De Franse schrijfster en filmmaakster Delphine de Vigan werd geboren op 1 maart 1966 in Boulogne-Billancourt. Na haar studie letterkunde en toepaste wetenschappen werd ze directrice studies aan een instituut voor enquêtes. Onder het pseudoniem Lou Delvig, schreef ze haar eerste autobiografisch geïnspireerde “Jours sans faim” (2001), waarin de strijd van een jonge vrouw tegen anorexia vertelt wordt. Een verhalenbundel en een tweede roman volgden in 2005, gepubliceerd onder haar echte naam. In augustus 2007 publiceerde de Vigan “No et moi” waarvoor zij de Prix des Libraires en de Prix du Rotary kreeg en die bewerkt werd voor de film door Zabou Breitman. In “Les heures souterraines”, genomineerd voor de Goncourt, hekelt zij de intimidatie op de werkplek. In 2011 verscheen “Rien ne s’oppose à la nuit“, waarin zij vertelt over haar moeders lijden aan een bipolaire stoornis. Daarmee won zij de Prix du Roman Fnac, de Prix des lectrices de Elle, de Prix Roman France Télévisions en de Prix Renaudot des lycéens. In hetzelfde jaar schreef zij samen met Gilles Legrand het scenario voor “Tu seras mon fils”. In 2013 regisseerde Delphine de Vigan haar eerste film “A coup sûr”,waarvoor zij samen met Chris Esquerre het scenario schreef. In 2015 won ze de Prix Renaudot en de Prix Goncourt des lycéens voor haar roman « D'après une histoire vraie".

Uit : D'après une histoire vraie

"Quelqucs mois après la parution de mon dernier roman, j’ai cessé d’écrire. Pendant presque trois années, je n'ai pas écrit une ligne. Les expressions figées doivent parfois s’entendre au pied de la lettre : je n’ai pas écrit une lettre administrative, pas un carton de remerciement, pas une carte postale de vacances, pas une liste de courses. Rien qui demande un quelconque effort de rédaction, qui obéisse à quelque préoccupation de forme. Pas une ligne, pas un mot. La vue d’un bloc, d'un carnet, d’une fiche bristol me donnait mal au cœur.
Peu à peu, le geste lui-même est devenu occasionnel, hésitant, ne s’exécutait plus sans appréhension. Le simple fait de tenir un stylo m’est apparu de plus en plus difficile.
Plus tard, j’ai été prise de panique dès que j’ouvmis un document Word.
Je cherchais la bonne position, l'orientation optimale de l’écran, i'e‘tirais mes jambes sous la table.
Et puis je restais là, immobile, des heures durant, les yeux rivés sur l'écran.
Plus tard encore, mes mains se sont mises à trembler dès que je les approchais du clavier.
J'ai refusé sans distinction toutes les propositions qui m’ont été adressées : articles, nouvelles de l’été, préfaces et autres participations à des ouvrages collectifs. Le simple mot écrire dans une lettre ou un message suffisait à me nouer l‘estomac.
Écrire, je ne pouvais plus.
Écrire, c'était non.
Je sais aujourd’hui que différentes rumeurs ont circulé dans mon entourage, dans le milieu littéraire et sur les réseaux sociaux. Je sais qu‘il a été dit que je n’écrirais plus, que j’étais parvenue au bout de quelque chose, que les feux de paille, ou de papier, toujours, finissent par s’éteindre. L‘homme que j’aime s’est imaginé qu'à son contact j’avais perdu l'élan, ou bien la faille nourricière. et que par conséquent je ne tarderais pas à le quitter.
Lorsque des amis, des relations, et parfois même des journalisres se sont aventurés à me poser des questions sur ce silence, j’ai évoqué différents motifs ou cmpêchements parmi lesquels figuraient la fatigue, les déplacements à l’étranger, la pression liée au succès, ou même la fin d’un cycle littéraire."

 
Delphine de Vigan (Boulogne-Billancourt, 1 maart 1966)

01-03-2016 om 00:00 geschreven door Romenu  

De Zwitserse schrijver Martin Suter werd geboren op 29 februari 1948 in Zürich. Zie ook alle tags voor Martin Suter op dit blog.

Uit: Lila, Lila

“Marie hatte Weihnachten nicht immer gehast. Als ganz kleines Madchen hatte sie es fast nicht erwarten konnen, das nachste Fensterchen im Adventskalender öffnen zu durfen. Und am Abend, an dem dann endlich, endlich das Christkind kam, sas sie stumm vor Ergriffenheit unter dem Christbaum und muste von ihren Eltern dazu aufgefordert werden, die Geschenke zu öffnen.
Aber nach der Scheidung war Weihnachten nur noch dazu da, sie daran zu erinnern, das ihre Eltern nicht mehr zusammenwaren.
Sie muste jetzt zweimal feiern, einmal mit Myrtha und ihrem jeweiligen Freund, einmal mit ihrem Vater und seiner furchtbaren neuen Frau.
Mit zwolf gab sie bekannt, das sie nicht mehr Weihnachten feiern wolle. Bei ihrem Vater sties sie dabei auf keinerlei Widerstand. Bei Myrtha war es komplizierter. Wenn sie von ihrer Weihnachtsdepression heimgesucht wurde, was, je alter sie wurde, desto o∫er eintraf, brachte Marie es nicht ubers Herz, Weihnachten zu ignorieren.
Aber jetzt, wo Myrtha in Crans Montana war und Marie unbeschwerte Weihnachten mit ein paar Videos und Fertigpizzas verbringen konnte, hatte sie plotzlich das Bedürfnis nach Gesellschaft.. Deshalb verbrachte sie die letzten Abende des Weihnachts-Countdowns zu ihrer eigenen Verwunderung mit ihrer neuen Ersatzfamilie im Esquina. Und selbst in den Nachten blieb sie nicht immer allein.
Zwei davon verbrachte sie mit Ralph, auf den sie sich doch eigentlich gar nicht hatte einlassen wollen.
Fur jeden Abend nahm sie sich vor, nur kurz auf ein Glas hereinzuschauen und vor zwolf zu Hause zu sein. Aber jedesmal blieb sie hangen. Nicht, weil das Gesprach gerade so interessant war oder die Gesellscha∫ so angenehm oder die Nacht so schon. Es war die Vorstellung, allein in der Wohnung ihrer Mutter vor dem Fernseher zu sitzen, die sie im Esquina hielt.“

 
Martin Suter (Zürich 29 februari 1948)

De Griekse dichter Yórgos Seféris werd geboren in Smyrna (nu Izmir, in Turkije) op 29 februari 1900. Zie ook alle tags voor Yórgos Seféris op dit blog.

In The Goddess' Name I Summon You

Oil on limbs,
maybe a rancid smell
as on the chapel's
oil-press here,
as on the rough pores
of the unturning stone.

Oil on hair
wreathed in rope
and maybe other scents
unknown to us
poor and rich
and statuettes offering
small breasts with their fingers.

Oil in the sun
the leaves shuddered
when the stranger stopped
and the silence weighed
between the knees.
The coins fell:
‘In the goddess's name I summon you...'

Oil on the shoulders
and the flexing waist
legs grass-dappled,
and that wound in the sun
as the bell rang for vespers
as I spoke in the churchyard
with a crippled man.

Flowers of the rock

Flowers of the rock facing the green sea
with veins that reminded me of other loves
glowing in the slow fine rain,
flowers of the rock, figures
that came when no one spoke and spoke to me
that let me touch them after the silence
among pine-trees, oleanders, and plane-trees.

 
Yórgos Seféris (29 februari 1900 - 20 september 1971)

 

De Roemeense dichter Marin Sorescu werd geboren op 29 februari 1936 in Bulzeşti. Zie ook alle tags voor Marin Sorescu op dit blog.

Carbon Paper

Someone overnight sticks a gigantic
piece of carbon paper on my door.
Everything I am thinking immediately
comes through on the Other side of the wall.

Inquisitive people from all over the place
come in throngs, I hear the soles of their shoes
lift up the stairs to my apartment
and. leaving,
put them down again.

They are birds of every species,
moon farm dogs,
transitions, forest aisles and
old acacias that
suffer from insomnia.

They put on spectacles and
read me, are moved or
threaten me with their fists, it
depends, for I have a
clear idea of it all.

Only about my soul
I know nothing.
About my soul that perpetually
slides away from me between days,
like a cake of soap
in the bath.

Vertaald door Irina Livezeanu

 
Marin Sorescu (29 februari 1936 – 8 december 1996)
Affiche voor een expositie van zijn schilderijen, 2012
 

De Amerikaanse dichter en literatuurdocent Howard Nemerov werd geboren op 29 februari 1920 in New York. Zie ook alle tags voor Howard Nemerov op dit blog.

The View From An Attic Window

Among the high-branching, leafless boughs
Above the roof-peaks of the town,
Snowflakes unnumberably come down.

I watched out of the attic window
The laced sway of family trees,
Intricate genealogies

Whose strict, reserved gentility,
Trembling, impossible to bow,
Received the appalling fall of snow.

All during Sunday afternoon,
Not storming, but befittingly,
Out of a still, grey, devout sky,

The snowflakes fell, until all shapes
Went under, and thickening, drunken lines
Cobwebbed the sleep of solemn pines.

Up in the attic, among many things
Inherited and out of style,
I cried, then fell asleep awhile,

Waking at night now, as the snow-
flakes from darkness to darkness go
Past yellow lights in the street below.

2
I cried because life is hopeless and beautiful.
And like a child I cried myself to sleep
High in the head of the house, feeling the hull
Beneath me pitch and roll among the steep
Mountains and valleys of the many years
That brought me to tears.

Down in the cellar, furnace and washing machine,
Pump, fuse-box, water heater, work their hearts
Out at my life, which narrowly runs between
Them and this cemetery of spare parts
For discontinued men, whose hats and canes
Are my rich remains.

And women, their portraits and wedding gowns
Stacked in the corners, brooding in wooden trunks;
And children’s rattles, books about lions and clowns;
And headless, hanging dresses swayed like drunks
Whenever a living footstep shakes the floor;
I mention no more;

But what I thought today, that made me cry,
Is this, that we live in two kinds of thing:
The powerful trees, thrusting into the sky
Their black patience, are one, and that branching
Relation teaches how we endure and grow;
The other is the snow,

Falling in a white chaos from the sky,
As many as the sands of all the seas,
As all the men who died or who will die,
As stars in heaven, as leaves of all the trees;
As Abraham was promised of his seed;
Generations bleed,

Till I, high in the tower of my time
Among familiar ruins, began to cry
For accident, sickness, justice, war and crime,
Because all died, because I had to die.
The snow fell, the trees stood, the promise kept,
And a child I slept.

 
Howard Nemerov (29 februari 1920 – 5 juli 1991)
Cover 
 
 

De Amerikaanse dichter, schrijver, acteur, rapper en musicus Saul Stacey Williams werd geboren in Newburgh, New York op 29 februari 1972. Zie ook alle tags voor Saul Williams op dit blog.

Untimely Meditations

CHAPTER 1
Time is money. Money is time.
So, I keep seven o’clock in the
bank and gain interest in the
hour of God.  I’m saving to buy
my freedom. God grant me wings.
I’m too fly not to fly. Eye sore
to look at humans without wings.
So, I soar. And find tickle in the
feather of my wings. Flying
hysterically over land. Numerically,
I am seven mountains higher than
the valley of death, seven dimensions
deeper than dimensions of breath.

CHAPTER 2
The fiery sun of my passions
evaporates the love lakes of my
soul, clouds my thoughts and
rains you into existence. As I take
flights on bolts of lightening.
Claiming chaos as my concubine
and you as my me. I of the storm.
You of the sea. We of the moon.
Land of the free. What have I done
to deserve this? Am I happy?

 
Saul Williams (Newburgh, 29 februari 1972)

De Engelse dichter John Byrom werd geboren op 29 februari 1692 in Manchester. Zie ook alle tags voor John Byrom op dit blog.

The Three Black Crows

Two honest tradesmen meeting in the Strand,
One took the other briskly by the hand;
"Hark ye," said he, "'tis an odd story this
About the crows!" — "I don't know what it is,"
Replied his friend. — "No! I'm surprised at that;
Where I come from, it is the common chat;
But you shall hear an odd affair indeed!
And that it happen'd they are all agreed;
Not to detain you from a thing so strange,
A gentleman, who lives not far from 'Change,
This week, in short, as all the Alley knows,
Taking a vomit, threw up Three Black Crows!"
  "Impossible!" —— "Nay, but 'tis really true;
I had it from good hands, and so may you." ——
"From whose I pray?" —— So, having named the man,
Straight to enquire, his curious comrade ran.
"Sir did you tell?" —— relating the affair.
"Yes sir, I did; and, if 'tis worth your care,
'Twas Mr." — such a one — "who told it me;
But, by the bye, 'twas Two black crows, not Three!"
  Resolved to trace so wondrous an event,
Quick to the third the virtuoso went.
"Sir," — and so forth. — "Why, yes; the thing is fact,
Though in regard to number not exact.
It was not Two black crows, 'twas only One;
The truth of that you may depend upon;
The gentleman himself told me the case."—
"Where may I find him?" — "Why in" — such a place.
  Away he went, and having found him out,
"Sir, be so good as to resolve a doubt."——
Then to his last informant he referr'd,
And begg'd to know, if true what he had heard:
"Did you, sir, throw up a black crow?" — "Not I!"—
"Bless me! — how people propagate a lie!
Black crows have been thrown up, Three, Two, and One:
And here, I find, all comes at last to None!
Did you say nothing of a crow at all?"——
"Crow — crow — perhaps I might; now I recall
The matter over." — "And pray, sir, what was't?"
"Why, I was horrid sick, and at the last
I did throw up, and told my neighbour so,
Something that was —— as black sir, as a crow."

 
John Byrom (29 februari 1692 – 26 september 1763)
Cover

29-02-2016 om 18:31 geschreven door Romenu  

De Engelse dichter, essayist en schrijver Stephen Spender werd geboren op 28 februari 1909 in Londen. Zie ook alle tags voor Stephen Spender op dit blog.

The Pylons

The secret of these hills was stone, and cottages
Of that stone made,
And crumbling roads
That turned on sudden hidden villages

Now over these small hills, they have built the concrete
That trails black wire
Pylons, those pillars
Bare like nude giant girls that have no secret-

The valley with its gilt and evening look
And the green chestnut
Of customary root,
Are mocked dry like the parched bed of a brook-

But far above and far as sight endures
Like whips of anger
With lightning's danger
There runs the quick perspective of the future-

This dwarfs our emerald country by its trek
So tall with prophecy
Dreaming of cities
Where ofien clouds shall lean their swan-white neck.

