Romenu is een blog over gedichten, literatuur en kunst Maar Romenu is ook een professionele freelance vertaler Du-Ne en Ne-Du http://www.roumen-vertalingen.nl/
Georg Trakl werd op 3 februari 1887 in het conducteurshuis aan de Waagplatz 2 in Salzburg geboren. Zijn vader, Tobias Trakl, was een handelaar in ijzerwaren en zijn moeder, die ook psychische problemen had, was Maria Catharina Trakl, (meisjesnaam Halik). Voorts had hij nog drie broers en drie zussen. Margarethe (doorgaans Grethe genoemd) stond hem het naast, zelfs zodanig dat sommigen een incestueuze verhouding vermoeden. Zijn jeugd bracht hij door in Salzburg. Vervolgens bezocht hij van 1897 tot 1905 het humanistische gymnasium. Om toch een academische opleiding te kunnen volgen, werkte hij tot 1908 in de praktijk bij een apotheker. Sommigen vermoedden dat hij dit vooral deed om zichzelf opiaten te kunnen verschaffen. Bij het uitbreken van WO I werd Trakl als medicus naar het front in Galicië (heden ten dage in Oekraïne en Polen) gestuurd. Zijn gemoedsschommelingen leidden tot geregelde uitbraken van depressie, die verergerd werden door de afschuw die hij voelde voor de verzorging van de ernstig verwonde soldaten. De spanning en druk dreven hem ertoe een suïcidepoging te ondernemen, welke zijn kameraden nochtans verhinderden. Hij werd in een militair ziekenhuis opgenomen in Kraków, alwaar hij onder strikt toezicht geplaatst werd.Trakl verzonk daar in nog zwaardere depressies en schreef Ficker om advies. Ficker overtuigde hem ervan dat hij contact moest opnemen met Wittgenstein, die inderdaad op weg ging na Trakls bericht te hebben ontvangen. Op 4 november 1914, drie dagen voordat Wittgenstein aan zou komen, overleed hij echter aan een overdosis cocaïne
Paul Celan
Paul Celan werd onder de naam Paul Antschel op 23 november 1920 geboren in Czernowitz, toentertijd de hoofdstad van de Roemeense Boekovina, nu behorend bij de Oekraïne. Paul Celans ouders waren Duitssprekende joden die hun zoon joods opvoedden en hem naar Duitse christelijke scholen stuurden. In 1942 werden Celans ouders door de Duitse bezetter naar een werkkamp gedeporteerd en daar vermoord. Hijzelf wist aanvankelijk onder te duiken, maar moest vanaf juli 1942 in een werkkamp dwangarbeid verrichten. Celan overleefde de oorlog. Via Boekarest en Wenen vestigde Celan zich in 1948 in Parijs. Daar was hij werkzaam als dichter, vertaler en doceerde hij aan de prestigieuze Ecole Normale Supérieure. Vermoedelijk op 20 april 1970 beëindigde hij zijn leven zelf door in de Seine te springen.
Gerard Reve
Gerard Reve over: Medearbeiders ”God is in de mensen, de dieren, de planten en alle dingen - in de schepping, die verlost moet worden of waaruit God verlost moet worden, door onze arbeid, aangezien wij medearbeiders van God zijn.” Openbaring ”Tja, waar berust elk godsbegrip op, elke vorm van religie? Op een openbaring, dat wil zeggen op een psychische ervaring van zulk een dwingende en onverbiddelijke kracht, dat de betrokkene het gevoel heeft, niet dat hij een gedachte of een visioen heeft, maar dat een gedachte gedachte of visioen hem bezit en overweldigt.”
Simon Vestdijk
Simon Vestdijk (Harlingen, 17 oktober 1898 – Utrecht, 23 maart 1971) was een Nederlands romancier, dichter, essayist en vertaler. Zijn jeugd te Harlingen en Leeuwarden beschreef hij later in de Anton Wachter-cyclus. Van jongs af aan logeerde hij regelmatig bij zijn grootouders in Amsterdam, waar hij zich in 1917 aan de Universiteit van Amsterdam inschrijft als student in de medicijnen. Tijdens zijn studie die van 1917 tot 1927 duurde, leerde hij Jan Slauerhoff kennen.Tot 1932 is hij als arts in praktijken door heel Nederland werkzaam. In 1932 volgt zijn officiële schrijversdebuut met de uitgave van de bundel Verzen in De Vrije Bladen. Doorslaggevend voor Vestdijks uiteindelijke keuze voor de literatuur is zijn ontmoeting in 1932 met Eddy Du Perron en Menno ter Braak. Deze ontmoeting had tot resultaat dat hij redactielid werd van het tijdschrift Forum Kort daarop, in 1933, wordt zijn eerste novelle, De oubliette, uitgegeven. In hetzelfde jaar schrijft hij Kind tussen vier vrouwen, dat, eerst geweigerd door de uitgever, later de basis zal vormen voor de eerste drie delen van de Anton Wachter-romans. In 1951 ontvangt Vestdijk de P.C. Hooftprijs voor zijn in 1947 verschenen roman De vuuraanbidders. In 1957 wordt hij voor het eerst door het PEN-centrum voor Nederland voorgedragen voor de Nobelprijs voor de Literatuur, die hij echter nooit zal krijgen. Op 20 maart 1971 wordt hem de Prijs der Nederlandse Letteren toegekend, maar voor hij deze kan ontvangen overlijdt hij op 23 maart te Utrecht op 72-jarige leeftijd. Vestdijk was auteur van ca. 200 boeken. Vanwege deze enorme productie noemde de dichter Adriaan Roland Holst hem 'de man die sneller schrijft dan God kan lezen'. Andere belangrijke boeken van Simon Vestdijk zijn: "Kind van stad en land" (1936), "Meneer Visser's hellevaart" (1936), "Ierse nachten" (1946), "De toekomst de religie" (1947), "Pastorale 1943" (1948), "De koperen tuin" (1950), "Ivoren wachters" (1951), "Essays in duodecimo" (1952) en "Het genadeschot" (1964).
K.P. Kavafis K.P. Kavafis werd als kind van Griekse ouders, afkomstig uit Konstantinopel, geboren in 1863 in Alexandrië (tot vandaag een Griekse enclave) waar hij ook het grootste deel van zijn leven woonde en werkte. Twee jaar na de dood van zijn vader verhuist het gezin in 1872 naar Engeland om na een verblijf van vijf jaar naar Alexandrië terug te keren. Vanwege ongeregeldheden in Egypte vlucht het gezin in 1882 naar Konstantinopel, om na drie jaar opnieuw naar Alexandrië terug te gaan. In de jaren die volgen maakt Kavafis reizen naar Parijs, Londen en in 1901 zijn eerste reis naar Griekenland, in latere jaren gevolgd door nog enkele bezoeken. Op de dag van zijn zeventigste verjaardag, in 1933 sterft Kavafis in Alexandrië. De roem kwam voor Kavafis pas na zijn dood, dus postuum. Deels is dat toe te schrijven aan zijn eigen handelswijze. Hij was uiterst terughoudend met de publicatie van zijn gedichten, liet af en toe een enkel gedicht afdrukken in een literair tijdschrift, gaf in eigen beheer enkele bundels met een stuk of twintig gedichten uit en het merendeel van zijn poëzie schonk hij op losse bladen aan zijn beste vrienden.
