Romenu is een blog over gedichten, literatuur en kunst Maar Romenu is ook een professionele freelance vertaler Du-Ne en Ne-Du http://www.roumen-vertalingen.nl/
Georg Trakl werd op 3 februari 1887 in het conducteurshuis aan de Waagplatz 2 in Salzburg geboren. Zijn vader, Tobias Trakl, was een handelaar in ijzerwaren en zijn moeder, die ook psychische problemen had, was Maria Catharina Trakl, (meisjesnaam Halik). Voorts had hij nog drie broers en drie zussen. Margarethe (doorgaans Grethe genoemd) stond hem het naast, zelfs zodanig dat sommigen een incestueuze verhouding vermoeden. Zijn jeugd bracht hij door in Salzburg. Vervolgens bezocht hij van 1897 tot 1905 het humanistische gymnasium. Om toch een academische opleiding te kunnen volgen, werkte hij tot 1908 in de praktijk bij een apotheker. Sommigen vermoedden dat hij dit vooral deed om zichzelf opiaten te kunnen verschaffen. Bij het uitbreken van WO I werd Trakl als medicus naar het front in Galicië (heden ten dage in Oekraïne en Polen) gestuurd. Zijn gemoedsschommelingen leidden tot geregelde uitbraken van depressie, die verergerd werden door de afschuw die hij voelde voor de verzorging van de ernstig verwonde soldaten. De spanning en druk dreven hem ertoe een suïcidepoging te ondernemen, welke zijn kameraden nochtans verhinderden. Hij werd in een militair ziekenhuis opgenomen in Kraków, alwaar hij onder strikt toezicht geplaatst werd.Trakl verzonk daar in nog zwaardere depressies en schreef Ficker om advies. Ficker overtuigde hem ervan dat hij contact moest opnemen met Wittgenstein, die inderdaad op weg ging na Trakls bericht te hebben ontvangen. Op 4 november 1914, drie dagen voordat Wittgenstein aan zou komen, overleed hij echter aan een overdosis cocaïne
Paul Celan
Paul Celan werd onder de naam Paul Antschel op 23 november 1920 geboren in Czernowitz, toentertijd de hoofdstad van de Roemeense Boekovina, nu behorend bij de Oekraïne. Paul Celans ouders waren Duitssprekende joden die hun zoon joods opvoedden en hem naar Duitse christelijke scholen stuurden. In 1942 werden Celans ouders door de Duitse bezetter naar een werkkamp gedeporteerd en daar vermoord. Hijzelf wist aanvankelijk onder te duiken, maar moest vanaf juli 1942 in een werkkamp dwangarbeid verrichten. Celan overleefde de oorlog. Via Boekarest en Wenen vestigde Celan zich in 1948 in Parijs. Daar was hij werkzaam als dichter, vertaler en doceerde hij aan de prestigieuze Ecole Normale Supérieure. Vermoedelijk op 20 april 1970 beëindigde hij zijn leven zelf door in de Seine te springen.
Gerard Reve
Gerard Reve over: Medearbeiders ”God is in de mensen, de dieren, de planten en alle dingen - in de schepping, die verlost moet worden of waaruit God verlost moet worden, door onze arbeid, aangezien wij medearbeiders van God zijn.” Openbaring ”Tja, waar berust elk godsbegrip op, elke vorm van religie? Op een openbaring, dat wil zeggen op een psychische ervaring van zulk een dwingende en onverbiddelijke kracht, dat de betrokkene het gevoel heeft, niet dat hij een gedachte of een visioen heeft, maar dat een gedachte gedachte of visioen hem bezit en overweldigt.”
Simon Vestdijk
Simon Vestdijk (Harlingen, 17 oktober 1898 – Utrecht, 23 maart 1971) was een Nederlands romancier, dichter, essayist en vertaler. Zijn jeugd te Harlingen en Leeuwarden beschreef hij later in de Anton Wachter-cyclus. Van jongs af aan logeerde hij regelmatig bij zijn grootouders in Amsterdam, waar hij zich in 1917 aan de Universiteit van Amsterdam inschrijft als student in de medicijnen. Tijdens zijn studie die van 1917 tot 1927 duurde, leerde hij Jan Slauerhoff kennen.Tot 1932 is hij als arts in praktijken door heel Nederland werkzaam. In 1932 volgt zijn officiële schrijversdebuut met de uitgave van de bundel Verzen in De Vrije Bladen. Doorslaggevend voor Vestdijks uiteindelijke keuze voor de literatuur is zijn ontmoeting in 1932 met Eddy Du Perron en Menno ter Braak. Deze ontmoeting had tot resultaat dat hij redactielid werd van het tijdschrift Forum Kort daarop, in 1933, wordt zijn eerste novelle, De oubliette, uitgegeven. In hetzelfde jaar schrijft hij Kind tussen vier vrouwen, dat, eerst geweigerd door de uitgever, later de basis zal vormen voor de eerste drie delen van de Anton Wachter-romans. In 1951 ontvangt Vestdijk de P.C. Hooftprijs voor zijn in 1947 verschenen roman De vuuraanbidders. In 1957 wordt hij voor het eerst door het PEN-centrum voor Nederland voorgedragen voor de Nobelprijs voor de Literatuur, die hij echter nooit zal krijgen. Op 20 maart 1971 wordt hem de Prijs der Nederlandse Letteren toegekend, maar voor hij deze kan ontvangen overlijdt hij op 23 maart te Utrecht op 72-jarige leeftijd. Vestdijk was auteur van ca. 200 boeken. Vanwege deze enorme productie noemde de dichter Adriaan Roland Holst hem 'de man die sneller schrijft dan God kan lezen'. Andere belangrijke boeken van Simon Vestdijk zijn: "Kind van stad en land" (1936), "Meneer Visser's hellevaart" (1936), "Ierse nachten" (1946), "De toekomst de religie" (1947), "Pastorale 1943" (1948), "De koperen tuin" (1950), "Ivoren wachters" (1951), "Essays in duodecimo" (1952) en "Het genadeschot" (1964).
K.P. Kavafis K.P. Kavafis werd als kind van Griekse ouders, afkomstig uit Konstantinopel, geboren in 1863 in Alexandrië (tot vandaag een Griekse enclave) waar hij ook het grootste deel van zijn leven woonde en werkte. Twee jaar na de dood van zijn vader verhuist het gezin in 1872 naar Engeland om na een verblijf van vijf jaar naar Alexandrië terug te keren. Vanwege ongeregeldheden in Egypte vlucht het gezin in 1882 naar Konstantinopel, om na drie jaar opnieuw naar Alexandrië terug te gaan. In de jaren die volgen maakt Kavafis reizen naar Parijs, Londen en in 1901 zijn eerste reis naar Griekenland, in latere jaren gevolgd door nog enkele bezoeken. Op de dag van zijn zeventigste verjaardag, in 1933 sterft Kavafis in Alexandrië. De roem kwam voor Kavafis pas na zijn dood, dus postuum. Deels is dat toe te schrijven aan zijn eigen handelswijze. Hij was uiterst terughoudend met de publicatie van zijn gedichten, liet af en toe een enkel gedicht afdrukken in een literair tijdschrift, gaf in eigen beheer enkele bundels met een stuk of twintig gedichten uit en het merendeel van zijn poëzie schonk hij op losse bladen aan zijn beste vrienden.