A footnote to Marx’s chapter “The working day”

“Heard say that four times four is eight
“And the king is the man what has all the gold.”
“Our king is a queen and her son’s a princess
“And they live in a palace called London, I’m told."

“Heard say that a man called God who’s a dog
“Made the world with us in it,” “And then I’ve heard
“There came a great flood and the world was all drownded
“Except for one man, and he was a bird.”

“So perhaps all the maple are dead, and we’re birds
“Shut in steel cages by the devil who’s good,
“Like the miners in their pit cages
“And us in our chimneys to climb, as we should.”

Farewell To My Student

For our farewell. we went down to the foot-path
Circling the lake. You stood there, looking up at
White egrets nesting in high branches.
And I, apart, stood silent. searching for
Images to recall this moment.
The first, I thought. must be that pine tree
Which, with slashed bark, climbs vertically
Across the lines of waves beyond.
Second. your face, a bronze medallion,
Greek or Roman, against the lake.
Perhaps Bellini
Delved from antiquity such an image
Of a twenty-year-old Triton lifting up a conch
Against a background of blown waves.
And Seurat, centuries later, in the profile
Of a holidaying boy, against the Seine.
And then you turned to me and said
With glance a third thing to remember:
“You are gone already, your thoughts are far from here
Three thousand miles away,
Where you will be tomorrow. And I
Here. remembering today.”

Then ten years passed till, today. i write these lines.

 
Stephen Spender (28 februari 1909 – 16 juli 1995)
 

De Vlaamse schrijver Bart Koubaa (pseudoniem van Bart van den Bossche) werd geboren op 28 februari 1968 in Eeklo. Zie ook alle tags voor Bart Koubaa op dit blog.

Uit: De Belgen en hun breinen

“Ik herinner me de eerste keer dat ik alleen met de trein naar Amsterdam ging. Ik was zestien en arriveerde in het Centraal Station waar ik werd overvallen door de bekende zenuwachtigheid die iedere treinreiziger overvalt als hij in een vreemd station aankomt. Ik volgde de massa naar buiten helemaal tot aan de Dam, waar ze uiteenviel en ik noodgedwongen een keuze diende te maken om mijn doel te bereiken: de vlooienmarkt, waar men voor een appel en een ei een lederen jack en een geel, groen of rood hemd met jarenzeventigkraag kon kopen. Ik hield een fietser tegen en vroeg waar de rommelmarkt was. Hij zei iets in de zin van: ‘Here you take a left, cross the bridges, continue, continue, straight ahead till you can’t go further, than you go right and you will see the market.’ Het Engels was met zo’n zwaar accent uitgesproken dat ik er nauwelijks iets van begreep; ik had trouwens ook geen Engels verwacht: ik was toch in Nederland? Gelukkig kon ik de spartelende hand volgen die zijn uitleg begeleidde en als een haring door de grachten kronkelde tot aan het Waterlooplein. En ook al keerde ik met een kanariegeel hemd terug naar Gent, ik kon uit het voorval alleen maar afleiden dat de Nederlanders anders zijn; afgaande op mijn bloed, ik dus ook een beetje.
Twintig jaar en drie romans later in café De Zwart, waar anders, had ik een discussie met een oudere man over literatuur en Nederland. Hij zei: ‘Maar een hele generatie is grootgebracht met Reve.’ ‘Het is er aan te zien,’ zei ik en de man werd kwaad. ‘Jullie hebben nog geeneens noemenswaardige allochtone schrijvers,’ wierp hij in het midden. Ik zei dat ik Paravion wel een mooi boek vond, maar ongenuanceerd, omdat het suggereert dat de Marokkaanse cultuur meer in Europa zit vastgeroest dan in Marokko, een halve waarheid. ‘De Belgen zijn beter,’ zei ik gekscherend, ‘het staat bij jullie in de krant, maar de Nederlanders winnen alle prijzen.’ Afgaande op mijn bloed acht ik het dus mogelijk ooit genomineerd te worden; winnen is een andere zaak.”

 
Bart Koubaa (Eeklo, 28 februari 1968)
Eeklo

De Belgische-Franse dichter, schrijver, essayist, dramaturg en scenarioschrijver Luc Dellisse werd geboren op 28 februari 1953 in Brussel. Zie ook alle tags voor Luc Delisse op dit blog.

Uit: L'Invention du scénario

“Une question qui n’est presque jamais posée, et dont la réponse ne va pourtant pas de soi: pourquoi voulez-vousécrire un scénario.
Êtes-vous conscients de la spécificité de cette écriture?
Êtes-vous assurés que votre amour-propre d’auteur trouvera son compte dans cette entreprise collective où les autres participants (réalisateur, producteur, parfois comédiens) ont tous leur mot à dire?
Votre projet implique-t”ilI forcément une concrétisation visuelle, obtenue par le jeu des acteurs, le choix des images, le rôle des instruments de captation?
L’attrait du cinéma, de la télévision, voire de la bande dessinée ou de la vidéo, est-il suffisam ment fort pour vous faire passer sur tous les obstacles liés, non pas seulement à l’écriture, à la création, mais au simple Fait que vous n’êtes pas seul maître à bord, seul auteur de l’œuvre finale, seule subjectivité prise en compte ? Que vous n’êtes qu’un rouage d’une machine complexe?
Il faut aimer les interventions extérieures, les remises en cause. les dérives du projet initial, pour vouloir être scénariste.
Sans quoi, mieux vaudrait sans doute écrire un roman dans ce cas vous n'aurez qu‘un interlocuteur direct, l‘éditeur. Il prendra ou ne prendra pas votre manuscrit. Mais il ne se mêlera pas de vous le faire repenser et réécrire vingt fois. Et vos personnages ne vous demanderont pas de modifier leurs répliques.
La question de savoir si on veut écrire un scénario et non un roman n‘est pas du tout théorique ou oiseuse.
Combien de candidats scénaristes sont des romanciers en herbe fourvoyés.
Il faut donc que dès le début, vous soyez conscients de la portée de votre écriture et de ses implications.”

 
Luc Dellisse (Brussel, 28 februari 1953)

De Ierse dichter John Montague werd geboren in New York op 28 februari 1929. Zie ook alle tags voor John Montague op dit blog.

Adam”s Apple

Her skin is smooth
as peach or appleblossom
-or a snakeskin.

The snake’s fangs gleam,
the fruit glistens
as warmly in her palm

as ever it shone
on the holy tree.
He savours it

so slowly,
it sticks in
our throat forever.

Pilgrims

A warm summer evening, near Multyfarnham.
Two young pilgrims, on their way home
From the all-night vigil of the Mission
Short-cut down the railway lines.
Near dawn, they drop their shriven heads down
On the rails. To die like Elizabethans,
Two torsos yielding two bright crowns.

 
John Montague (New York, 28 februari 1929)
 

De Franse dichter, schrijver, dramaturg en regisseur Marcel Pagnol werd geboren op 28 februari 1895 in Aubagne, Bouches-du-Rhône. Zie ook alle tags voor Marcel Pagnol op dit blog.

Uit:Eléments d’une thermodynamique nouvelle

“J’ai reçu une instruction, littéraire, j’ai fait mes "humanités", comme tout le monde. C’est-à-dire qu’à vingt-cinq ans je possédais un certain nombre de diplômes universitaires, je pouvais lire dans le texte Homère, Virgile, Goethe et Shakespeare. Mais je croyais, en toute bonne foi, que le carré de trois, c’était six.
J’avais, évidemment, suivi au lycée des cours de mathématiques et de sciences : mais c’était  des cours à l’usage des "littéraires", des cours tronqués, sommaires, et qui glissaient sur les raisonnements pour aboutir à des formules, parce que nous étions incapables de suivre les raisonnements, et qu’au surplus nous n’avions pas le temps, en deux heures par semaine, d’apprendre toute la géométrie, l’algèbre, l’arithm étique, la physique, la chimie et l’astronomie.
Notre bon maître, qui s’appelait M.Cros, et qui nous vendait (à perte) des cours polycopiés, avait pour nous beaucoup de tendresse et beaucoup de mépris. Lorsqu’il nous expliquait quelque belle formule, il nous disait : « Je ne puis pas vous expliquer comment on y arrive, vous ne comprendriez pas ; mais tâchez de la retenir par cœur. Je vous assure qu’elle est exacte, et qu’elle a des bases solides. » En somme, ce n’étaitpas un cours de science : c’était un cours de religion scientifique, c’était une continuelle révélation de "mystères".
Voilà pourquoi, dix ans plus tard, j’ouvris un jour un livre de physique ; voilà pourquoi je le lus tout entier.”

 
Marcel Pagnol (28 februari 1895 – 18 april 1974)
 

De Franse schrijfster Raphaële Billetdoux werd geboren op 28 februari 1951 in Neuilly sur Seine. Zie ook alle tags voor Raphaële Billetdoux op dit blog.

Uit: Mélanie dans un vent terrible

“Les femmes aujourd'hui boivent toutes un peu de rouge le soir. Elle se plaignent que l'homme qu'elles ont épousé, qui était grave et simple, une fois en ménage émet une voix aiguë ridicule pour gronder les enfants. Notre avis est qu'un homme qui se met à crier comme une poule devant sa famille ne va pas bien.
(…)

Les répercussions sur le foie, siège des chocs et des chagrins, les développements inflammatoires sur la peau et les muqueuses, les douleurs à l'épigastre, les troubles de la vision et du sommeil, toutes manifestations à ce jour présentées par nous ont nom et nom unique PLAINTES DE L'ÂME !”

 
Raphaële Billetdoux (Neuilly sur Seine, 28 februari 1951)

De Duitse dichter en schrijver Bodo Morshäuser werd geboren op 28 februari 1953 in Berlijn. Zie ook alle tags voor Bodo Morshäuser op dit blog.

Uit: Die Berliner Simulation

„Mein drittes Tageserwachen kam um Mitternacht. Ich schlenderte zu einem Nachtcafé, wo man am Fenster sitzen und nach draußen blicken kann. SIE saß einen Meter vor mir und starrte, ohne es zu verheimlichen, mein Abbild auf der Scheibe an. Erst war ich geschmeichelt, dann wurde ich nervös.
Erinnern ist Vergegenwärtigen. Sie holt zwei Bier und rutscht an meinen Tisch. Ich frage sie, was sie an meinem Hals will mit beiden Händen. Wir hatten noch kein Wort gesprochen. Sie presst ihre Daumen auf meinen Kehlkopf.
Ich muss sie packen, um nicht erwürgt zu werden. Mit erhobenem Bier und rollendem R sagt sie Prost, lehnt sich zurück, sieht wieder nach draußen und auf mich auf der Scheibe. Ich könnte sie würgen und tu es nicht. Die Spätvorstellungen waren zu Ende und auf den Straßen verlief sich das letzte nächtliche Treiben. Abgesehen von der dunkelroten Wollweste und den dunkelroten Moccasins war sie ganz in Schwarz. An der Stuhllehne hängt ein grobmaschiger rosa Netzbeutel, mit einer Menge kleiner Schachteln darin, die klappern, wenn sie ihren Stuhl kippt.
Eine Schachtel hat die Aufschrift ADHESIVE WOUND DRESSING. Die Frau hat ein weiches Gesicht und ist bemüht, ihm einen gnadenlosen Zug zu geben. Drei Finger ihrer rechten Hand sind mit Pflastern beklebt. Das Lokal ringsherum ist längst verschwunden, in ein Nichts entwichen. Ich will sie berühren, sie zuckt weg. Sie stößt mir ihr Knie in den Oberschenkel. Immer wird sie dir einen Schlag voraus sein, denke ich. Sie sagt, sie heiße Sally. Pause. Sie könne nicht weinen. Pause. Auf Englisch klingt das fantastisch.”

 
Bodo Morshäuser (Berlijn, 28 februari 1953)
Berlijn 

Zie voor nog meer schrijvers van de 28^e februari ook mijn vorige blog van vandaag.

28-02-2016 om 17:23 geschreven door Romenu  

De Amerikaanse schrijver Daniel Handler werd geboren op 28 februari 1970 in San Francisco, Californië Zie ook alle tags Daniel Handler op dit blog.

Uit: Why We Broke Up

„These are the caps from the bottles of Scarpia’s Bitter Black Ale that you and I drank in Al’s backyard that night. I can see the stars bright and prickly and our breathing steamy in the cold, you in your team jacket and me in that cardigan of Al’s I always borrow at his house.
He had it waiting, clean and folded, when I went upstairs with him to give him his present before the guests arrived.
“I told you I didn’t want a present,” Al said. “The party was enough I told you, without the obligatory-”
“It’s not obligatory,” I said, having used the same vocabulary flash cards with Al when we were freshmen. “I found something. It’s perfect. Open it.”
He took the bag from me, nervous.
“Come on, happy birthday.”
“What is it?”
“Your heart’s desire. I hope. Open it. You’re driving me crazy.”
Rustle rustle rip, and he sort of gasped. It was very satisfying.
“Where did you find this?”
“Does it not,” I said, “I mean exactly, look like what the guy wears in the party scene in Una settimana straordinaria?”
He smiled into the slender box. It was a necktie, dark green with modern diamond shapes stitched into it in a line. It’d been in my sock drawer for months, waiting. “Take it out,” I said. “Wear it tonight.
Does it not, exactly?”
“When he gets out of the Porcini XL 10,” he said, but he was looking at me.
“Your absolute favorite scene in any movie. I hope you love it.”

 
Daniel Handler (San Francisco, 28 februari 1970)

De Amerikaanse schrijver en historicus Dee Brown werd geboren op 28 februari 1908 in Alberta, Louisiana. Zie ook alle tags voor Dee Brown op dit blog.

Uit: Bury My Heart at Wounded Knee

““Scarcely were the refugees settled behind the security of the “permanent Indian frontier” when soldiers began marching westward through the Indian country. The white men of the United States—who talked so much of peace but rarely seemed to practice it—were marching to war with the white men who had conquered the Indians of Mexico. When the war with Mexico ended in 1847, the United States took possession of a vast expanse of territory reaching from Texas to California. All of it was west of the “permanent Indian frontier.”
In 1848 gold was discovered in California. Within a few months, fortune-seeking easterners by the thousands were crossing the Indian Territory. Indians who lived or hunted along the Santa Fe and Oregon trails had grown accustomed to seeing an occasional wagon train licensed for traders, trappers, or missionaries. Now suddenly the trails were filled with wagons, and the wagons were filled with white people. Most of them were bound for California gold, but some turned southwest for New Mexico or northwest for the Oregon country.
To justify these breaches of the “permanent Indian frontier,” the policy makers in Washington invented Manifest Destiny, a term which lifted land hunger to a lofty plane. The Europeans and their descendants were ordained by destiny to rule all of America. They were the dominant race and therefore responsible for the Indians—along with their lands, their forests, and their mineral wealth. Only the New Englanders, who had destroyed or driven out all their Indians, spoke against Manifest Destiny.
In 1850, although none of the Modocs, Mohaves, Paiutes, Shastas, Yumas, or a hundred other lesser-known tribes along the Pacific Coast were consulted on the matter, California became the thirty-first state of the Union. In the mountains of Colorado gold was discovered, and new hordes of prospectors swarmed across the Plains.”

