|
Bij Witte Donderdag
Christus wast de voeten van de apostelen door Peter Paul Rubens, 1632
The Feet of Judas
Christ washed the feet of Judas!
The dark and evil passions of his soul,
His secret plot, and sordidness complete,
His hate, his purposing, Christ knew the whole.
And still in love he stooped and washed his feet.
Christ washed the feet of Judas!
Yet all his lurking sin was bare to him,
His bargain with the priest, and more than this,
In Olivet, beneath the moonlight dim,
Aforehand knew and felt his treacherous kiss.
Christ washed the feet of Judas!
And so ineffable his love ’twas meet,
That pity fill his great forgiving heart,
And tenderly to wash the traitor’s feet,
Who in his Lord had basely sold his part.
Christ washed the feet of Judas!
And thus a girded servant, self-abased,
Taught that no wrong this side the gate of heaven
Was ever too great to wholly be effaced,
And though unasked, in spirit be forgiven.
And so if we have ever felt the wrong
Of Trampled rights, of caste, it matters not,
What e’er the soul has felt or suffered long,
Oh, heart! this one thing should not be forgot:
Christ washed the feet of Judas.
George Marion McClellan (29 september 1860 – 17 mei 1934)
De Fisk University in Nashville, waar George Marion McClellan aan studeerde
De Nederlandse dichteres en schrijfster Anneke Claus werd geboren op 2 april 1979 in Doetinchem. Zie ook alle tags voor Anneke Claus op dit blog.
Een officiële functie
Ik had een officiële functie, het paste slecht bij mij.
Jammer genoeg was ik de enige
die er zo over dacht. Mijn man was trots op me, maar wist
aan het eind van de
dag niet goed wat hij moest vragen. Voor de kinderen was
het zoiets als Waterloo.
Medailles bloesemden op mijn uniform. Langzaam maar
zeker verslapten mijn
contouren onder invloed van het zittende bestaan. Ik
maakte overuren met de lelieblanke
secretaris, hij begreep ten minste wat incasseren
betekende.
Tegen het eind van de oorlog bleek dat die rat gewoon
hetero was. Ik ontsloeg iedereen:
de secretaris, de ministers, mijn man, de kinderen en de
golden retriever.
Ik heb ze nooit meer teruggezien.
Ik ging weer sporten. De volkstribunalen kregen
hoegenaamd geen vat op mij.
Sinds ik een nieuwe markt van pensioengerechtigde
vrouwen uit de westerse
middenklasse heb aangeboord, kent mijn succes geen
grenzen meer. Pensioengerechtigde
vrouwen uit de westerse middenklasse lezen van allemaal
misschien
nog wel de meeste poëzie.
Heel erg hetzelfde
In veel opzichten ben je dus toch wel heel erg hetzelfde.
Ik wrijf mijn vaders grauwe
ogen uit, knijp in mijn moeders appelwang.
Ik richt me tot de man: ‘Het was de bedoeling dat ik iets
anders werd, iets volkomen
nieuws en onomwonden levensvatbaars. Zie je voor je
hoe ze erbij stonden
toen ze een tweedehandsje leverden, voorjaar 1979, op de
oprit, onder de pergola,
in hun schortjes, braaf braaf braaf, ontgoocheld,
beteuterd, voor het blok gezet?’
De man knikt en streelt de borsten van mijn oma. Hij
weet allang dat de beste dingen
verre van democratisch zijn.
Anneke Claus (Doetinchem, 2 april 1979)
De Amerikaanse schrijver, dichter en essayist Jay Parini werd geboren in Pittston op 2 april 1948. Zie ook alle tags voor Jay Parini op dit blog.
Voorgevoel
Ik volg hem, de slak van de gedachte
Ik verlaat het spoor, sla af van dit pad
Ik hurk in de schaduw, onder varens
Ik weiger elke vogel te antwoorden
Ik zie de vloeistof glinsteren in zijn huis
Ik proef de wind
Ik ruik de rook van het vuur in het bos
Ik hoor het geknetter van duizend doornen
Ik voel de temperatuur stijgen
Ik beschouw elke optie als geldig
Ik doorloop elke fase
Ik verkruimel in natte, zwarte grond
Ik raak mijn plek kwijt in zand en grind
Ik luister naar het gekletter van onkruid
Ik vraag me af waar de slak vandaag heen zal gaan
Vertaald door Frans Roumen
Jay Parini (Pittston, 2 april 1948)
Zie voor de schrijvers van de 2e april ook mijn blog van 2 april 2022 en ook mijn blog van 2 april 2020 en eveneens mijn blog van 2 april 2019 en ook mijn blog van 2 april 2018 deel 2 en eveneens deel 3.
|