Thomas Mann
Thomas Mann, de jongere broer van Heinrich Mann, werd geboren op 6 juni 1875 in Lübeck. Hij was de tweede zoon van de graankoopman Thomas Johann Heinrich Mann welke later één van de senatoren van Lübreck werd. Zijn moeder Julia (geboren da Silva-Bruhns) was Duits-Braziliaans van Portugees Kreoolse afkomst. In 1894 debuteerde Thomas Mann met de novelle "Gefallen". Toen Thomas Mann met 21 jaar eindelijk volwassen was en hem dus geld van zijn vaders erfenis toestond - hij kreeg ongeveer 160 tot 180 goldmark per jaar - besloot hij dat hij genoeg had van al die scholen en instituties en werd onafhankelijk schrijver. Kenmerkend voor zijn stijl zijn de ironie, de fenomenale taalbeheersing en de minutieuze detailschildering. Manns reputatie in Duitsland was sterk wisselend. Met zijn eerste roman, Buddenbrooks (1901), had hij een enorm succes, maar door zijn sceptische houding tegenover Duitsland na de Eerste Wereldoorlog veranderde dit volledig. Stelde hij zich tot aan de jaren twintig apolitiek op (Betrachtungen eines Unpolitischen, 1918), meer en meer raakte hij bij het Politiek gebeuren betrokken. Zijn afkeer van het nationaal socialisme groeide, zijn waarschuwingen werden veelvuldiger en heftiger. In 1944 accepteerde hij het Amerikaanse staatsburgerschap. Tussen 1943 en 1947 schreef Mann Doktor Faustus (zie Faust), de roman van de 'Duitse ziel' in de gecamoufleerd geschilderde omstandigheden van de 20ste eeuw. In 1947 bezocht hij voor het eerst sinds de Oorlog Europa, twee jaar later pas Duitsland. In 1952 vertrok hij naar Zwitserland. Op 12 augustus 1955 stierf hij in Zürich. Twintig jaar na zijn dood, in aug. 1975, is zijn literaire nalatenschap geopend: dagboekaantekeningen van 15 maart 1933 tot 29 juli 1955, alsmede notities uit de jaren 1918 tot en met 1921.Belangrijke werken zijn: Der Zauberberg, Der Tod in Venedig, Dokter Faustus , Joseph und seine Brüder en Die Bekenntnisse des Hochstaplers Felix Krull.
Rainer Maria Rilke
Rilke werd op 4 december 1875 geboren in Praag. Hij had al naam gemaakt als dichter met zijn bundels Das Stundenbuch en Das Buch der Bilder, toen hij de literaire wereld versteld deed staan en wereldfaam verwierf met de publicatie van zijn twee delen Neue Gedichte in 1907 en 1908. Hij verzamelde daarin het beste werk uit een van zijn vruchtbaarste periodes, die hij grotendeels doorbracht in Parijs. Rilke was daar diep onder de indruk gekomen van Rodin, bij wie hij een tijdlang in dienst was als particulier secretaris. Rodin, zei hij later, had hem leren kijken. Dit kijken kwam neer op intense concentratie, om het mysterie te kunnen zien ‘achter de schijnbare werkelijkheid'. Latere en rijpere werken als Duineser Elegien (1912-1923) en het ronduit schitterende Die Sonette an Orfeus (1924) illustreren Rilkes metafysische visie op het onzegbare, dat haar verwoording vindt in een hermetische muzikale taal. Op 29 december 1926 overlijdt Rilke in het sanatorium in Val-Mont aan de gevolgen van leukemie. Enkele dagen later wordt hij, overeenkomstig zijn wens, begraven op het kerkhof van Raron.
* * * * * * * * * * * * * * * *
Romenu
Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
03-04-2018
Charles Ducal, Adriaan Jaeggi, Frederik van Eeden, Bert Bakker, Peter Huchel, Arlette Cousture, Pieter Aspe, Karel N.L. Grazell, Washington Irving
De Vlaamse dichter en schrijver Charles Ducal (pseudoniem van Frans Dumortier) werd geboren in Leuven op 3 april 1952. Zie ookalle tags voor Charles Ducal op dit blog.
Geluk
Omdat ik geen honger, geen dorst lijd, een huis heb, een baan, een voorbeeldig gezin, duizend boeken, van Sade tot Grimm, gezondheid, een trouwe maîtresse, veel tijd voor kunst en liefde of wat daarop lijkt, de wereld kan zien, mijn tuin cultiveren, duizend gedichten opnieuw kan proberen een God te zijn in het diepste geheim,
daarom is het dat ik mijn nagels bijt in een kamer die niet wordt gelucht, weerloos geworpen in zo veel geluk dat ik slechts aan mijzelf nog lijd.
Onvindbaar (voor het jarige konijn)
Omdat het liegt en dus kan veranderen omdat het maar zichtbaar is tussen de lijnen omdat het ontdekt wat al lang is ontdekt maar nooit op deze onmogelijke wijze
omdat het zich aanpast, ook aan het zeer grijze omdat het de jager zelf heeft gewekt omdat het elk schot tot een spat kan verkleinen omdat het gestroopt en verhandeld
nog nooit is gevat.
Ouders
I Hij viel in de put. Het kwam zo uit, een rottende plank onder dansende schoentjes. Hij gleed zomaar de werkelijkheid uit, het leek haast bedacht. De tuin bloeide, de zon scheen, ik dronk een kop koffie. Icarus viel op een oud schilderij. Zij lag aan de rand, wachtte, een dier op de loer. Zij gaf de seconden niet prijs. Toen kwam hij en strekte de armpjes. Zij trok zijn dood voorgoed aan haar lijf. Hij vult haar stem, haar ogen, haar handen. ’s Nachts roept zij. Ik kan er niet bij.
“Mijn oma Emilia kijkt naar de begrafenis op tv. Ze gilt zo hard dat ik haar in de keuken kan horen. Ik hang drie zakjes in de theepot - als het niet pikzwart is drinkt ze het niet - giet het water op en brand mijn vingers aan de spatten. ‘Mijn God!’ roept mijn oma. Ik houd mijn vingers onder de koude kraan en wurm met mijn andere hand koekjes uit het pak op een bord. ‘Grote God!’ Ik zet de theepot en de koekjes op een dienblad en breng het naar de zitkamer. Mijn oma brult: ‘O! Mijn! God!’ Ze kijkt ongeduldig om me heen als ik voor haar langs loop en haar zicht op de huilende massa blokkeer. Haar blik blijft aan het beeld gelijmd als ze haar theekopje aanpakt en naar het lepeltje tast. ‘Samson, lieverd, wat is er in die mensen gevaren?’ Ik kijk naar de tv. Een volle kerk. Elton John zit achter de piano bij het altaar. Kaarsen. ‘De prinses wordt begraven, oma.’ ‘Dat weet ik ook wel! Dat begrijp ik ook wel, ik ben niet crazy, weet je.’ Dat is ze wel, een beetje, maar ze is de enige niet. De trein naar mijn oma toe zat vol huilende gezinnen. In Engeland zit een hele kathedraal vol, met gezichten alsof ze allemaal diarree hebben en niet mogen opstaan. Elton John, die ik ongeveer even hoog heb zitten als Cat Stevens en Baloe de beer, trekt zijn handen van de piano af. Hij trekt een benard gezicht, alsof hij graag een wind zou laten. Het licht van de kaarsen flikkert in zijn brillenglazen. ‘Sam, zet de televisie af,’ beveelt mijn oma. ‘Dit kan ik niet langer aanzien.’ Ik zoek naar de afstandsbediening, die tussen de kussens van de bank is weggezakt. Mijn oma drinkt haar thee, ze slurpt een beetje en knijpt haar ogen toe tegen de warmte. Ik kijk naar haar en bedenk dat zij op dit moment waarschijnlijk de enige is van wie ik houd. Ik weet niet precies wat dat betekent, maar in elk geval heb ik niet de aandrang om zo snel mogelijk zo ver mogelijk bij haar uit de buurt te komen, en vergeleken met wat ik voor de rest van de familie voel, mag dat best liefde heten.”
Adriaan Jaeggi (3 april 1963 – 10 juni 2008) Cover
Maar daar is Lijden schoner dan de Dood, - Want niet om niet wordt 't mensenhart vertreden, De brand der zielen is het morgenrood Waaruit licht-stil zal dagen Hemelvrede.
Des Vaders Strijd en Zijn Vertwijf'ling groot Wordt in het hart der kind'ren uitgestreden, Híj wordt verheerlijkt door de Zielen-nood Der martelaren, die Zíjn Naam beleden.
Gedenk dan, Kind! eer Gij te sterven vraagt, Dat doden God géén ere kunnen geven,
Maar slechts wie 't Lijden voor den Eeuw'ge draagt, Die líever U moet zijn dan Dood of Leven,
Daar er een God is, die zelf Lijder heet En heerlijk Heil zal maken uit Uw Leed.
Hiernamaals
Zal ik in een nevel waren, Of in tastbre duisternis? Zal ik in een ledig staren Angstig dat ik mij vergis? Zal ik dom'len of ontwaken? Zal ik weten waar ik ben? Zal ik bange zuchten slaken twijflend wie ik straks herken? — Zal ik voelen hitte en koude? Zal ik horen? zal ik zien? Ach, mij arme! ach mij oude Wat zal er met mij geschien? Aanstonds valt het zwarte kleed Arme zondaar! wees gereed!