Thomas Mann
Thomas Mann, de jongere broer van Heinrich Mann, werd geboren op 6 juni 1875 in Lübeck. Hij was de tweede zoon van de graankoopman Thomas Johann Heinrich Mann welke later één van de senatoren van Lübreck werd. Zijn moeder Julia (geboren da Silva-Bruhns) was Duits-Braziliaans van Portugees Kreoolse afkomst. In 1894 debuteerde Thomas Mann met de novelle "Gefallen". Toen Thomas Mann met 21 jaar eindelijk volwassen was en hem dus geld van zijn vaders erfenis toestond - hij kreeg ongeveer 160 tot 180 goldmark per jaar - besloot hij dat hij genoeg had van al die scholen en instituties en werd onafhankelijk schrijver. Kenmerkend voor zijn stijl zijn de ironie, de fenomenale taalbeheersing en de minutieuze detailschildering. Manns reputatie in Duitsland was sterk wisselend. Met zijn eerste roman, Buddenbrooks (1901), had hij een enorm succes, maar door zijn sceptische houding tegenover Duitsland na de Eerste Wereldoorlog veranderde dit volledig. Stelde hij zich tot aan de jaren twintig apolitiek op (Betrachtungen eines Unpolitischen, 1918), meer en meer raakte hij bij het Politiek gebeuren betrokken. Zijn afkeer van het nationaal socialisme groeide, zijn waarschuwingen werden veelvuldiger en heftiger. In 1944 accepteerde hij het Amerikaanse staatsburgerschap. Tussen 1943 en 1947 schreef Mann Doktor Faustus (zie Faust), de roman van de 'Duitse ziel' in de gecamoufleerd geschilderde omstandigheden van de 20ste eeuw. In 1947 bezocht hij voor het eerst sinds de Oorlog Europa, twee jaar later pas Duitsland. In 1952 vertrok hij naar Zwitserland. Op 12 augustus 1955 stierf hij in Zürich. Twintig jaar na zijn dood, in aug. 1975, is zijn literaire nalatenschap geopend: dagboekaantekeningen van 15 maart 1933 tot 29 juli 1955, alsmede notities uit de jaren 1918 tot en met 1921.Belangrijke werken zijn: Der Zauberberg, Der Tod in Venedig, Dokter Faustus , Joseph und seine Brüder en Die Bekenntnisse des Hochstaplers Felix Krull.
Rainer Maria Rilke
Rilke werd op 4 december 1875 geboren in Praag. Hij had al naam gemaakt als dichter met zijn bundels Das Stundenbuch en Das Buch der Bilder, toen hij de literaire wereld versteld deed staan en wereldfaam verwierf met de publicatie van zijn twee delen Neue Gedichte in 1907 en 1908. Hij verzamelde daarin het beste werk uit een van zijn vruchtbaarste periodes, die hij grotendeels doorbracht in Parijs. Rilke was daar diep onder de indruk gekomen van Rodin, bij wie hij een tijdlang in dienst was als particulier secretaris. Rodin, zei hij later, had hem leren kijken. Dit kijken kwam neer op intense concentratie, om het mysterie te kunnen zien ‘achter de schijnbare werkelijkheid'. Latere en rijpere werken als Duineser Elegien (1912-1923) en het ronduit schitterende Die Sonette an Orfeus (1924) illustreren Rilkes metafysische visie op het onzegbare, dat haar verwoording vindt in een hermetische muzikale taal. Op 29 december 1926 overlijdt Rilke in het sanatorium in Val-Mont aan de gevolgen van leukemie. Enkele dagen later wordt hij, overeenkomstig zijn wens, begraven op het kerkhof van Raron.
* * * * * * * * * * * * * * * *
Romenu
Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
26-12-2014
Jean Toomer, Hans Brinkmann, Willy Corsari, Alfred Huggenberger, René Bazin, Julien Benda
De Amerikaanse dichter en schrijver Jean Toomer werd geboren op 26 december 1894 in Washington, D.C. Zie ook alle tags voor Jean Toomer op dit blog.
November Cotton Flower
Boll-weevil's coming, and the winter's cold, Made cotton-stalks look rusty, seasons old, And cotton, scarce as any southern snow, Was vanishing; the branch, so pinched and slow, Failed in its function as the autumn rake; Drouth fighting soil had caused the soil to take All water from the streams; dead birds were found In wells a hundred feet below the ground-- Such was the season when the flower bloomed. Old folks were startled, and it soon assumed Significance. Superstition saw Something it had never seen before: Brown eyes that loved without a trace of fear, Beauty so sudden for that time of year.
A Poem from Transatlantic
Stretch sea Stretch away sea and land We are following thee Thy lead is dangerous And glorius Stretch thyself and us And make us live To mount the ladder of horizons Until we step upon the radiant plateau.
Jean Toomer (26 december 1894 – 30 maart 1967) Portret door Weinold Reiss
Zombies, Vampire, Lemuren. Volk, zu dem ich gehöre. Untot bis in die Frisuren. Klapperig wie die Friseure. Handwerker doppelter Böden. Abgefahrene Fuhren Mist, auf dem wir verblöden. Zwielichtige Figuren.
Bringt euch mein Singsang auf Touren? Hüte ich mit euch Schweine? Was heißt hier Kampf der Kulturen? Hättet ihr denn eine?
Sisyphos
So ist das mit seinen Mühen der schiefen Ebene. Ja, sie ist uns geneigt, verdammt. Und einziger Ausblick: am Horizont scheint Himmel auf Erden zu sein. Er blinzelt, keine Hand frei, die Kräfte fehlen, flucht er, springt zur Seite, rast, rennt hinterher, sieht die Hoffnung zu Tal fahrn. Erst ganz unten hat er sie wieder, Kraft für ein Lächeln. Hier ist der Punkt, wo er weiß, er kommt übern Berg, er walzt ihn platt, der Verrückte, nimmt Anlauf.
Hans Brinkmann (Freiberg, 26 december 1956)
De Nederlandse schrijfster Willy Corsari (pseudoniem van Wilhelmina Angela Douwes-Schmidt) werd geboren in Sint-Pieters-Jette, Brussel, op 26 december 1897. Zie ook alle tags voor Willy Corsari op dit blog.