Dee Brown (28 februari 1908 – 12 december 2002)
Scene uit de tv-film "Bury My Heart at Wounded Knee", uit 2007

De Duitse schrijver Berthold Auerbach (eig. Moyses Baruch) werd geboren op 28 februari 1812 in Nordstetten in het Zwarte Woud. Zie ook alle tags voor Berthold Auerbach op dit blog.

Uit: Das Landhaus am Rhein

„Ein großer und schöner junger Mann von markigem Körperbau, mit vollem, braunem Bart, einen Plaid über der Schulter und einen breitkrämpigen grauen Hut mit schwarzem Flor auf dem Haupte, kam rüstigen Schrittes den Zickzackweg am steilen Ufer herab. Er stieg in den Kahn, grüßte stumm, indem er den Hut abzog; eine edle weiße Stirn, von tief braunem Haar beschattet, zeigte sich; Kühnheit und Entschlossenheit sprach aus seinem Gesicht, das zugleich einen Vertrauen erweckenden Ausdruck hatte.
Das Mädchen schaute vor sich nieder, die Mutter knöpfte ihr das Hutband nochmals auf und zu und wußte dabei scheinbar unabsichtlich eine lange Locke auf die Brust, die andere auf die Schulter rückwärts zu legen.
Der Fremde setzte sich fern von den Anderen nieder und schaute in den Strom, während der Kahn rasch dahinfuhr.
Der Kahn landete an der Insel, auf welcher das weitläufige Kloster, das nunmehr eine von Nonnen geleitete Erziehungsanstalt für Mädchen ist.
Man stieg aus.
»O wie schön!« rief das Mädchen und deutete auf eine am Ufer stehende hochstämmige Gruppe von Bäumen, die in der Runde und so nahe an einander standen, als ob die Stämme aus Einer Wurzel erwachsen wären; ringsum innerhalb der Baumgruppe waren niedrige Bänke angebracht.
»Geh voran!« sagte die Frau mit einem verweisenden Blicke und gab schnell ihrem Manne den Arm. Das Mädchen ging voran, der Fremde hinterdrein.
In den Büschen sangen die Nachtigallen, die Amseln, Finken, Plattmönche, als wollten sie laut verkünden: Hier ist Paradiesesruhe und Niemand stört uns. Die dunklen Kiefern am Ufer mit ihrem breiten Schirmdach und die lange Reihe hellfarbiger Lärchenbäume landeinwärts waren von keinem Lüftchen bewegt, und in den blühenden Kastanienbäumen summten die Bienen.“

 
Berthold Auerbach (28 februari 1812 - 8 februari 1882)

De Mexicaanse schrijver, filosoof en politicus José Vasconcelos Calderón werd geboren in Oaxaca op 28 februari 1882. Zie ook alle tags voor José Vasconcelos op dit blog.

Uit:A Brief History of Mexico (Vertaald door César Tort)

“The absurd idea never crossed the mind of Washington, Hamilton, Jefferson, or any of the fathers of the Yankee Independence that a redskin should be the President or that blacks should occupy positions held by the English. What we should have done is to declare that all the Spanish residents in Mexico were to be treated like Mexicans.
The idea that independence would tend to devolve power to the Indian was not an Indian idea. The emancipation, as already said over and over again, was neither devised nor consummated by the Indians. The idea of stirring up the Indians appears in the leaders of the emancipation who had not found positive reception for their plans from the educated classes. They resorted to the dangerous decision of starting a caste war because they were unable to carry out a war of emancipation. Not even Bolívar escapes this charge, since in Colombia he stirred up blacks against the whites in order to recruit his armies. For the people of the North, such procedures would have seemed insane, as they were.
It was therefore a crime: stirring up the underdogs against the top brass without any social improvement, merely to have soldiers. In fact, the idea of putting the Indian in front of the insurrection was an English idea. One of the first people to speak of confederating the Hispanic continent under the rule of a descendant of the Incas was Miranda. This idea was given to Miranda by the two biggest enemies of the Spanish in America, namely the French and the English.”

 
José Vasconcelos (28 februari 1882 – 30 juni 1959)

De Duitse dichteres en schrijfster Sophie Tieck werd geboren op 28 februari 1775 in Berlijn. Zie ook alle tags voor Sophie Tieck op dit blog.

Uit: Belinde

„„elinde stand in ihrem einsamen Gemach, und schaute hinunter in den blühenden Garten. Lebe
wohl, sagte sie mit Thränen, du Schauplatz meines Glücks, lebt wohl, ihr rauschenden Bäume, die ihr mich und den Geliebten oft in eurem dunkeln Schatten vor den spähenden Augen verbarget! Lebt
wohl, ihr süßen Blumen, spendet keine Gerüche mehr, haucht euren balsamischen Athem nicht mehr vergeblich in die Lüfte! Die Liebe, welche verstand, was ihr mit euren Farben, mit euren Düften
meintet, sie muß euch verlassen. Hinweg wird man mich reißen von allen meinen Freuden, und ich werde einsam verblühn.
So klagte sie laut, und es trat ein Diener herein, er reichte ihr ein schlechtes Gewand, und sagte mit traurigen Blicken: In diese grobe Tücher sollt ihr, edles Fräulein, eure zarten Glieder hüllen, so will es euer strenger Vater. Lächelnd nahm Belinde die Kleider und legte sie an; bald darauf erschien ihr Vater und befahl ihr, ihm zu folgen.
Laßt mich die Mutter nur noch einmal umarmen, sagte Belinde, daß ich ihren Segen mit mir hinweg nehme.
Schweig! rief der Vater, nimmer sollst du sie wieder sehen. Die Thörin! sie begünstigte deine Wahl, so büße sie denn auch mit dir. Ihr kennt den Jüngling nicht, den ihr verwerft, sagte Belinde. Er ist meines Feindes Sohn, rief der Vater, das ist mir genug, ihn zu verwerfen; du widersetzest dich, dem Manne die Hand zu reichen, den ich für dich erwählt habe, das genügt mir, dich zu bestrafen; du sollst deinen Ungehorsam, von meinem Angesicht verbannt, mit tausend Thränen büßen.“

 
Sophie Tieck (28 februari 1775 – 1 oktober 1833)
 

De Franse filosoof, schrijver en politicus Michel Eyquem de Montaigne werd geboren in Bordeaux op 28 februari 1533. Zie ook alle tags voor Michel de Montaigne op dit blog.

Uit: Over vriendschap (Vertaald door F. de Graaff)

“En toen Plutarchus iemand wilde overhalen om zich met zijn broer te verzoenen, zei die: ‘Ik sla hem niet hoger aan, omdat hij uit het zelfde gat is gekomen. Zeker, broer is een mooie naam vol innigheid, en daarom maakten wij, hij en ik, van onze vriendschap een broederschap. Maar door de vermenging van materiële belangen, de erfdelen en door het feit, dat de rijkdom van de één voor de ander armoede betekent, bekoelt en verslapt deze broederlijke verhouding enorm. Wanneer broers via dezelfde weg en in hetzelfde tempo carrière moeten maken, dan is het onvermijdelijk dat het vaak tot botsingen en wrijvingen komt. En bovendien, waarom zouden deze gelijkgestemdheid en betrokkenheid, waaruit de ware, volmaakte vriendschappen groeien, zich tussen familieleden moeten voordoen? Een vader en een zoon kunnen totaal verschillend geaard zijn, en broers ook. Dat is mijn zoon, hij is mijn bloedverwant, maar het is een lomperik, een booswicht of een dwaas. En verder komen, naarmate deze vriendschappen ons meer door plichten en natuurwetten worden opgelegd, onze vrije wil en persoonlijke keuze daarin minder aan bod. En niets is zo volledig een eigen creatie van de vrije wil als genegenheid en vriendschap. Dat wil niet zeggen, dat ik in dit opzicht ook maar iets te kort ben gekomen, want ik heb de beste vader gehad, die er ooit geweest is. Hij was tot op hoge leeftijd een zeer toegeeflijk man en stamde uit een familie, die op het punt van de broederlijke eendracht al van vader op zoon vermaard was en als een voorbeeld gold.”

 
Michel de Montaigne (28 februari 1533 – 13 september 1592)
 

De Franse schrijver en filosoof Ernest Renan werd op 28 februari 1823 geboren in Tréguier in Bretagne uit een vissersfamilie. Zie ook alle tags voor Ernest Renan op dit blog.

Uit: L'Ecclésiaste. Un temps pour tout

„Quel profit l’homme retire-t-il des peines qu’il se donne sous le soleil ? Une génération s’en va ; une génération lui succède ; la terre cependant reste à sa place. Le soleil se lève ; le soleil se couche ; puis il regagne en hâte le point où il doit se lever de nouveau. Tantôt soufflant vers le sud, ensuite passant au nord, le vent tourne, tourne sans cesse, et revient éternellement sur les cercles qu’il a déjà tracés. Tous les fleuves se jettent dans la mer, et la mer ne regorge pas, et les fleuves reviennent au lieu d’où ils coulent pour couler encore.
Tout est difficile à expliquer ; l’homme ne peut rendre compte de rien ; l’œil ne se rassasie pas à force de voir ; l’oreille ne se remplit pas à force d’entendre.
Ce qui a été, c’est ce qui sera ; ce qui est arrivé arrivera encore. Rien de nouveau sous le soleil. Quand on vous dit de quelque chose : « Venez voir, c’est du neuf », n’en croyez rien ; la chose dont il s’agit a déjà existé dans les siècles qui nous ont précédés. Les hommes d’autrefois n’ont plus chez nous de mémoire ; les hommes de l’avenir n’en laisseront pas davantage chez ceux qui viendront après eux.”

 
Ernest Renan (28 februari 1823 – 12 oktober 1892)

28-02-2016 om 17:20 geschreven door Romenu  

De Amerikaanse schrijver John Steinbeck werd geboren in Salinas, Californië, op 27 februari 1902. Zie ook alle tags voor John Steinbeck op dit blog.

Uit: Cannery Row

“On the black earth on which the ice plants bloomed, hundreds of black stink bugs crawled. And many of them stuck their tails up in the air. "Look at all them stink bugs," Hazel remarked, grateful to the bugs for being there.
"They're interesting," said Doc.
"Well, what they got their asses up in the air for?"
Doc rolled up his wool socks and put them in the rubber boots and from his pocket he brought out dry socks and a pair of thin moccasins. "I don't know why," he said. "I looked them up recently--they're very common animals and one of the commonest things they do is put their tails up in the air. And in all the books there isn't one mention of the fact that they put their tails up in the air or why."
Hazel turned one of the stink bugs over with the toe of his wet tennis shoe and the shining black beetle strove madly with floundering legs to get upright again. "Well, why do you think they do it?"
"I think they're praying," said Doc.
"What!" Hazel was shocked.
"The remarkable thing," said Doc, "isn't that they put their tails up in the air--the really incredibly remarkable thing is that we find it remarkable. We can only use ourselves as yardsticks. If we did something as inexplicable and strange we'd probably be praying--so maybe they're praying."
"Let's get the hell out of here," said Hazel.”
(…)

“Hazel used his trick. "They got no starfish there?"
"They got no ocean there" said Doc.
"Oh!" said Hazel and he cast frantically about for a peg to hang a new question on. He hated to have a conversation die out like this. He wasn't quick enough. While he was looking for a question Doc asked one. Hazel hated that, it meant casting about in his mind for an answer and casting about in Hazel's mind was like wandering alone in a deserted museum. Hazel's mind was choked with uncataloged exhibits. ...”

 
John Steinbeck (27 februari 1902 - 20 december 1968)
Affiche voor de film “Cannary Row” uit 1982

De Britse dichter en schrijver Lawrence George Durrell werd geboren op 27 februari 1912 in Jalandhar in India. Zie ook alle tags voor Lawrence Durrell op dit blog.

Lesbos

The Pleiades are sinking calm as paint,
The earth's huge camber follows out,
Turning in sleep, the oceanic curve.
Defined in concave like a human eye
Or a cheek pressed warm on the dark's cheek,
Like dancers to a music they deserve.
This balcony, a moon-anointed shelf
Above a silent garden holds my bed.
I slept. But the dispiriting autumn moon,
In her slow expurgation of the sky
Needs company: is brooding on the dead,
And so am I now, so am I.

On First Looking Into Loeb’s Horace

Here, where your clear hand marked up
'The hated cypress' I added 'Because it grew
On tombs, revealing his fear of autumn and the urns',
Depicting a solitary at an upper window
Revising metaphors for the winter sea: 'O
Dark head of storm-tossed curls'; or silently
Watching the North Star which like a fever burns
Away the envy and neglect of the common,
Shining on this terrace, lifting up in recreation
The sad heart of Horace who must have seen it only
As a metaphor for the self and its perfection_
A burning heart quite constant in its station.

 
Lawrence Durrell (27 februari 1912 – 7 november 1990)
 

De Canadese dichter, schrijver en essayist André Roy werd geboren op 27 februari 1944 in Montréal. Zie ook alle tags van André Roy op dit blog.

Filmaction

Filmaction :
la révélation des états du corps;
cinémâme :
l’apparition des vampires dans les ruines.
Le vent est affamé,
le ciel se renverse,
le feu nous mange.
Filme ceci, filme ce que nous sommes :
nos secrets en tant que détails de l’univers,
la grande inconnue qu’est le sexe-toujours,
le poème-partout.

Les lois pratiques de la lumière

Les lois pratiques de la lumière :
la transparence, la surimpression.
Ton regard est celui du dernier homme visible sur terre.
Ce que nous deviendrons mettra fin à l’histoire,
à la pure fiction du temps.
Herbes hautes, eaux vives, extérieurs palpables.
Les lois de la respiration du cœur.
Grande nudité de celui qui parle
en bougeant changeant crachant.
L’œil toujours très rond,
c’est une illusion, un cinématographe,
une machine pour jouir de toi.

 
André Roy (Montréal, 27 februari 1944)
Montréal, skyline 

De Amerikaanse dichter Henry Wadsworth Longfellow werd geboren in Portland, Maine, op 27 februari 1807. Zie ook alle tags voor Henry Longfellow op dit blog.