Frederik van Eeden (3 april 1860 – 16 juni 1932) In 1930
De Nederlandse dichter, schrijver en uitgever Bert Bakkerwerd geboren in Huizum (Leeuwarden) op 3 april 1912. Zie ook alle tags voor Bert Bakker op dit blog.
Stervende
Weer wordt het morgen - ditmaal voor het laatst? men schikte uw lichaam gister reeds tot sterven - en ik zie in een raam den gloed der zon weerkaatst, die deze kamer kleurt met aarzelende verven.
wij zijn nu samen en ik houd uw hand, zoolang de angst nog in uw oogen staat te lezen, zoolang gij deel hebt aan den zachten brand, die langzaam, doch veroverend komt gerezen.
ik weet, dat ik u nu niet helpen kan, want dat men heel alleen het afscheid door moet maken van aarde en tijd en het bezit daarvan, vóór ons de dood bereikt en afdoend aan kan raken.
slechts dit: dàt ik het weet en zwijgend bij u ben, opdat ik mij alvast aan hem en zijn verschrikking wen.
Onaanrandbaar
Van de terrassen kwam gelach en het opwindende bewegen van dansenden ons plotseling tegen: onwelkom einde van den dag.
Onwillig traden wij in 't licht en leunden later aan de balustrade; ik rookte zwijgend; jij dronk limonade; de zeewind roerde aan ons gezicht.
Maar geen vijandelijk geluid van lachen of luidruchtig spreken vermocht de stilte te verbreken, waarheen ons hart was weggeleid.
Bert Bakker (3 april 1912 – 19 september 1969) V.l.n.r.: Bert Bakker, J.C. Bloem en A. Roland Holst, Luxemburg, mei 1958
Niemand wird finden das Grab des Odysseus, kein Spatenstich den krustigen Helm im Dunst versteinerter Knochen.
Such nicht die Höhle, wo unter die Erde hinab ein wehender Ruß, ein Schatten nur, vom Pech der Fackel versehrt, zu seinen toten Gefährten ging, die Hände hebend waffenlos, bespritzt mit dem Blut geschlachteter Schafe,
Mein ist alles, sagte der Staub, das Grab der Sonne hinter der Wüste, die Riffe voller Wassergetöse, der endlose Mittag, der immer noch warnt der Seeräubersohn aus Ithaka, das Steuerruder, schartig vom Salz, die Karten und Schiffskataloge des alten Homer.
Östlicher Fluss
Such nicht die Steine im Wasser über dem Schlamm, der Kahn ist fort, der Fluß nicht mehr mit Netzen und Reusen bestückt. Der Sonnendocht, die Sumpfdotterblume verglomm im Regen.
Nur die Weide gibt noch Rechenschaft, in ihren Wurzeln sind die Geheimnisse der Landstreicher verborgen, die kümmerlichen Schätze, der rostige Angelhaken, die Büchse ohne Boden zum Aufbewahren längst vergessener Gespräche.
An den Zweigen die leeren Nester der Beutelmeisen, die vogelleichten Schuhe. Keiner streift sie den Kindern über die Füße.
Peter Huchel (3 april 1903 – 30 april 1981) Borstbeeld voor het Peter-Huchel-Hausin Wilhelmshorst – Michendorf (detail)
« — Maman veut te voir. — J'y vais. — Où as-tu pris ça ? — C'est un grand qui me l'a donné. Il m'a dit qu'il n'en aurait plus besoin au lycée. Jan tourna encore quelques pages et posa l'herbier sur les cuisses de sa soeur avant de sortir. Zofia l'attendait et elle lui sourit en le voyant. — Qu'est-ce qui peut être si important que tu en oublies de venir m'embrasser ? Jan lui baisa les mains avec frénésie pour se faire pardonner. Zofia éclata de rire, lui tapota le derrière de la tête et lui rappela que leur père serait accompagné du père Villeneuve. — Oh non ! Ça veut dire que Jerzy, Élisabeth et moi nous allons manger tout seuls dans la cuisine ? Zofia se mordit les lèvres devant son air absolument catastrophé. — Je vais en discuter avec ton père. M'est avis qu'il va accepter que vous soyez là. Le père Villeneuve quitte Cracovie demain pour le Canada. — Ouais 1 II rentre au Canada ? Zofia fut déroutée par la joie visible de son fils. — Mais, Jan, il n'y a rien de réjouissant. Le père Villeneuve aurait aimé demeurer ici une année de plus. — Ça, c'est peut-être triste. Mais moi je suis content parce qu'il va pouvoir m'expédier des belles feuilles d'érable toutes rouges. Je vais les mettre dans mon herbier. — Tu as un herbier, maintenant ? — Oui, depuis aujourd'hui. Jan alla retrouver sa soeur, insensible à la musique du piano qui venait d'envahir les pièces de la maison. Tomasz céda le pas à l'abbé Villeneuve et l'invita à passer au salon. Zofia se joignit à eux, portant un plateau sur lequel elle avait posé deux verres de vin blanc. Jan et Élisabeth vinrent saluer Villeneuve, Jan d'une poignée de main et d'un petit hochement de tête, Élisabeth d'une discrète révérence. Zofia annonça qu'elle avait invité les enfants à se joindre à eux dans la salle à manger. Tomasz approuva. Jan fut enchanté de l'honneur qu'on leur faisait en leur permettant d'être assis avec les adultes. — C'est une belle façon de fêter la fin des classes, papa. — Tu penses que nous devons fêter ça ? Il me semble que c'est plutôt triste de savoir que pendant deux longs mois tu ne voudras pas ouvrir un livre."
Arlette Cousture (Saint-Lambert, 3 april 1948)
De Vlaamse schrijverPieter Aspe(pseudoniem van Pierre Aspeslag) werd geboren in Brugge op 3 april 1953. Zie ook alle tags voor Pieter Aspe op dit blog.
Uit: Het laatste bevel
“Toch was Debaes er weer eens in geslaagd hem van zijn stuk te brengen. ‘Waarom verkoopt ze eigenlijk?’ ‘Omdat ze binnenkort naar het buitenland verhuist om dichter bij haar dochter te zijn. Ze heeft maar één dochter, moet u weten.’ ‘Wat is binnenkort?’ ‘Over een paar weken.’ ‘Ach zo.’ Debaes bracht zijn wijsvinger naar de zijkant van zijn neus. Dat deed hij altijd als hij een zaakje rook. De eigenares was wellicht met pensioen en welgesteld. Het was aannemelijk dat ze bij haar dochter in het buitenland wilde gaan wonen. Het verklaarde in ieder geval de prijs. De vrouw wilde zo snel mogelijk vertrekken en vrouwen redeneren nu eenmaal niet logisch. Een normale mens had het nooit in zijn hoofd gehaald om over de belachelijk lage prijs te discussiëren, Debaes had het zichzelf nooit vergeven als hij het niet had gedaan. Een alleenstaande vrouw die zo snel mogelijk bij haar dochter wilde intrekken was bovendien een gemakkelijke prooi. ‘Ik neem aan dat ik de eerste kandidaat-koper ben’, zei hij. ‘Waarom heb je uitgerekend mij gebeld?’ ‘Omdat iemand me verteld heeft dat u snel beslist en contant betaalt.’ Debaes keek verbaasd op. Het was ongebruikelijk dat mensen met wie hij normaal geen zaken deed contact met hem opnamen in verband met de verkoop van onroerend goed. ‘Wie is die iemand?’ vroeg hij scherp. ‘Een vriend.’ Hij moest koste wat het kost vermijden dat Debaes argwaan kreeg. De oude was geslepen en achterdochtig. Als hij aanvoelde dat er iets niet klopte of hem op een leugen be-trapte, zou hij gewoon opstappen en waren al zijn inspanningen tevergeefs geweest. Een tweede kans zou hij wellicht nooit meer krijgen.”
