|
De Vlaamse dichter, schrijver en essayist Stefan Hertmans werd geboren in Gent op 31 maart 1951. Zie ook alle tags voor Stefan Hertmans op dit blog.
Onder een zinken dak
Het klopt en trekt in de nacht.
Vrieskou en stucco darmkolieken.
Het loopt over de spanten
Naar de nokbalk en terug.
Springt in het hoofd,
Trilt daar twee bouten los,
Zodat de incubus naar binnen valt.
Het raast door millimeters in de droom,
Doet daar aan kinderjaren denken,
Maar smaakt wat later toch naar lood.
Wie wakker ligt hoort hoe het gaat.
Van kwaad naar mij, die uitverkoren
Werd tot niets dan horen.
Ik ben de droesem in de goot
Die op het eerste teken
Van het virus wacht.
Icarus in het bos.
Geen tak die kraakt.
Een god is los.
Betovering door sneeuw
Zo onaanraakbaar valt het op ons in.
Kleine schokkende dingen zijn het,
Gestolde wolk die in het tegenlicht
Gaat dampen op een bokkenvacht.
Door op je huid te jagen
Hervindt herinnering zichzelf.
Ik zie je voor het eerst.
Helder valt je lichaam open,
Gaat met mijn ogen aan de haal.
Je vingers ijler dan
Rookpluimen in de verte.
Als ik je bijtend kus
Gloeit je doorschijnend bloed.
Rood is je ademende keel.
Je warmt de ochtend en het bos.
Nu ik mijn handen
Aan je lippen openhaal
Begrijp ik wie je bent.
Het is te laat.
Ik hoor je kleine hakbijl hakken
In de vijvers van mijn hoofd.
Ik stop mijn oren dicht.
Het sneeuwen houdt niet op.
Faust on tape
De boeken staan in ochtendlicht.
Hun buitenaards geluk straalt
Van hun stofbeslagen flanken af.
Alles wat ons werd bijgebracht –
De mateloosheid en de tucht –
Bedekken ze, ijdele omslachtigheid,
Als vleugels om een ronde rug.
Ik heb het beste van mezelf
Aan hen gegeven – (hij citeert).
Wat ik ervoor terugkreeg,
Betaalde ik met leven
En de minachting van mensen
Die reeds alles weten.
Ik hoor, door ramen die lang
Openstaan, hoe oud de wereld
Is geworden die ik zo lang
Jong had willen houden.
Maar het licht neemt nog niet af –
Het glinstert in stilaan ver
Ziende, bleke ogen.
Op tafel ligt het uurwerk
Dat mijn waarheid
Heeft gelogen.
Stefan Hertmans (Gent, 31 maart 1951)
De Roemeense dichter en essayist Nichita Stănescu werd geboren op 31 maart 1933 in Ploieşti. Zie ook alle tags voor Nichita Stănescu op dit blog.
Adolescenten op zee
Deze zee is bedekt met adolescenten
die leren lopen op de golven, rechtop,
soms hun armen laten rusten op de stroming,
soms grijpen naar een felle zonnestraal.
Ik lig op het brede strand, een hoekige vorm, perfect uitgesneden,
en ik sla ze gade als reizigers die aan land komen.
Een oneindige vloot van zeilbootjes. Ik wacht op
een misstap, of op zijn minst een aanraking van de bodem
tot aan hun knieën in de doorschijnende deining
onder hun afgemeten voortgang, terwijl ze de diepte in duiken.
Maar ze zijn slank en kalm – en ook
hebben ze geleerd om op de golven te lopen – en te staan.
Vertaald door Frans Roumen
Nichita Stănescu (31 maart 1933 – 13 december 1983)
Zie voor nog meer schrijvers van de 31e maart ook mijn blog van 31 maart 2020 en eveneens mijn drie blogs van 31 maart 2019.
|