Autumn

Thou comest, Autumn, heralded by the rain,
With banners, by great gales incessant fanned,
Brighter than brightest silks of Samarcand,
And stately oxen harnessed to thy wain!
Thou standest, like imperial Charlemagne,
Upon thy bridge of gold; thy royal hand
Outstretched with benedictions o'er the land,
Blessing the farms through all thy vast domain!
Thy shield is the red harvest moon, suspended
So long beneath the heaven's o'er-hanging eaves;
Thy steps are by the farmer's prayers attended;
Like flames upon an altar shine the sheaves;
And, following thee, in thy ovation splendid,
Thine almoner, the wind, scatters the golden leaves!

The Angler's Song

From the river's plashy bank,
Where the sedge grows green and rank,
And the twisted woodbine springs,
Upward speeds the morning lark
To its silver cloud -- and hark!
On his way the woodman sings.

On the dim and misty lakes
Gloriously the morning breaks,
And the eagle's on his cloud:--
Whilst the wind, with sighing, wooes
To its arms the chaste cold ooze,
And the rustling reeds pipe loud.

Where the embracing ivy holds
Close the hoar elm in its folds,
In the meadow's fenny land,
And the winding river sweeps
Through its shallows and still deeps,--
Silent with my rod I stand.

But when sultry suns are high
Underneath the oak I lie
As it shades the water's edge,
And I mark my line, away
In the wheeling eddy, play,
Tangling with the river sedge.

When the eye of evening looks
On green woods and winding brooks,
And the wind sighs o'er the lea,--
Woods and streams,-- I leave you then,
While the shadow in the glen
Lengthens by the greenwood tree.

 
Henry Longfellow (27 februari 1807 - 24 maart 1882)
Portret door Thomas Buchanan Read, 1859

De Duitse schrijfster en dichteres Elisabeth Borchers werd geboren in Homberg op 27 februari 1926. . Zie ook alle tags voor Elisabeth Borchers op dit blog.

Januar

Es kommt eine Zeit
da werden die Könige unruhig
und sie fragen ihre Diener
Wohin sollen wir gehen

Die Diener sehen sich an
und fragen
Wohin

Da stehen die Könige auf
und gehen

Es kommt eine Zeit
da werden die Sterne unruhig
und fragen
Wer ist der schönste unter uns

Und die Sterne sehen sich an
und fragen
Welcher mag es sein
Die Könige aber sagen
Ich heisse Balthasar
Ich heisse Melchior
Ich heisse Kaspar

Und Kaspar ruft
Da fliegt ein Stern
mit langem goldenem Haar

Februar

Es kommt eine Zeit

da sagt die Krähe
Ich mache jetzt eine lange Reise

Sie setzt sich auf eine Eisscholle
und treibt den Fluss hinunter
Die Welt ist weiß

vor lauter Schnee
nur ich bin schwarz
  
Krah-krah sagt die Krähe
das heißt
Schwarz-schwarz
Im Sommer möchte ich weiß sein
schneeweiß

Im Sommer möchte ich
eine Möwe sein
die ihre weißen Federn
über blaue Meere trägt

 
Elisabeth Borchers (27 februari 1926 – 25 september 2013)

De Amerikaanse schrijver James Thomas Farrell werd geboren op 27 februari 1904 in Chicago. Zie ook alle tags voor James T. Farrell op dit blog.

Uit: Young Lonigan

“They didn’t have ‘em as crazy as Vinc in Studs’ class; but there was TB McCarthy, who was always getting his ears beat off, and being made to kneel up in front of the room, or to go in Sister Bernadette’s room and sit with all the girls and let them laugh at him. And there was Reardon with horses’ hoofs for feet. One day in geography in the fifth grade, Cyrilla called on Reardon and asked him what the British Isles consisted of. Reardon didn’t know so Studs whispered to him to say iron, and Reardon said iron. Sister Cyrilla thought it was so funny she .marked him right for the day’s lesson. And St. Patrick’s meant Weary Reilley, and Studs hated Weary. He didn’t know whether or not he could lick Weary, and Weary was one tough customer, and the guys had been waiting for Studs and Weary to scrap ever since Weary had come to St. Patrick’s in the third grade. Studs was a little leery about mixing it with Reilley... no, he wasn’t... it was just... well, there was no use starting fights unless you had to... and he’d never backed out of a scrap with Weary Reilley or any other guy. And that time he had pasted Weary in the mush with an icy snowball, well, he hadn’t backed out of a fight when Weary started getting sore. He had just not meant to hit Weary with it, and in saying so he had only told the truth.
St. Patrick’s meant a lot of things. St. Patrick’s meant…..Lucy.
Lucy Scanlan would stand on the same stage with him in a few hours, and. she would receive her diploma. She would wear a white dress, just like his sister Frances, and Weary’s sister Fran, and she would receive her diploma. Everybody said that Fran Lonigan and Fran Reilley were the two prettiest girls in the class ell, if you asked him, the prettiest girl in the class was black-bobbed-haired Lucy.
He got soft, and felt like he was all mud and mush inside; held his hand over his heart, and told himself:
My Lucy!
He flicked some ashes in the sink, and said to himself: Lucy, I love you!“

 
James T. Farrell (27 februari 1904 – 22 augustus 1979)
Cover DVD van de mini-serie Studs Loniganuit 1979

Zie voor nog meer schrijvers van de 27e februari ook mijn vorige blog van vandaag.

27-02-2016 om 13:39 geschreven door Romenu  

De Amerikaanse schrijver Irwin Shaw werd geboren op 27 februari 1913 als Irwin Gilbert Shamforoff in New York. Zie alle tags voor Irwin Shaw op dit blog.

Uit: The Young Lions

“When I went into the Army, I made up my mind that I was putting myself at the Army's disposal. I believe in the war. That doesn't mean I believe in the Army. I don't believe in any army. You don't expect justice out of an army, if you're a sensible, grown-up human being, you only expect victory. And if it comes to that, our Army is probably the most just one that ever existed. . . . I expected the Army to be corrupt, inefficient, cruel, wasteful, and it turned out to be all those things, just like all armies, only much less so than I thought before I got into it. It is much less corrupt, for example, than the German Army. Good for us. The victory we win will not be as good as it might be, if it were a different kind of army, but it will be the best kind of victory we can expect in this day and age, and I'm thankful for it.”
(…)

“This time it is not a simple, understandable war, within the same culture. This time it is an assault of the animal world upon the house of the human being. I don’t know what you saw in Africa and Italy, but I know what I saw in Russia and Poland. We made a cemetery a thousand miles long and a thousand miles wide. Men, women, children, Poles, Russians, Jews, it made no difference. It could not be compared to any human action. It could be compared to a weasel in a henhouse. It was as though we felt that if we left anything alive in the East, it would one day bear witness against us and condemn us. And, now, we have made the final mistake. We are losing the war.”

 
Irwin Shaw (27 februari 1913 – 16 mei 1984)
Scene uit de gelijknamige film uit 1958 met Montgomery Clift, Marlon Brando en Dean Martin

De Duitse schrijfster Vera Friedlander (eig. Veronika Schmidt) werd geboren op 27 februari 1928 in Woltersdorf. Zie ook alle tags voor Vera friedländer op dit blog.

Uit: Ich bin Vergangenheit und Gegenwart

„Die guten Tage, von denen es auch in jenen Jahren reichlich gab, wurden überschattet von der Sorge um meine von Deportation bedrohte Mutter und um meinen Vater, der ins Lager kam, weil er sich nicht von seiner jüdischen Frau scheiden ließ. Und gegen Ende dieser Zeit musste ich Zwangsarbeit unter SS-Aufsicht im Reparaturbetrieb von Salamander leisten. Diese erste Phase meines Lebens schloss mit dem Ende der Verfolgung und des Krieges. Die zweite Phase begann nach einem kurzen Übergang mit der Aufnahme in die Vorstudienanstalt und den bald folgenden Studien und Forschungen. Am ersten Tag in der Vorstudienanstalt begegnete ich dem Mann, mit dem ich die zweite, die wichtigste Lebensetappe durchschritt. Es waren gute Jahre mit einem Mann, auf den ich bauen konnte, mit Kindern, die zu tüchtigen Menschen heranwuchsen, und mit Arbeit in einem für mich idealen Beruf. Mein Mann starb 1986. Damit setzte die letzte Phase ein. Ich musste lernen, allein zu leben und nicht einsam zu werden. In dieser Zeit brach die Gesellschaft zusammen, die ich mitzugestalten versucht hatte, die sich aber weit von meinen Vorstellungen einer gerechten Gesellschaft entfernt hatte. Und so ist die dritte Phase, meine Jetzt-Zeit, vom konkurrenzlosen Kapitalismus bestimmt und ich habe versucht, meinen Platz darin zu finden, ohne meine Ideale zu verleugnen. Von allen Phasen meines Lebens berichte ich etwas, von der Bitternis mehr als von der Süße, obwohl sie sich im Gleichgewicht hielten. Jedoch das Bitterkraut macht mir mehr zu schaffen als der Honig. Das Glück habe ich angenommen wie ein wunderbares Geschenk, es war kein Problem damit verbunden. Aber mit Leid, Ärgernissen und Missachtung bin ich nie fertig geworden und darum neige ich dazu, vor allem davon zu erzählen.“

 
Vera Friedlander (Woltersdorf, 27 februari 1928)
Cover

De Amerikaanse (native, Kiowa) schrijver N(avarre) Scott Momaday werd geboren op 27 februari 1934 in Lawton, Oklahoma. Zie ook alle tags voor N. Scott Momaday op dit blog.

The Delight Song Of Tsoai-Talee

I am a feather on the bright sky
I am the blue horse that runs in the plain
I am the fish that rolls, shining, in the water
I am the shadow that follows a child
I am the evening light, the lustre of meadows
I am an eagle playing with the wind
I am a cluster of bright beads
I am the farthest star
I am the cold of the dawn
I am the roaring of the rain
I am the glitter on the crust of the snow
I am the long track of the moon in a lake
I am a flame of four colors
I am a deer standing away in the dusk
I am a field of sumac and pomme blanche
I am an angle of geese in the winter sky
I am the hunger of a young wolf
I am the whole dream of these things

You see, I am alive, I am alive
I stand in good relation to the Gods
I stand in good relation to the earth
I stand in good relation to everything that is beautiful...
You see, I am alive, I am alive

 
N. Scott Momaday (Lawton, 27 februari 1934)

De Amerikaanse schrijver Peter de Vries werd geboren op 27 februari 1910 in Chicago als zoon van Nederlandse immigranten. Zie ook alle tags voor Peter de Vries op dit blog.

Uit: The Blood of the Lamb

“We live this life by a kind of conspiracy of grace: the common assumption, or pretense, that human existence is 'good' or 'matters' or has 'meaning,' a glaze of charm or humor by which we conceal from one another and perhaps even ourselves the suspicion that it does not, and our conviction in times of trouble that it is overpriced - something to be endured rather than enjoyed.”
(…)

“I believe that man must learn to live without those consolations called religious, which is own intelligence must by now have told him belong to the childhood of the race. Philosophy can really give us nothing permanent to believe either; it is too rich in answers, each canceling out the rest. The quest for Meaning is foredoomed. Human life 'means' nothing. But this is not to say that it is not worth living. What does a Debussy Arabesque 'mean,' or a rainbow or a rose? A man delights in all of these, knowing himself to be no more--a wisp of music and a haze of dreams dissolving against the sun. Man has only his own two feet to stand on, his own human trinity to see him through: Reason, Courage, and Grace. And the first plus the second equals the third.”
(…)

“The superficial and the slipshod have ready answers, but those looking this complex life straight in the eye acquire a wealth of perception so composed of delicately balanced contradictions that they dread, or resent, the call to couch any part of it in a bland generalization.”

 
Peter De Vries (27 februari 1910 – 28 september 1993)

De Duitse schrijver Johannes Wilhelm Meinhold werd geboren op 27 februari 1797 in Netzelkow op Usedom. Zie ook alle tags voor Wilhelm Meinhold op dit blog.

Uit: Die Bernsteinhexe

„Der greise, halbblinde Pastor hätte es für alte Kirchenrechnungen gehalten, die doch nicht mehr zu gebrauchen seien. (Und in der Tat kommen im Original einige Rechnungen vor, die wohl beim ersten Anblick zu diesem Irrtum verleiten konnten, und außerdem ist die Handschrift schwer zu lesen und an einigen Stellen vergilbt und verrottet.)
Kaum zu Hause angekommen, machte ich mich über meinen Fund her, und nachdem ich mit vieler Mühe mich ein- und durchgelesen, regten mich die darin mitgeteilten Sachen mächtig an.
Ich fühlte bald das Bedürfnis, mich über die Art und Weise dieser Hexenprozesse, über das Verfahren, ja über die ganze Periode, in welche diese Erscheinungen fallen, näher aufzuklären. Doch je mehr dieser bewunderungswürdigen Geschichten ich las, je mehr wurde ich verwirrt, und weder der triviale Bekker (»Die bezauberte Welt«) noch der vorsichtigere Horst (»Zauberbibliothek«) und andere Werke der Art, zu welchen ich gegriffen hatte, konnten meine Verwirrung heben, sondern dienten nur dazu, sie zu vermehren.
Es geht nicht bloß ein so tiefer dämonischer Zug durch die meisten dieser Schaudergeschichten, daß den aufmerksamen Leser Grausen und Entsetzen anwandelt, sondern die ewigen und unveränderlichen Gesetze der menschlichen Empfindungs- und Handlungsweise werden auch oft auf eine so gewaltsame Weise unterbrochen, daß der Verstand im eigentlichen Sinne des Wortes stillesteht; wie denn zum Beispiel in einem der Originalprozesse, die ein juristischer Freund in unserer Provinz aufgestöbert, sich die Relation findet, daß eine Mutter, nachdem sie bereits die Folter überstanden, das heilige Abendmahl genossen und im Begriff ist, den Scheiterhaufen zu besteigen, so sehr alles mütterliche Gefühl beiseite setzt, daß sie ihre einzige, zärtlich geliebte Tochter, ein Mädchen von fünfzehn Jahren, gegen welche niemand einen Verdacht hegt, sich in ihrem Gewissen gedrungen fühlt gleichfalls als Hexe anzuklagen, um, wie sie sagt, ihre arme Seele zu retten.“

 
Wilhelm Meinhold (27 februari 1797 – 30 november 1851)
Cover

De Zwitserse schrijver Traugott Vogel werd op 27 februari 1894 als zoon van een groentehandelaar in Zürich geboren. Zie ook alle tags voor Traugott Vogel op dit blog.