Uit:Nummers
“Het hele toneel is een verguld zootje, in alle opzichten. Maar lollig is 't er soms wel,' eindigde ze, plotseling uit haar wrange toon vallend. Hanzi draaide haar sigaret tussen de vingers. (…) Hanzi glimlachte. 'Neen,' zei ze. 'Integendeel. Ik heb allang gemerkt, wat voor een 'standsverschil' er heerst onder de zogenaamde liberale, joviale artiesten. Hoe de een zich verheven voelt boven de ander. (…)
En ze was heel teleurgesteld toen men haar vertelde, dat met het 'eenzame mannetje' alleen maar een paddestoel bedoeld werd. Nu zong dat liedje weer door haar hoofd, door haar dromen. (…) Hanzi keerde zich af. De vleiende, zoete melodie maakte haar triest en down. Nooit nog had zij zich zo eenzaam gevoeld. Het was alsof dat liedje een verlangen in haar wakker riep, dat gesluimerd had. Naar liefde, tederheid.”
Tine, tine, Wickelkind, Draussen steht der Rüttelwind, Langer Bart und bös’ Gesicht – Kindlein schlaf’ und fürcht’ dich nicht! Mutter sitzt am Bettchen dein, Mutter lässt ihn nicht herein.
Tine, tine, Wickelkind, Weißt du, wie die Englein sind? Kleidchen, hell wie Sonnenschein – Holde Knaben, kommt herein! Steckt die Silberkerzen an, Dass mein Kindchen schlafen kann!
Der Föhn
Ein graulich Stöhnen in Grund und Schlucht, Schwer hängt überm Tal der Berge Wucht. Die Arven lauschen: – Ist er da?... «Vater, wie sind die Berge nah, – Ich kann sie fassen mit der Hand!» Lösch aus die Glut, zertritt den Brand! Schirm' Gott unsre armen Hütten!
Nun fällt er herein über Grat und Kamm, Da wehrt keine Wehr, da dämmt kein Damm. Sein Mantel fliegt, sein Atem geht heiss. «Vater, wie färbt der See sich weiss!» Gnad' Gott dem verlornen Schiffersmann, Der nicht den rettenden Strand gewann! Der Föhn muss ein Opfer haben. Die Lauen donnern, der Bergwald kracht, Das Heer der verdammten Geister lacht. Kein Herz so hart, es schmilzt im Gebet, Hilf Gott! Der jüngste Tag ersteht! «Vater, was glüht im Tal so rot?» Ein Glöcklein bettelt durch Graus und Not, Sein Schrei geht im Sturm verloren.
Alfred Huggenberger (26 december 1867 – 14 februari 1960)
« Parvenu au point culminant du chemin, et près de descendre vers la Genivière, Pierre Noellet arrête un instant la Huasse, et se dresse, les yeux tournés à droite, vers une masse sombre comme une tache noire dans le crépuscule. C’est le château de la Landehue dans l’ombre de ses grands arbres. Un point ardent brille à l’une des fenêtres : « Ils sont arrivés ! » pense le jeune gars. Ses yeux s’animent, il sourit. Pourquoi ? une joie d’enfant, des souvenirs qui lui reviennent. Ç’a été si triste, tout l’été, de voir cette maison fermée, sans maître, sans vie. Pour la première fois, M. Hubert Laubriet a passé la belle saison loin de la Landehue. Dès lors, plus de train de voitures et d’invités, plus de chasse, plus de fanfares, plus rien. Mais les hôtes du château sont revenus, et la preuve en est sûre. Pierre Noellet est content, et, talonnant la Huasse, il se met, pour s’annoncer, à siffler une chanson du pays. Au même moment, M. Laubriet entrait dans la cour de la Genivière, formée par trois bâtiments : la grange le long du chemin ; puis, perpendiculaires à cette première construction, et séparées d’elle par un large passage, l’habitation du fermier d’un côté, l’étable et l’écurie de l’autre. Du dernier côté, rien ne fermait la vue : c’étaient des cimes d’arbres descendant le ravin de l’Èvre, et, par-dessus, la vallée ouverte. Le châtelain aimait le site de la Genivière, métairie qui avait jadis appartenu à la famille de sa femme, il aimait surtout le métayer, un des hommes les meilleurs et les plus riches du pays. Il allongea son visage maigre et fin, encadré de favoris gris, au-dessus de la demi-porte d’une pièce, tout à l’extrémité de la maison. – Bonjour, métayère ! dit-il. La métayère, ayant achevé de mettre le couvert, s’apprêtait à tremper la soupe. Un large pain rond appuyé sur la hanche, elle coupait, d’un geste régulier, des tranches de pain qui s’amoncelaient au creux de la soupière."
Uit: The Treason of the Intellectuals (Vertaald door Richard Aldington)
“I can point to other sorts of pacifism, whose chief result I dare to say is to weaken the cause of peace, at least among serious-minded persons:— (a) First, there is the pacifism I shall call "vulgar," meaning thereby the pacifism which does nothing but denounce "the man who kills," and sneer at the prejudices of patriotism. When I see certain teachers, even if they are Montaigne, Voltaire, and Anatole France, whose whole case against war consists in saying that highwaymen are no more criminal than leaders of armies, and in laughing at people who kill each other because one party is dressed in yellow and the other in blue, I feel inclined to desert a cause whose champions oversimplify things to this extent, and I begin to feel some sympathy for the impulses of profound humanity which created the nations and which are thereby so grossly insulted. (b) Mystic pacifism, by which I mean the pacifism which is solely animated by a blind hatred of war and refuses to inquire whether a war is just or not, whether those fighting are the attackers or the defenders, whether they wanted war or only submit to it. This pacifism is essentially the pacifism of the people (and that of all the so-called pacifist newspapers) and was strikingly embodied in 1914 by a French writer who, having to judge between two fighting nations one of which had attacked the other contrary to all its pledges while the other was only defending itself, could do nothing but intone "I have a horror of war" and condemned them both equally. It is impossible to exaggerate the consequences of this behavior, which showed mankind that mystic pacifism, just like mystic militarism, may entirely obliterate the feeling of justice in those who are smitten with it.”