“De seizoenen schoven elk jaar het leven van Milda in. Ze wandelden, elk in hun tijd, door de tuinen rond het oude, lang geleden herbouwde kasteeltje. Het jaar ging open met nicht Lente. Ze glimlachte in haar voorjaarslicht tussen de planten met naar leven snakkende knoppen. Ze wuifde opgetogen naar de vogels die de voorjaarshemel be schreven met hun gezang. Soms baadde ze naakt in de beek die uit de bron op de grote binnenplaats vloeide: de bloemen geurden met blakende ogen, de bomen ruisten in de bries over al die vochtige vruchtbaarheid. Na enkele maanden kwam tante Zomer logeren. Een rijpe matrone, van de tak van de tijd gevallen. Zachte lippen met een niet te luchtig plezier. Haar bloes was brandnetelgroen, haar fluwelen rok appelgroen. Haar hoed met de kleur van mos droeg ze buiten altijd. Om haar hals gleed een ketting van roderozenblaadjes. Ze wandelde niet verder uit het huis dan de bank op het terras, waar ze ’s middags een kopje groene thee dronk: haar bladgroene schoenen sleten nauwelijks. Later werd ze opgevolgd door oudtante Herfst. Haar kapsel was totaal verwaaid door deheftige najaarswind. Ze droeg bruin, met prachtige gouden armbanden aan haar pols. Soms holde ze ineens over de afgevallen bladeren op de tuinpaden en keek met haar bijziende ogen naar de schrale zon. En dan weer liep ze in een toornige of ook wel zachtmoedige bui en keek naar de nijlganzen die met de noordwester in hun vleugels wegwaaiden naar dikwarme streken. Het jaar werd gesloten door Oma Winter. Ze droeg een kerstrode ijsmuts en blauwe oorwarmers, een warme duffel en laarzen van buffelleder. Als zehaar koffers uitpakte, kwamen de geschenken aan het licht: een collage van ijskristallen in een vergulde lijst, een stel doorlopers, een berenvel, een ijssculptuur, rimpels die konden rillen, en een dolk zo scherp a;ls de kou in de nacht van Driekoningen."
Karel N.L. Grazell (Amsterdam,3 april 1928) Amsterdam, Raadhuis Nieuwer Amstel
“This rambling propensity strengthened with my years. Books of voyages and travels became my passion, and in devouring their contents, I neglected the regular exercises of the school. How wistfully would I wander about the pier-heads in fine weather, and watch the parting ships, bound to distant climes; with what longing eyes would I gaze after their lessening sails, and waft myself in imagination to the ends of the earth! Further reading and thinking, though they brought this vague inclination into more reasonable bounds, only served to make it more decided. I visited various parts of my own country; and had I been merely a lover of fine scenery, I should have felt little desire to seek elsewhere its gratification, for on no country had the charms of nature been more prodigally lavished. Her mighty lakes, her oceans of liquid silver; her mountains, with their bright aerial tints; her valleys, teeming with wild fertility; her tremendous cataracts, thundering in their solitudes; her boundless plains, waving with spontaneous verdure; her broad, deep rivers, rolling in solemn silence to the ocean; her trackless forests, where vegetation puts forth all its magnificence; her skies, kindling with the magic of summer clouds and glorious sunshine; — no, never need an American look beyond his own country for the sublime and beautiful of natural scenery. But Europe held forth all the charms of storied and poetical association. There were to be seen the masterpieces of art, the refinements of highly cultivated society, the quaint peculiarities of ancient and local custom. My native country was full of youthful promise; Europe was rich in the accumulated treasures of age. Her very ruins told the history of the times gone by, and every mouldering stone was a chronicle. I longed to wander over the scenes of renowned achievement — to tread, as it were, in the footsteps of antiquity — to loiter about the ruined castle — to meditate on the falling tower — to escape, in short, from the commonplace realities of the present, and lose myself among the shadowy grandeurs of the past. I had, besides all this, an earnest desire to see the great men of the earth. We have, it is true, our great men in America: not a city but has an ample share of them. I have mingled among them in my time, and been almost withered by the shade into which they cast me; for there is nothing so baleful to a small man as the shade of a great one, particularly the great man of a city. But I was anxious to see the great men of Europe; for I had read in the works of various philosophers, that all animals degenerated in America, and man among the number. “
Washington Irving (3 april 1783 - 28 november 1859) Cover
Tags:Charles Ducal, Adriaan Jaeggi, Frederik van Eeden, Bert Bakker, Peter Huchel, Arlette Cousture, Pieter Aspe, Karel N.L. Grazell, Washington Irving, Romenu
„Darunter, kleiner gedruckt: Botschaft der Gospa an Mirjana, am 2. August 2010 Liebe Kinder! Heute lade ich euch ein gemeinsam, mit mir, zu beginnen, das Himmelreich in euren Herzen zu errichten, zu vergessen, was für euch persönlich ist und, durch das Beispiel meines Sohnes geleitet, an das zu denken, was Gottes ist. Was erwartet er von euch? Erlaubt Satan nicht, euch die Wege des irdischen Wohlergehens zu öffnen, die Wege ohne meinen Sohn. Meine Kinder, sie sind trügerisch und von kurzer Dauer. Denn mein Sohn existiert. Ich biete euch ewiges Glück und den Frieden, die Einheit mit meinem Sohn, mit Gott. Ich biete euch das Reich Gottes. Ich danke euch. Am österreichischen Grenzübergang gibt es keinen längeren Aufenthalt. Als wir kurz hinter einem anderen Bus zu stehen kommen, klebt Rudi ein riesiges Muttergottesbild vorn auf die Windschutzscheibe. Hinter mir sind seltsame Geräusche zu hören, es klingt, als hätte sich jemand verschluckt. Im Niemandsland zwischen Österreich und Slowenien machen wir Toilettenpause. Der Reiseleiter treibt uns bald wieder mit einem schrillen Pfiff zusammen und fragt schon in kleiner Runde an der Tür, wer sich zum Vorbetten meldet. Alle steigen stumm und mit gesenktem Kopf ein. Während wir im Bus auf Nachzügler warten, greift der Reiseleiter zum Mikrophon. »An dieser Grenze ist es gewesen, da hat eine Pilgerin einmal eine Erweckung gehabt. Genau da drüben war es. Sie war eine Zweifelnde und Suchende. Sie ist neben mir gestanden. Plötzlich packt sie mich am Arm und sagt: ›Du, ich spüre etwas, und ich möchte wissen, spürst du es auch?‹ Na, ich hab nichts gespürt und ihr das auch gesagt. Sie ist fünf Minuten dagestanden, dann ist sie in Tränen ausgebrochen. Einen Monat später war sie Ordensschwester.« »Jööööh«, sagt die schöne alte Bäuerin verzückt. »Wow«, ruft Jim der Amerikaner und klatscht. »Sie hat zu mir gesagt: ›Eigentlich muss ich nicht mehr mitfahren, denn ich weiß alles, was ich wissen wollte. Aber aus Dankbarkeit fahre ich mit.‹ Schwester Antonia heißt sie jetzt. Vergangenes Jahr war sie zum fünfundzwanzigsten Mal unten.«
Thomas Glavinic (Graz, 2 april 1972)
De Amerikaanse schrijver, dichter en essayist Jay Pariniwerd geboren in Pittston op 2 april 1948. Zie ook alle tags voor Jay Parini op dit blog.
Uit: Empire of Self. A Life of Gore Vidal
“My friendship with Gore Vidal began in the mid-eighties, when I lived with my wife and young children in Atrani, a fishing village on the coast of southern Italy. We had a small villa on a cliff overlooking the sea, with a view to Salerno to the south, and Capri just out of sight to the north. The bay below us glistened, the sunlight like diamonds scatted on the water, almost too bright to bear, with fishing vessels departing each morning in search of mullet, mussels, mackerel, tuna, and squid that they would unload in the afternoon and sell in wooden barrels by the dock. I was writing a novel in the mornings at a café in Amalfi itself, walking into town along a stony footpath where a thousand cats seemed to prowl, where sturdy women carried groceries slowly up hundreds of steps, and children kicked footballs in back alleys. The smell of laundry soap, cat piss, and wild flowers were ubiquitous. We had a lovely rooftop terrace, above which rose a lemon grove and high limestone cliffs. A massive villa – alabaster white, clinging to the rocks like a swallow’s nest – shimmered above us, and we wondered who lived there in such opulence. Some Italian nobleman? A local mafia don? A film star? When I asked the tobacconist in town about its resident, he said, “Ah, lo scrittore! Gore Vidal. Americano.” He explained that the writer stopped by his shop almost every afternoon for a newspaper. He retired to the bar next door for a drink, where he would sit and read for an hour or so before taking the bus up the hill to Ravello. Already I knew the work of Gore Vidal quite well. Having been an anti-war activist during the Vietnam era, I admired his fierce political commentaries in Esquire and The New York Review of Books. I never forgot his fiery debates with William F. Buckley during the presidential conventions of 1968, especially during the siege of Chicago. He had held his ground, driving Buckley mad with his relentless logic and unflappable manner. I had read half a dozen of his novels, including Myra Breckinridge, Burr, and Lincoln. Needless to say, I wanted to meet him. I sent a brief note, telling Gore I was an American writer living at 23 via Torricelli in Atrani, and would like to meet him.”