Uit: Sehultheater und dialogische Erziehung
(Vortrag, gehalten im Rahmen der Pädagogischen Woche, Juli 1939)

„Fürchten Sie nicht, ich hätte die Absicht, alle, ehrwiirdige Standbilder der Pädagogik zu stürzen. Wir sind keine eifernden Kevolutioniire der Schulstuhe‚ wir erdreistcn uns nicht einmal„ Sie zu verführen, guten alten Wein in neue Schläuche umzugiessen; nein‚ wir wollen Ihnen kein neues Fach, geschweige eine neue « Schule» aufsßhwatzen; was wir behutsam versuchen‚ ist dies : wir möchten Sie überrcdcn‚ mit uns eine Unterlassungssünde unseres und des vorgegangenen Gesehlechtes gutzumachen. Diese kleine Sünde besteht darin, dass man den Spieltrieh des Kindes, wenn nicht eben unterdrückt so doch missvcrstanden und vernachlässigt hat oder im besten Falle nur beschränkt gelten und sich auslehen liess. Man hat eben Spielen gleichgesetzt mit Spielcrei: man hat Kinder auf allen und mit allen möglichen Geräten sich tummeln lassen: mit Ceigcn und Flöten, mit Stab und Ball‚ mit Leim und Lehm - nur zum Spiel auf dem einen, dem vornehmsten lnstrument hat man die heranwachsenden Geschlechter nie angewiesen: zum Spiel mit sich selbst, auf sich selbst, im überlegen spielenden Umgang mit der eigenen, werdenan Person und Persönlichkeit und der seiner Kameraden.”

Traugott Vogel (27 februari 1894 – 31 januari 1975)

27-02-2016 om 13:39 geschreven door Romenu  

De Welshe schrijver Cynan Jones werd geboren op 27 februari 1975 in de buurt van Aberystwyth, Wales. Jones publiceerde zijn eerste roman “The Long Dry” in 2006. Tussen 2011 en 2014 publiceerde hij nog drie romans: “Everything I Found on the Beach”(2011), “Bird, Blood, Snow”(2012), en “The Dig”. In 2016 volgde nog “Cove”.Zijn werk is vertaald in diverse talen en zijn korte verhalen zijn verschenen in een aantal bloemlezingen en publicaties, zoals Granta en New Welsh Review. “The Long Dry” werd bekroond met een 2007 Betty Trask Award. “The Dig”, zijn meest recente roman, won in 2014 de Jerwood Fiction Uncovered Prize en de 2015 Wales Book of the Year Fiction Prize. Die roman stond ook op de longlist voor de 2014 Kirkus Prize in de VS. In 2014, Jones haalde de krantenkoppen voor het ontbreken van interpunctie in het grootste deel van de toespraak in zijn roman The Dig (en een paar andere korte verhalen). Het spreken en de ideeën van zijn personages werd gemarkeerd door middel van aanhalingstekens totdat John Freeman, redacteur bij het tijdschrift Granta, de aanhalingstekens verwijderde om een grotere directheid te bereiken. De auteur was het met hem eens over het effect van deze onconventionele werkwijze en schreef de rest van het boek op deze manier, met uitzondering van een gesprek tussen de hoofdpersoon en zijn moeder. In die passage gebruikte Jones de traditionele aanhalingstekens "to create a sense of a more conventional, staid dialogue."

Uit: The Dig

“The black lamb looked tired and beaten under the lamp.
It had not put on weight and he could make out the fingers of its ribs with the bloated milk-full stomach behind them. It was folded in the bottom of the box, but not with the folded comfortable way of a sleeping cat, more with the weak compliance of something sick beyond will.
Daniel picked up the small black lamb. His father would have simply dashed its head on the barn floor. He was not a hard man, but a pragmatist; but that kind of will wasn’t in Daniel. Despite the lamp the lamb felt cold, as if it could generate no heat of its own, and it was too light for itself and hung limply. It was as if he’d picked a jumper from the floor. It had a completely will-less passivity.
I don’t expect this of you, he said. I just want you to understand it. Sometimes you have to choose between a quick misery or a slow misery. He heard his father talking, saw him take the useless lamb from the box. You have to understand it as an option. There was a movement and the lamb hung dead from his father’s hand, a thin spittle of blood reaming from its mouth.
He heard the voice again. Heard his father, that there were the two miseries, and somewhere in him a vicious voice told him that his wife had no fear now of the worse, drawn-out misery that might have come. Hers had been the quick misery, the head dashed against the barn floor. He thought of his father stricken, becalmed by the stroke. He ignored the vicious little voice, as if it was something overheard he had no wish to know.
He rubbed the lamb, trying to bring some warmth into its muscles, the wrinkles of the loose skin riding under his hand like rolls of sock. There was the superstition that every flock should have a black lamb to sacrifice should the Devil come and it was to Daniel like the lamb was a victim of this.
He felt the lamb’s heartbeat under his hands. It was faint. A bare registry.
You need to live, he thought.
He picked up the lamb and carried it into the house.
He put it down in the porch and took off his boots and then went in and found a box and came back for the lamb.“

 
Cynan Jones (Aberystwyth 27 februari 1975)

27-02-2016 om 00:00 geschreven door Romenu  

De Franse dichter en schrijver Michel Houellebecq werd geboren in Réunion op 26 februari 1956. Zie ook alle tags voor Michel Houellebecq op dit blog.

Uit:Platform (Vertaald door Martin de Haan)

“Midden in een dronkenschap, vlak voor de totale versuffing, beleef je soms momenten van intense helderheid. De teloorgang van de seksualiteit in het Westen was onmiskenbaar een sociologisch verschijnsel van enorme omvang, het had geen zin dat te willen verklaren aan de hand van individuele psychologische factoren; toen ik een blik op Jean-Yves wierp, besefte ik dat hij een perfecte illustratie van mijn stelling vormde, het was bijna gênant. Niet alleen neukte hij niet meer en had hij ook geen tijd meer om het te proberen, erger nog, hij had er niet eens echt zin meer in, hij voelde het leven uit zijn lichaam wegvloeien, hij begon de geur van de dood te ruiken. ‘Toch…’ wierp hij na een lange aarzeling tegen, ‘heb ik gehoord dat er vrij veel belangstelling voor parenclubs is.’
‘Nee, die lopen juist steeds slechter. Er gaan veel nieuwe tenten open, maar die moeten binnen de kortste keren weer sluiten omdat ze geen klanten hebben. In feite zijn er in Parijs maar twee die overeind kunnen blijven, Chris et Manu en de 2 + 2, en ook die zijn alleen op zaterdagavond vol; voor een agglomeratie van tien miljoen inwoners is dat weinig, en het is veel minder dan begin jaren negentig. Partnerruil is leuk, maar de formule begint steeds meer uit de mode te raken, want de mensen hebben geen zin om wat dan ook te ruilen, laat staan hun partner, dat past niet meer bij de moderne mentaliteit. Volgens mij heeft het nu net zoveel overlevingskansen als het liften in de jaren zeventig. De enige categorie die momenteel echt in een behoefte voorziet, is de SM…’ Op dat moment wierp Valérie me een wanhopige blik toe en gaf me zelfs een schop tegen mijn schenen. Ik keek haar verbaasd aan, het duurde even voordat ik het begreep: nee, natuurlijk ging ik het niet over Audrey hebben; ik gaf een geruststellend knikje. Jean-Yves had de onderbreking niet eens opgemerkt.
‘Dus,’ vervolgde ik, ‘aan de ene kant zie je honderdduizenden westerlingen die alles hebben wat ze willen, maar geen seksuele bevrediging meer kunnen vinden: ze zoeken, ze zoeken onophoudelijk verder, maar ze vinden niets, en daar worden ze doodongelukkig van. Aan de andere kant zie je miljarden individuen die niets hebben, die omkomen van de honger, jong sterven, in erbarmelijke omstandigheden leven en niets anders meer hebben om te verkopen dan hun lichaam en hun onbedorven seksualiteit. Het is zo klaar als een klontje: dit is een ideale ruilsituatie. De poen die daarmee te halen valt is haast onvoorstelbaar: meer dan in de informatica, meer dan in de biotechnologie, meer dan in de media-industrie; er is geen enkele economische sector die de vergelijking kan doorstaan.’

 
Michel Houellebecq (Réunion, 26 februari 1958)

De Franse dichter en schrijver Victor Hugo werd geboren in Besançon (Franche-Comté) op 26 februari 1802. Zie ook alle tags voor Victor Hugo op dit blog.

Uit: De klokkenluider van Parijs (De Arbeiderspers 200.000-serie)

“Vandaag is het driehonderd acht en veertig jaar, zes maanden en negentien dagen geleden, dat de Parijzenaars wakker werden van het luid beieren van alle klokken in de drie stadsgedeelten »- het Eiland (de Cité), de Hogeschool (l’Université) en de Stad (la Ville). Niet dat de geschiedenis aan deze zesde Januari 1482 een herinnering bewaard heeft.
Niets ongewoons was er in het voorval, dat reeds in de vroege morgen de klokken en de burgers van Parijs zo in beweging bracht. Het was noch een aanval van Picarden of van Bourgondiërs noch een plechtige ommegang met een reliquieënschrijn noch een studentenrelletje in de wijngaard van Lans noch een intocht van „onzen zeer geduchten Heer en Koning" noch ook maar een aardige opknoping van dieven en dieveggen op het stedelijke Galgenveld. Evenmin was er, zoals anders in de vijftiende eeuw toch zo vaak, een prachtig uitgedost gezantschap met wapperende pluimen op komst. Nog pas twee dagen geleden had de laatste stoet van deze aard, die der Vlaamse gezanten, gekomen om het huwelijk van den kroonprins met Margaretha van Vlaanderen te beklinken, zijn intocht gehouden in Parijs, tot groot ongerief van Monseigneur. den Kardinaal van Bourbon, die, om den Koning te believen, een vriendelijk gezicht had moeten zetten tegen die hele boerse bende van Vlaamse burgemeesters en die hen in zijn Paleis Bourbon had moeten vergasten op een „kostelijke moraliteit sotternij ende abel spel”, terwijl aan de poort een stortregen zijn prachtige tapijten overstroomde.
Wat die zesde Januari „de hele Parijse bevolking in beroering bracht", zoals Jehan van Troyes zegt, was het dubbele feest van Driekoningendag en het Feest der Zotten, die sedert onheugelijke tijden op één datum vielen.”

 
Victor Hugo (26 februari 1802 – 22 mei 1885)
Anthony Hopkins als Quasimodo in de film “The Hunchback of Notre Dame” uit 1982

De Nederlandse dichter Carel Steven Adama van Scheltema werd geboren in Amsterdam op 26 februari 1877. Zie ook alle tags voor Adama van Scheltema op dit blog.

Mijmering

't Wordt stil - en als een stille droom
Komt de avond om mij heen, -
En zachtjes ga ik dromend aan
De weefstoel van 't verleên.

En zachtjes tel 'k de dagen weer,
Die door mijn vingers gleên -
En dromend zie 'k het dampend dal
Door de' avondschemering heen: -

Daar is dezelfde heuvel waar
De zon vroeger verdween -
Daar zijn dezelfde dingen nog
Waarop zij vroeger scheen.

Dezelfde bome' en pade', - iets is
Toch anders dan voorheen -
Zij waren stiller - vreemder - of
Veranderde ik alleen?

Daar liep ik - en daar lag ik toen -
Daar klom ik overheen, -
Het lijkt zolang - zolang al - en
't Is toch niet lang geleên.

En langzaam om mijn dromend hoofd,
Komen twee armen heen -
En 'k droom - en waak - en ach, ik weet
Niet of ik lach of ween.

En peinzend zie ik haar gelaat,
Dat buigt over mij heen -
En 'k zie haar aan, en weifel nog -
Ben ik niet meer alleen -?

 
Adama van Scheltema (26 februari 1877 - 6 mei 1924)
Portret door A.M. Broeckman, z.j.

De Engelse dichter George Granville Barker werd geboren op 26 februari 1913 in Loughton, Essex. Zie ook alle tags voor George Barker op dit blog.

Turn On Your Side And Bear The Day To Me

Turn on your side and bear the day to me
Beloved, sceptre-struck, immured
In the glass wall of sleep. Slowly
Uncloud the borealis of your eye
And show your iceberg secrets, your midnight prizes
To the green-eyed world and to me. Sin
Coils upward into thin air when you awaken
And again morning announces amnesty over
The serpent-kingdomed bed. Your mother
Watched with as dove an eye the unforgivable night
Sigh backward into innocence when you
Set a bright monument in her amorous sea.
Look down, Undine, on the trident that struck
Sons from the rock of vanity. Turn in the world
Sceptre-struck, spellbound, beloved,
Turn in the world and bear the day to me.

 
George Barker (26 februari 1913 – 27 oktober 1991)
Portret door Geoff Stevens, 1991

De Duitse dichter en schrijver Hermann Lenz werd op 26 februari 1913 in Stuttgart geboren. Zie ook alle tags voor Hermann Lenz op dit blog.

Das Blatt

In ein gerolltes Einblatt möcht' ich kriechen,
Sein mürbes Sterben knistern hören, um
In Spinnenfasern lässig hinzusiechen
Bei einer Wespe brüchigem Gebrumm.

Der rote Schimmer dieser dünnen Hülle
Erglühte im Oktober tierfellwarm.
Es flüsterte der Wind wie späte Grille,
Verwirrte launisch einen Mückenschwarm.

Ich summte dort und schaute auf das Rechte:
Wie zittrig und verstört die Spinne näht
Und wie im zart verästeten Geflechte
Der Blätteradern schon kein Saft mehr geht.

Rückblick

Kein Haus gebaut.
Keinen Sohn gezeugt,
Nur Bücher geschrieben.

Genügt es?
Nein. es genügt nicht.

Auch das mit dem Besitz
Ist bei dir so eine Sache.
Eine fragwürdige, wie sich versteht.

In Dachstuben hast du gewohnt
Mit Möbeln von früher.
Die hast du lange gekannt

Was die andern so .Leben‘ nennen,
War für dich mühsam.
Geschafft hast du es nie.

Wenn du nur durchkommst.

 
Hermann Lenz (26 februari 1913 – 12 mei 1998)
 

De Tsjechische schrijver en dichter Antonín Sova werd geboren op 26 februari 1864 in Pacov (Dt. Patzau). Zie ook alle tags voor Antonín Sova op dit blog.

Promenade

In the coppice, where leaves are decaying,
The hind would gently repose;
On the country-side, ash-trees are swaying
O'er the long, dim meadow in rows.

O'er the meadow with long, dim hedges,
Wheie the yellowish waters plash,
There falls on the avenue's edges
The fruit of the mountain-ash.

'Tis as though the autumn divided
The girdle that decked her with gems,
And earthward the corals glided
On the faded grasses and stems.

Let fall, too, the flood of my dreaming,
Though 'tis but as a leaf that is dead!
What once as my spring I was deeming,
I would cull now from dreams that are shed.

Vertaald door P. Selver

 
Antonín Sova (26 februari 1864 – 16 augustus 1928)
Portret door Jan  Vochoč, 1914

De Franse schrijver, scenarioschrijver en acteur Jean Teulé werd geboren op 26 februari 1953 in Saint-Lô, Manche. Zie ook alle tags voor Jean Teulé op dit blog.

