twee jaar later pas Duitsland. In 1952 vertrok hij naar Zwitserland. Op 12 augustus 1955 stierf hij in Zürich. Twintig jaar na zijn dood, in aug. 1975, is zijn literaire nalatenschap geopend: dagboekaantekeningen van 15 maart 1933 tot 29 juli 1955, alsmede notities uit de jaren 1918 tot en met 1921.Belangrijke werken zijn: Der Zauberberg, Der Tod in Venedig, Dokter Faustus , Joseph und seine Brüder en Die Bekenntnisse des Hochstaplers Felix Krull.
Rainer Maria Rilke
Rilke werd op 4 december 1875 geboren in Praag. Hij had al naam gemaakt als dichter met zijn bundels Das Stundenbuch en Das Buch der Bilder, toen hij de literaire wereld versteld deed staan en wereldfaam verwierf met de publicatie van zijn twee delen Neue Gedichte in 1907 en 1908. Hij verzamelde daarin het beste werk uit een van zijn vruchtbaarste periodes, die hij grotendeels doorbracht in Parijs. Rilke was daar diep onder de indruk gekomen van Rodin, bij wie hij een tijdlang in dienst was als particulier secretaris. Rodin, zei hij later, had hem leren kijken. Dit kijken kwam neer op intense concentratie, om het mysterie te kunnen zien ‘achter de schijnbare werkelijkheid'. Latere en rijpere werken als Duineser Elegien (1912-1923) en het ronduit schitterende Die Sonette an Orfeus (1924) illustreren Rilkes metafysische visie op het onzegbare, dat haar verwoording vindt in een hermetische muzikale taal. Op 29 december 1926 overlijdt Rilke in het sanatorium in Val-Mont aan de gevolgen van leukemie. Enkele dagen later wordt hij, overeenkomstig zijn wens, begraven op het kerkhof van Raron.
Terwijl hij loopt, ziet hij een vage maan genesteld in den kroon der teedre voorjaarsboomen en merkt niet dat hij gaat door het verlicht ravijn dat uitmondt op ’t skelet der zwarte kathedraal, een monsterlijke rots, die uit den oertijd opstijgt in den nacht.
hij denkt: ‘zonder die mastodont geen heden, zonder de dom geen stad, zonder die spil geen wentlend firmament, geen dierenriem, geen babylonisch jaar dat zijn getal in ’t aantal poorten sloeg van ’t colosseum, en in de kralen van den rozenkrans.’ en dralend langs het plein, voert hij gedachteloos het roode beest zijn avondbrieven, en ziet den melkweg duizlen langs den trans.
V
Het was donker, hij lag op zijn bed. hij had het raam op den haak gezet, opdat het getij van den nacht door de baai van zijn kamer kon gaan en zijn droomen stijgen en dalen op de golven der maan, en hij dacht: ‘hoe vaster ik slaap, des te zwaarder slaapt het heelal, hoe dieper ik ademhaal hoe hooger de nacht en het lied van den nachtegaal. kan het zijn, dat van Genesis af het parabolisch Verhaal, de Ellips der Geschiedenis – tot het vuur van de Apocalyps de laatste beelden verbrandt, de luchter, het boek en het lam – niets anders is dan het vluchtige spiegelbeeld van mijn slaap, tusschen droomen verdeeld?’
VI
De droomen gaan door zijn slaap als gedrochten door het heelal; de maan is een dier dat vergaat in het schaamteloos wolkendal; en hem, wien het vuur van den geest met den beet van een schorpioen door het glad labyrinth van de schors in het weeke der hersenen drong als gif in een gulzige spons, breekt bij nacht in een doornenkroon het zweet der gedachten uit als een schimmel, een venuskrans.
wie legt nu een doek om zijn hoofd? zijn schedel klopt als een wond; maar geen zwam met edik en gal kust den gemartelden mond.
Hendrik Marsman (30 september 1899 – 21 juni 1940 Collageportret door Theo Zwinderman, z.j.
De Nederlandse dichter, schrijver, songwriter en vertalerPé Hawinkelswerd geboren op 29 september 1942 in Heerlen. Zie ook alle tags voor Pé Hawinkels op dit blog.