Jay Parini (Pittston, 2 april 1948) Cover
De Amerikaanse dichter en letterkundige Ed Dorn werd geboren op 2 april 1929 in Villa Grove, Illinois. Zie ook alle tags voor Ed Dornop dit blog.
DARK CEILING
Broad black scar the valley is and sunday is where in the wide arce the small lights of homes come on in that trough.
Burnish my heart with this mark
Furnish my soul with the hope Far away and by a river In the darkness of a walnut stand.
There is no home, no back.
All is this wrong key, the lark sings but his voice trails off in the snow. He has not brought his meadow. The starling's insolent whistle is the truth here—dark smoke
drifts in from the morning fertilizer factory and men there return lamely to work, their disputes not settled.
Jazeker, en ook het idee van parallelle universa omarm ik als idee
omdat een duizelingwekkend aantal mogelijkheden me geruststelt en jeukt tegelijk - hosanna, hosanna
Robert Crumb, die de slang eerst met zijn grijpgrage vingers aan de tepel van Eva tekende terwijl hij zei: Jullie zullen helemaal niet sterven
had hem ook zijn staart tussen haar benen kunnen laten vleien, maar dat deed hij niet
in de uiteindelijke versie - hosanna, hosanna staat hij zelfs op veilige afstand van haar tiet Jullie zullen helemaal niet sterven, wat hovaardig te gebaren
eeuwig zonde, maar vooruit
dit is precies wat ik bedoel, dit raakt de kern met omtrekkende bewegingen - hosanna, hosanna
Ik ben een camera, herstel, ik heb een camera die alles ziet, herstel, alles ziet waar het licht op wil schijnen, herstel, waar ik zijn licht op laat schijnen
herstel, alles waar ik zijn licht op laat schijnen ziet en niets weet, wat een goede film is dit
dadelijk speel ik hem achterstevoren af en met neventiteling zoals in China - hosanna, hosanna
De schepping als laatste, en wee de liefdeloze domoor die daar de schoonheid niet van ziet.
Naar het idee terug, het allereerste. Eerst boom, dan vrucht, fijntjes vastgelegd voor het eeuwig lekkend geheugenvat. Opnieuw begonnen, van achteren af aan. Wat naast elkaar gezet vergaat.
Anneke Claus (Doetinchem, 2 april 1979)
De Duitse dichter, schrijver en fotograaf Klaus Enderwerd geboren op 2 april 1939 in Berlijn. Zie ook alle tags voor Klaus Ender op dit blog.
Schaumgeboren
Schaumgeboren glänzen Steine, wilder Sturm zeigt seine Macht, Tageslicht mischt sich im Scheine einer mondscheinklaren Nacht.
Neptuns Reich ist keine Wonne, wenn von Gischt die Luft erfüllt, wenn statt milder Abendsonne nur der Sturm das Meer anbrüllt.
Letzte Sonnenstrahlen tasten sich durch Wolken übers Meer, hohe Wellenberge hasten hin zum Strand, der menschenleer.
Jede Kraft - sie kennt auch Grenzen, jeder Sturm hört einmal auf, nach den größten Wellen-Tänzen bremst die Welle ihren Lauf.
Und als wäre nichts geschehen, glänzt das Meer - fast seidenweich, alle Welt hat eingesehen, auch das Meer ist nur ein Teich
Der Spross
Ein junger Spross mit Tatendrang, erblickt das Licht der Erde, er zeigt: "Es geht auch anders lang" mit stolzester Gebärde.
Er weiß nicht, dass der Apfelbaum, aus dem er treibt die Blüte, einst hatte diesen gleichen Traum, in dem er sich bemühte.
Jetzt ist er alt und voller Moos, treibt trotzdem schöne Blüten, er hält es für das schönste Los, die Sprossen zu behüten.
“6.1.34 Brief entcodet. Ilse, Ich schreibe Dir aus schwerer Besorgnis. Jede Stunde kommt mir her wie ein Gewitter. Und, Ilse, es wird einschlagen, es wird! Ich muß dastehen mit gefesselten Fäusten und darf mir auf die Lippen beißen. Wir werden uns in den kommenden Tagen nicht sehen, denn Heini kann nicht mehr zu Dir mitkommen, und ich kann ihn nicht verlassen, jetzt weniger als je. Damit Du mich verstehst, muß ich Dir genauer schreiben, was geschehen ist. Heini führte mich gestern nacht durch den hinkenden Regen in einen Klempnerkeller. Rechts neben der hinteren Tür schob sich ein Reißbrett zur Seite, und wir krochen in ein Verlies wie in ein Geheimnis. Eine schüchterne rote Lampe stand auf dem Fußboden und flimmerte ein Loch in die Finsternis. Gegen das Licht blickten 6 Gesichter, kaum halb davon beleuchtet. Die Körper dazu lagen auf der Erde. Gruppengenossen von Heini. Der zeigte auf mich: »Mein Freund.« Kopfnicken, und wir lagen zwischen den anderen. Jemand stand auf, stellte zwei Kaffeetassen vor uns und goß sie voll. Ehe ich mich umdrehen konnte, begann einer von ihnen zu reden. Das war Pock. Durch den ja Heini in seine Überzeugung gekommen ist, und der auch mich kannte. Gesicht wie aus einem Baum geschnitzt, knorrig, slawische Backenknochen und eine extrabreite Nase. Seine Stimme kam heiser und dick, sie schob jeden Atem beiseite. Ich weiß seine Worte nicht mehr, aber sie tropften mir schwer auf den Grund, und nur auf vielen Gedankenkrücken konnte ich mich von ihnen lösen. Aber das mußte ich! Denn es ging um einen Mord. Ein einziger Mensch müsse weg, damit Millionen leben können. Diese Tat sei nicht Mord, nicht Töten, sie sei Gebären, Lebenschaffen. Endlich sei es an uns, zu vollbringen, an der Jugend. Das Gesetz, darum ginge es, und das Gesetz seien wir. Die Gesichter waren erst gesunken, und man konnte nichts sehen als diesen Einen, aus dem die Flamme schlug. Dann aber, als er mit erhobener Hand um Entscheidung fragte, hoben sich 6 Fäuste ihm zu.“
Konrad Merz (2 april 1908 – 3 december 1999) Cover
« Mais ce n’était point commode, la machine dévorante roulait, roulait toujours ; et Barentin fut dépassé, et le train s’engouffra dans le tunnel de Malaunay, qu’ils se tenaient encore étroitement, vautrés dans le charbon, tapant de la tête contre les parois du récipient d’eau, évitant la porte rougie du foyer, où se grillaient leurs jambes, chaque fois qu’ils les allongeaient. Un instant, Jacques songea que, s’il pouvait se relever, il fermerait le régulateur, appellerait au secours, pour qu’on le débarrassât de ce fou furieux, enragé d’ivresse et de jalousie. Il s’affaiblissait, plus petit, désespérait de trouver maintenant la force de le précipiter, vaincu déjà, sentant passer dans ses cheveux la terreur de la chute. Comme il faisait un suprême effort, la main tâtonnante, l’autre comprit, se raidit sur les reins, le souleva ainsi qu’un enfant. — Ah ! tu veux arrêter… Ah ! tu m’as pris ma femme… Va, faut que tu y passes ! La machine roulait, roulait, le train venait de sortir du tunnel à grand fracas, et il continuait sa course, au travers de la campagne vide et sombre. La station de Malaunay fut franchie, dans un tel coup de vent, que le sous-chef, debout sur le quai, ne vit même pas ces deux hommes, en train de se dévorer, pendant que la foudre les emportait. Mais Pecqueux, d'un dernier élan, précipita Jacques ; et celui-ci, sentant le vide, éperdu, se cramponna à son cou, si étroitement, qu'il l'entraîna. Il y eut deux cris terribles, qui se confondirent, qui se perdirent. Les deux hommes, tombés ensemble, entraînés sous les roues par la réaction de la vitesse, furent coupés, hachés, dans leur étreinte, dans cette effroyable embrassade, eux qui avaient si longtemps vécu en frères. On les retrouva sans tête, sans pieds, deux troncs sanglants qui se serraient encore, comme pour s'étouffer. Et la machine, libre de toute direction, roulait, roulait toujours. Enfin, la rétive, la fantasque, pouvait céder à la fougue de sa jeunesse, ainsi qu'une cavale indomptée encore, échappée des mains du gardien, galopant par la campagne rase. La chaudière était pourvue d'eau, le charbon dont le foyer venait d'être rempli, s'embrasait ; et, pendant la première demi-heure, la pression monta follement, la vitesse devint effrayante. Sans doute, le conducteur chef, cédant à la fatigue, s'était endormi."