Uit: Charly 9

“Catherine de Médicis reprend : "Ton jeune frère Henri - Mes Chers Yeux -..." Charles a un tic à la mâchoire tandis que sa mère poursuit : "... ainsi que ton Conseil qui est ici, les Guise à la tête du parti catholique et moi, ne voulons pas de cette guerre."
- Mère, si des protestants sont maltraités quelque part, il faut sans doute aller les défendre.
- Eh bien non, il ne faut pas !
Elle s'explique :
- Lutter en Flandre contre la très dévote Espagne reviendrait à engager la France du côté des huguenots et à s'attirer la colère du pape.
L'imposante Italienne secoue un éventail à girouette - bâton au bout duquel est collé un petit drapeau fixe décoré de fleurs de lys et qui fait du vent :
- Ma ! Quelle chaleur encore à bientôt dix heures du soir... En tout cas, avant-hier jeudi, au chef protestant, tu as chuchoté que tu prendrais ta décision d'ici lundi.
- Vos espionnes ont l'ouïe fine... reconnaît le roi Charles.
- Tu allais céder à ce Coligny. J'en suis certaine. Alors oui, on a tenté de l'abattre afin qu'il ne te soit plus de mauvais conseil. Mais ça a raté alors on vient te demander l'autorisation de recommencer cette nuit même.”

 
Jean Teulé (Saint-Lô, Manche, 26 februari 1953)

De Nederlandse schrijver, letterkundige en theoloog Elias Annes Borger werd geboren in Joure op 26 februari 1784. Zie ook alle tags voor Elias Annes Borger op dit blog.

Aan de Rijn, in de lente van het jaar 1820 (Fragment)

Te Katwijk, waar de zoute golven,
o Rijn! u wachten in hun schoot,
daar ligt in 't schrale zand bedolven
mijn kostbaar offer aan de dood.
'k Wil tranen met uw waatren mengen;
belast u met die zilte vloed:
de droeve zanger heeft geen moed
die tranen op het graf te plengen
der gade, nooit genoeg beschreid.-
Gij, oude Rijn! wees gij mijn bode,
en voer ter rustplaats mijner dode
de tolken mijner menslijkheid.
 
Groet ook het kind, welks lijkje de aarde
reeds had ontvangen in haar schoot,
eer zij die mij dat lijkje baarde
voor 't levenslicht haar ogen sloot.
Ik heb mijn dochtertje opgegraven
toen 't pleit der moeder was beslist
en lei het in de grote kist
en aan de borst die 't wicht moest laven
dat nimmer laafnis nodig had.
Ik dacht: één huis behoort aan beiden;
wat God vereent, zal ik niet scheiden
en sloot in de urn de dubble schat.
 
Noem hij deze aarde een hof van Eden
die altijd mocht op rozen gaan:
ik wens geen stap terug te treden
op de afgelegde levensbaan.
Ik reken iedre dag gewonnen,
met moeite en tranen doorgesloofd.
Goddank, mij draaiden boven 't hoofd
reeds meer dan vijfendertig zonnen!
De tijd rolt als deez' bergstroom voort.
Druk zacht mijn doden, lijkgesteente!
en dek ook eerlang mijn gebeente
bij 't overschot dat mij behoort.

 
Elias Annes Borger (26 februari 1784 – 12 oktober 1820)
Borgers portret als hoogleraar in Leiden, rond 1815

Zie voor nog meer schrijvers van de 26e februari ook mijn blog van 26 februari 2012 deel 1 en eveneens deel 2.

26-02-2016 om 18:40 geschreven door Romenu  

De Libanese (Franstalige) schrijver Amin Maalouf werd geboren in Beiroet, Libanon, op 25 februari 1949. Zie ook alle tags voor Amin Maalouf op dit blog.

Uit: De ontheemden (Vertaald door Marianne Gossije)

“Mijn voornaam verwijst naar het begin van de mensheid, maar ik hoor tot een groep mensen die uitsterft, zal Adam twee dagen voor de dramatische gebeurtenis in zijn dagboek noteren.
Ik heb nooit geweten waarom mijn ouders mij zo genoemd hebben. In mijn geboorteland kwam die voornaam nauwelijks voor, en vóór mij was er niemand in de familie met die naam. Ik vroeg het een keer aan mijn vader en hij antwoordde simpelweg: ‘Hij is de voorvader van ons allemaal!’, alsof ik dat niet wist. Ik was tien en ik stelde me tevreden met die uitleg. Misschien had ik hem, toen hij nog leefde, moeten vragen of die keuze een bepaalde bedoeling had, ingegeven was door een ideaal.
Het lijkt me wel. Volgens hem hoorde ik bij de grondleggers. Nu, op mijn zevenenveertigste, moet ik erkennen dat mijn missie niet voltooid zal worden. Ik zal niet de eerste van een geslacht zijn, ik zal de laatste zijn, de allerlaatste van mijn familie, de hoeder van al hun treurnis, hun desillusies en ook alles waarvoor ze zich schaamden. Op mij rust de afschuwelijke taak de gezichten te identificeren van degenen van wie ik hield, en dan te knikken zodat het laken er weer overheen getrokken kan worden. [...]
Ik ben degene die het licht moet uitdoen. En wanneer het mijn beurt is, zal ik vallen als een gevelde boom, zonder te hebben gebogen, en tegen ieder die het horen wil zal ik zeggen: ‘Ik heb gelijk, de Geschiedenis heeft het bij het verkeerde eind!’
Die hoogmoedige, absurde kreet klinkt voortdurend in mijn hoofd. Het zou trouwens het motto kunnen zijn voor de zinloze pelgrimstocht waar ik al tien dagen aan bezig ben.
Door terug te keren naar mijn overspoelde land dacht ik nog wat sporen van mijn verleden en van mijn familie te kunnen redden. Maar daar verwacht ik niet veel meer van. Wanneer je probeert de overstroming tegen te houden, loop je het gevaar deze juist te versnellen ... Toch heb ik geen spijt dat ik aan deze reis begonnen ben.”

 
Amin Maalouf (Beiroet, 25 februari 1949)

De Italiaanse schrijver en vertaler Aldo Busi werd geboren op 25 februari 1948 in Montichiari, Brescia. Zie ook alle tags voor Aldo Busi op dit blog.

Uit: Standard Life of a Temporary Pantyhose Salesman (Vertaald door Ercole Guidi)

“He had called Lometto, his car had had another problem with the motor, and had him drive him to Verona's train station, had missed the 0.39 train, the next one was at 2.37, Lometto had gone.
He had hanged around the station, amidst abstinence syndromes, junkies' laughter, the «I love you, man!» of plastered tramps; a girl lifted her skirt and had nothing underneath; a French transsexual with sans-culotte-like hair and his pimp stupid with sleep: for years now he hadn't felt any attraction for the railway fauna.
Then four of the Polfer surround him, ask to see his ticket, some ID, all was in order.
But one of these night-sluggards so obnoxiously tutored wanted to know what he was going to Naples for.
"You're not going to believe it, but I'm gonna stick it up one of your colleagues' ass," said he without batting an eyelid and without taking his gaze of fixed cordiality off that of the southern chap with the fingers pulling the knuckles in order to give himself a stately air.
"Come with us."
They detained him for an hour in a small room, one at the door with his gun in mid-air, two with their hands on their hips, the fourth rummaging through his travel bag.
The transsexual made a harrowing din and continued to screech, «In Italy it's always like this! everyday! everyday!».
One told him to translate, since Angelo had warned the moron that he'd better cooled off, and upholding Italy.
"My fee as an interpreter is twenty-thousand an hour," rejoined Angelo, "or as a minimum twenty-thousand courtesies."

 
Aldo Busi (Montichiari, 25 februari 1948)

De Nederlandse dichter, essayist, toneelschrijver, vertaler, kunstcriticus, journalist, redacteur en politicus Gabriël Wijnand Smit werd geboren in Utrecht op 25 februari 1910. Zie ook alle tags voor Gabriël Smit op dit blog

Voor mijn kind

Jij draagt je groote, roode bal
als God het wereldrijk,
en moeder voorkomt den angstigen val:
alle dingen blijven gelijk.

ons leven begint in dit kleine huis
en buiten gaat het verder:
God hangt gewond aan het zwarte kruis -
jij speelt met den Goeden Herder.

jij bent ook zijn schaap, nog in den stal;
wij zijn Hem allen gelijk.
Hij draagt je groote, roode bal
door den verren, bitteren zondeval
voor ons naar het hemelrijk.

Tien sonnetten

II
Wat is een ding als Gij het niet vervult?
Een handvol asch, die mij in arren moede
ontgaat onder de vlagende stormvloeden
van tijd en taak, doodsangst en levensschuld.

Toch weet ik: Gij zijt ook tot ons gekomen
om wat U roerloos wachtte in nacht en nood,
om hout en steen, tafel en muur en brood,
Gij hebt het zinnende ter hand genomen,

gezegend en uw eigen naam gegeven,
het in uw heil tot zin en plicht geheven
en het onttrokken aan vernietiging.

Zoo, in het hart dat U wil toebehooren,
wordt het van aandacht glanzende herboren
en zingt en zingt tot uw verheerlijking.

 
Gabriël Smit (25 februari 1910 – 23 mei 1981)

De Britse dichter en schrijver Anthony Burgess werd geboren op 25 februari 1917 in Manchester, Engeland. Zie ook alle tags voor Anthony Burgess op dit blog.

Uit: A Clockwork Orange

“Old Dim gave up his umbrella dance and of course had to start reading one of the letters out loud, like to show the empty street he could read. "My darling one," he recited, in this very high type goloss, "I shall be thinking of you while you are away and hope you will remember to wrap up warm when you go out at night." Then he let out a very shoomny smeck – "Ho ho ho" – pretending to start wiping his yahma with it. "All right," I said. "Let it go, O my brothers." In the trousers of this starry veck there was only a malenky bit of cutter (money, that is) -not more than three gollies – so we gave all his messy little coin the scatter treatment, it being hen-korm to the amount of pretty polly we had on us already. Then we smashed the umbrella and razrezzed his platties and gave them to the blowing winds, my brothers, and then we'd finished with the starry teacher type veck. We hadn't done much, I know, but that was only like the start of the evening and I make no appy polly loggies to thee or thine for that. The knives in the milk plus were stabbing away nice and horrorshow now. The next thing was to do the sammy act, which was one way to unload some of our cutter so we'd have more of an incentive like for some shop-crasting, as well as it being a way of buying an alibi in advance, so we went into the Duke of New York on Amis Avenue and sure enough in the snug there were three or four old baboochkas peeting their black and suds on SA (State Aid). Now we were the very good mal-chicks, smiling good evensong to one and all, though these wrinkled old lighters started to get all shook, their veiny old rookers all trembling round their glasses, and making the suds spill on the table.“

 
Anthony Burgess (25 februari 1917 – 22 november 1993)
Affiche voor een theateropvoering in Singapore, 2015

De Franse dichter Robert Rius werd geboren op 25 februari 1914 in Castle-Roussillon. Zie ook alle tags voor Robert Rius op dit blog

La Table des Ténèbres

Suspendue au cou des nuits vides
fleur vantée des terres noires
anse magique où perle le rêve
tu es la trajectoire des fruits d’eau saumâtre
la sueur anthropophage de celui qui
t’aperçoit
Le devenir roux de chaque feuille
dans la pierre
aux flancs de chair rose
tranquille indépendance des nuits
au plafond écaillé de sommeil
La cueillette continue
de tes mains blanches
ta bouche le bouquet de lune
la constellation nouvelle
appelée coucher de silence

 
Robert Rius (25 februari 1914 - 21 juli 1944)
Hier in het midden tijdens een vergadering van het tijdschrift "La Main à Plume",

De Duitse schrijver Karl May werd geboren op 25 februari 1842 in Hohenstein-Ernstthal. Zie ook alle tags voor Karl May op dit blog.

Abschied

Ade, ade! Ich ziehe von dir fort,
kenn nicht das Ziel, kenn weder Zeit noch Ort.
Das Auge weint; es tut das Herz mir weh,
doch zag ich nicht. Ade, ade, ade!

Ade, ade! Ich ziehe von dir fort
und nehm den Glauben mit als meinen Hort.
Er kündet mir, indem ich von dir geh,
ein Wiedersehn. Ade, ade, ade!

Ade, ade! Ich ziehe von dir fort
und sage dir ein liebes, schönes Wort:
Wenn ich auch nicht an deiner Seite steh,
es schützt dich Gott. Ade, ade, ade!

 
Karl May (25 februari 1842 – 30 maart 1912)
Borstbeeld in Hohenstein-Ernstthal

De Oekraïense dichteres, schrijfster en vertaalster Lesja Oekrajinka werd geboren op 25 februari 1871 in Novograd-Volynsky. Zie ook alle tags voor Lesja Oekrajinka op dit blog.

Uit: The Forest Song (Vertaald door Percival Cundy)

““MAVKA
Why, that is like the doves
I’ve often envied them-so tenderly
They love each other . . . But I’ve never known
Such tender love, unless ’twas from the birch,
And that is why I call her “sister.” Yet
She always seems so sorrowful, so pale,
So bowed and swaying, making mournful sounds;
It often makes me weep to gaze at her.
The alder I don’t like; it is too rough.
The aspen, somehow, always frightens me;
It must feel fear, it trembles all the time.
The oak is much too stern. And the wild rose
Is prickly, like the hawthorn and the brier.
The ash, the plane, the maple, they are proud.
The cranberry so glories in her pride
Of beauty, that she cares for nothing else.
I was like her last year it seems to me,
But now, somehow, she makes me ill at case;
For when one thinks of it, it’s true that here
I’m utterly alone.”

 
Lesja Oekrajinka (25 februari 1871 – 1 augustus 1913)
De arrestatie vanLesja Oekrajinka door  V. Chernikov, 1962

Onafhankelijk van geboortedata

De Italiaanse dichteres Vittoria Colonna werd in april 1490 in Marino, bij Rome, geboren. Zie ook alle tags voor Vittoria Colonna op dit blog.

If in these rude and artless songs of mine

If in these rude and artless songs of mine
I never take the file in hand, nor try
With curious care, and nice fastidious eye,
To deck and polish each uncultured line,

'Tis that it makes small portion of my aim
To merit praise, or 'scape scorn's blighting breath;
Or that my verse, when I have welcomed death,
May live rewarded with the meed of fame.

But it must be that Heaven's own gracious gift,
Which with its breath divine inspires my soul,
Strike forth these sparks, unbidden by my will.