Julien Benda (26 december 1867 – 7 juni 1956) Notre-Dame de Paris
Uit: Mémoires d’un Parisien (Nos amours de jeunesse)
« La plus jolie femme a une petite déficience: duvet follet ombrageant la lèvre supérieure, grain de beauté un peu épanoui ou encore une cheville légèrement plus forte que l'autre. Le soupirant s'emparait de cette tare minuscule et la rappelait sans cesse, jusqu'au jour où la dame lui cédait, pour échapper à l'obsession. Maintenant que j'ai abandonné la compétition, je peux donner un aperçu sur ma méthode personnelle. J'ai toujours procédé par coups de foudre réciproques. C'est une habitude à prendre que de les provoquer. L'objectif du séducteur express doit être, après quelques échanges d'aimables propos, de devenir très rapidement l'intime de sa partenaire en lui donnant l'impression qu'elle le connaît depuis longtemps. La réputation d'être un tombeur est évidemment d'un grand secours et l'on rappellera toujours cette pertinente réplique d'un séducteur d'Anouilh : «Cette petite ne connaît pas le Tout-Paris; elle ne sait pas que je suis irrésistible !» On n'est plus à l'époque de La Princesse de Clèves ou de Dominique, alors que le siège d'une belle se prolongeait pendant des années. L'auto puis l'avion ont changé le rythme de nos vies. L'offensive éclair règle désormais la progression des rapports entre partenaires de sexe différents. Milieux et classes sociales ne jouent pas. Après une première entrevue rapidement conduite avec constante application de la formule du duel: «Le terrain gagné n'est jamais rendu», la seconde rencontre doit être décisive. Pourquoi retarder un plaisir qui s'annonce réciproque.”
Jean Galtier-Boissière (26 december 1891 – 22 januari 1966) Parijs, Hotel-de-Ville in de Kersttijd
Ich bin des Lebens müde, Der eitlen Eitelkeit, O komm, du Gottesfriede, Und nimm mich aus dem Streit, Nimm mich in deine Ruh', In deine stillen Freuden, Und schließe bittern Leiden Des Wahns Erinnrung zu.
Zuviel hab' ich geduldet, Gekämpfet überlang, Gesündigt und verschuldet, Drum ist mir weh und bang; Ich weiß nicht aus noch ein Auf diesen biestern Straßen, Ich wäre gar verlassen, Wär' Jesus Christ nicht mein.
Ich wäre längst vergangen, Wär' Jesus Christ nicht mein, In Zittern und in Bangen, In Sündenangst und Pein, In tiefer Seelennot, Wär' er, das Licht der Frommen, Vom Himmel nicht gekommen, Der Zukunft Morgenrot.
Du süßer Jesu Christe, So freundlich und so hold! Ach! Wenn doch jeder wüßte, Was deine Huld gewollt, Wir würden immerdar Entzückt nach oben schauen, Und von den Sternenauen Herab würd' alles klar.
Ja, von den Sternenauen, Wo unsre Heimat ist, Daher käm' uns das Schauen, Wer du gewesen bist, Nein, wer du ewig bist: Im Himmel und auf Erden Würd' offenbaret werden Der ganze Jesus Christ.
Ernst Moritz Arndt (26 december 1769 – 29 januari 1860) Het geboortehuis in Groß-Schoritz
Wie lieblich, wenn dein rother Schein Den stillen See bemalt, Und in den Thaubesprengten Hain Durch Blüthenzweige stralt; Auf goldner Wogenfluth des Korns Leicht hin und wieder schlüpft, Und funkelnd auf des Wiesenborns Umschäumtem Silber hüpft!
Wie lieblich, wenn er mit dem Bach Die Blumenau durchspielt, Und sich durch das Hollunderdach In meine Laube stiehlt: Wenn wolligkrauser Wölkchen Heer Sein Purpur überzieht Und, roth vom Wiederschein, das Meer Wie Lavaströme glüht!
O Pracht, wenn du der Berge Blau Mit goldnem Saume zierst, Bevor du dich ins matte Grau Der Dämmerung verlierst! Noch wunderschöner strömt die Fluth Von deinem Rosenlicht Dem Mädchen unterm Halmenhut Ins blühende Gesicht.
Wenn bei der Heidelerchen Sang Dein letzter Strahl erstirbt, Im Todtenacker, leis' und bang', Noch die Zikade zirpt; Dann lächelt die Vergangenheit Durch der Erinnrung Flor; In mildem Lichte steigt der Zeit Verblichnes Bild empor.
Aus deines Kranzes Rosen thaut Wehmüthiges Gefühl; Im Spiegel stiller Ahnung schaut Mein Geist der Wallfahrt Ziel; Vom Hauch der Hoffnung kühl umwebt, Vergißt er Gram und Schmerz; Die Erde rings um ihn vergeht.
Johann Gaudenz von Salis-Seewis (26 december 1762 – 29 januari 1834) Slot Bothmar bij Malans op een gravure uit 1889
“In person Major Warfield was tall and strongly built, reminding one of some old iron-limbed Douglas of the olden time. His features were large and harsh; his complexion dark red, as that of one bronzed by long exposure and flushed with strong drink. His fierce, dark gray eyes were surmounted by thick, heavy black brows that, when gathered into a frown, reminded one of a thunder cloud, as the flashing orbs beneath them did of lightning. His hard, harsh face was surrounded by a thick growth of iron-gray hair and beard that met beneath his chin. His usual habit was a black cloth coat, crimson vest, black leather breeches, long, black yarn stockings, fastened at the knees, and morocco slippers with silver buttons. In character Major Warfield was arrogant, domineering and violent—equally loved and feared by his faithful old family servants at home—disliked and dreaded by his neighbors and acquaintances abroad, who, partly from his house and partly from his character, fixed upon him the appropriate nickname of Old Hurricane. There was, however, other ground of dislike besides that of his arrogant mind, violent temper and domineering habits. Old Hurricane was said to be an old bachelor, yet rumor whispered that there was in some obscure part of the world, hidden away from human sight, a deserted wife and child, poor, forlorn and heart-broken. It was further whispered that the elder brother of Ira Warfield had mysteriously disappeared, and not without some suspicion of foul play on the part of the only person in the world who had a strong interest in his "taking off." However these things might be, it was known for a certainty that Old Hurricane had an only sister, widowed, sick and poor, who, with her son, dragged on a wretched life of ill-requited toil, severe privation and painful infirmity in a distant city, unaided, unsought and uncared for by her cruel brother.”