Émile Zola (2 april 1840 - 29 september 1902) Affiche voor de gelijknamige film uit 1938 met Jean Gabin en Simone Simon
“Opfer Am 20. März 1944, einem Montag, ging ich wie gewöhnlich zur Schule. Die deutschen Tiger-Panzer auf dem Hauptplatz unserer kleinen Stadt und die darauf sitzenden, in grauen Uniformen steckenden, Zigaretten rauchenden Soldaten waren nicht zu übersehen. Sie sahen sich um, langweilten sich. Auf der Hauptstraße marschierten in dichter Aufeinanderfolge deutsche Soldaten in feldgrauen Uniformen auf und ab. Die ungarischen Soldaten bewegten sich etwas lockerer. Doch auf die Schmährede von stinkenden Juden verzichteten sie in ihren Gesängen nur selten. Ein Klassenkamerad meinte: »Jetzt steht ihr im Regen.« »Wer?«, fragte ich. »Na, ihr, ihr Hunde«, sagte er lachend und lief weg. Auf die Juden hatte er angespielt und sich nicht geirrt. Am 15. Mai wurden meine Eltern von schwarz uniformierten Offizieren der Gestapo in Begleitung ungarischer Gendarmen, die einen schwarzen Hut mit herabhängenden schwarzen Hahnenfedern trugen, verhaftet. Sie wurden nach Österreich zur Zwangsarbeit deportiert. Wir Kinder wussten nichts von ihnen. Wir hatten gehört, dass die Juden aus der Umgebung von Berettyóújfalu, unserer kleinen Stadt, schon vielerorts in Ghettos gesperrt und in überfüllten Viehwaggons ins Ausland transportiert worden waren. Ohne Vater und Mutter, allein auf uns gestellt, auch so konnten wir Kinder leben. Doch es schien ratsam, die Kleinstadt zu verlassen und nach Budapest zu gehen. Dort hatten uns Verwandte eingeladen. Juden allerdings war die Nutzung öffentlicher Verkehrsmittel verboten. Um dennoch fortgehen zu können, bestach ich, ein Elfjähriger, durch Vermittlung eines rechtsgerichteten Anwalts mit Hilfe des von meinen Eltern gebliebenen und versteckten Geldes im Wert eines größeren Hauses die zuständigen Behörden. Als mich mein Schuldirektor nach der Übergabe der erforderlichen Papiere aufforderte, auch weiterhin ein braver ungarischer Junge zu bleiben, nickte ich.”
Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Is the composite world holy? Holy phonemes holy neurons! Holy the 5 senses! Holy the aggregates of being! Holy impermanence! Holy the inter-connectedness of all beings! Karma of atrocities holy and un-holy! Is 21st century endless continuation of 20th century war holy? Environmental degradation continuation Of 20th century environmental degradation holy? Every Woman's a holy dakini! Matriot acts holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Body parts blown over the charnel ground holy! Eyes ears nose hands mouth holy! Manipulated Bible holy? Koran holy? Anarchist tracts holy? Fatwas holy? Geneva Convention holy? Holy Contract with America, come on citizens, is that holy? Star Wars' "Rods from Hod" holy? Daisy cutters holy? Thermobaric version of the Hellfire Missile that can turn corners and blast into caves holy? Allen's Ginsberg's "Mysterious rivers of tears under the sheets" holy! Holy Kerouac's "tender reward!" Holy Baghdad! Holy Dharamsala! Holy Columbine! Holy Kabul! Holy Israel/Palestine! Holy Bosnia! Holy Rwanda! Holy Manahatta Isle! Holy Trade Center! Holy East Timor! Holy Justice! Holy forgiveness! Holy Truth! Holy Accountability!
Uit:The memoirs of Jacques Casanova de Seingalt (Vertaald door Arthur Machen)
“Early the next morning, Bettina brought me a band for my neck, and gave me the following letter: "Spurn me, but respect my honour and the shadow of peace to which I aspire. No one from this house must confess to Father Mancia; you alone can prevent the execution of that project, and I need not suggest the way to succeed. It will prove whether you have some friendship for me." I could not express the pity I felt for the poor girl, as I read that note. In spite of that feeling, this is what I answered: "I can well understand that, notwithstanding the inviolability of confession, your mother's proposal should cause you great anxiety; but I cannot see why, in order to prevent its execution, you should depend upon me rather than upon Cordiani who has expressed his acceptance of it. All I can promise you is that I will not be one of those who may go to Father Mancia; but I have no influence over your lover; you alone can speak to him." She replied: "I have never addressed a word to Cordiani since the fatal night which has sealed my misery, and I never will speak to him again, even if I could by so doing recover my lost happiness. To you alone I wish to be indebted for my life and for my honour." This girl appeared to me more wonderful than all the heroines of whom I had read in novels. It seemed to me that she was making sport of me with the most barefaced effrontery. I thought she was trying to fetter me again with her chains; and although I had no inclination for them, I made up my mind to render her the service she claimed at my hands, and which she believed I alone could compass. She felt certain of her success, but in what school had she obtained her experience of the human heart? Was it in reading novels? Most likely the reading of a certain class of novels causes the ruin of a great many young girls, but I am of opinion that from good romances they acquire graceful manners and a knowledge of society.”
Giacomo Casanova (2 april 1725 – 4 juni 1798) Leonard Whiting als Casanova in de film “Giacomo Casanova: Childhood and Adolescence” uit 1969
De arme Johannes was toch zo bedroefd, want zijn vader was erg ziek en kon niet meer beter worden. Ze waren maar met zijn beidjes in hun kleine kamer; de lamp op de tafel was bijna leeggebrand; en het was laat op de avond. "Je was een beste zoon, Johannes!" zei de zieke vader. "Onze Lieve Heer zal je wel verder helpen in de wereld!" En hij keek hem met ernstige, vriendelijke ogen aan, haalde heel diep adem en stierf; het was net of hij lag te slapen. Maar Johannes huilde, nu had hij helemaal niemand op de wereld, geen vader of moeder, geen zuster of broer. Die arme Johannes! Hij lag op zijn knieën bij het bed en kuste de hand van zijn dode vader, hij huilde vele tranen, maar ten slotte vielen zijn ogen dicht en hij sliep in met zijn hoofd op de harde beddeplank. Toen droomde hij een wonderlijke droom; hij zag hoe de zon en de maan voor hem bogen, en hij zag zijn vader weer fris en gezond en hoorde hem lachen, zoals hij altijd lachte, wanneer hij bijzonder in zijn schik was. Een lieftallig meisje, met een gouden kroon op het lange, mooie haar, reikte Johannes de hand, en zijn vader zei: "Zie je wat voor bruid je gekregen hebt? Zij is de mooiste op de hele wereld."