And should one such but haply serve to lift
One gentle heart, I thankful reach my goal,
And, faulty tho' the strain, my every wish fulfil

Vertaald door Thomas Adolphus Trollope

 
Vittoria Colonna (april 1492 – 25 februari 1547)
Portret door Sebastiano del Piombo, 1520

Zie voor nog meer schrijvers van de 25^e februari ook mijn blog van 25 februari 2012 deel 2 en eveneens deel 3.

25-02-2016 om 18:33 geschreven door Romenu  

De Congolese dichter en schrijver Alain Mabanckou werd geboren op 24 februari 1966 in Congo-Brazzaville (Frans Congo). Zie ook alle tags voor Alain Mabanckou op dit blog.

Uit: Black Bazaar (Vertaald door Sarah Ardizzone)

“I told Roger the French-Ivorian I didn’t like sheep and that I had never seen any that colour.
“You mean there aren’t any sheep in your district, over there in the Congo?”
“Well yes, you will find some among the traders in Trois-Cents, but their sheep aren’t even white, they are all black, with patches sometimes, and you can’t go telling credible stories with sheep like that. And another thing, the traders chop them up and sell them as kebabs at night in the streets.”
“Fine, all right then, but in these stories of yours, have you at least got a sea and an old man who goes fishing with a young boy?”
I said no because the sea frightens me especially since, like a lot of people in our country, I went to see Jaws and had to leave The Rex before the end of the film.
Roger the French-Ivorian signalled to Willy for two more Pelforts.
“Fine, all right then,” he went on, “but in these stories of yours, have you at least got an old man who reads love stories in the middle of the bush?”
“Oh no, and anyway how would we get love stories to the heart of the bush? Back home it would be mission impossible, our interior is closed off. There is only one road that goes there, and it dates back to colonial times.”
“You have been independent for nearly half a century and you’re telling me there’s only one road? What the hell have you been doing in all that time? You’ve got to stop blaming those settlers for everything! The Whites cleared off and they left you everything including colonial homes, electricity, a railway, drinking water, a river, an Atlantic Ocean, a seaport, Nivaquine, antiseptic and a town centre!”
“It’s nothing to do with me, it’s our governments who are to blame. If they had at least resurfaced the road the settlers left us, then today your old man could be sent his love stories. But let me tell you, that colonial road is a scandal …”
“What is the matter, eh? Why is it a scandal? Are you against the settlers or what? I say we owe the settlers respect! Me, I’ve had enough of people talking through their hats when those settlers conscientiously got on with their job of delivering us from the darkness and bringing us civilisation. Did they have to do all that, eh? You do realise that they worked like lunatics? There were mosquitoes, devils, sorcerers, cannibals and green mambas, there was sleeping sickness, yellow fever, blue fever, orange fever, rainbow fever and goodness knows what else.”

 
Alain Mabanckou (Congo-Brazzaville, 24 februari 1966)

De Nederlandse schrijver Leon de Winter werd geboren in ’s-Hertogenbosch op 24 februari 1954. Zie ook alle tags voor Leon de Winter op dit blog.

Uit: Het recht op terugkeer

“Brams mobieltje klonk. Het was een antiek blokje, dertien jaar oud, zonder de laatste gadgets.
Op het display verscheen Ikki’s naam. Samen met Ikki Peisman dreef Bram De Bank, een bureautje dat verdwenen kinderen opspoorde.
Ze hielden samen kantoor in een leeg bankgebouw, vandaar de naam.
Ikki was Vierentwintig en toegerust met een kunstbeen en kunstarm, zijn hele linkerkant was mechanisch en elektronisch. De helft van Ikki’s lijf was bij een explosie vernietigd maar in Israélische Ziekenhuizen was het vermogen om te reconstrueren na decennia van terreur het hoogste in de wereld. Op hersenen na konden zo ongeveer elk orgaan en lichaamsdeel vervangen worden.
Bram zei: ‘Ikki?’
‘Ja, met mij. Bram! Het schijnt dat kleine Sara nog leeft.’
In hun bestand bevonden zich twee Sara’s. De oudere Sara was op haar dertiende verdwenen, nog maar drie maanden geleden. De jongste was drie jaar geleden vermist, toen ze vijf was.
‘Betrouwbare tip?’
Ikki antwoordde: ‘Ik denk het wel. Zou wel een wonder zijn na al die tijd.’

 
Leon de Winter (’s-Hertogenbosch, 24 februari 1954)

De Ierse schrijver en kunstcriticus George Augustus Moore werd geboren op 24 februari 1852 in Ballyglass. Zie ook alle tags voor George Moore op dit blog.

Uit: The Untilled Field (A Letter To Rome)

“And when he caught sight of the priest he stuck his spade in the ground and came to meet him. He wore a pair of torn corduroy trousers out of which two long naked feet appeared; and there was a shirt, but it was torn, the wind thrilled in a naked breast, and the priest thought his
housekeeper was right, that James must go back to the poor-house. There was a wild look in his eyes, and he seemed to the priest like some lonely animal just come out of its burrow. His mud cabin was full of peat smoke, there were pools of green water about it, but it had been dry, he said, all the summer; and he had intended to make a drain.
"It's hard luck, your reverence, and after building this house for her.
There's a bit of smoke in the house now, but if I got Catherine I wouldn't be long making a chimney. I told Mike he should give Catherine a pig for her fortune, but he said he would give her a calf when I bought the pig, and I said, 'Haven't I built a fine house and wouldn't it be a fine one to rear him in.'"
And they walked through the bog, James talking to the priest all the way, for it was seldom he had anyone to talk to.
"Now I must not take you any further from your digging."
"Sure there's time enough," said James, "amn't I there all day."
"I'll go and see Mike Mulhare myself," said the priest.
"Long life to your reverence."
"And I will try to get you the price of the pig."
"Ah,'tis your reverence that's good to us."
The priest stood looking after him, wondering if he would give up life as a bad job and go back to the poor-house. But while thinking of James Murdoch, he was conscious of an idea; it was still dim and distant, but every moment it emerged, it was taking shape.”

 
George Moore (24 februari 1852 – 20 januari 1933)
 

De Duitse schrijver Erich Loest werd geboren op 24 februari 1926 in Mittweida. Zie ook alle tags voor Erich Loest op dit blog.

Uit: Waffenkarussell

„George Vamey glaubte, einen ruhigen Abend inmitten seiner Familie vor sich zu haben. Seine Frau hatte den Abendbrottisch gerichtet mit appetitlichen Dingen, die ihr Mann und die Kinder lichten, Krebssuppe, Geflügelsalat, Eier in Kaperntunke, Schinken. Neben ihr stand der elektrische Toaster, Scheibe auf Scheibe hiipfte geröstet heraus. Das Abendbrot zog sich angenehm in die Länge: Von der Schule war die Rede, vom Geschichtsunterricht der Tochter, Griechen gegen Perser; Wanderer, kommst du nach Sparta; dann werden wir im Schatten kämpfen; Darius, Miltiades - Varney hatte seit fünfundzwanzig Jahren nicht mehr daran gedacht; jetzt machte es ihm Spaß, wie Namen und sogar Jahreszahlen allmählich aus dem Gedächtnis aufstiegen. Marathon – 490 vor? Stimmte das?
Eine neue Scheibe Toast für den Vater, er belegte sie noch einmal mit Geflügelsalat, obwohl er schon Schinken und Käse gegessen hatte, begann also wieder von vorn. Man wiirde Uann den Kindern die heude gönnen, noch eine Stunde vor' dem Femsehapparat zu sitzen, es war Sonnabend, morgen konnten sie ausschlaien. Eine Schlagersendung, nun ja, auch die würde vorübergehen; Varney wollte zusammen mit seiner Frau eine Flasche Wein trinken, sich unterhalten, und alles Weitere würde sich finden.
Dann wurde abgeräumt, der Apparat eingeschaltet. Nachrichten zunächst: N achwahlen in zwei Grafschaften, ein Sieg für Labour und einer für die Konservativen. Unwetterkatastrophe in Italien, neue amerikanische Bombenangriife auf Öllager bei Haiphong. Die blonde Ansagerin, eine Beat-Gruppe, dann Sandy Shaw, und in ihren Gesang hinein klingelte in der Bibliothek das Telefon, ärgerlich stand Vamey auf und ging hinüber.“

 
Erich Loest (24 februari 1926 - 12 september 2013)

De Nederlandse schrijver en journalist Herman Hubertus Joannes (Herman) Maas werd geboren in Venray op 24 februari 1877. Zie ook alle tags voor Herman Maas op dit blog.

Uit:Het goud van de Peel

“Ze waren nog geen half jaar getrouwd, toen het gesukkel al begon. En sedert dien tijd hadden zorgen en kommer hun heele bestaan, hun huwelijks- en gezinsleven ingesponnen in een omwebbing van draden, waaruit zij niet meer konden loskomen.
't Was een afmartelende strijd om zich door het weefsel heen te slaan. Het spon altijd voort. Als een enkel draadje was gebroken, sloot het venijnige, nooit uitgeputte lot van kwelling en ellende weer de redding belovende opening af, hunkerend naar de laatste stuiptrekkingen na de langzaam uitgezogen kracht.
Het getob van weinig verdiensten en 't jaar op jaar grooter wordend aantal kinderen ketende den eenen dag aan den anderen tot een langen, met uiterste inspanning afgestrompelden ballingsweg zonder rustpunten, en naar 't scheen zonder verblijdend, krachtopwekkend einde. Het gedeelte, dat voorbij was, had geen andere herinneringen kunnen nalaten dan van een bange vreugdeloosheid, áánhoudend knagende zorgen en angsten voor den volgenden dag die hun krachten, hun heele mensch-zijn wegvraten. Geen sterkte-gevende oogenblikken van rust en opademing in het leven van armoede en ontbering, dat zij gedoemd schenen af te moeten zwoegen tot een even ellendig einde: den vroegtijdigen dood van gebrek, de wegreuteling van het laatste beetje levenskracht in een armelijk, vuns vertrekje, waarin geen voedsel en verpleging kunnen binnenkomen, en dan heengedragen te worden naar een graf, dat een paar buren zoo gauw mogelijk dicht gooien, omdat voor plechtigheid geld vereischt wordt tot zelfs bij het eeuwig-geheimzinnige terugkeeren tot de aarde toe...
Zij hadden bij denzelfden boer gediend, hij als knecht en zij als meid. Hun werkzaamheden brachten hen vaak bij elkander op stal en schuur.
De opbruisende levenskracht van hun ruwe boerennatuur, die zij niet geleerd hadden te beheerschen, dreef een begeerte tot elkaar in hen op, welke zij niet weerstonden.”

 
Herman Maas (24 februari 1877 - 27 januari 1958)

De Vlaamse dichter en schrijver Luc Verbeke werd geboren in Wakken op 24 februari 1924. Zie ook alle tags voor Luc Verbeke op dit blog.

Nescio quid
Aan E.H. Maurits Van Elslande
 
Weet jij wat leven is,
weet jij wie God en wat de hemel is?
En wat de tijd die ons gegeven is?
En wat de woorden zijn in onze mond?
Ken je de zin en de betekenis
van wat in ons en rond ons is,
en van de dood de diepe grond?
Mysterie en geheimenis
in licht en duisternis.
 
De steen, de bloem, het gras waarop ik trap,
de lichtvis en de kleine mier,
het onbekend atoom, de wenteltrap
naar hoog en diep in het heelal,
in elke cel van plant en dier;
het labyrint van ieder ik;
de vreemde vrees van eeuwen her
die ik in alle ogen lees.
God is zo dicht en God is ver.
Wie die mij zeggen zal:
'k bezit de sleutel van het Al.
 
De dagen wentelen voorbij,
het leven bloeit
en ergens bloedt het uit;
in aarde en water spelen wij:
het kluitje aarde, het klompje klei,
dat ademhaalt,
dat zoekt en dwaalt,
dat lieft en paart
en sjouwt en spaart,
en nog niet eens beseft waartoe,
waarheen of hoe,
zoals een vogel immer fluit
het nimmer uitgezonden lied:
- als dit gedicht, een nescio quid -
ik weet het niet, ik weet het niet...

 
Luc Verbeke (24 februari 1924 – 30 september 2013)

De Duitse schrijver en taalwetenschapper Wilhelm Karl Grimm werd geboren in Hanau op 24 februari 1786. Zie ook alle tags voor Wilhelm Grimm op dit blog.

Uit: Die drei Brüder

“Es war ein Mann, der hatte drei Söhne und weiter nichts im Vermögen als das Haus, worin er wohnte. Nun hätte jeder gerne nach seinem Tode das Haus gehabt, dem Vater war aber einer so lieb wie der andere, da wußte er nicht, wie er's anfangen sollte, daß er keinem zu nahe tät. Verkaufen wollte er das Haus auch nicht, weil's von seinen Voreltern war, sonst hätte er das Geld unter sie geteilt. Da fiel ihm endlich ein Rat ein, und er sprach zu seinen Söhnen: »Geht in die Welt und versucht euch, und lerne jeder sein Handwerk, wenn ihr dann wiederkommt, wer das beste Meisterstück macht, der soll das Haus haben.«
Das waren die Söhne zufrieden, und der älteste wollte ein Hufschmied, der zweite ein Barbier, der dritte aber ein Fechtmeister werden. Darauf bestimmten sie eine Zeit, wo sie wieder nach Haus zusammenkommen wollten, und zogen fort.
Es traf sich auch, daß jeder einen tüchtigen Meister fand, wo er was Rechtschaffenes lernte. Der Schmied mußte des Königs Pferde beschlagen und dachte: Nun kann dir's nicht fehlen, du kriegst das Haus. Der Barbier rasierte lauter vornehme Herren und meinte auch, das Haus wäre schon sein. Der Fechtmeister kriegte manchen Hieb, biß aber die Zähne zusammen und ließ sich's nicht verdrießen, denn er dachte bei sich: Fürchtest du dich vor einem Hieb, so kriegst du das Haus nimmermehr.
Als nun die gesetzte Zeit herum war, kamen sie bei ihrem Vater wieder zusammen. Sie wußten aber nicht, wie sie die beste Gelegenheit finden sollten, ihre Kunst zu zeigen, saßen beisammen und ratschlagten. Wie sie so saßen, kam auf einmal ein Hase übers Feld dahergelaufen.“

 
Wilhelm Grimm (24 februari 1786 – 16 december 1859)
Cover

Zie voor nog meer schrijvers van de 24e februari ook mijn blog van 24 februari 2015 en ook mijn blog van 24 februari 2013 deel 1 en deel 2 en eveneens deel 3.

24-02-2016 om 18:39 geschreven door Romenu  

De Argentijnse schrijver en vertaler César Aira werd geboren op 23 februari 1949 in Coronel Pringles. Zie ook alle tags voor César Aira op dit blog.