E. D. E. N. Southworth (26 december 1819 – 30 juni 1899) Washington
O terrible ouragan, suspendez vos fureurs. O campagne, ô nature, ô théatre d’horreurs ! Quoi ! D’un pere adoré l’univers est l’ouvrage, Il chérit ses enfants, & voilà leur partage ! Le Soleil sans paroître avoit fini son tour, Et la nuit succédoit aux ténèbres du jour ; J’entendois les combats de Neptune & d’éole ; J’étais seul, éloigné de l’ami qui console, Et d’un peuple léger, qui du moins un moment, Dissipe de nos maux le triste sentiment : Je me trouvois alors dans ma retraite obscure Abandonné de tous, en proie à la nature ; L’image des débris du monde dévasté, D’un ciel tumultueux la sombre majesté, Les ténèbres, les vents, augmentoient ma tristesse ; Je cherchois un appui qui soutînt ma foiblesse, Qui donnât quelque joie à mon cœur opprimé, Et rendît l’espérance à ce monde alarmé ; A travers ce cahos, dans ce désordre extrême, Mon cœur épouvanté cherchoit l’être suprême. Cependant au milieu de ces grands mouvements La nature imposa le calme aux éléments. L’orage avoit tari le vaste sein des nues ; Déjà se divisoient leurs ondes suspendues ;
Jean-François de Saint-Lambert (26 december 1716 – 9 februari 1803) Cover
Tags:Thomas Gray Jean Galtier-Boissière, Ernst Moritz Arndt, Johann Gaudenz von Salis-Seewis, E. D. E. N. Southworth, Jean-François de Saint-Lambert, Romenu
Aan alle bezoekers en mede-bloggers een Prettig Kerstfeest!
Luca Giordano, De aanbidding door de herders, rond 1688
Kerstmis
Klokken haalden mij uit de slaap vandaan: Kerstmis over Den Haag om middernacht. Hij, die ik dagelijks te wezen dacht, trok uit mij weg en kwam alleen te staan.
Ik keek tegen mijn eigen leven aan, alsof een ander het had doorgebracht. Een lege helderheid betrok de wacht tussen mij en het opgeschoven raam.
De stad verstomde. Mijn verbeelding ging over de torens heen naar Bethlehem. 2000 jaren her is daar een kind zojuist geboren en de moeder windt het in een doek. De ezel en de man maken het nuchter mee. Een engel zingt.
Gerrit Achterberg (20 mei 1905 - 17 januari 1962) Nederlands Hervormde Kerk in Langenbroek. Gerrit Achterberg werd geboren in Langenbroek.
‘Jullie huwelijk liep stuk om een kapotte goot en regenpijp?’ ‘Nee, toen nog niet. Ik belde een loodgieter, of iemand die de goot kon repareren, en toen kwam Peter Bird, de siergootspecialist, in mijn leven. Of eigenlijk in het leven van Susan. Hij kwam de volgende ochtend de schade opnemen, liep rondjes om het huis en maakte aantekeningen op een blocnote. peter bird, siergoten en regenpijpen specialist, stond erop met krulletters. Het leek een aardige man, erg vriendelijk, heel behulpzaam, de klootzak.’ Ik schrik van wat ik zeg. Anca zegt dat het niet geeft, dat ik verder moet gaan met mijn verhaal. ‘Niets van de oude goten zou gered kunnen worden, ze waren allemaal kromgetrokken en daarnaast, ze waren al jaren aan vervanging toe, zei die Peter Bird, dus het moest maar: nieuwe goten, nieuwe regenpijpen. De volgende dag ging ik naar mijn werk, Susan zou hem ontvangen, koffie aanbieden, in de buurt blijven als hij de goten zou installeren. Zo geschiedde. Die middag is Susan dus verliefd geworden op de siergootspecialist, en vanaf dat moment werd alles anders. Ze ging opeens een paar keer per week ’s avonds met vriendinnen kaarten terwijl ze dat eerst nooit deed. Ik wist niet eens dat ze kon kaarten. Tegen het einde van het jaar was het me wel duidelijk. Ik had eigenlijk ook helemaal geen contact meer met haar. De enige communicatie die we hadden, bestond uit boodschappenlijsten, meldingen dat er ergens een lampje vervangen moest worden, of dat ik niet meer mocht vergeten ’s nachts de televisie uit te zetten. Dat als hij op stand-by staat de hele boel in de fik kon vliegen. Ik stond soms perplex, ik kreeg geen normaal woord meer uit haar, ze sprak in korte, onpersoonlijke opdrachten en boodschappen, en op een avond zei ze: “Het gaat niet meer, ik wil ermee stoppen, Steven.” Dat was een stuk duidelijker dan daarvoor, dacht ik nog. Nou, en dat was het dan, toen woonde ik binnen een paar weken alleen, duwde soms een uur lang een karretje door de supermarkt zonder het te vullen met boodschappen, zonder dat ik eigenlijk wist wat ik daar deed, waste me soms dagen niet en bestelde elke avond een lading voedsel om wat minder pijn te lijden.”
“Volgens mij moest ze daar even over nadenken, want ze reageerde niet meteen. ‘Even mijn neus poederen,’ zei ze op die meisjesachtige manier die soms charmant was, en soms hopeloos misplaatst. Ik wachtte op haar en bestelde meer drank om haar ter wille te zijn. Toen ze terug kwam, was ze rustiger, meer als de vrouw die ik die ene dag op straat had gevonden. De kalmte die mooie vrouwen diep in zich meedragen, ook als ze hun schoonheid aan het verliezen zijn. Ik stak een sigaartje op. Dat doe ik altijd als ik nerveus ben, iets wat zij natuurlijk niet wist. Ik had het gevoel eindelijk mijn verhaal te krijgen. Ik vroeg haar het me te vertellen. Ze zei; ‘Hij moet haar loslaten. Als hij wist wat de gevolgen zijn, zou hij het misschien doen. Misschien, maar waarschijnlijker ook niet. Ook al krijgen we de kans om te weten, de onnozelheid blijkt vaak al te aantrekkelijk. Maar Titus, met zijn onwil om die vrouw los te laten, is niet zozeer onnozel als wel zonder wortels. Hij drijft mee en houdt zich alleen vast aan de gedachte aan haar – het is net als bij die ene jongen, kom hoe heet hij. Einar, ja. Hij had een vriendin, zij was zo verliefd. Maar hij had het zelf niet in de gaten, he. Dat ze zo gek op hem was. Hij was ook niet op die manier in haar geïnteresseerd. Helene heette ze. Ze schilderde, het was een droeve vrouw. Ze schilderde zijn portret. En nu ze allebei dood zijn, hangt zijn gezicht vaak tussen haar andere doeken, omringd door levenden. Ze bekijken hem, betasten als niemand kijkt de verf, spreken proevend zijn naam uit. En Einar, wel op weg naar boven, wordt door die gedachten aan hem weer naar beneden getrokken. Onnatuurlijk, kan ik je vertellen. Hij hoort te stijgen, op de warmte van de aarde, waar ook de wolken op drijven, omhoog. In plaats daarvan trekt elke nieuw gevormde herinnering aan hem, hem met een lijntje terug naar de wereld. Hij heeft er schoon genoeg van. Zou ik ook hebben. Laat je nooit vereeuwigen in een schilderij, vriend. Of nog erger; in een boek.’
Karin Amatmoekrim (Paramaribo, 25 december 1976)
De Engelse schrijver, acteur en homoactivist Quentin Crisp werd geboren als Denis Charles Pratt op 25 december 1908 in Sutton, Surrey. Zie ook alle tags voor Quentin Crisp op dit blog.