Hans Christian Andersen (2 april 1805 - 4 augustus 1875) Cover luisterboek
Uit: The Mad Toy (Vertaald door Michele McKay Aynesworth)
“The mother of a hideous girl, talking about one of the Irzubeta boys who had exposed himself to this damsel in a fit of lust, would say to another woman: "Listen to me, Setiora, if I ever get my hands on him, he'll be wishing a train had hit him first?' Hipolito's mother, a fat woman with an extremely white face, and always expecting, would say as she took the butcher by the arm, "Take my advice, Don Segundo, don't let them buy on credit, even for laughs. I can't begin to tell you how deep they're into us?' "Don't worry, don't worry," the burly man would growl, bran-dishing a huge knife as he lanced his way around a lung. Ah! And were they ever jolly, those Irzubetas. If you don't think so, tell the baker who had the nerve to complain about how behind they were in their payments. It was his bad luck to be wrangling with one of the daughters at the door when the police inspector happened by and overheard. This officer, accustomed to resolve all disputes with his boot, and annoyed that the baker was trying to collect what was owed him, tossed him out on his ear. The lesson in manners was not lost, and many preferred not to collect. In short, the life of that family was more full of laughs than a vaudeville farce. The young ladies, past twenty-six and without a boyfriend in sight, amused themselves with Chateaubriand and languished in the company of Lamartine and Cheburliez.n This led them to believe they were part of an intellectual elite, and consequently they referred to poor people as "riffraff?' "Riffraff" they called the grocer who dared to demand payment for his beans; "riffraff," the shopkeeper from whom they had filched a few meters of lace edging; "riffraff," the butcher who raised Cain when he heard them mumble through dosed shutters, "We'll pay you next month for sure?' The three brothers, hairy and thin, glorious bums, took frequent sunbaths during the day, and when the sun went down, suited up and went off to conquer hearts among the loose women at the edge of town. The two old ladies, saintly and surly, would carp incessantly over trifles, or seated in a circle with the daughters in the ancient parlor, would peer through the curtains as they wove their gossip; and since they were descended from an officer who supposedly served in the of Napoleon, many times in the half-light that idealized their bloodless faces I listened to them spinning imperialist myths, evok-ing the musty splendors of nobility, while on the solitary sidewalk the lamplighter, his pole crowned by a violet flame, would light the green gas lantern.”
Uit:Mein Freund Edgar(Interview door Marko Martin in Welt, 2007)
"Schon seltsam, was", sagt Hilsenrath und zündet sich eine neue Zigarette an. "Ausgerechnet zwei Juden aus Deutschland werden von den Armeniern dafür verehrt, dass sie den Völkermord thematisiert haben. Franz Werfel mit seinem kurz vor Hitlers Machtergreifung 1933 erschienenem Roman ,Die vierzig Tage des Musa Dagh' und meine Wenigkeit." Und wenn es nicht seltsam wäre, sondern nur logisch, Resultat einer noch im Säkularen wirkungsmächtigen, dem Religiösen dabei eher abgewandten Erinnerungskraft, einem geradezu metaphysischem Vertrauen ins offene, skrupulöse Wort? (Und weg, ganz weit weg in diesem Moment, all die üblichen, lediglich akademischer Profilierung dienenden Besserwisser-Debatten, ob man die Schoah nun mit anderen Genoziden vergleichen dürfe oder nicht.) In seinem Schtetl-Roman "Jossel Wassermanns Heimkehr", 1993 erschienen und erneut im Unterschied zu treudeutschen Kindheitsmustern, fliehenden Bodensee-Pferden und gehäuteten Butts und Zwiebeln kein Teil hiesigen Literaturgedächtnisses, führt ein soeben von der Nazi-Wehrmacht deportierter Rebbe folgendes Gespräch mit dem Wind: "Ja, du hast vollkommen recht. Die Gojim sind dumm. Sie plündern jetzt unsere Häuser. Und sie glauben, dass wir alles zurückgelassen haben, was wir besaßen. Und sie lachen sich ins Fäustchen. Dabei wissen sie nicht, dass wir das Beste mitgenommen haben." "Was ist das Beste?", fragte der Wind. Und der Rebbe antwortete: "Unsere Geschichte. Die haben wir mitgenommen." Und der Wind sagte: "Aber Rebbe. Das kann doch nicht sein. Die Geschichte der Schtetljuden ist zurückgeblieben." "Nein", sagte der Rebbe. "Du irrst dich. Nur die Spuren unserer Geschichte sind zurückgeblieben. Wir haben nur das Vergessen zurückgelassen, doch was wir mitgenommen haben, ist das Erinnern."
“It was through Billy Russell, who you may know was also a Times man and an old chum from India and the Crimea, that I met this tubby prodigy at the time of the Franco-Prussian farce in '70, and we'd taken to each other straight off. At least, Blowitz had taken to me, as folk often do, God help 'em, and I didn't mind him; he was a comic little card, and amused me with his Froggy bounce (though he was a Bohemian in fact), and tall tales about how he'd scuppered the Commune uprising in Marseilles in '71 by leaping from rooftop to rooftop to telegraph some vital news or other to Paris while the Communards raged helpless below, and saved some fascinating Balkan queen and her beau-tiful daughter from shame and ruin at the hands of a vengeful monarch, and been kidnapped when he was six and fallen in love with a flashing-eyed gypsy infant with a locket round her neck—sounded deuced like The Bohemian Girl to me, but he swore it was gospel, and part of his "Destiny," which was a great bee in his bonnet. "You ask, what if I had slipped from those Marseilles roofs, and been dashed to pieces on the cruel cobbles, or torn asunder by those ensanguined terrorists?" cries he, swigging champagne and waving a pudgy finger. "What, you say, if that vengeful monarch's agents had entrapped me—moi, Blowitz? What if the gypsy kidnappers had taken another road, and so eluded pursuit? Ah, you ask yourself these things, cher 'Arree—" "I don't do anything o' the sort, you know." "But you do, of a certainty!" cries he. "I see it in your eye, the burning question! You consider, you speculate, you! What, you wonder, would have become of Blowitz? Or of France? Or the Times, by example?" He inflated, looking solemn. "Or Europe?" "Search me, old Blowhard," says I rescuing the bottle. "All I ask is whether you got to grips with that fascinating Balkan hint and her beauteous daughter, and if so, did you tackle 'em in tan-dem or one after t'other?" But he was too flown with his fat-headed philosophy to listen. "I did not slip, me—I could not! I foiled the vengeful monarch's ruffians—it was inevitable! My gypsy abductors took the road determined by Fate!"
George MacDonald Fraser (2 april 1925 - 2 januari 2008)
Ich arme Lerche sitz' im Bauer, Ich trippele, trappele hin und her; Ich kann nicht singen vor Gram und Trauer – Ach, wenn ich doch wieder draußen wär'!
Da draußen möcht' ich im Freien leben, Wie andre Vögel in Freud' und Lust! Da draußen hoch in den Lüften schweben Und singen mein Lied aus voller Brust!
Was hilft's, daß ihr mich speist und tränket? Das ist für mich nur halbes Glück: Wenn ihr noch mein in Liebe denket, So gebt mir meine Freiheit zurück!
Mein liebes Gärtchen
Der Sommer hat alle Welt beglückt Und Jedem eine Freude gebracht; Er hat mein liebes Gärtchen geschmückt Noch schöner als ich je gedacht, Mein liebes Gärtchen hinter'm Haus Wo ich so gern geh' ein und aus. Wie Alles d'rin von Blumen prangt! Wie Alles d'rin von Früchten hangt! Erdbeeren lächeln aus dunklem Grün, Und daneben Rosen und Lilien blühn. Doch hat uns auch keine Mühe verdrossen: Wir haben gesäet, gepflanzt und begossen, Und fleißig gejätet mit eigener Hand Und die Wege bestreut mit frischem Sand. Du liebes Gärtchen, für alle die Mühn Da lässest du deine Blumen blühn Und süße Früchte reichst du uns auch Von manchem Baum und manchem Strauch. Für all das Lieb' und Gut' empfang' Nun unsern Dank in Sang und Klang!
Hoffmann von Fallersleben (2 april 1798 – 19 januari 1874) Monument op Helgoland
Sieh’, wie dort ein kleiner Vogel Auf dem Myrthenzweige sitzt, Lauschend in die Ferne siehet Und den Mund zum Pfeifen spitzt!
Denkt er Mädchen, deren Busen Nicht sein schärfster Pfeil durchdrang, Hier im Garten zu besiegen Mit harmonischem Gesang?
O, du holder kleiner Vogel, Meine Magdalis ist hier: Pfeif’ ein Liedchen, liebster Vogel, Und ihr Herz erpfeife mir!
Der Mensch ist eine Blume
Die Blume blühet und verblüht, Zu ihres Schöpfers Ruhme; Wer heut’ noch ihre Schönheit sieht, Ist morgen schon, wie sie, verblüht: Der Mensch ist eine Blume.
Und wie die Blume wieder blüht, Wenn Gottes Auge nieder Auf sie von seinem Himmel sieht, Und unter ihr die Erde glüht: So blüht der Mensch auch wieder!