Uit: Hoe ik een non werd (Vertaald door Adri Boon)

“Mijn verhaal, het verhaal ‘hoe ik non werd’ begon al heel vroeg in mijn leven; ik was net zes geworden. Het begin is getekend door een levendige herinnering die ik tot in het kleinste detail kan reconstrueren. Daarvoor is er niets: daarna bleef alles zich aaneenrijgen in één enkele, lange ononderbroken herinnering, de onderbrekingen dat ik sliep inbegrepen, tot ik het klooster in ging.
We waren verhuisd naar Rosario. Mijn eerste zes jaar hadden wij – vader, moeder en ik – doorgebracht in een plaats in de provincie Buenos Aires, waarvan ik me niets herinner en waar ik nooit meer naar ben teruggekeerd: Coronel Pringles. De grote stad (want dat leek Rosario vergeleken met waar we vandaan kwamen) maakte diepe indruk op ons. Al na een paar dagen loste mijn vader een belofte in: met mij een ijsje gaan halen. Het zou voor mij het eerste ijsje zijn, want in Pringles bestonden ze niet. Hij, die in zijn jeugd steden had gekend, had meerdere malen de loftrompet gestoken over die traktatie, waaraan hij terugdacht als iets verrukkelijks en feestelijks, al kon hij de bekoring ervan niet onder woorden brengen. Hij had me er een heel accurate beschrijving van gegeven, als iets onvoorstelbaars voor een niet-ingewijde, en dat was voldoende volstond om ijs in mijn kinderlijke geest wortel te laten schieten, zo te laten groeien dat het een mythische omvang kreeg.
We liepen naar een ijssalon die we de vorige dag hadden gezien en gingen naar binnen. Hij bestelde een ijsje van vijftig centavo, met pistache, toffee en kumquat whisky, en voor mij een van tien centavo, met aardbeiensmaak. De roze kleur vond ik prachtig. Mijn dag kon niet meer stuk. Ik aanbad mijn vader, vereerde alles wat hij deed. We gingen op een bank zitten onder de bomen die destijds in het centrum van Rosario stonden: platanen. Ik keek toe hoe mijn vader het deed in een mum van tijd het groene bolletje had verorberd, nam toen uiterst voorzichtig een lepeltje ijs en stak het in mijn mond.
Zodra het eerste laagje op mijn tong smolt, begon ik me al ziek van ellende te voelen. Zoiets smerigs had ik nog nooit geproefd. Ik was nogal een moeilijke eter en de komedie van walging kende geen geheimen voor mij, maar dit overtrof alles wat ik ooit had meegemaakt; mijn grootste overdrijvingen, inclusief die welke ik mezelf nog nooit had toegestaan, waren ineens meer dan gerechtvaardigd. Heel even overwoog ik te doen alsof ik het lekker vond.”

 
César Aira (Coronel Pringles, 23 februari 1949)

De Russische schrijfster Ljoedmila Jevgenjevna Oelitskaja werd geboren in Davlenkanovo, Basjkirostan, op 23 februari 1943. Zie ook alle tags voor Ljoedmila Oelitskaja op dit blog.

Uit:The Big Green Tent (Vertaald door Polly Gannon)

“It’s fascinating to trace the trajectories of people destined to meet. Sometimes such encounters happen without any special help from fate, without elaborate convolutions of plot, following the natural course of events—say, people live in adjacent buildings, or go to the same school.
The three boys all went to the same school. Ilya and Sanya had known each other since the first grade. Mikha joined them later. In the hierarchy that takes shape willy-nilly in every herd, all three of them occupied the lowest rung—due to their complete disinclination to fight or be cruel. Ilya was long and lanky, his hands and feet stuck out from his short sleeves and trouser legs. Moreover, there wasn’t a single nail or sharp piece of metal he hadn’t snagged his clothes on. His mother, the doleful, single Maria Fedorovna, wore herself out attaching unsightly patches to his clothes with her graceless fingers. Sewing was not her forte. Ilya was always dressed more poorly than the other students, who were themselves poorly dressed. He liked to cut up and play the clown, making a spectacle of his poverty and thereby overcoming it.
Sanya had it even worse. His classmates were filled with envy and disgust at his zippered jacket, his girlish eyelashes, the irksome sweetness of his face, and the cloth napkin his homemade lunch came wrapped in every day. Added to that, he took piano lessons. Many of the kids had seen him walking down Chernyshevsky Street, the former and future Pokrovka, to the Igumnov Music School, one of his hands clutching his grandmother’s hand, the other clutching a folder with sheet music. Sometimes they saw him even on days when he was sick with one of his frequent minor, but protracted, illnesses. His grandmother was all profile. She would place one slender leg in front of the other like a circus horse, her head swaying rhythmically in time. Sanya walked by her side, but slightly behind, as befits a groom.”

 
Ljoedmila Oelitskaja (Davlenkanovo, 23 februari 1943)

De Australische dichter Robert Gray werd geboren op 23 februari 1945 in Port Macquarie. Zie ook alle tags voor Robert Gray op dit blog.

In Departing Light (Fragment)

Seriously, concentrated, she gazes ahead
towards the line,
as we go creeping around and around, through the thick syrups
of a garden, behind the nursing home.
Her mouth is full of chaos.
My mother revolves her loose dentures like marbles ground upon each other,
or idly clatters them,
broken and chipped. Since they won’t stay on her gums
she spits them free
with a sudden blurting cough, which seems to have stamped out of her
an ultimate breath.
Her teeth fly into her lap or onto the grass,
breaking the hawsers of spittle.
What we see in such age is for us the premature dissolution of a body,
as it slips off the bones
and back to protoplasm
before it can be decently hidden away.
And it’s as though the synapses were almost all of them broken
between her brain cells
and now they waver about feebly on the draught of my voice
and connect
at random and wrongly
and she has become a surrealist poet.
‘How is the sun
on your back?’ I ask. ‘The sun
is mechanical,’ she tells me, matter of fact. Wait
a moment, I think, is she
becoming profound? From nowhere she says, ‘The lake gets dusty.’ There is no lake
here, or in her past. ‘You’ll have to dust the lake.’
It could be
She has grown deep, but then she says, ‘The little boy in the star is food,’
or perhaps ‘The little boy is the star in food,’
and you think, ‘More likely
this appeals to my kind of superstition.’ It is all a tangle, and interpretations,
and hearing amiss,
all just the slipperiness
of her descent.

 
Robert Gray (Port Macquarie, 23 februari 1945)
Port Macquarie

De Vlaamse schrijver Jef Geeraerts werd geboren op 23 februari 1930 in Antwerpen. Zie ook alle tags voor Jef Geeraerts op dit blog.

Uit:Der Generalstaatsanwalt (Vertaald door Hans-Ulrich Jäckle)

“Während der Generalstaatsanwalt in sein tägliches Morgenritual vor dem Badezimmerspiegel vertieft war, wurde seine Zufriedenheit wegen der äußerst günstigen Aussichten (er würde eine ganze Woche lang allein zu Hause sein) noch beträchtlich durch die Feststellung gesteigert, dass er für seine vierundsechzig Jahre alles andere als schlecht aussehe. Ein Meter sechsundachtzig, neunzig Kilo nackt auf der Waage. Nach amerikanischer Norm leicht overweight, was jedoch auf »Muskeln aus Eisen und Stahl, die mit den Jahren unmerklich von Fett durchädert wurden«, zurückzuführen war. Die pechschwarzen Haare wiesen nur sporadisch ein paar Sprenkel Grau an den Schläfen auf, der Unterkiefer war kantig, ohne Doppelkinn, der Teint »basané«, die Nase klassisch griechisch, die Augenbrauen sarazenisch; und die angeborene Missbilligung der Menschheit im Allgemeinen zeigte er mit Vorliebe in einem schiefen Lächeln und einem taxierenden Blick.
An diesem Dienstagmorgen des 25. Mai 1999, einem strahlenden Frühlingstag mit Mittagstemperaturen um die 23 Grad Celsius, war von letzterem jedoch nichts zu bemerken. Er fühlte sich cool wie der Cowboy aus der Reklamewelt, der Marlboro-Zigaretten raucht.
»Im Wesentlichen ist alles eine Frage der Gene«, behauptete sein Schulfreund Georges Weyler (Jokke), der inzwischen ein renommierter Internist geworden war, zehnmal mehr verdiente als er, aber auch bestialisch dafür arbeiten musste. »Mehr Sport treiben, Alberto«, sagte Jokke jedes Mal bei den vierzehntäglichen Versammlungen im Rotary Club, wobei er frech den Zeigefinger in den Bauch des Generalstaatsanwalts bohrte. Außer Reiten und Jagen trieb er keinen Sport, aber er liebte es, in guten Restaurants essen zu gehen, wo er den Ruf genoss, ein Weinkenner zu sein.
Er konzentrierte sich auf die Ringe unter seinen Augen, die seit einiger Zeit violette Äderchen hatten. Vorsichtig nahm er die Haut zwischen Daumen und Zeigefinger und zog daran wie an einem Gummi. Guy Staas, ein anderer Schulfreund und plastischer Chirurg für reiche Damen, hatte angeboten, ihn gegen einen Freundschaftspreis zu liften, aber für einen richtigen Mann, meinte der Generalstaatsanwalt, wäre das geradezu beschämend. Warum das so sein sollte, wusste er nicht, aber wahrscheinlich lag es an seiner Macho-Überzeugung, ein Mann sei im Allgemeinen präsentabel genug und habe derartige Eingriffe eben nicht nötig.“

 
Jef Geeraerts (23 februari 1930 – 11 mei 2015)

De Britse schrijver Bernard Cornwell werd geboren op 23 februari 1944 in Londen. Zie ook alle tags voor Bernard Cornwell op dit blog.

Uit: The Last Kingdom

„And then I saw them.
Three ships.
In my memory they slid from a bank of sea-mist, and perhaps they did, but memory is a faulty thing and my other images of that day are of a clear, cloudless sky, so perhaps there was no mist, but it seems to me that one moment the sea was empty and the next there were three ships coming from the south.
Beautiful things. They appeared to rest weightless on the ocean, and when their oars dug into the waves they skimmed the water. Their prows and sterns curled high and were tipped with gilded beasts, serpents and dragons, and it seemed to me that on that far off summer’s day the three boats danced on the water, propelled by the rise and fall of the silver wings of their oar banks. The sun flashed off the wet blades, splinters of light, then the oars dipped, were tugged and the beast-headed boats surged and I stared entranced.
“The devil’s turds,” my father growled. He was not a very good Christian, but he was frightened enough at that moment to make the sign of the cross.
“And may the devil swallow them,” my uncle said. His name was Elfric and he was a slender man; sly, dark and secretive.“

 
Bernard Cornwell (Londen, 23 februari 1944)
Leofric (Adrian Bower) en Uhtred (Alexander Dreymon) in de tv-serie "The Last Kingdom"

De Nederlandse schrijver Toon Kortooms werd op 23 februari 1916 in Deurne geboren. Zie ook alle tags voor Toon Kortooms op dit blog.

Uit: Mijn kinderen eten turf

“Iedereen toonde zich verheugd toen bekend werd, dat vader Lange benoemd was tot boekhouder van de ‘Peatery & Mossliter Works Brabantia’. Schrik maar niet van deze langademige term en meteen evenmin, dat vader Lange naar de vreemde diende te emigreren om daar boek te gaan houden. Neen. Dat ‘Peatery en zo’ betekent niets anders dan: veenderij en turfstrooiselfabriek Brabantia – veenderij in de Peel dus.
(…)

Natuurlijk had hij iets staan voor vader Lange. Iets bijzonders! Toevallig beschikte Karel op die dag over twee gezonde armen en daarom kon hij weidse gebaren maken om de kwaliteiten van de automobiel uit te meten. ‘Een wagen, Wouter!’ riep hij. ‘Ik zal niet veel zeggen, alleen dit: geknipt voor jou en je gezin!’
Gezeten achter een borrel zei hij nog veel meer over het vervoersmiddel. Vader Lange kreeg de indruk, dat de heren Charles S. Rolls en Frederick H. Royce persoonlijk de hand hadden gehad in de vervaardiging van de wagen.
Na elke borrel werd de automobiel enormer, sterker en meer begerenswaard. Tenslotte stonden de mannen op en begaven zich naar de werkplaats. Achter een barricade van autobanden, uitgeklede motoren en losgeraakte bumpers stond hij. Een woeste kruising tussen een mechanische giraf en een van wielen voorziene buffel. Hij rustte enigszins scheefgezakt, op vier hoge spaakbenen, en zijn spatborden deden denken aan de wenkbrauwen van een nijdige dinosaurus. De koplampen staarden droef en doods voor zich uit. Een wagen als een uitkijkpost, een vestingwerk op wielen.”

 
Toon Kortooms (23 februari 1916 – 5 februari 1999) 
Portret in het Toon Kortooms museum in Deurne 

De Duitse schrijver, dichter en cabaretier Erich Kästner werd geboren in Dresden op 23 februari 1899. Zie ook alle tags voor Erich Kästner op dit blog.

Der Februar    

Nordwind bläst. Und Südwind weht.
Und es schneit. Und taut. Und schneit.
Und indes die Zeit vergeht
bleibt ja doch nur eins: die Zeit.

Pünktlich holt sie aus der Truhe
falschen Bart und goldnen Kram.
Pünktlich sperrt sie in die Truhe
Sorgenkleid und falsche Scham.

In Brokat und seidnen Resten,
eine Maske vorm Gesicht,
kommt sie dann zu unsren Festen.
Wir erkennen sie nur nicht.

Bei Trompeten und Gitarren
drehn wir uns im Labyrinth
und sind aufgeputzte Narren
um zu scheinen, was wir sind.

Unsre Orden sind Attrappe.
Bunter Schnee ist aus Papier.
Unsre Nasen sind aus Pappe.
Und aus welchem Stoff sind wir?

Bleich, als sähe er Gespenster,
mustert uns Prinz Karneval.
Aschermittwoch starrt durchs Fenster.
Und die Zeit verläßt den Saal.

Pünktlich legt sie in die Truhe
das Vorüber und Vorbei.
Pünktlich holt sie aus der Truhe
Sorgenkleid und Einerlei.

Nordwind bläst. Und Südwind weht.
Und es schneit. Und taut. Und schneit.
Und indes die Zeit vergeht,
bleibt uns doch nur eins: die Zeit.

 
Erich Kästner (23 februari 1899 - 29 juli 1974)
Hier bij zijn bronzen borstbeeld, vervaardigd door de beeldhouwer Frayber

Zie voor nog meer schrijvers van de 23e februari ook mijn blog van 23 februari 2015 en ook mijn blog van 23 februari 2014 deel 2 en eveneens deel 3.

23-02-2016 om 00:00 geschreven door Romenu