Uit:QUENTIN CRISPby Quentin Crisp
“Looking back, the press likes to refer to the book as "a bestseller at the time." It was no such thing. It received respectful reviews, sold about 3,500 copies, and caused no sensation whatsoever until it was translated into a television scenario by Mr. Mackie, who then, for four long, dark years, ran hatless through the streets of London trying to nag producers into making it into a movie. He failed. Ultimately, forced by fatigue to lower his sights, Mr. Mackie cajoled Thames Television into making his script into a television play. In this new, improved form, The Naked Civil Servant was well received — even by critics. Their approbation caused awards to be sprinkled like confetti upon Mr. John Hurt, who played the leading part in it, on its director, Mr. Gold, on its production team, headed by Miss Lambert, and on Mr. Mackie. No credit for the excellence of this play is due to Mr. Crisp; he is merely the raw material from which it is made.”
Quentin Crisp (25 december 1908 – 21 november 1999)
“One is so helpless in the hands of psychiatrists asto be incapableof even questioning their dictates; one comes to supposethat, in the presumed transferential submission, the doctor mayhave chosen an effective therapeutic tactic when deciding to set adesperate and unscheduled patient straight. He wanted to setCindal straight, to make him see that he could not simply manipulatehis own madness, nor other people's time; so, finally,Cindal went away, though not without pleading once more to beadmitted to the hospital: Please, commit me! The psychiatrist, oncein his office, maintained a strict silence and would not respondto a single one of our questions; I understand that over timepsychiatrists have perfected this analytical, beyond-the-gravesilence insofar as anyone desperate for immediate answers isconcerned. Cindal hanged himself that very night. I cannot stop thinking about Cindal. Who might have mournedhim, who mourns him still; I wonder who other than I remembershim, doubled over in pain, pitiful, suffering his ulcerthe way one does daily chores, the way one does schoolwork, inthe waiting room of death, tracing resplendent red letters withthe blood seeping from the wounds of his ulcer, bleeding internallyand finally departing, dragging himself to the other world,drowned in his own blood. He would get up, I suppose, in themorning or at night, or after a short daytime nap during whichhe may have succeeded in subduing his pain, he would awakenand find himself yet again with the ulcer, not a solitary, isolatedulcer but one in permanent communication with his mind, as ifit were all one and the same thing, the ulcer and the terror, theterror unleashed by the ulcer, or the ulcer unleashed by the terror.Ulcer and terror were inseparable for Cindal during thosesleepless hours of his day. He would double over and howl,pleading for help.”
„Ich frage ihn, was ich jetzt machen soll, während ich mit immer größerer Panik kämpfe. Er erklärt mir, dass wir bald anhalten werden und ich dann in den nächsten Zug auf demselben Gleis einsteigen kann. Nachdem er die Fahrkarte des Mannes mit den blauen Augen kontrolliert hat, der noch immer neben uns steht, verabschiedet sich der Schaffner und geht weiter. Ich schaue ihm nach, spüre einen großen Knoten im Hals und fühle mich sofort wieder völlig hilflos und ausgeliefert. Ich stehe allein mit einem fremden weißen Mann in einem halbdunklen Waggon, in einem fremden Land. Der Gedanke, dass er mich vergewaltigen könnte oder sogar töten, um mich zu bestehlen, schießt durch meinen Kopf. All die Geschichten, die ich über die Gefahren der modernen Welt gehört habe, scheinen Realität zu werden. Wie kann ich mich schützen? Ich habe weder Pfeil und Bogen noch ein Messer bei mir. Der fremde Mann fragt mich mit einem mitleidigen Lächeln, ob ich nicht in sein Abteil kommen möchte, um dort auf meine Haltestelle zu warten. Ich schüttle den Kopf und antworte, dass ich lieber hier im Gang warte. Er versucht es noch einmal mit der Bemerkung, dass es im Abteil aber viel bequemer sei. Jetzt bin ich mir sicher, dass er mir etwas antun will. Ich sage nein, nehme meinen Koffer und fliehe in den kleinen Freiraum zwischen den Waggons. Er folgt mir und fragt, woher ich komme. Aus Hamburg, antworte ich mit zitternder Stimme.“
„Die Ursachen für diesen Verlust an Bildmaterial sind bislang ungeklärt und meine These, dass die durch Stoffwechselprozesse erzeugte Wärme Gespeichertes langsam zersetzt, dass mein Hitzkopf auch die hartnäckigsten Bildträger einschmilzt und verkocht, verdampft und verflüssigt, ist noch unbewiesen. Wenn mich, wie jetzt, plötzlich die Erkenntnis überfällt, dass die Zahl der Eindrücke, die den täglich stattfindenden Auslöschungen zum Opfer fallen, undarstellbar ist, dann erschweren Schwindelgefühle, kurze, heftige Erschütterungen des inneren Gleichgewichts, das Weiterleben. Ich schwanke, taumle vorwärts und kralle mich zuletzt, wie immer, an einer der wenigen unzerstörbaren Säulen meiner Erinnerung fest, diesen vereinzelt in der Hirnlandschaft für mich strammstehenden Gewissheiten, die nur von Demenz und Alzheimerscher Krankheit gefressen werden können, und zu denen auch das Bild deines fast fatalen Sturzes gehört. Die Suche nach anderen Stützen, Krücken oder Geländern verlief bislang erfolglos.“
Lisa Kränzler (Ravensburg, 25 december 1983)
De Nederlandse dichter, schrijver en hoogleraar N.E.M. Pareau (pseudoniem van Herman Jan Scheltema) werd geboren in Groningen op 25 december 1906. Zie ook alle tags voor N. E. M. Perreau op dit blog.
Nagedachtenis
Wij zijn, weleer genooten aan één haard, uiteengetogen. Gij langs steile wegen gerusten treds ten bergkam opgestegen hebt nevelige verten ingestaard.
Gij waart een man. Ik ben een kind gebleven, dat dravend soms of dralend op zijn tocht aan ruige bermen bloemen heeft gezocht en verzen in het vloeiend zand geschreven.
Niet ieder streeft om van een koelen top Te schouwen. Ook een madelievenknop heeft, wie het needrige niet smaadt, verrijkt.
Maar hooger wit was het aan u gestelde, En wijl ik zinloos dwaalde door de velden Hebt gij het eerst het eindelijk doel bereikt.