Het uiterlijk van de Rolling Stones (Fragment) Een lyrisch-episch leerdicht
II De zwarte markies met suikerziekte ………… Wat moeten wij, nu de interne berg Van de geschoren kruin, waar de goden elkaar Beoorlogen of naaien, tot in de zoom die in De vlakte sleept met sawah’s in cultuur Gebracht is, nog met één standvastig krijgertje In de goot? Daar hoeft maar één Genie in te liggen en we zijn Helemaal nergens meer. Och heer, nu wordt Het krachtig donker, gaan aan de overzij De lichtjes aan. Een koppel gezichten Zwelt aan, als de oceaan wanneer Adriaan Roland Holst een venster openzet, – Hun expressie verschilt als een staatkundige Van een natuurkundige landkaart, als een taal- Van een redekundige ontleding: hun onderwerp Is eender. Laat ons hopen dat het de deficiëntie Van de tijd is, niet de wederkerige Invloed van polsslag en horloge, de bekoring Van de dood of andere verfijndheden. Wolken zijn soms van een parelgrijs, Dat men nooit bij bloemen ziet, ten hoogste Eén keer in een heel leven bij een spijkerbroek. En een schedel, die is wit als koffiemelk Of als het schuim in de mondhoeken van Een verliefde dichter. Maar ziet, de diaprojector Klikt, en de wolken zijn wit, de schedel verkoolt; Een observatie van een flauwigheid, afgrondelijk Als je allemaal nagaat wàt er op het spel staat: Identificatie van het ene gezicht, lijdend Als aan de ziekte van de derde stand, waarvoor De kreeft het zinnebeeld mag zijn, en in Een uiterst precair equilibre op een principe, Zo koud en abstract, dat niet alleen Het voorstellingsvermogen van Paulus VI Maar zelfs dat van Jorge Luis Borges tekortschiet. Wij weten dat er tussen de planeten Een luchtledig is, een ‘niets’, maar ook Dat die ruimte desondanks, zij het wellicht Enkel grammaticale, aspecten bezit die ons ervan Weerhouden aan te nemen, dat het echt Niéts is, wat daar speelt. Welnu, op het tweede gezicht der beide Exécutairs leest, dodelijk onthutst, de president Een niets, dat z. tot dat van het heelal verhoudt Als de coïtus tot Hearts Beat and Shades In Physical Embraces, en hij hoopt van ganser harte Dat hij z. op grond van de tijd vergist.
Pé Hawinkels (29 september 1942 – 16 augustus 1977)
Wat als ik nu zou afdalen uit deze stevige donkere wolken die zich dag na dag tegen de berg opstapelen, zonder regen erin en zou leven als een grassprietje in een tuin in het zuiden, wanneer de wolken zich in de winter openen vanaf het begin zou ik ouder zijn dan alle dieren en tot het einde zou ik eenvoudiger zijn vorst zou me ontwerpen en dauw zou op me verdwijnen zon zou door me heen schijnen ik zou groen zijn met witte wortels wormen als een buit aan mijn voeten voelen geen naam en geen angst hebben mij op natuurlijke wijze naar het licht keren weten hoe ik de dag en de nacht moet doorbrengen en mijn hele leven lang uit mezelf klimmen
“Isabel stapte uit de schaduw van het huis. Ze was op sokken, een paar sportschoenen in de hand, haar blauwe pet hield ze boven haar ogen. “Goedemiddag, mademoiselle,” zei ik. Ik zat gehurkt bij het muurtje naast het zwembad en legde de troffel terug in de zwarte emmer met de laatste specieresten. Het zweet kringelde over mijn rug en voorhoofd. “Zo slaapkop”, zei ik, en ik liep naar de ligstoel in de schaduw van de grote steeneik. ‘ “Lekker geslapen?” Isabel knikte, nog steeds wat slaperig. Ik legde mijn arm om haar middel en trok haar dicht tegen me aan. Haar shirt zat strak om haar borsten. Ik drukte mijn hoofd tegen haar buik en keek naar de gouden haartjes van haar bovenbenen. Isabel legde haar hand in mijn nek en draaide zich naar het trappetje dat ik aan het leggen was. “Zo,” zei ze. “Jij bent goed bezig.” ‘”Inspiratie,” zei ik. Ik trok haar shirt omhoog en kuste haar strakke buik. Isabel maakte zich los en kwam voor me zitten, op het voeteneind van de stoel. Ze deed haar schoenen aan. Onder haar nagels zat wat vuil. Haar onderrug had de kleur van karamel. Je bent al bruin aan het worden,’ zei ik. Isabel trok haar sokken omhoog en stroopte ze daarna weer iets omlaag. Met een zucht stond ze op. Haar benen wierpen twee smalle schaduwen op het terras. Ik legde mijn hand tegen haar kuiten. “Uitslover,” zei ik. “Wel een beetje, ja,” zei ze. Ook zij leek de hitte nu te voelen. “Maar nu kan het nog. Even. Straks niet meer, dan ben ik kogelrond”. Ze trok vol weerzin haar neus op en stak haar tong uit. “Kijk je wel uit?”, zei ik. Ze zette haar pet op. “Natuurlijk.”
Van de goedheid van mijn ouders heb ik denk ik dat idee van het lijden overgehouden
het geloof dat als het maar onder de aandacht zou komen van wie dan ook met normale gevoelens zeker een geletterd iemand misschien met universitaire
opleiding dat zulke mensen pijn zouden begrijpen als die hun onder de ogen kwam en er dan iets aan zouden doen in de tijd van pijn van het heden zouden ze bijvoorbeeld het bloeden eigenhandig stelpen
maar het ontsnapt aan hun aandacht of er zijn misschien andere redenen voor de slachtoffers onder de dekens de vleeswarenuitstalling de verminkte kinderen de dieren de dieren die van het eind van de wereld staren