Johann Gleim (2 april 1719 – 18 februari 1803) De St. Sixtus Kerk in Ermsleben
« Que pouvait faire, durant les longues heures de sa solitude, cette enfant ainsi abandonnée à elle-même ? Appuyée sur le petit balcon de sa fenêtre, elle rêvait... et ce qui occupait sa pensée, ce qui attirait ses regards, ce n’était pas les beaux arbres du Luxembourg ou le magnifique panorama de Paris se déployant au loin. C’était bien plutôt ces rares promeneurs qui passaient, solitaires et pensifs, sous les allées ombreuses du jardin. C’était encore, aux mille fenêtres qui s’ouvraient de toutes parts, des femmes riches, heureuses, c’est-à-dire parées ; des jeunes filles préparant leur toilette pour le bal du soir. Pour l’âme jeune, pour le cœur enthousiaste, pour la pensée inquiète et troublée, la solitude a ses dangers, et comme déjà Berthe détestait la vie monotone qu’elle menait, elle s’arrangeait un avenir tout plein de délices et brillant de plaisirs. Le monde était pour elle quelque chose d’enivrant. Ce qu’elle en voyait par échappées, ces belles jeunes femmes traversant parfois, au bras de leurs frères ou de leurs maris, les massifs du Luxembourg ; ces voitures qui, par le beau soleil, se découvraient pour laisser voir la soie de leur intérieur ; ces laquais aux livrées éclatantes ; ces plumes que cachaient à demi de petites ombrelles blanches, roses, lilas, tout cela ondoyant : plumes, femmes, or, couleurs, au balancement moelleux des équipages, tout cela la ravissait, la rendait folle. Puis, quand son regard se reportait sur l’étoffe terne et fanée de sa robe, sur sa petite chaise de paille, sur les pauvres meubles de sa chambre, elle pleurait. Et cependant, aucune pensée mauvaise n’avait altéré la sérénité de son front ; elle était chaste et naïve encore, comme au sortir des mains de Dieu."
Uit: The Travels Of Sig. Pietro della Valle (The journey to Olaza)
“The truth is, 'tis a most crafty invention of the Devil against the Charity so much preach'd by our Lord Jesus Christ, to put it so in the heads of these people, that they are polluted and become un∣clean, even by touching others of a different Religion; of which superstition, they are so rigorous observers, that they will soon∣er see a person whom they account vile and unclean, (though a Gentile) dye, then go near him to relieve him. November the four and twentieth, In the Morning before day, the Brachman Nangasà, and the Ambassador's other Men, being in haste, advanc'd before; but I, desirous to go more at my own ease, remain'd alone with my Pulià and the Hackney-master; as I might well enough do, since the High-ways of Venk-tapà Naieka's Country are very secure. The road lay over pleasant clifts of Hills, and through Woods, many great streams likewise occurring. I descended the Mountain Gat by a long precipice, some of which I was fain to walk a foot, my Horse having fallen twice without any disaster, and by a third fall almost broke my Knee to pieces. I din'd, after I had travelled one Gau and a half, in a good Town called Colùr, where there is a great Temple, the Idol whereof, if I mis-understood not, is the Image of a Woman; the place is much venerated, and many resort to it from several parts in Pilgrimage. After dinner, my Horse be∣ing tired, I travelled not above half another Gau; and having gone in all this day but two Gau's, went to lodg at a certain little village, which they said was called Nalcàl.”
“Jan de Voerman. Nu, de voeten jeuken mij. Kom Agnietje, gun mij een dansje. Pietje, daar hebje immers niet tegen? Pandora, wenkt intusschen Stijntje en Aagje. St! St! Stijntje en Aagje aan Pandora. Wij komen! wij komen! Zij gaan naar 't achterste van 't tooneel. Pietje. Ik heb er niets tegen, als Agnietje wil. Agnietje. O ja! Jan de Voerman. Wel speellieden, speel dan eens frischjes op, en dan zal Jan de Voerman nog 'reis doen zien, wat beenen hij heeft, en dat hij van zessen klaar is! In dit oogenblik doet Pandora de doos open, en zij, Stijntje, en Aagje schreeuwen uit: O Hemel! o Hemel! o Hemel! Men ziet alom weêrlicht en hoort zware donder. Het orkest verzelt dit met overeenkomend muziek. Alle personen vlieden zeer verschrikt en uitgalmende: O Hemel! o Hemel!”
Onno Zwier van Haren (2 april 1713 – 2 september 1779) De Blokhuispoort in Leeuwarden
Uit: Mord ist Trumpf (Vertaald door Anna Junuszewska)
„Ja, ich hatte nicht einmal lesen und schreiben gelernt. Und das habe ich, und nicht nur das, ich habe sogar vier Rechenarten gelernt, konnte das kleine Einmaleins auswendig, wusste mit Bestimmtheit, dass Ilia Ehrenburg NICHT die letzte Geliebte von Hitler war, und unterschied sicher zwischen Ferment und Firmament. So damlich konnte ich also gar nicht sein, es musste an etwas anderem liegen. Auf der Mitte der ersten Etage wurde ich plotzlich traurig. Ich wollte doch so schrecklich gerne einen echten Abgott finden und dass dieser eine ubermenschliche Liebe fur mich empfindet! Da der Verzicht auf heftig Gewunschtes uberhaupt nicht zu meinem Charakter passte, entstand mit der Traurigkeit auch die Hoffnung, er konnte in mir doch ein Wunder sehen, in Liebe entflammen, sich vor mich knien und um Verzeihung fur die jahrelange Blindheit flehen … Es hatte doch nur eine komplette innere Verwandlung in ihm stattfinden mussen, aber warum nicht, im Liebeswahn war alles moglich … Auf der letzten Treppenstufe wusste ich ganz genau, dass daraus nichts werden wurde. Er wurde sich weder verandern noch entflammen oder niederknien. Ich konnte schon oder widerlich, klug oder dumm sein, ganz egal, keine von meinen Tugenden wurde hier helfen, ich sollte die Sache mit ihm ein fur alle Mal abhaken und die bloden Illusionen unter einem Haufen ahnlichen Gerumpels begraben. Dieses Wissen nun nahm ich nicht zur Kenntnis. Ich lies es wahrscheinlich auf der letzten Stufe liegen und fand mich deswegen in einem mysteriosen, uberraschenden und absolut schrecklichen Geschehen wieder …”
Joanna Chmielewska (2 april 1932 – 7 oktober 2013) Cover
De Duitse schrijfster en dichteres Brigitte Struzyk(eig. Brigitte Kraft) werd op 2 april 1946 geboren in Steinbach-Hallenberg/Thüringen. Zie ook alle tags voor Brigitte Struzyk op dit blog.
Leben auf der Kippe
Ihr da oben ich da unten schau nicht eben herab doch Neid ist es nicht was da grünt auch im Tale Mein lieber Jäger lauf lauf lauf jage die Zeit meine Zeitgenossen wir kennen uns aaaaaschon ihr überrundet mich maßlos und holt mich nicht ein Ich schmücke den Wagen mit allem was von euch fällt „Kadergespräche“ – „ich muß mich fügen“ und „wenn er so rücksichtslos die ganzen Jahre in Interhotels verkehrt hat…“ Die Zeit die Zeit keucht das Altersheim an der Kehle der neugebaute Horizont steht in Flammen drum Komm ins Offene, Freund, laß dich heut gehen fall zu den andern ins Gras Der Schnitter dengelt die Sense eine rostige Wolke macht alle gleich nur in der Kleingartensparte Grönland am Fußball und Lindenberg hackt Hotte Hein heute hurtiger als all die andern Doch auf der Schambehaarung des Krieges kugeln die Köpfe talwärts blättert der Wind die Kapitel blüht eine Lust in der Senke zerschellte Schlittenkufe Saison Oderbruch Kippe ich ab und zu den Quellen? Auf meinem Schoß sitzt das Kind als wäre es noch nicht geboren Johanniskraut wie B. schon sagte macht unsichtbar Die litauischen Genossen wissen ein Lied davon zu singen Weißdorn und Rotdorn im August blühn die Rosen und überm Keller über atomsicheren Keller notabene ein Schwalbenpaar Schiebt übern Parkplatz den Bienenwagen: Wir Fußgänger grüßen das werktätig fahrende Volk.
Brigitte Struzyk (Steinbach-Hallenberg, 2 april 1946) Steinbach-Hallenberg, raadhuis