N.E.M. Pareau (25 december 1906 - 2 december 1981)
« How should a person be? For years and years I asked it of everyone I met. I was always watching to see what they were going to do in any situation, so I could do it too. I was always listening to their answers, so if I liked them, I could make them my answers too. I noticed the way people dressed, the way they treated their lovers—in everyone, there was something to envy. You can admire anyone for being themselves. It’s hard not to, when everyone’s so good at it. But when you think of them all together like that, how can you choose? How can you say, I’d rather be responsible like Misha than irresponsible like Margaux. Responsibility looks so good on Misha, and irresponsibility looks so good on Margaux. How could I know which would look best on me? I admired all the great personalities down through the ages, like Andy Warhol and Oscar Wilde. They seemed to be so perfectly themselves in every way. I didn’t think, Those are great souls, but I did think, Those are some great personalities for our age. Charles Darwin, Albert Einstein — they did things, but they were things. I know that personality is just an invention of the news media. I know that character exists from the outside alone. I know that inside the body there’s just temperature. So how do you build your soul? At a certain point, I know, you have to forget about your soul and just do the work you’re required to do. To go on and on about your soul is to miss the whole point of life. I could say that with more certainty if I knew the whole point of life. To worry too much about Oscar Wilde and Andy Warhol is just a lot of vanity.”
So lesen wir im Buch, so ward verkündet Von heil’gen Sehern, die der Geist entzündet, Dass eine Gottesstadt, im ew’gen Tage Von Ewigkeit zu Ewigkeit gegründet, Hoch über allen Sternen leuchtend rage: Dass Er in Dreiheit dort allwaltend throne, Den selbst der Engel nicht zu nennen wage; Und Ihm zunächst, enthoben aller Klage. Die Gottesmutter mit der Siegeskrone.
So lehrt das Wort, verheißend, dass den Frommen, Die glaubensfroh ihr Kreuz auf sich genommen, Dort sei bereitet eine Friedensstätte. – O wer d i e Gnade hätte, O wer nach bitt’rer Reu‘, nach Sühn‘ und Buße, Vom müden Fuße Abschüttelte den Erdenstaub und fände In dieser Stadt den Anfang nach dem Ende!
Friedrich Wilhelm Weber (25 december 1813 – 5 april 1894)
„Ein Griff in das gutsortierte Bücherregal, und da hatte ich es. Auf der letzten Seite stand „Der Kinderbuchverlag Berlin“ und „DDR 7,80 M“ und auf der ersten: Alfons Zitterbacke. Ein Relikt aus meinen Kindertagen. „Wie wärs mit Alfons Zitterbacke?“ Mein Sohn war einverstanden, der Titel gefiel ihm. Kein Kind heißt jetzt noch Alfons. So hieß allerdings auch niemand zu meiner Schulzeit, als ich das Buch las. Es war gerade die Hoch-Zeit der Mandys und Ronnys. Da klagte Alfons Zitterbacke:„Ich habe immer Ärger mit meinem Namen.“ Ja, wer hatte das nicht. Auch wenn man statt Alfons Zitterbacke nun wie mein Nachbar Camillo Sandmann hieß. Alfons war anders als die Helden, die wir sonst so aus den Kinderbüchern kannten. Die frechen Oskars und Ottokars sollten erst später kommen. Was jetzt so umging, waren kleine Helden, die zwar nicht den Marschallstab im Tornister, aber stets ein sozialistisches Menschenbild vor Augen hatten. Die waren so gut und so tapfer und damit so unerreichbar. Und Alfons? Ein Pechvogel wie du und ich. Der jeden Fettnapf findet und reintritt. Der sich nicht zu melden traut, weil er im Klassenbuch ganz hinten steht. Der keine Bauchwelle am Reck schafft und vor dem Kopfsprung Angst hat. Alfons rennt in einen Lampenladen, um ein Rezept zu holen, hieß das Ding, wo er hinwollte, nicht „Ampelatorium“. Er bekommt gute Ratschläge, die man selbst oft genug gehört hatte: „Ich sage dir nur eins, Alfi, sei höflich.“ Zu alledem waren Zitterbackes Erlebnisse so komisch beschrieben, daß es ganz einfach Spaß machte, sie zu lesen.“
Gerhard Holtz-Baumert (25 december 1927 – 17 oktober 1996) Berlijn
Address to A Child During A Boisterous Winter Evening (Fragment)
What way does the wind come? What way does he go? He rides over the water, and over the snow, Through wood, and through vale; and o’er rocky height, Which the goat cannot climb, takes his sounding flight; He tosses about in every bare tree, As, if you look up, you plainly may see; But how he will come, and whither he goes, There’s never a scholar in England knows.
He will suddenly stop in a cunning nook, And ring a sharp ’larum; but, if you should look, There’s nothing to see but a cushion of snow, Round as a pillow, and whiter than milk, And softer than if it were covered with silk. Sometimes he’ll hide in the cave of a rock, Then whistle as shrill as the buzzard cock; — Yet seek him, and what shall you find in the place? Nothing but silence and empty space; Save, in a corner, a heap of dry leaves, That he’s left, for a bed, to beggars or thieves!
Dorothy Wordsworth (25 december 1771 – 25 januari 1855)
De Amerikaans-Peruviaanse schrijver Carlos Castaneda werd geboren op 25 december 1925 in São Paulo, Brazilië (volgens hem zelf) of op 25 december 1919 in Cajamarca, Peru (volgens zijn immigratiepapieren). Zie ook alle tags voor Carlos Castaneda op dit blog.
Uit:tales Of Power
“The diagram in the ashes had two epicenters; one he called “reason,” the other, “will.” “Reason” was interconnected directly with a point he called “talking.” Through “talking,” “reason” was indirectly connected to three other points, “feeling,” “dreaming,” and “seeing.” The other epicenter, “will,” was directly connected to “feeling,” “dreaming,” and “seeing”; but only indirectly to “reason” and “talking.” I remarked that the diagram was different from the one I had recorded years before. “The outer form is of no importance,” he said. “These points represent a human being and can be drawn in any way you want.” “Do they represent the body of a human being?” I asked. “Don’t call it the body” he said. “These are eight points on the fibers of a luminous being. A sorcerer says, as you can see in the diagram, that a human being is, first of all, will, because will is directly connected to three points, feeling, dreaming, and seeing; then next, a human being is reason. This is properly a center that is smaller than will; it is connected only with talking.” “What are the other two points, don Juan?” He looked at me and smiled.”
Carlos Castaneda (25 december 1925 – 27 april 1998)
I As once, if not with light regard I read aright that gifted bard (Him whose school above the rest His loveliest Elfin Queen has blest), One, only one unrivaled fair Might hope the magic girdle wear, At solemn tourney hung on high, The wish of each love-darting eye;
Lo! to each other nymph in turn applied, As if, in air unseen, some hov'ring hand, Some chaste and angel-friend to virgin-fame, With whispered spell had burst the starting band, It left unblessed her loathed dishonoured side; Happier, hopeless fair, if never Her baffled hand with vain endeavour Had touched that fatal zone to her denied! Young Fancy thus, to me divinest name, To whom, prepared and bathed in Heav'n, The cest of amplest power is giv'n, To few the godlike gift assigns, To gird their blessed, prophetic loins, And gaze her visions wild, and feel unmixed her flame!
William Collins (25 december 1721 – 12 juni 1759)
De Duitse schrijver, journalist en theatercriticus Alfred Kerr werd op 25 december 1867 in Breslau geboren. Zie ook alle tags voor Alfred Kerr op dit blog.
Uit:Der Dichter und die Meerschweinchen
„Bitte des Verfassers Dieses Buch enthält nicht meine Geschichte. Sondern die Geschichte des Dichters Clemens Teck. Der Unterschied ist wesentlich. Manche meiner eignen Erlebnisse sind allerdings hineinverwebt. Die Erlebnisse des Schriftstellers Clemens Teck und meine greifen also manchmal ineinander. Doch, wirklich, das Erleben dieses Clemens Teck ist nicht meins - und meins war durchaus nicht das dieses Clemens Teck. Zwei Schicksale verhalten sich hier wie zwei wandernde Flächen. Sie berühren einander manchmal ... doch sie entfernen sich stets wieder. Ich warne darum den gütigen Leser, mir nicht etwas auf die Rechnung zu bürden, das den Dichter Clemens Teck angeht. (So gewiß es wahrheitswidrig wäre, nicht Einiges von seinen Taten pflichtgemäß auf mich zu nehmen. Oder: nicht etwas von meinem Erlebten ihm zu lassen.) Es war halt Krieg - und die Beschaffenheit der Seelen sonderbar. Solche Fälle sind mit den Fingerspitzen anzufassen. - Umso weniger Grund, sie durcheinanderzubringen. Leser, Sie finden schon, ich weiß es, den rechten Weg. Haben Sie herzlichen Dank.
“Wenn Du aus einer langen Geschichte stets von der gleichen Seite den Druck hast, die Faust, das Eisen, den Hauch aus Haß stets aus der gleichen Bedingung, sage ich mal: aus der Macht der Interessen der Diebe, dann entwickelt der Baum, oder es bricht Dich um, einseitige Strukturen der Härte. Er schafft sich gewiß verlaufende Fasern, Faserverknüpfungen. Widerständig beständig organisiert das Holz sich im Holz. Aber nach einer einzigen Seite. Gegen den Feind. Der uns bekannt ist. Ich sage mal: West. Und plötzlich jetzt, in diesen Tagen, mit Böen um elf aus Ost, lässt der Feind von der anderen Seite, der freien, unserer, seine Kraft gegen Dich los. Aus einem offenen Lachen der Stoß in ein offenes Lachen. Sagen wir, der Verrat fünfundachtzig, unterm Stirnhaar der rinnende Fleck. Da trifft die nun anrennende Gewalt den Baum wie aus Traum. Nun gut. Nicht ganz. Phantasten waren wir nie. Aber doch. Auch im Untergrund ist nach dort hin, von dort her, nichts vorbereitet, die Verwurzelungen in der sturmstoßentwöhnten Region sind zart. Ach Bruderschuß ach Luderkuß! Es ist dem Baum, als schösse der Wind gegen ihn aus einem Raum weit hinter der Front.“
Christian Geissler (25 december 1928 – 26 augustus 2008) Hamburg in Kersttijd
De Duitse schrijfster en dichteres Ute Erb werd geboren op 25 december 1940 in Scherbach, nu Rheinbach, in de Voreifel. Zie ook alle tags voor Ute Erb op dit blog.
Uit:Auch im Osten bekannt (Artikel door Horst in Die Zeit, 1967)
„Stets in Sorge um eine wirklich repressionsfreie Erziehung seiner Tochter Grischa, wollte sich Vater Kunzelmann, die Onkel Rainer Langhans und Fritz Teufel, beraten von Mutter Ute Erb, davon überzeugen, ob auf dem Ostberliner Weihnachtsmarkt sozialistische Spielmöglichkeiten zu finden seien. Doch noch bevor sich die besorgten Erzieher ein rechtes Bild vom sozialistischen Spiel machen konnten, bewiesen rund hundert Jugendliche, wie gut sie das Westfernsehen empfangen. Sie umringten die Bildschirmbekannten Kommunarden, bewunderten die Lockenpracht von Langhans und den Weihnachtsmannbart von Teufel. Schnell war man beim Fachsimpeln über Vopos hier und Schupos drüben. Sind auch die Schwierigkeiten anderer Natur, die Trübseligkeit gemeinsamer Erfahrungen war gesamtdeutsch. Kunzelmann rauft sich heute sein Haar: „Was sollten wir machen, wir konnten ihnen nicht helfen!“ Unter den Christbäumen erfuhren die Kommunarden, was DDR-Hippies quält. Da ist die Schere auf jedem Voporevier, die all denen droht, deren Haarlänge der sozialistischen Moral widerspricht. Da ist der Mangel an geeigneten Treffpunkten für Outsider, so daß der Weihnachtsmarkt alljährlich sehnlichst erwartet wird, obwohl die Volkspolizisten mit Sprechfunkgeräten ausgerüstet durchs Kinderparadies patrouillieren. Sie waren auch zur Stelle, als sich die Kommunarden mit ihren östlichen Brüdern zu einem Erinnerungsphoto mit dem Weihnachtsmann stellen wolltet.“
Ute Erb (Scherbach, 25 december 1940) Gedächtniskirche in Berlijn (Geen portret beschikbaar)
Tags:Friedrich Wilhelm Weber, Gerhard Holtz-Baumert, Dorothy Wordsworth, Carlos Castaneda, William Collins, Alfred Kerr, Christian Geissler, Ute Erb, Romenu
De Vlaamse dichter, schrijver en journalist Maarten Goethals werd geboren in Brugge in 1985. Goethals studeerde filosofie in Leuven, woont momenteel in Brussel en werkt als politiek redacteur voor De Standaard. In 2014 verscheen zijn debuutbundel “Hees.”
Vader
Hoe geef ik toe dat hij mijn moedertaal mengt
het geweld oproept. Maar ook: hoe zijn handen achter mijn dagen wijken. En verdwijnen.
Tot, alweer ik -mijn woorden tussen zijn gevlekte vingers waden.
Hoe ik verwant dus verwond in zijn naam lig lachend, kaal, ontboden. En die stem van hem, die ouder geler de zee sprakeloos vloert.
Hij is dat andere lijf, overvloedig tussen eb en tuin. En verder met de jaren
zijn bruggen branden.
(I)
Want bloemen bloeien op mijn vel.
In het roze wakke takkenvlees benen de wortels de botten uit tot de plant hangt.
Maar zomers zwart van zaad gestekt door een teek gebeten kiemt in elke porie weer
